Kinderen
alle pijlers
Heeft Sara Kroos gelijk?
woensdag 11 februari 2009 om 20:50
In de laatste viva las ik dit van Sara een aangezien ik "maar' een kind heb, kan ik er niet over mee praten,nouja niet grotendeeld.Nu vroeg ik mij, hoe andere hier tegen aan kijken. ik zal haar even citeren.
"Iemand zei mij ooit, een kind is een kind, twee kinderen zijn er tien.En dat kun je ook aflezen aan de bleke gezichten van de kersverse jonge papa's en mama's. Je kunt ze bijna horen denken als deze jaren maar doorkomen,als we deze jaren maar doorkomen.Maar nu nog even niet.Nu lopen de jonge gezinnen bepakt en bezakt met buggy's ,huggies en spit van het sjouwen in hun ruggies.Jonge gezinnen hebben het eigenlijk niet zo leuk.dat zal je ze echter nooit horen zeggen.Wat ik wel om heen hoor van de jonge gezinnen zijn termen als. ach je krijgt er zoveel voor terug.Dat is een typische papa/mama zin. Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken van de vermoeidheid en ik geen moment voor mezelf,maar ach ik krijg er zoveel voor terug.Op vakantie hebben de jonge gezinnen het ook niet makkelijk.Eigenlijk zijn de niet zo blij dat ze op vakantie zijn.Het is iniedergeval niet hun vakantie.En je ziet gezinnen met kinderen boven de vijf naar hen kijken en denken,gelukkig hebben we dat gehad.Het is nog maar even tot de pubertijd -ook enig-en dan gaan ze het huis uit.En tot die tijd krijg je er zoveel voor terug.
"Iemand zei mij ooit, een kind is een kind, twee kinderen zijn er tien.En dat kun je ook aflezen aan de bleke gezichten van de kersverse jonge papa's en mama's. Je kunt ze bijna horen denken als deze jaren maar doorkomen,als we deze jaren maar doorkomen.Maar nu nog even niet.Nu lopen de jonge gezinnen bepakt en bezakt met buggy's ,huggies en spit van het sjouwen in hun ruggies.Jonge gezinnen hebben het eigenlijk niet zo leuk.dat zal je ze echter nooit horen zeggen.Wat ik wel om heen hoor van de jonge gezinnen zijn termen als. ach je krijgt er zoveel voor terug.Dat is een typische papa/mama zin. Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken van de vermoeidheid en ik geen moment voor mezelf,maar ach ik krijg er zoveel voor terug.Op vakantie hebben de jonge gezinnen het ook niet makkelijk.Eigenlijk zijn de niet zo blij dat ze op vakantie zijn.Het is iniedergeval niet hun vakantie.En je ziet gezinnen met kinderen boven de vijf naar hen kijken en denken,gelukkig hebben we dat gehad.Het is nog maar even tot de pubertijd -ook enig-en dan gaan ze het huis uit.En tot die tijd krijg je er zoveel voor terug.
donderdag 12 februari 2009 om 10:39
quote:louise1 schreef op 12 februari 2009 @ 10:12:
RR; hoe bedoel je hoe het hoort? Ik leg mijn kinderen geen middagslaapje op omdat het volgens de buurvrouw zo hoort maar omdat mijn kind dan moe is. Dus is het omdat het van "iemand" hoort of omdat het van mijn kind hoort (en dat bepaal ik dan)?
Quote van RR: ik geef meteen toe dat we hele makkelijke kinderen hebben, altijd goed slapen, goed eten, geen gedrags- of medische issues. Fijn."
Dat scheelt dus al een heel stuk. Heb je toevallig wel minder makkelijke kinderen dan ervaar je het allemaal heel anders wellicht.
ook mee eens, ik besef me dat dat een luxepositie is. mijn man is ook altijd 50/50 medeopvoeder geweest, kan ook niet iedereen zeggen.
wbt 'zoals het hoort' daarmee bedoel ik dat ik het jammer vind dat mensen (uit onzekerheid, denk ik) zich aan regeltjes en voorschriften houden terwijl die overduidelijk niet bij hen passen. Uit perfectionisme, of uit onzekerheid (perfectionisme komt vaak voort uit onzekerheid.)
