Kinderen
alle pijlers
Heeft Sara Kroos gelijk?
woensdag 11 februari 2009 om 20:50
In de laatste viva las ik dit van Sara een aangezien ik "maar' een kind heb, kan ik er niet over mee praten,nouja niet grotendeeld.Nu vroeg ik mij, hoe andere hier tegen aan kijken. ik zal haar even citeren.
"Iemand zei mij ooit, een kind is een kind, twee kinderen zijn er tien.En dat kun je ook aflezen aan de bleke gezichten van de kersverse jonge papa's en mama's. Je kunt ze bijna horen denken als deze jaren maar doorkomen,als we deze jaren maar doorkomen.Maar nu nog even niet.Nu lopen de jonge gezinnen bepakt en bezakt met buggy's ,huggies en spit van het sjouwen in hun ruggies.Jonge gezinnen hebben het eigenlijk niet zo leuk.dat zal je ze echter nooit horen zeggen.Wat ik wel om heen hoor van de jonge gezinnen zijn termen als. ach je krijgt er zoveel voor terug.Dat is een typische papa/mama zin. Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken van de vermoeidheid en ik geen moment voor mezelf,maar ach ik krijg er zoveel voor terug.Op vakantie hebben de jonge gezinnen het ook niet makkelijk.Eigenlijk zijn de niet zo blij dat ze op vakantie zijn.Het is iniedergeval niet hun vakantie.En je ziet gezinnen met kinderen boven de vijf naar hen kijken en denken,gelukkig hebben we dat gehad.Het is nog maar even tot de pubertijd -ook enig-en dan gaan ze het huis uit.En tot die tijd krijg je er zoveel voor terug.
"Iemand zei mij ooit, een kind is een kind, twee kinderen zijn er tien.En dat kun je ook aflezen aan de bleke gezichten van de kersverse jonge papa's en mama's. Je kunt ze bijna horen denken als deze jaren maar doorkomen,als we deze jaren maar doorkomen.Maar nu nog even niet.Nu lopen de jonge gezinnen bepakt en bezakt met buggy's ,huggies en spit van het sjouwen in hun ruggies.Jonge gezinnen hebben het eigenlijk niet zo leuk.dat zal je ze echter nooit horen zeggen.Wat ik wel om heen hoor van de jonge gezinnen zijn termen als. ach je krijgt er zoveel voor terug.Dat is een typische papa/mama zin. Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken van de vermoeidheid en ik geen moment voor mezelf,maar ach ik krijg er zoveel voor terug.Op vakantie hebben de jonge gezinnen het ook niet makkelijk.Eigenlijk zijn de niet zo blij dat ze op vakantie zijn.Het is iniedergeval niet hun vakantie.En je ziet gezinnen met kinderen boven de vijf naar hen kijken en denken,gelukkig hebben we dat gehad.Het is nog maar even tot de pubertijd -ook enig-en dan gaan ze het huis uit.En tot die tijd krijg je er zoveel voor terug.
donderdag 12 februari 2009 om 12:42
quote:fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 12:37:
[...]
Dat sloven noem ik zorgen, en ja... daarvoor wilde ik kinderenSorry Fleur, maar daar geloof ik niks van. Je voorstellingsvermogen bij kinderen hebben ging vast wel verder dan "ik wil zo graag 24/7 ten dienste van mijn kinderen staan". Wedden dat je vast wel leukere redenen kon verzinnen om er aan te beginnen.
[...]
Dat sloven noem ik zorgen, en ja... daarvoor wilde ik kinderenSorry Fleur, maar daar geloof ik niks van. Je voorstellingsvermogen bij kinderen hebben ging vast wel verder dan "ik wil zo graag 24/7 ten dienste van mijn kinderen staan". Wedden dat je vast wel leukere redenen kon verzinnen om er aan te beginnen.
donderdag 12 februari 2009 om 12:44
Haha, het relativeert wel weer om dit topic te lezen . Ik moet sommige dingen maar in gedachten houden, vooral als ik weer met 3 kinderen onder de 5 jaar in het zwembad ben (zwemles oudste), ik eigenlijk wel even met de andere moeders zou willen praten, maar ik ondertussen mijn dochter van 1 jaar aan het achtervolgen ben door de zwembadhal en stukken modder en kauwgom uit haar mond vis (yuk).
