Kinderen
alle pijlers
Draagmoederschap
zaterdag 2 maart 2019 om 20:46
In het ‘Vergoeding vruchtbaarheidbehandeling verdwijnt!!’ topic schreef ik dat ik draagmoeder ben en ondanks dat ik PCOS heb en dus verminderd vruchtbaar ben, niet geholpen werd want draagmoeder.
Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.
zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350
Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.
Daarop kreeg ik een aantal vragen, positieve opmerkingen, maar ook een paar kritische noten. Met name over de de ethische kant. Om dat draadje niet verder te vervuilen hier een afsplitsing.
zwanger/vergoeding-vruchtbaarheidsbehan ... ?start=350
Edit: mijn baby is inmiddels geboren, augustus 2019.
sanne_a wijzigde dit bericht op 22-09-2019 22:24
4.96% gewijzigd
woensdag 6 maart 2019 om 19:16
Het kind wordt ouder en ook volwassen, dus hoezo hoeft hij het niet te begrijpen? Is dat straks het antwoord dat je hem gaat geven als hij met vragen komt? Want dat hij met vragen gaat komen, lijkt mij onvermijdelijk.Sanne_A schreef: ↑06-03-2019 18:51Het mooie is dat het kind het niet hoeft te begrijpen, het is zijn/haar normaal.
Ik heb me jaren geleden ook druk gemaakt om wat ik mijn zoon zou vertellen als hij me zou vragen waarom er geen papa bij ons woont. Die vraag is er nooit gekomen, of iig niet op die manier. Voor hem is onze situatie gewoon zo. Net zoals andere vriendjes 2 ouders hebben. En dat sommige vriendjes meer ouders hebben.
Volwassen begrijpen het vaak niet omdat het afwijkt van de norm waarmee we opgegroeid zijn, kinderen hebben die norm niet.
Ik heb nog verder nagedacht over het empathie stukje richting het draagkind. Ik zie het kind niet als zielig, als iemand die meer dan gemiddeld empathie nodig heeft. Volgens mij zit daar het verschil tussen ons?
Edit: ik ga geen tante zijn, ik ben de moeder. Er gaat geen situatie komen waarin de vaders met het kind om tafel gaan zitten en het Grote Geheim gaan vertellen oid. Ik zal op de geboorte foto's staan, we zien elkaar regelmatig, het kind zal altijd weten dat ik de moeder ben.
woensdag 6 maart 2019 om 19:32
RB bedankt voor je reactie. Als ik het goed begrijp dan zit het verschil voor jou er vooral in dat het voor een draagmoeder een fysiek grotere belasting is dan voor een spermadonor. Om eerlijk te zijn ben ik het met dat aspect wel eens. Ik acht de kans op een blijvende handicap overigens niet heel grootredbulletje schreef: ↑06-03-2019 15:48Omdat iemand haar eigen lichaam op het spel zet. Zeker in het geval van TO waar sprake is van een eigen kind waar zij (ook nog in haar eentje) de verantwoording over heeft. Als zij een blijvende handicap overhoudt aan haar draagmoederavontuur waardoor ze haar kind niet meer alles kan bieden, dan vind ik dat best een groot ding. Als ze er nu flink veel geld aan overhield, maar officieel mag dat niet eens.
Een spermadonor zet verder niets op 't spel. Het zou beter zijn als genetisch materiaal gewoon machinaal uitgebroed kon worden.
, maar helemaal zonder risico’s is een zwangerschap niet. Maar als ik het goed heb gelezen dan heeft TO haar vorige zwangerschap positief ervaren, ik neem aan/hoop zonder echt heftige zwangerschapskwalen?Overigens zou het me niets verbazen als in de (verre) toekomst kinderen machinaal ‘uitgebroed’ zouden worden. Maar dat is weer een andere discussie.
woensdag 6 maart 2019 om 19:34
woensdag 6 maart 2019 om 19:42
Die vragen zullen al in de puberteit komen en ook volwassenen kunnen in de knoop komen met hun gevoelens. Heb jij zelf kinderen? Ik vraag het mij af, want dan zou je weten dat moeder zijn niet ophoudt als je kind 18 is.
woensdag 6 maart 2019 om 19:43
Want een goed gesprek met je kind over iets groots wat er in zijn leven speelt is....idioot?