Voorbeeld: vrienden, lief vrolijk gezond kindje, krijgt inmiddels de fles. Jochie heeft honger, krijgt fles, drinkt gulzig en stikt, verslikt, proest. Brullen, overal melk, kind over de zeik. Gekalmeerd, verder drinken, repeat scenario.
Na afloop, moeder klaagt dat het ZO zwaar is met haar zoontje. Elke voeding huilen, spuugt en kleddert de helft tijdens het drinken, verslikt zich, alle kleertjes vies dus altijd een volle wasmand. Krijgt ook per voeding niet genoeg binnen door al het morsen.
Suggestie: neem een speen met een kleiner gaatje!
Antwoord: ja, dan drinkt hij heel goed en rustig, maar op deze leeftijd MOET hij een speen nummer drie hebben. Geef ik hem een speen met gaatje twee, dan drinkt hij langzamer en valkt telkens in slaap aan het einde van de voeding.
?? Halloo! dat kind is zes maanden! hoezo, MOET een speen nummer drie hebben op deze leeftijd? Je ziet toch dat het niet gaat? en dan dommelt hij in bij die langzame speen, wat is er heerlijker voor zo'n kind?
DAT bedoel ik met regeltjes overboord zetten en MEER genieten!
RR; hoe bedoel je hoe het hoort? Ik leg mijn kinderen geen middagslaapje op omdat het volgens de buurvrouw zo hoort maar omdat mijn kind dan moe is. Dus is het omdat het van "iemand" hoort of omdat het van mijn kind hoort (en dat bepaal ik dan)?
Quote van RR: ik geef meteen toe dat we hele makkelijke kinderen hebben, altijd goed slapen, goed eten, geen gedrags- of medische issues. Fijn."
Dat scheelt dus al een heel stuk. Heb je toevallig wel minder makkelijke kinderen dan ervaar je het allemaal heel anders wellicht.
ook mee eens, ik besef me dat dat een luxepositie is. mijn man is ook altijd 50/50 medeopvoeder geweest, kan ook niet iedereen zeggen.
wbt 'zoals het hoort' daarmee bedoel ik dat ik het jammer vind dat mensen (uit onzekerheid, denk ik) zich aan regeltjes en voorschriften houden terwijl die overduidelijk niet bij hen passen. Uit perfectionisme, of uit onzekerheid (perfectionisme komt vaak voort uit onzekerheid.)
Voorbeeld: vrienden, lief vrolijk gezond kindje, krijgt inmiddels de fles. Jochie heeft honger, krijgt fles, drinkt gulzig en stikt, verslikt, proest. Brullen, overal melk, kind over de zeik. Gekalmeerd, verder drinken, repeat scenario.
Na afloop, moeder klaagt dat het ZO zwaar is met haar zoontje. Elke voeding huilen, spuugt en kleddert de helft tijdens het drinken, verslikt zich, alle kleertjes vies dus altijd een volle wasmand. Krijgt ook per voeding niet genoeg binnen door al het morsen.
Suggestie: neem een speen met een kleiner gaatje!
Antwoord: ja, dan drinkt hij heel goed en rustig, maar op deze leeftijd MOET hij een speen nummer drie hebben. Geef ik hem een speen met gaatje twee, dan drinkt hij langzamer en valkt telkens in slaap aan het einde van de voeding.
?? Halloo! dat kind is zes maanden! hoezo, MOET een speen nummer drie hebben op deze leeftijd? Je ziet toch dat het niet gaat? en dan dommelt hij in bij die langzame speen, wat is er heerlijker voor zo'n kind?