Ondertussen heeft zoonlief ruzie met een ander kind in de speelhoek (meppen) en staat oudste dochter vanuit het zwembad op de glazen deur te meppen, omdat ze moet plassen en niet alleen naar de WC durft ("mama, er zijn daar MONSTERS").
En dan kom ik daarna thuis met 3 moeie kinderen, die nog moeten eten (en helaas, vriend staat weer eens in de file en is laat thuis) en daarna nog naar bed gebracht moeten worden.
In dat soort gevallen lijkt een nanny, een (schoon)moeder in de buurt of een vriend die vroeg thuis is, me best wel handig .
Okay, wie biedt zich aan ?
Ondertussen heeft zoonlief ruzie met een ander kind in de speelhoek (meppen) en staat oudste dochter vanuit het zwembad op de glazen deur te meppen, omdat ze moet plassen en niet alleen naar de WC durft ("mama, er zijn daar MONSTERS").
En dan kom ik daarna thuis met 3 moeie kinderen, die nog moeten eten (en helaas, vriend staat weer eens in de file en is laat thuis) en daarna nog naar bed gebracht moeten worden.
In dat soort gevallen lijkt een nanny, een (schoon)moeder in de buurt of een vriend die vroeg thuis is, me best wel handig .
Okay, wie biedt zich aan ?
donderdag 12 februari 2009 om 12:49
Ach, het ligt eraan wat voor type mens je bent. Ik zou het gewoon niet trekken, de drukte en het geregel van meer dan een kind. Boevendien is mijn ego te groot voor twee of meer. Ik zie hoe het om me heen allemaal gaat en ik zie ook hoe wij overal soepeltjes doorheen laveren en dat hier alles op rolletjes loopt terwijl in onze omgeving iedereen aan het schipperen is met werk, kinderen en elkaar. Dat wij maar een kind hebben zal het ongetwijfeld makkelijker maken, maar het zal zeker niet alleen de reden zijn van ons 'gemakkelijke' bestaan.
Wel weet ik dat we het verdomd moeilijk zouden hebben gehad als er meer dan eentje was. Vooral ik, mijn man niet zozeer...
Wel weet ik dat we het verdomd moeilijk zouden hebben gehad als er meer dan eentje was. Vooral ik, mijn man niet zozeer...
donderdag 12 februari 2009 om 12:50
quote:Evidenza schreef op 12 februari 2009 @ 12:42:
[...]
Sorry Fleur, maar daar geloof ik niks van. Je voorstellingsvermogen bij kinderen hebben ging vast wel verder dan "ik wil zo graag 24/7 ten dienste van mijn kinderen staan". Wedden dat je vast wel leukere redenen kon verzinnen om er aan te beginnen.Mijn eerste gedachten bij kinderen was altijd: zorgen. Veel verder dan dat kwam ik in eerste instantie niet. En op die eerste gedachte was wel mijn kinderwens gebaseerd.
[...]
Sorry Fleur, maar daar geloof ik niks van. Je voorstellingsvermogen bij kinderen hebben ging vast wel verder dan "ik wil zo graag 24/7 ten dienste van mijn kinderen staan". Wedden dat je vast wel leukere redenen kon verzinnen om er aan te beginnen.Mijn eerste gedachten bij kinderen was altijd: zorgen. Veel verder dan dat kwam ik in eerste instantie niet. En op die eerste gedachte was wel mijn kinderwens gebaseerd.
donderdag 12 februari 2009 om 12:50
Dat zeg ik helemaal niet sunlight...
En dat bedoel ik ook helemaal niet!
in mijn ogen zijn kinderen leuk, lief, grappig en maken ze je niks meer dan gelukkig!
ik wil dan ook niets liever dan zelf kinderen, (over een paar jaar ofzow)...