Ik gok zomaar dat ze hem geen linkje naar dit topic heeft gestuurd met verzoek op reactie maar dat ze op zijn nivo een gesprek is aan gegaan.
Ik zie trouwens ook wel risico aan draagmoeder en donorschap hoor, oa de gezondheid van de moeder, emotionele risico's voor de volwassenen en de noodzaak tot heel goed communiceren met het kind op alle leeftijden hier over. Maar dat zijn geen risico's die niet gemitigeerd kunnen worden en er staan, naar mijn mening, grotere pluspunten tegen over.
woensdag 6 maart 2019 om 19:46
Uhh... ik heb geen kinderen, nooit gewild ook, juist omdat ik wel snap dat moeder zijn niet ophoudt als je kind 18 is.
Ook mensen zonder kinderen hebben een mening, irritant misschien maar vaak kunnen wij ook gewoon om ons heen kijken, ouders horen vertellen, ons inleven en nadenken over ouderschap. En ook al weten wij niet "hoe het voelt", wij zijn in ieder geval kind geweest. En ik had mijn moeder niet graag willen ruilen voor een extra, niet biologische, vader. Maar dat terzijde,
woensdag 6 maart 2019 om 19:47
Lastig communiceren met iemand die duidelijk het topic niet echt leest. Ja, ik ben moeder.
En ik snap dat er tussen kind en volwassen nog andere leeftijdscategorieën vallen... En je zal ten alle tijden (ook als ze volwassen zijn) op nivo met je kind hier over blijven praten en vragen, die dus qua inhoud veranderen, beantwoorden.
Ik vroeg als kind: waar is papa, en heb als volwassene het gesprek met mijn moeder gevoerd over waarom ze kinderen met een alcoholist heeft gekregen. Zo gaat dat.
Perfectie in welk gezin dan ook bestaat niet, geloof ik, het is de manier waarop je er mee omgaat die belangrijk is
woensdag 6 maart 2019 om 19:52
Ik zou mijn niet functionerende alcoholistische vader ook niet willen ruilen. Tis mijn papa. En ik verwacht dat het gedragen kind dat ook over zijn papa's zal zeggen. Dat zijn zijn ouders, die hebben het kind gekoesterd, gekust, getroost en geknuffeld. Daarboven op heeft het kind ook nog de biomoeder in zijn leven.
woensdag 6 maart 2019 om 19:55
Bedankt voor je goed onderbouwde mening RogerPriddy. Ik ben van mening dat een kind ook goed af kan zijn in een gezin zonder beide bio ouders. Maar het lijkt mij wel moeilijk om die verantwoordelijkheid uit handen te geven. Ik denk dat het hierin ook meetelt hoe goed het ‘klikt’ met een homo/lesbisch stel, dat je van te voren weet dat je redelijk op één lijn ligt.RogerPriddy schreef: ↑06-03-2019 17:49Ik vind moeilijk dat to een kind wil waar ze niet zelf voor wil zorgen. Ik vind dat je als als bio ouder verantwoordelijk bent voor het kind dat je krijgt en moet zorgen voor de best mogelijke zorg. To kan dat niet garanderen want ze is er niet bij. Niet uit onmacht, maar uit vrije wil. Dat vind ik niet juist. Voor een spermadonor geldt in principe hetzelfde.