DAT bedoel ik met regeltjes overboord zetten en MEER genieten!
donderdag 12 februari 2009 om 10:41
Ik heb 2 kinderen van, een van 3 jaar en een van 9 maanden en ik zit nog steeds te wachten tot het zwaar wordt. Had me al bij de eerste erop ingesteld dat het de eerste jaren soms bikkelen zou zijn. We kregen het makkelijkste kind van de wereld, iedereen jaloers en wij allemaal supergelukkig. Toen de tweede kwam dacht ik 'nu komt het, we gaan afzien'. Weer een ontzettend relaxed kind en alles loopt op rolletjes. Dus nu denk ik: als ie eenmaal gaat lopen, dan zal het wel zwaar worden.
Maar misschien ook wel niet, dus. We zullen zien.
We gaan er nog steeds op uit, al gingen we met 1 kind wel iets gemakkelijker 's avonds even een restaurantje pakken dan met 2. Maar verder is het gewoon de boel inladen en gaan. En dan besef ik heel goed dat het gemakkelijk praten is met 2 kinderen die niet moeilijk doen als hun vaste routine in de war wordt gestuurd, en die (bijna) alles leuk vinden en (bijna) alles lusten.
Maar misschien dat andere mensen ons wel medelijdend bekijken als ze ons langs zien lopen met draagzak, buggy, uitpuilende tassen en een tegenstribbelende snottebellenpeuter die juist de andere kant op wil dan wij (het blijft een peuter hè!).
Maar misschien ook wel niet, dus. We zullen zien.
We gaan er nog steeds op uit, al gingen we met 1 kind wel iets gemakkelijker 's avonds even een restaurantje pakken dan met 2. Maar verder is het gewoon de boel inladen en gaan. En dan besef ik heel goed dat het gemakkelijk praten is met 2 kinderen die niet moeilijk doen als hun vaste routine in de war wordt gestuurd, en die (bijna) alles leuk vinden en (bijna) alles lusten.
Maar misschien dat andere mensen ons wel medelijdend bekijken als ze ons langs zien lopen met draagzak, buggy, uitpuilende tassen en een tegenstribbelende snottebellenpeuter die juist de andere kant op wil dan wij (het blijft een peuter hè!).
mahna mahna tuduuuudududu
donderdag 12 februari 2009 om 10:42
quote:Bambi schreef op 12 februari 2009 @ 10:34:
Ik vind het vaak wat overdreven hoor, dat negatieve gedoe over hoe druk het is met kinderen en hoe zwaar bladiebladiebla.
Soms hebben mensen zelf even een schop onder hun kont nodig, denk ik dan.
yeps, denk ik ook weleens.
tuurlijk, het is druk en soms wil je ze achter het behang plakken en soms tref je jezelf aan in situaties dat je denkt: waarom doe ik dit?
maar als het goed is zijn die momenten niet de hoofdmoot!
Ik vind het vaak wat overdreven hoor, dat negatieve gedoe over hoe druk het is met kinderen en hoe zwaar bladiebladiebla.
Soms hebben mensen zelf even een schop onder hun kont nodig, denk ik dan.
yeps, denk ik ook weleens.
tuurlijk, het is druk en soms wil je ze achter het behang plakken en soms tref je jezelf aan in situaties dat je denkt: waarom doe ik dit?
maar als het goed is zijn die momenten niet de hoofdmoot!
donderdag 12 februari 2009 om 10:47
Jee, al weer een zeurverhaal in een tijdschrift. Herken me er ook niet in.
Vantevoren werd ik zo bang gemaakt met hoe druk het wel niet was met een 2e, dat ik nu achteraf verbaasd ben waar ze het over hadden. Met een 2e vind ik het amper drukker geworden. Je zit inderdaad al in een ritme en de oudste kan steeds meer zelf. Oudste is bijna 3 jaar en jongste is 6 maanden.
Ik zou wel niet thuisblijfmoeder kunnen zijn. Heb het nodig om zonder kinderen weg te kunnen gaan (werken of af en toe een paar uurtjes voor mezelf). Oh ja ben hoogopgeleid en 36 jaar.
Vantevoren werd ik zo bang gemaakt met hoe druk het wel niet was met een 2e, dat ik nu achteraf verbaasd ben waar ze het over hadden. Met een 2e vind ik het amper drukker geworden. Je zit inderdaad al in een ritme en de oudste kan steeds meer zelf. Oudste is bijna 3 jaar en jongste is 6 maanden.