En tuurlijk hoeft het ook lang niet overal zo te gaan zoals sara het beschrijft, maar ik geloof wel dat er gevallen zijn waar het er wel zo aan toe gaat!
En dat bedoel ik ook helemaal niet!
in mijn ogen zijn kinderen leuk, lief, grappig en maken ze je niks meer dan gelukkig!
ik wil dan ook niets liever dan zelf kinderen, (over een paar jaar ofzow)...
En tuurlijk hoeft het ook lang niet overal zo te gaan zoals sara het beschrijft, maar ik geloof wel dat er gevallen zijn waar het er wel zo aan toe gaat!
donderdag 12 februari 2009 om 12:52
Nou ik heb kinderen gekregen om ze op te voeden, ze te begeleiden, ze te inspireren, heel egoistisch dat ze mij gelukkig maken door er simpelweg te zijn(en nog tig redenen), maar echt no way voor de poepluiers, de haren was-rampen, de nee ik wil niet gooi mn bord op de grond-fases dus mama moet het opruimen ed. Verzorging is een bijkomstigheid van het hebben van kinderen en als ouder(s) ben je simpelweg degene die er verantwoordelijk voor is. Maar alle verzorging leuk? Niet voor mij. En al zeker niet de reden dat ik kinderen wilde.
Nanny in huis die ook huishouden doet zoals in sommige buitenland/expat gezinnen, lijkt me heeeeeeerlijk. Om idd eens te kunnen lunchen met vriendinnen oid. Want daarna ga ik wel weer relaxed met mn kind naar de speeltuin. En dat boterhammetje samen eten komt morgen dan wel weer. Geen wonder dat man nog steeds uitkijkt naar baan in buitenland hahaha. van mij mag ie
!!
Nanny in huis die ook huishouden doet zoals in sommige buitenland/expat gezinnen, lijkt me heeeeeeerlijk. Om idd eens te kunnen lunchen met vriendinnen oid. Want daarna ga ik wel weer relaxed met mn kind naar de speeltuin. En dat boterhammetje samen eten komt morgen dan wel weer. Geen wonder dat man nog steeds uitkijkt naar baan in buitenland hahaha. van mij mag ie
!!
donderdag 12 februari 2009 om 12:56
Kan ook heel verkeerd uitpakken Whop, als de een bv. een bleek blond kindje met blauwe ogen is en de ander donker haar en donkere ogen heeft.. Als je hun kleding aanpast aan de jouwe loopt er altijd een in de verkeerde kleuren rond en dat staat ook weer zo armoedig, accessoire-technisch gesproken.
Maar ja, dan is een nanny wel weer handig, kun je per gelegenheid het meest passende kind meenemen en de ander bij de nanny laten.
En Anky, nee dank je. Ik weet dat het schatjes zijn, maar drie is echt genoeoeoeoeg
Maar ja, dan is een nanny wel weer handig, kun je per gelegenheid het meest passende kind meenemen en de ander bij de nanny laten.
En Anky, nee dank je. Ik weet dat het schatjes zijn, maar drie is echt genoeoeoeoeg
donderdag 12 februari 2009 om 13:01
quote:fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 12:50:
[...]
Mijn eerste gedachten bij kinderen was altijd: zorgen. Veel verder dan dat kwam ik in eerste instantie niet. En op die eerste gedachte was wel mijn kinderwens gebaseerd.
En toch geloof ik er niks van Ik denk dat het "zorgen voor" er heus wel was, maar dat je je daarbij meer de emotionele kant van zorgen voorstelde dan dat je je verheugde op de letterlijke, praktische kant. En dat dat dé reden was om kinderen te willen?
Volgens mij is het meer zoals NJB ook zegt.
[...]
Mijn eerste gedachten bij kinderen was altijd: zorgen. Veel verder dan dat kwam ik in eerste instantie niet. En op die eerste gedachte was wel mijn kinderwens gebaseerd.