Daarnaast denk ik dat het lastig is om te begrijpen voor kind. Kind heeft straks een biovader met partner (de ouders) en een biomoeder die kind af en toe ziet. Stel je voor dat jij je ouders hebt, en tante Ans die jouw biologische moeder is. Dan ga je toch ook vroeg of laat eens vragen van; goh hoe zit dat, wilde tante Ans mij zelf eigenlijk niet hebben? Nee, tante Ans gunde het ons zo erg. Ik zou het niet gek vinden als kind dat niet zou begrijpen, aangezien ik dat zelf ook niet begrijp.
Nare in dit geval met homo’s is dat het extra zichtbaar is voor de buitenwereld (wie is jouw moeder?), waardoor kind vaker vragen zal krijgen en dan geconfronteerd wordt met deze lastige constructie, die het kind zelf mogelijk ook niet begrijpt. En begrijp me goed, ik heb absoluut niet tegen homo’s (mijn halve familie is homo), maar het zal het voor kind niet makkelijker maken.
Aangezien het kind er al is, zou ik nu een co-ouderschap of omgangsregeling aanraden, zodat kind zich niet verstoten voelt door biomoeder en moeder invloed heeft op de zorg van kind.
Ik ben het eens met wat TO schrijft dat een kind zijn/haar gezinssituatie waarschijnlijk wel zal begrijpen/kunnen plaatsen. Omdat er vanaf het begin af aan duidelijkheid/openheid over is. Maar wat jij schrijft is ook weer waar; niet elke buitenstaander zal deze constructie even goed begrijpen, waardoor het kind vaker vragen zal krijgen.
woensdag 6 maart 2019 om 19:55
Ik hoop het voor het kind.rosings schreef: ↑06-03-2019 19:52Ik zou mijn niet functionerende alcoholistische vader ook niet willen ruilen. Tis mijn papa. En ik verwacht dat het gedragen kind dat ook over zijn papa's zal zeggen. Dat zijn zijn ouders, die hebben het kind gekoesterd, gekust, getroost en geknuffeld. Daarboven op heeft het kind ook nog de biomoeder in zijn leven.
woensdag 6 maart 2019 om 19:59
.lothlorien schreef: ↑06-03-2019 16:29Wat Is er mis met wat RB zegt?
Weet je waar ik me over verbaas? Dat de voorstanders blijkbaar een enorme weerzin hebben om zich te verplaatsen in de tegenstanders. Als je geen zin hebt om erover na te denken, waarom ga je dan de discussie aan?
Ik zie dat eerdet andersom in dit topic. Zeer veroordelende reacties naar de TO en haar motivatie en standpunten niet serieus nemen.
woensdag 6 maart 2019 om 20:08
Het is 2019. OK, je kunt in een dorp wonen en een beperkte kennissenkring hebben, maar wie heeft er NU, in deze tijd, nog nooit gelezen of gehoord van andere conceptiemanieren of gezinsvormen?
Je gaat toch ook niet aan een (kind van een) gescheiden stel vragen waarom ze apart wonen? Dat is net zo achterlijk of veroordelend als vragen waar de moeder is als een kind twee vaders heeft.
Een buitenstaander hoeft het allemaal niet precies te weten, te begrijpen en er zeker niet naar te vragen.
woensdag 6 maart 2019 om 20:29
MarvelousMrsMaisel schreef: ↑04-03-2019 22:08
Wat vinden al die 'moeders' hier zichzelf een partij heilig. Jammer dat zulke veroordelende mensen kinderen opvoeden.
Nou, inderdaad. Wat een bizarre reacties van een stelletje niksgunners.
woensdag 6 maart 2019 om 21:33
Nee natuurlijk, Ik neem inderdaad niet aan dat een buitenstaander er vragen over gaat stellen.3thee schreef: ↑06-03-2019 20:08Het is 2019. OK, je kunt in een dorp wonen en een beperkte kennissenkring hebben, maar wie heeft er NU, in deze tijd, nog nooit gelezen of gehoord van andere conceptiemanieren of gezinsvormen?