Ik zou wel niet thuisblijfmoeder kunnen zijn. Heb het nodig om zonder kinderen weg te kunnen gaan (werken of af en toe een paar uurtjes voor mezelf). Oh ja ben hoogopgeleid en 36 jaar.
donderdag 12 februari 2009 om 10:51
Zoals Sara het beschrijft is mijn grote nachtmerrie. Wij hebben er ook heeeeel bewust voor gekozen om kinderen niet op elkaar te krijgen. Eén kind opvoeden tot de basisschool vind ik heel veel energie vragen, maar twee of meer tegelijk? Nee dat is niet voor ons.
Mijn zoon wordt van de zomer 6 en zijn nu een klein jaartje bezig voor een tweede. Heel overzichtelijk voor ons. Natuurlijk wel met de nodige opmerkingen dat 'ze' dan niets aan elkaar hebben.
Nu nog het geluk hebben om zwanger worden, wat helaas gaat dat voor een tweede bij ons niet van zelf...
Mijn zoon wordt van de zomer 6 en zijn nu een klein jaartje bezig voor een tweede. Heel overzichtelijk voor ons. Natuurlijk wel met de nodige opmerkingen dat 'ze' dan niets aan elkaar hebben.
Nu nog het geluk hebben om zwanger worden, wat helaas gaat dat voor een tweede bij ons niet van zelf...
donderdag 12 februari 2009 om 10:55
Ja, keuzes. Maar je moet wel de mogelijkheid voor die keuzes hebben, toch?
Rosiero vraagt zich af waarom sommige ouders kinderen nemen. Ik ook.
Daarmee bedoel ik te zeggen: men kan zich afvragen waarom zeurende ouders kinderen nemen. Zeurende ouders kunnen zich afvragen waarom mensen als jij kinderen nemen.
Rosiero vraagt zich af waarom sommige ouders kinderen nemen. Ik ook.
Daarmee bedoel ik te zeggen: men kan zich afvragen waarom zeurende ouders kinderen nemen. Zeurende ouders kunnen zich afvragen waarom mensen als jij kinderen nemen.
donderdag 12 februari 2009 om 11:03
Vind je dat een kutopmerking? Vind het wel meevallen. Ik wil ermee zeggen dat je het voor een ander toch nooit goed doet. De zeurende ouder zal denken: maar ik doe het tenminste wel zelf. De ouder die hulp heeft zal denken: maar ik zeur tenminste niet.
Een combi van die twee zou voor mij ideaal zijn, maar ws te hoog gegrepen
Een combi van die twee zou voor mij ideaal zijn, maar ws te hoog gegrepen
donderdag 12 februari 2009 om 11:07
quote:fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 10:55:
Ja, keuzes. Maar je moet wel de mogelijkheid voor die keuzes hebben, toch?
Rosiero vraagt zich af waarom sommige ouders kinderen nemen. Ik ook.
Daarmee bedoel ik te zeggen: men kan zich afvragen waarom zeurende ouders kinderen nemen. Zeurende ouders kunnen zich afvragen waarom mensen als jij kinderen nemen.Mensen zoals ik? In welk hokje wil je mij dan stoppen Fleurtje?
Ja, keuzes. Maar je moet wel de mogelijkheid voor die keuzes hebben, toch?
Rosiero vraagt zich af waarom sommige ouders kinderen nemen. Ik ook.
Daarmee bedoel ik te zeggen: men kan zich afvragen waarom zeurende ouders kinderen nemen. Zeurende ouders kunnen zich afvragen waarom mensen als jij kinderen nemen.Mensen zoals ik? In welk hokje wil je mij dan stoppen Fleurtje?
donderdag 12 februari 2009 om 11:17
quote:Bambi schreef op 12 februari 2009 @ 11:13:
[quote]fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 11:03:
De zeurende ouder zal denken: maar ik doe het tenminste wel zelf.
quote]
Maar bedoeld wordt: 'ik zie groen en geel van jaloezie'.