En toch geloof ik er niks van Ik denk dat het "zorgen voor" er heus wel was, maar dat je je daarbij meer de emotionele kant van zorgen voorstelde dan dat je je verheugde op de letterlijke, praktische kant. En dat dat dé reden was om kinderen te willen?
Volgens mij is het meer zoals NJB ook zegt.
donderdag 12 februari 2009 om 13:06
Ja, Sara Kroos heeft zeker gelijk. Het ISsoms zwaar. Gebroken nachten, niet zoveel tijd meer voor jezelf. Je leeft voor een groot deel in dienst van je kind. Maar...het is ook waar dat je er echt zoveel voor terugkrijgt. Die lachende koppies, als ze op je schoot klimmen en zeggen mama ik vind je lief of mijn zoontje drinkend aan de borst . Ook al was het leven makkelijker met een of zelfs geen kind, ik zou NOOIT meer terug willen.
donderdag 12 februari 2009 om 13:08
quote:Evidenza schreef op 12 februari 2009 @ 13:01:
[...]
En toch geloof ik er niks van Ik denk dat het "zorgen voor" er heus wel was, maar dat je je daarbij meer de emotionele kant van zorgen voorstelde dan dat je je verheugde op de letterlijke, praktische kant. En dat dat dé reden was om kinderen te willen?
Volgens mij is het meer zoals NJB ook zegt.
Overigens vind ik de praktische kant het minst zwaar.
En ja, het waren echt die dingen die ik me voorstelde bij het hebben van een kind.
Emotionele kant heb ik juist minder bij nagedacht.
[...]
En toch geloof ik er niks van Ik denk dat het "zorgen voor" er heus wel was, maar dat je je daarbij meer de emotionele kant van zorgen voorstelde dan dat je je verheugde op de letterlijke, praktische kant. En dat dat dé reden was om kinderen te willen?
Volgens mij is het meer zoals NJB ook zegt.
Overigens vind ik de praktische kant het minst zwaar.
En ja, het waren echt die dingen die ik me voorstelde bij het hebben van een kind.
Emotionele kant heb ik juist minder bij nagedacht.
donderdag 12 februari 2009 om 13:10
Ik ben zelf (nog) geen moeder, dus niet ervaringsdeskundig, en als ik naar mijn omgeving kijk vind ik het dubbel.
Mijn broer+schoonzus hebben nu 2 kindjes (bijna 2 en 3 maanden) en dat gaat echt prima. Relaxt gezinnetje, tuurlijk soms wat gesjouw met die twee kleintjes, maar het brengt het gevoel op van: nou, later wil ik er ook wel 2. Positief dus.
Maar... mijn andere schoonzus + zwager hebben 2 kindjes (3 en 7 maanden) en dat is echt een nachtmerrie om naar te kijken. Denk hierbij aan: oververmoeid (klaag klaag klaag), boodschappen doen is een uitje, nooit meer komen op verjaardagen want "dat past nóóit in het schema", met kerst een campingbedje, wipstoel, dekentjes, broodbeleg, 2 setjes schone kleding per kind, 3 antilekbekers en een tas vol speelgoedjes (terwijl bijna alles aanwezig is bij opa en oma) meenemen, met mensen afspreken zonder kids is ondenkbaar want die snappen er toch niets van, en ga nog maar even door...
Als mn eierstokken rammelen op het moment dat we daarheen gaan, stoppen ze acuut, terwijl als ik bij mn broer ben de kinderwens van de vriezer naar de koelkast verplaatst wordt.
Mijn broer+schoonzus hebben nu 2 kindjes (bijna 2 en 3 maanden) en dat gaat echt prima. Relaxt gezinnetje, tuurlijk soms wat gesjouw met die twee kleintjes, maar het brengt het gevoel op van: nou, later wil ik er ook wel 2. Positief dus.