Je gaat toch ook niet aan een (kind van een) gescheiden stel vragen waarom ze apart wonen? Dat is net zo achterlijk of veroordelend als vragen waar de moeder is als een kind twee vaders heeft.
Een buitenstaander hoeft het allemaal niet precies te weten, te begrijpen en er zeker niet naar te vragen.
Maar ik kan me voorstellen dat bijvoorbeeld kinderen op school er naar zullen vragen. Niet perse naar de bio moeder hoor, maar meer in de trant van hoe het komt dat hij/zij 2 vaders (of 2 moeders) heeft. Niet elk kind zal al bekend zijn met een regenbooggezin. Iets wat je in de klas zelf natuurlijk wel aan bod kunt laten komen middels een korte spreekbeurt/vragenrondje ofzo.
woensdag 6 maart 2019 om 21:39
Dat hebben ze inmiddels al wel in boeken voor die leeftijd verwerkt. Bovendien kun je dat ook je kind uitleggen als het daarmee thuiskomt. Zo van "Ja, dat kan" en dat is het dan. Als je moeder zegt dat het kan, dan kan het.
woensdag 6 maart 2019 om 22:01
Kinderen stellen inderdaad vragen.
Afgelopen zomer waren we dus met z'n vieren kamperen. Zoon was in de speeltuin, wij zaten op een bankje. Camping vriendje vraagt wie van de 2 dan zijn vader is. Zoon lacht om de vraag en legt uit dat zijn vader in India woont en dat dit 2 wensvaders zijn. Op de vraag wat een wensvader is, legt zoon uit dat ze graag een baby willen en dat mama daarbij gaat helpen omdat alleen vrouwen een baby in de buik kunnen hebben.
En dat was het.
Dit is niet het enige voorbeeld, zoon heeft het aan veel kinderen verteld (school, BSO, buurt) en echt niemand van de kinderen zit ermee.
Dat bedoelde ik ook met begrijpen, het is gewoon zoals het is. Net zoals ik op een gegeven moment, toen ik klein was, door had dat sommige moeders van vriendinnen werkten en sommige moeders altijd thuis waren. Dat sommige vriendinnen geen broers of zussen hadden, maar anderen een heleboel. Dat je in het ene huis netjes moest zijn en niet mocht kruimelen en in een ander huis rustig met modderlaarzen door de kamer mocht rennen.
Zonder waarde oordeel, dat was gewoon zo. En tuurlijk had ik het wel eens met mijn ouders daarover en kreeg ik meestal te horen dat het overal anders is. Einde verhaal.
Afgelopen zomer waren we dus met z'n vieren kamperen. Zoon was in de speeltuin, wij zaten op een bankje. Camping vriendje vraagt wie van de 2 dan zijn vader is. Zoon lacht om de vraag en legt uit dat zijn vader in India woont en dat dit 2 wensvaders zijn. Op de vraag wat een wensvader is, legt zoon uit dat ze graag een baby willen en dat mama daarbij gaat helpen omdat alleen vrouwen een baby in de buik kunnen hebben.
En dat was het.
Dit is niet het enige voorbeeld, zoon heeft het aan veel kinderen verteld (school, BSO, buurt) en echt niemand van de kinderen zit ermee.
Dat bedoelde ik ook met begrijpen, het is gewoon zoals het is. Net zoals ik op een gegeven moment, toen ik klein was, door had dat sommige moeders van vriendinnen werkten en sommige moeders altijd thuis waren. Dat sommige vriendinnen geen broers of zussen hadden, maar anderen een heleboel. Dat je in het ene huis netjes moest zijn en niet mocht kruimelen en in een ander huis rustig met modderlaarzen door de kamer mocht rennen.
Zonder waarde oordeel, dat was gewoon zo. En tuurlijk had ik het wel eens met mijn ouders daarover en kreeg ik meestal te horen dat het overal anders is. Einde verhaal.
woensdag 6 maart 2019 om 22:59
Maar waarom wil je geen co-ouderschap eigenlijk? Dat lijkt mij nou een echt win-win situatie.