Dat weet ik niet, echt niet. Ik zit me nu ook af te vragen of ik het zo zou willen. Ik denk het toch niet, ik zou iig willen werken.
Toevoeging: ik zou niet iemand willen die me met de kinderen helpt, niet als vast gegeven. Ik zou het wél fijn vinden als ik wat meer back up zou hebben.
[quote]fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 11:03:
De zeurende ouder zal denken: maar ik doe het tenminste wel zelf.
quote]
Maar bedoeld wordt: 'ik zie groen en geel van jaloezie'.
Dat weet ik niet, echt niet. Ik zit me nu ook af te vragen of ik het zo zou willen. Ik denk het toch niet, ik zou iig willen werken.
Toevoeging: ik zou niet iemand willen die me met de kinderen helpt, niet als vast gegeven. Ik zou het wél fijn vinden als ik wat meer back up zou hebben.
donderdag 12 februari 2009 om 11:23
quote:Bambi schreef op 12 februari 2009 @ 11:13:
[quote]fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 11:03:
De zeurende ouder zal denken: maar ik doe het tenminste wel zelf.
quote]
Maar bedoeld wordt: 'ik zie groen en geel van jaloezie'. Hoezo dan? Als ik niet zou werken zou ik liever hulp in de huishouding willen dan hulp met mijn kinderen. Die kan/wil ik zelf wel aan.
[quote]fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 11:03:
De zeurende ouder zal denken: maar ik doe het tenminste wel zelf.
quote]
Maar bedoeld wordt: 'ik zie groen en geel van jaloezie'. Hoezo dan? Als ik niet zou werken zou ik liever hulp in de huishouding willen dan hulp met mijn kinderen. Die kan/wil ik zelf wel aan.
donderdag 12 februari 2009 om 11:27
Net een week moeder van 2 kinderen. oudste is 15 maanden en loopt nog niet. Tuurlijk zie ik op tegen het zeulen met 2 kinderen die nog niet lopen. Maar ben zo dankbaar dat ze er zijn, goed en wel! Dan maar druk, afzien, wallen en wat al niet meer. Ik heb het maar te doen, of ik me er nu druk om ga maken of niet. Hij gaat er echt niet sneller door lopen. Zowel het ontstaan van de laatste zw, als de zs zelf als de bevalling waren een 'cadeautje' . Ze zijn er nu alletwee en de dag komt zoals ie komt.
Wat me trouwens opvalt, is de gedachte dat als je thuis zit, het allemaal zo verschrikkelijk is. Ik vind dat ik sinds ik een kind heb, ik eerder andere keuzes maak en die prima vind. (itt tot misschien daarvoor) Dus lekker thuis eten, samen een boekje lezen oid. Dus vergeet niet als je weer eens een moeder in de speeltuin ziet, uitgepuft op een bankje, dat ze het misschien wel heerlijk vindt!
Wat me trouwens opvalt, is de gedachte dat als je thuis zit, het allemaal zo verschrikkelijk is. Ik vind dat ik sinds ik een kind heb, ik eerder andere keuzes maak en die prima vind. (itt tot misschien daarvoor) Dus lekker thuis eten, samen een boekje lezen oid. Dus vergeet niet als je weer eens een moeder in de speeltuin ziet, uitgepuft op een bankje, dat ze het misschien wel heerlijk vindt!
donderdag 12 februari 2009 om 11:32
Ik kan me wel vinden in (de meeste) woorden van RosieRo. Ik word ook ontzettend moe van ouders die maar steeds zeuren over hoe zwaar ze het wel niet hebben. Ik vraag me dan altijd af wat je je er bij voor hebt gesteld. Natuurlijk slapen ze de eerste tijd niet door, natuurlijk kun je niet meer 1,2,3 de deur uit rennen, natuurlijk zijn dagen waarop je alleen je kind(eren) ziet soms saai, die dingen wéét je toch van te voren.
Of hadden die mensen een soort bona-reclame-fantasie in hun hooofd toen ze aan kinderen begonnen?