Maar... mijn andere schoonzus + zwager hebben 2 kindjes (3 en 7 maanden) en dat is echt een nachtmerrie om naar te kijken. Denk hierbij aan: oververmoeid (klaag klaag klaag), boodschappen doen is een uitje, nooit meer komen op verjaardagen want "dat past nóóit in het schema", met kerst een campingbedje, wipstoel, dekentjes, broodbeleg, 2 setjes schone kleding per kind, 3 antilekbekers en een tas vol speelgoedjes (terwijl bijna alles aanwezig is bij opa en oma) meenemen, met mensen afspreken zonder kids is ondenkbaar want die snappen er toch niets van, en ga nog maar even door...
Als mn eierstokken rammelen op het moment dat we daarheen gaan, stoppen ze acuut, terwijl als ik bij mn broer ben de kinderwens van de vriezer naar de koelkast verplaatst wordt.
donderdag 12 februari 2009 om 13:10
quote:ADLmamavanM schreef op 12 februari 2009 @ 13:06:
Ja, Sara Kroos heeft zeker gelijk. Het ISsoms zwaar. Gebroken nachten, niet zoveel tijd meer voor jezelf. Je leeft voor een groot deel in dienst van je kind. Maar...het is ook waar dat je er echt zoveel voor terugkrijgt. Die lachende koppies, als ze op je schoot klimmen en zeggen mama ik vind je lief of mijn zoontje drinkend aan de borst . Ook al was het leven makkelijker met een of zelfs geen kind, ik zou NOOIT meer terug willen.Dat is toch niet ZWAAR? Ja vermoeiend misschien, maar zwaar klinkt zo overdreven en alsof het ondraaglijk is.
Ja, Sara Kroos heeft zeker gelijk. Het ISsoms zwaar. Gebroken nachten, niet zoveel tijd meer voor jezelf. Je leeft voor een groot deel in dienst van je kind. Maar...het is ook waar dat je er echt zoveel voor terugkrijgt. Die lachende koppies, als ze op je schoot klimmen en zeggen mama ik vind je lief of mijn zoontje drinkend aan de borst . Ook al was het leven makkelijker met een of zelfs geen kind, ik zou NOOIT meer terug willen.Dat is toch niet ZWAAR? Ja vermoeiend misschien, maar zwaar klinkt zo overdreven en alsof het ondraaglijk is.
donderdag 12 februari 2009 om 13:13
quote:Star schreef op 12 februari 2009 @ 13:10:
[...]
Dat is toch niet ZWAAR? Ja vermoeiend misschien, maar zwaar klinkt zo overdreven en alsof het ondraaglijk is.Misschien is zwaar ook het verkeerde woord, vermoeidend dan . Ik denk dat het wel zwaar is als je er alleen voor staat met je kinderen, dan heb je niemand om op terug te vallen.
[...]
Dat is toch niet ZWAAR? Ja vermoeiend misschien, maar zwaar klinkt zo overdreven en alsof het ondraaglijk is.Misschien is zwaar ook het verkeerde woord, vermoeidend dan . Ik denk dat het wel zwaar is als je er alleen voor staat met je kinderen, dan heb je niemand om op terug te vallen.
donderdag 12 februari 2009 om 13:32
quote:ADLmamavanM schreef op 12 februari 2009 @ 13:13:
[...]
Misschien is zwaar ook het verkeerde woord, vermoeidend dan . Ik denk dat het wel zwaar is als je er alleen voor staat met je kinderen, dan heb je niemand om op terug te vallen.
dan is het zwaar vermoeiend
maar nog zijn er twee-ouder-gezinnen waar meer geklaagd wordt over hoe zwaar het is dan dat ik doe, het ligt er maar net aan hoe je zelf bent zoals hier al eerder is gezegd.
[...]
Misschien is zwaar ook het verkeerde woord, vermoeidend dan . Ik denk dat het wel zwaar is als je er alleen voor staat met je kinderen, dan heb je niemand om op terug te vallen.
dan is het zwaar vermoeiend
maar nog zijn er twee-ouder-gezinnen waar meer geklaagd wordt over hoe zwaar het is dan dat ik doe, het ligt er maar net aan hoe je zelf bent zoals hier al eerder is gezegd.
donderdag 12 februari 2009 om 13:41