Absoluut niet lullig bedoeld, maar jouw beoordelingsvermogen niet feilloos gebleken, aangezien de vader van je eerste kind momenteel duizenden km ver weg woont. Wat als de vaders besluiten naar Amerika te verhuizen, of bij een sekte te gaan, of verzin het maar. Een contract timmert maar beperkt dicht. Natuurlijk zijn de heren nu perfect, en zorgen ze zo goed voor je, ze hebben iets van je nodig. Je bent te goed van vertrouwen.
Kies voor je kindje, voel aan je buik, dat is jouw tweede kindje! Geef je rechten niet weg, neem je verantwoordelijkheid. Daar krijg je geen spijt van.
Absoluut niet lullig bedoeld, maar jouw beoordelingsvermogen niet feilloos gebleken, aangezien de vader van je eerste kind momenteel duizenden km ver weg woont. Wat als de vaders besluiten naar Amerika te verhuizen, of bij een sekte te gaan, of verzin het maar. Een contract timmert maar beperkt dicht. Natuurlijk zijn de heren nu perfect, en zorgen ze zo goed voor je, ze hebben iets van je nodig. Je bent te goed van vertrouwen.
Kies voor je kindje, voel aan je buik, dat is jouw tweede kindje! Geef je rechten niet weg, neem je verantwoordelijkheid. Daar krijg je geen spijt van.
donderdag 7 maart 2019 om 00:09
.RogerPriddy schreef: ↑06-03-2019 22:59Kies voor je kindje, voel aan je buik, dat is jouw tweede kindje! Geef je rechten niet weg, neem je verantwoordelijkheid. Daar krijg je geen spijt van.
Hoe ontzettend aanmatigend. TO is bewust dit traject ingegaan als draagmoeder en niet met het doel zelf een kind aan haar gezinssituatie samen met zoon toe te voeren. Wie ben jij om te beoordelen of zij ergens spijt van krijgt??
TO, ik vind het bewonderenswaardig hoe kalm je overal op reageert. Ik heb het namelijk aardig gehad met de dames die jou niet serieus nemen of erger nog: veroordelen.
donderdag 7 maart 2019 om 01:07
Ik ben iemand met een mening, net als jij. Waarschijnlijk willen wij allebei het beste voor to en haar kind, maar verschillen we van mening over wat dat is. Het is een openbaar forum en to hoeft hier niet te zijn als ze dat niet wil. Als ze mijn posts onzin vindt dan legt ze die naast zich neer. Als ze er iets in ziet kan ze haar ideeën aanpassen. Er bestaat namelijk zoiets moois als van gedachten kunnen en mogen veranderen. Ik ga haast denken dat je een van de wensvaders benterizito schreef: ↑07-03-2019 00:09.
Hoe ontzettend aanmatigend. TO is bewust dit traject ingegaan als draagmoeder en niet met het doel zelf een kind aan haar gezinssituatie samen met zoon toe te voeren. Wie ben jij om te beoordelen of zij ergens spijt van krijgt??
TO, ik vind het bewonderenswaardig hoe kalm je overal op reageert. Ik heb het namelijk aardig gehad met de dames die jou niet serieus nemen of erger nog: veroordelen.
donderdag 7 maart 2019 om 01:13
Ik vind het ook aanmatigend. Dit kindje mag je zien als een adoptiekind, je levert het over aan de wensouders en dan laat je het aan hen over, zij mogen beslissen wat goed is voor henzelf en hun kind. Als dat naar Amerika verhuizen is, prima. Als dat is "horen bij een sekte" prima. Dat is hun beslissing en het logische gevolg van de keuzes die gemaakt zijn.