Ik denk dat het ook te maken heeft met foute idealistiche verwachtingen, dan kan het alleen maar tegenvallen.
Ik heb er tot nu toe nog maar één van nu bijna een jaar. Het is zeker geen makkelijk kind. We hebben in het begin veel problemen gehad, ook medisch en toch valt het me mee. Wellicht omdat ik van nature een doomdenker ben en het me veel zwaarder had voorgesteld.
Of hadden die mensen een soort bona-reclame-fantasie in hun hooofd toen ze aan kinderen begonnen?
Ik denk dat het ook te maken heeft met foute idealistiche verwachtingen, dan kan het alleen maar tegenvallen.
Ik heb er tot nu toe nog maar één van nu bijna een jaar. Het is zeker geen makkelijk kind. We hebben in het begin veel problemen gehad, ook medisch en toch valt het me mee. Wellicht omdat ik van nature een doomdenker ben en het me veel zwaarder had voorgesteld.
The time is now
donderdag 12 februari 2009 om 11:39
quote:fleurtje schreef op 12 februari 2009 @ 10:02:
[...]
Kweenie. Misschien wel 100 keer de K-straat op en neer lopen, of ergens een broodje eten. Als ik maar even een paar uur in mn eentje ben
Ik kon aan het begin écht genieten van een uur lang ongestoord in Tesco rondlopen om de wekelijkse boodschappen te doen, haha.
En vanavond ga ik rechtstreeks uit mijn werk lekker naar de kapper (ook al sinds november niet geweest, dus wel nodig zeg maar). Deze ontaarde moeder ziet haar bloedjes morgenochtend pas weer.
De onze zijn nu net twee en één, en inmiddels is ons gezin als een goed geoliede machine, maar oh wee als er een radartje losspringt, dan is het best heel pittig allemaal.
Vorige week kon Vent niet thuis komen omdat hij vast zat in de Londense sneeuw (en hij is normaal gesproken verantwoordelijk voor het crecheophalen), de creche sloot drie dagen achter elkaar vroeger door de Dublinse sneeuw, daarna was eerst nummer één niet lekker en toen ging nummer twee aan de diarree. Van de vijf werkdagen heb ik letterlijk maar een volledige dag kunnen werken. Tja en op dat soort momenten ben ik wel eens wanhopig hoe we alles toch moeten combineren, ondanks dat ik een verdomd flexibele baas heb.
Over het algemeen is het allemaal goed te doen. Maar we willen er echt-écht-ECHT geen derde, dan zou ik wel doordraaien denk ik.
[...]
Kweenie. Misschien wel 100 keer de K-straat op en neer lopen, of ergens een broodje eten. Als ik maar even een paar uur in mn eentje ben
Ik kon aan het begin écht genieten van een uur lang ongestoord in Tesco rondlopen om de wekelijkse boodschappen te doen, haha.
En vanavond ga ik rechtstreeks uit mijn werk lekker naar de kapper (ook al sinds november niet geweest, dus wel nodig zeg maar). Deze ontaarde moeder ziet haar bloedjes morgenochtend pas weer.
De onze zijn nu net twee en één, en inmiddels is ons gezin als een goed geoliede machine, maar oh wee als er een radartje losspringt, dan is het best heel pittig allemaal.
Vorige week kon Vent niet thuis komen omdat hij vast zat in de Londense sneeuw (en hij is normaal gesproken verantwoordelijk voor het crecheophalen), de creche sloot drie dagen achter elkaar vroeger door de Dublinse sneeuw, daarna was eerst nummer één niet lekker en toen ging nummer twee aan de diarree. Van de vijf werkdagen heb ik letterlijk maar een volledige dag kunnen werken. Tja en op dat soort momenten ben ik wel eens wanhopig hoe we alles toch moeten combineren, ondanks dat ik een verdomd flexibele baas heb.
Over het algemeen is het allemaal goed te doen. Maar we willen er echt-écht-ECHT geen derde, dan zou ik wel doordraaien denk ik.
donderdag 12 februari 2009 om 11:55
Je weet niet alles vantevoren. Veel dingen heb je niet in de hand. Ik had vantevoren alles overdacht en met alles rekening gehouden. Toch vraag ik me weleens af waar ik toch aan begonnen ben hoor! Wellicht dat mijn hormonen me in die tijd toch misleid hebben, haha, hoewel ik toen dacht dat er niks rammelde, alleen de biologische klok maar tikte. Dus niet.
Mijn jongste sliep dus heel slecht tot zijn derde jaar. Daarbij waren de kinderen vanaf dat mijn oudste naar de speelzaal ging (hij was toen bijna 2,5) bijna voortdurend ziek. Eerst begon er een, een paar dagen later werd de ander dan ook ziek, als nummer één beter was ziekte de ander dus nog een paar dagen door. Dan waren ze een week of wat beter en begon het weer opnieuw. Dat is ook vorig jaar rond deze tijd eindelijk opgehouden. Ze zijn nu net ziek geweest, maar het was bijna een jaar geleden en dat scheelt ook zó ontzettend veel.
Ik had dus zeker wel rekening gehouden met vaak wakker worden 's nachts, maar niet echt dat dat drie jaar zou duren bij de jongste en dat vele ziek zijn bovenop gebroken nachten... ik kan me nu niet meer zo goed voorstellen hoe het voelde, maar soms, als ik eens heel moe ben, weet ik het weer. Dan denk ik 'oh ja... zo heb ik me drie jaar lang bijna doorlopend gevoeld...' Probeer dan maar eens te functioneren en te genieten!
Gelukkig ben ik dus wel een praktisch mens en kan ik regeltjes en 'hoe het hoort' laten varen. Zo kwam onze eerste oppas aan huis om half negen. Ik lag dan vaak nog in bed met de kinderen (jongste was een baby). De oppas kleede de oudste dan aan en ik kon blijven liggen. In het begin dacht ik weleens 'ze zal wel denken...' maar daar kon ik me gelukkig snel overheen zetten.
Ook ging ik regelmatig een dag naar het buitenhuisje van mijn ouders als mijn man thuis was. Daar zou ik dan aan mijn boek werken, maar dat kwam er niet van omdat ik eerst moest bijtanken. Meestal kookte ik daar iets lekkers voor mezelf en sliep ik, haha. Dat knaagde weleens, maar ook daar heb ik me overheen gezet. Het was nu eenmaal niet anders en ik had gelukkig de kans ook af en toe echt rust te nemen zo. Dan moest dat boek maar wachten.
Dat is wat ik in mijn vorige posting ook bedoelde met praktisch zijn en hulp in te schakelen. En je maar over te geven aan bepaalde dingen die je toch niet kunt beïnvloeden. Dat scheelt heel veel frustratie.
Tot slot denk ik dat het lastig te beoordelen is of iets zwaar is of niet, dat is zo subjectief. Mijn beste vriendin bijvoorbeeld heeft zo'n engelengeduld met haar kinderen vind ik, ze vervelen haar ook nooit terwijl ik weleens denk 'nu even niet'. Maar zij had weer veel stress toen het baby's waren. Als er gehuil klonk, schoot ze in de overdrive en kon ze echt flippen als ze niet binnen 10 seconden dat huilen gesust had. Ik heb haar eens over de rooie gezien omdat ze het flesje zo snel niet kon vinden in haar tas. Terwijl ik dacht (had toen zelf nog geen kinderen) 'wat is het probleem? Hij huilt nog maar een halve minuut!' En dat vind ik nog steeds. Bij haar tweede had ik inmiddels ook mijn twee jongens en nog kan ik me niet herkennen in dat gestress bij elk huiltje. Ook als een kind valt schiet ze in de stress. Mijn oudste viel eens, op een terras, flink hard. Voor ik bij hem was, was zij al naar binnen gestormd om ijs te halen voor op de bult. Daar ben ik dus veel relaxter in.
Zo heeft iedereen zijn dingen. Je kunt niet voor een ander bepalen of hij/zij 'gelijk' heeft met iets als zwaar ervaren.