Op het moment dat je het kindje overdraagt aan de vaders dan is het uit jouw handen, daar kies je allemaal heel bewust voor op het moment dat je het draagmoederschap aangaat. Ik zou, in TO's plaats, geen controledrang kennen, ik sta aan de zijlijn en laat het los. Als je dat niet kunt moet je hier niet aan beginnen.
Op het moment dat je het kindje overdraagt aan de vaders dan is het uit jouw handen, daar kies je allemaal heel bewust voor op het moment dat je het draagmoederschap aangaat. Ik zou, in TO's plaats, geen controledrang kennen, ik sta aan de zijlijn en laat het los. Als je dat niet kunt moet je hier niet aan beginnen.
donderdag 7 maart 2019 om 02:15
Als ze groep 0 gepasseerd zijn waarschijnlijk wel.Inktlijn schreef: ↑06-03-2019 21:33Nee natuurlijk, Ik neem inderdaad niet aan dat een buitenstaander er vragen over gaat stellen.
Maar ik kan me voorstellen dat bijvoorbeeld kinderen op school er naar zullen vragen. Niet perse naar de bio moeder hoor, maar meer in de trant van hoe het komt dat hij/zij 2 vaders (of 2 moeders) heeft. Niet elk kind zal al bekend zijn met een regenbooggezin. Iets wat je in de klas zelf natuurlijk wel aan bod kunt laten komen middels een korte spreekbeurt/vragenrondje ofzo.
donderdag 7 maart 2019 om 08:14
Ik wil geen co-ouderschap. Als ik zelf nog een kind had gewild, dan was ik wel voor KID of co-ouderschap gegaan. Die mensen zijn er overigens ook, zijn ook fora voor mensen die bewust op zoek gaan naar co-ouderschap, maar het is een hele andere constructie dan draagmoederschap.RogerPriddy schreef: ↑06-03-2019 22:59Maar waarom wil je geen co-ouderschap eigenlijk? Dat lijkt mij nou een echt win-win situatie.
Absoluut niet lullig bedoeld, maar jouw beoordelingsvermogen niet feilloos gebleken, aangezien de vader van je eerste kind momenteel duizenden km ver weg woont. Wat als de vaders besluiten naar Amerika te verhuizen, of bij een sekte te gaan, of verzin het maar. Een contract timmert maar beperkt dicht. Natuurlijk zijn de heren nu perfect, en zorgen ze zo goed voor je, ze hebben iets van je nodig. Je bent te goed van vertrouwen.
Kies voor je kindje, voel aan je buik, dat is jouw tweede kindje! Geef je rechten niet weg, neem je verantwoordelijkheid. Daar krijg je geen spijt van.
Ik wil ook geen gedeeld gezag omdat het kind bij de vaders opgroeit en ik het dus niet meer dan logisch vind dat zij ook alle rechten en plichten hebben.
Er is een kans dat ze gaan emigreren (hoewel die kans klein is en de kans dat ík ga emjgreren vele malen groter is), er is een kans dat ze bij een sekte gaan, maar die kans is er ook als je getrouwd bent en je partner gaat bij een sekte.
Je bijdragen laten me wel nadenken, bij de gedachte aan co-ouderschap was mijn eerste reactie direct: NEE! Dus wat dat betreft sterkt het mijn gevoel dat ik de juiste keuze maak. Ook voor het kindje dat door de vaders zoveel meer gewenst is.
Ik merk dat de insinuatie dat ze nu alleen aardig doen omdat ze iets van me willen me wel raakt. Zoveel vooroordelen over mensen die je niet kent, direct van het negatieve uitgaan, terwijl dat zo onnodig is. Onnodig in mijn ogen omdat ik niet de eerste ben, niet in Nederland en zeker niet daarbuiten. Zowel de wetenschappelijke studies als ervaringsverhalen van mensen die ik ken zijn positief. Waarom er zo op hameren dat ik misschien wel degene ben bij wie het wel mis gaat?