Een schop onder de kont zal iedereen weleens kunnen gebruiken Bambi. Maar wie bepaalt wanneer dat nodig is? En hoe bepaal je dat?
xx lisa.
Mijn jongste sliep dus heel slecht tot zijn derde jaar. Daarbij waren de kinderen vanaf dat mijn oudste naar de speelzaal ging (hij was toen bijna 2,5) bijna voortdurend ziek. Eerst begon er een, een paar dagen later werd de ander dan ook ziek, als nummer één beter was ziekte de ander dus nog een paar dagen door. Dan waren ze een week of wat beter en begon het weer opnieuw. Dat is ook vorig jaar rond deze tijd eindelijk opgehouden. Ze zijn nu net ziek geweest, maar het was bijna een jaar geleden en dat scheelt ook zó ontzettend veel.
Ik had dus zeker wel rekening gehouden met vaak wakker worden 's nachts, maar niet echt dat dat drie jaar zou duren bij de jongste en dat vele ziek zijn bovenop gebroken nachten... ik kan me nu niet meer zo goed voorstellen hoe het voelde, maar soms, als ik eens heel moe ben, weet ik het weer. Dan denk ik 'oh ja... zo heb ik me drie jaar lang bijna doorlopend gevoeld...' Probeer dan maar eens te functioneren en te genieten!
Gelukkig ben ik dus wel een praktisch mens en kan ik regeltjes en 'hoe het hoort' laten varen. Zo kwam onze eerste oppas aan huis om half negen. Ik lag dan vaak nog in bed met de kinderen (jongste was een baby). De oppas kleede de oudste dan aan en ik kon blijven liggen. In het begin dacht ik weleens 'ze zal wel denken...' maar daar kon ik me gelukkig snel overheen zetten.
Ook ging ik regelmatig een dag naar het buitenhuisje van mijn ouders als mijn man thuis was. Daar zou ik dan aan mijn boek werken, maar dat kwam er niet van omdat ik eerst moest bijtanken. Meestal kookte ik daar iets lekkers voor mezelf en sliep ik, haha. Dat knaagde weleens, maar ook daar heb ik me overheen gezet. Het was nu eenmaal niet anders en ik had gelukkig de kans ook af en toe echt rust te nemen zo. Dan moest dat boek maar wachten.
Dat is wat ik in mijn vorige posting ook bedoelde met praktisch zijn en hulp in te schakelen. En je maar over te geven aan bepaalde dingen die je toch niet kunt beïnvloeden. Dat scheelt heel veel frustratie.
Tot slot denk ik dat het lastig te beoordelen is of iets zwaar is of niet, dat is zo subjectief. Mijn beste vriendin bijvoorbeeld heeft zo'n engelengeduld met haar kinderen vind ik, ze vervelen haar ook nooit terwijl ik weleens denk 'nu even niet'. Maar zij had weer veel stress toen het baby's waren. Als er gehuil klonk, schoot ze in de overdrive en kon ze echt flippen als ze niet binnen 10 seconden dat huilen gesust had. Ik heb haar eens over de rooie gezien omdat ze het flesje zo snel niet kon vinden in haar tas. Terwijl ik dacht (had toen zelf nog geen kinderen) 'wat is het probleem? Hij huilt nog maar een halve minuut!' En dat vind ik nog steeds. Bij haar tweede had ik inmiddels ook mijn twee jongens en nog kan ik me niet herkennen in dat gestress bij elk huiltje. Ook als een kind valt schiet ze in de stress. Mijn oudste viel eens, op een terras, flink hard. Voor ik bij hem was, was zij al naar binnen gestormd om ijs te halen voor op de bult. Daar ben ik dus veel relaxter in.
Zo heeft iedereen zijn dingen. Je kunt niet voor een ander bepalen of hij/zij 'gelijk' heeft met iets als zwaar ervaren.
Een schop onder de kont zal iedereen weleens kunnen gebruiken Bambi. Maar wie bepaalt wanneer dat nodig is? En hoe bepaal je dat?
xx lisa.