Is het omdat je ergens niet gelooft dat het positief uitpakt? Ligt het aan mij als persoon (en wat maakt mij anders dan die andere vrouwen)? Heb je het ergens mis zien gaan? Is het helemaal nieuw voor je en daarom eng? Of heel iets anders?
Een andere mening hebben is geen probleem, daar een oordeel aan hangen wel. Als jij je namelijk zo zou uitlaten tegenover je kinderen ("draagmoeders hielden niet genoeg van hun kind dus hebben ze het maar weggegeven"), dan is dat precies waarom kinderen later gaan pesten ("jouw moeder hield niet van jou en daarom woon je bij 2 papa's").
Toen ik nog in het reguliere onderwijs werkte heb ik vaak genoeg gezien dat dit helaas is zoals het werkt.
donderdag 7 maart 2019 om 08:21
nu kan ik natuurlijk niets invullen voor een ander en je vroeg het niet aan mij, maar dan toch: sommige mensen denken snel in termen van risico (ik doe dat ook, vandaar dat ik dat snap). Ook al is de statistische kans klein, dan nog kun je in dat risico denken (iemand moet immers die 0.1% zijn waar het mis gaat). Jij gaat er vanuit dat alles goed gaat, en waarschijnlijk is dat ook zo, maar die 100% garantie heb je niet. De ene persoon denkt dan: "de kans dat het goed gaat is zo ontzettend groot, dus gaat het bij mij ook goed." de andere persoon redeneert andersom "het gaat meestal goed, maar het zou bij mij ook fout kunnen gaan".Sanne_A schreef: ↑07-03-2019 08:14
Ik merk dat de insinuatie dat ze nu alleen aardig doen omdat ze iets van me willen me wel raakt. Zoveel vooroordelen over mensen die je niet kent, direct van het negatieve uitgaan, terwijl dat zo onnodig is. Onnodig in mijn ogen omdat ik niet de eerste ben, niet in Nederland en zeker niet daarbuiten. Zowel de wetenschappelijke studies als ervaringsverhalen van mensen die ik ken zijn positief. Waarom er zo op hameren dat ik misschien wel degene ben bij wie het wel mis gaat?
Is het omdat je ergens niet gelooft dat het positief uitpakt? Ligt het aan mij als persoon (en wat maakt mij anders dan die andere vrouwen)? Heb je het ergens mis zien gaan? Is het helemaal nieuw voor je en daarom eng? Of heel iets anders?
donderdag 7 maart 2019 om 08:26
.RogerPriddy schreef: ↑07-03-2019 01:07Waarschijnlijk willen wij allebei het beste voor to en haar kind, maar verschillen we van mening over wat dat is.
Mijn mening is vooral dat TO zelf mag bepalen wat voor haar en haar kinderen juist is. Het is niet aan ons om onze mening op te dringen.
.
Mijn persoonlijke mening over alternatief ouderschap zou je verbazen, maar ik vind die van ondergeschikt belang ten opzicht van de weloverwogen keuze van TO.
donderdag 7 maart 2019 om 08:39
Heldere uitleg! Ik ben inderdaad team 'de kans is groot dus komt het bij mij ook goed'florence13 schreef: ↑07-03-2019 08:21nu kan ik natuurlijk niets invullen voor een ander en je vroeg het niet aan mij, maar dan toch: sommige mensen denken snel in termen van risico (ik doe dat ook, vandaar dat ik dat snap). Ook al is de statistische kans klein, dan nog kun je in dat risico denken (iemand moet immers die 0.1% zijn waar het mis gaat). Jij gaat er vanuit dat alles goed gaat, en waarschijnlijk is dat ook zo, maar die 100% garantie heb je niet. De ene persoon denkt dan: "de kans dat het goed gaat is zo ontzettend groot, dus gaat het bij mij ook goed." de andere persoon redeneert andersom "het gaat meestal goed, maar het zou bij mij ook fout kunnen gaan".