Kinderen
alle pijlers
Heeft Sara Kroos gelijk?
woensdag 11 februari 2009 om 20:50
In de laatste viva las ik dit van Sara een aangezien ik "maar' een kind heb, kan ik er niet over mee praten,nouja niet grotendeeld.Nu vroeg ik mij, hoe andere hier tegen aan kijken. ik zal haar even citeren.
"Iemand zei mij ooit, een kind is een kind, twee kinderen zijn er tien.En dat kun je ook aflezen aan de bleke gezichten van de kersverse jonge papa's en mama's. Je kunt ze bijna horen denken als deze jaren maar doorkomen,als we deze jaren maar doorkomen.Maar nu nog even niet.Nu lopen de jonge gezinnen bepakt en bezakt met buggy's ,huggies en spit van het sjouwen in hun ruggies.Jonge gezinnen hebben het eigenlijk niet zo leuk.dat zal je ze echter nooit horen zeggen.Wat ik wel om heen hoor van de jonge gezinnen zijn termen als. ach je krijgt er zoveel voor terug.Dat is een typische papa/mama zin. Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken van de vermoeidheid en ik geen moment voor mezelf,maar ach ik krijg er zoveel voor terug.Op vakantie hebben de jonge gezinnen het ook niet makkelijk.Eigenlijk zijn de niet zo blij dat ze op vakantie zijn.Het is iniedergeval niet hun vakantie.En je ziet gezinnen met kinderen boven de vijf naar hen kijken en denken,gelukkig hebben we dat gehad.Het is nog maar even tot de pubertijd -ook enig-en dan gaan ze het huis uit.En tot die tijd krijg je er zoveel voor terug.
"Iemand zei mij ooit, een kind is een kind, twee kinderen zijn er tien.En dat kun je ook aflezen aan de bleke gezichten van de kersverse jonge papa's en mama's. Je kunt ze bijna horen denken als deze jaren maar doorkomen,als we deze jaren maar doorkomen.Maar nu nog even niet.Nu lopen de jonge gezinnen bepakt en bezakt met buggy's ,huggies en spit van het sjouwen in hun ruggies.Jonge gezinnen hebben het eigenlijk niet zo leuk.dat zal je ze echter nooit horen zeggen.Wat ik wel om heen hoor van de jonge gezinnen zijn termen als. ach je krijgt er zoveel voor terug.Dat is een typische papa/mama zin. Ik kan niet meer uit mijn ogen kijken van de vermoeidheid en ik geen moment voor mezelf,maar ach ik krijg er zoveel voor terug.Op vakantie hebben de jonge gezinnen het ook niet makkelijk.Eigenlijk zijn de niet zo blij dat ze op vakantie zijn.Het is iniedergeval niet hun vakantie.En je ziet gezinnen met kinderen boven de vijf naar hen kijken en denken,gelukkig hebben we dat gehad.Het is nog maar even tot de pubertijd -ook enig-en dan gaan ze het huis uit.En tot die tijd krijg je er zoveel voor terug.
donderdag 12 februari 2009 om 16:04
quote:whopper schreef op 12 februari 2009 @ 15:13:
Ach, hij plakt nu nog net zo aan mij als ik aan hem dus voorlopig hoef ik hem me nog neit los te weken.
Ik vind er echt geen bal aan zonder hem.
Bof ik dan even! Mijn jongste deelde gisteren mee met mij te gaan trouwen, en de oudste vertelde daarop helemaal niet te zullen trouwen, want hij bleef gewoon hier thuis wonen.
Ik ben een paar maanden terug ruim een week van huis geweest, op kookcursus in Italië. Ik was best wel toe aan even zonder huis en haard. Maar het was heel geruststellend om na een paar dagen te merken dat de tranen me over de wangen liepen toen ik in een ouder-blad over kinderen in de leeftijd van die van ons las. En dat ik me behoorlijk onbestemd en incompleet voelde met zo'n zeurend knaagje van gemis.
xx lisa.
Ach, hij plakt nu nog net zo aan mij als ik aan hem dus voorlopig hoef ik hem me nog neit los te weken.
Ik vind er echt geen bal aan zonder hem.
Bof ik dan even! Mijn jongste deelde gisteren mee met mij te gaan trouwen, en de oudste vertelde daarop helemaal niet te zullen trouwen, want hij bleef gewoon hier thuis wonen.
Ik ben een paar maanden terug ruim een week van huis geweest, op kookcursus in Italië. Ik was best wel toe aan even zonder huis en haard. Maar het was heel geruststellend om na een paar dagen te merken dat de tranen me over de wangen liepen toen ik in een ouder-blad over kinderen in de leeftijd van die van ons las. En dat ik me behoorlijk onbestemd en incompleet voelde met zo'n zeurend knaagje van gemis.
xx lisa.
donderdag 12 februari 2009 om 16:45
Ik vind het ook heerlijk als ze uit logeren zijn, al hebben we dat nog niet gedaan sinds we er 2 hebben. Maar toen we er nog maar 1 hadden en die ging logeren, voelde ik me zo heerlijk vrij, super!
Het moment dat je hem dan weer gaat ophalen, dan moet het ook direct gebeuren, dan kan ik ook niet langer wachten om hem weer te knuffelen en in zijn haren te ruiken.
Het moment dat je hem dan weer gaat ophalen, dan moet het ook direct gebeuren, dan kan ik ook niet langer wachten om hem weer te knuffelen en in zijn haren te ruiken.
donderdag 12 februari 2009 om 17:06
En dan te bedenken dat er vroeger gezinnen waren met soms meer dan 10 (!) kids Nou ja, die gezinnen zijn er nu ook nog.
Hier 2 kids en tijd over.
Tuurlijk was het even wennen toen ze klein waren, kan niet zeggen dat ik nu zo bereveel heb moeten opgeven. Man helpt enorm en alles wordt echt door 2 gedeeld: de kids verzorgen, het huishouden, etc.
Als ik andere ouders hoor dan knijp ik mijn handen dicht en dank onze lieve Heer voor het feit dat ze zo makkelijk zijn.
Als baby al en nu ze groter zijn ook.
Wellicht komt het ook doordat ik geen hoge eisen stel aan het 'perfecte gezinnetje', aan het feit dat ik meerdere vrouwen zou moeten zijn (moeder, vrouw, minnares, vriendin, etc). Ik zo veel als mogelijk is hulp inschakel en verder gewoon zo praktisch mogelijk probeer te denken.
Vakanties zijn niet moeilijk, tis maar net wat je ervan maakt. Tuurlijk is het niet helemaal datgene wat ik zou willen, maar ja het is niet anders en je kunt je er maar beter bij neerleggen.
Ik denk dat als je als ouder ALLES tegelijkertijd wilt het vragen om problemen wordt. Tegenwoordig wil men een schoon huis, een groot huis, een carriere, 274 vrienden op hyves, een netwerk, maatje 38, etc, etc.............en oja de kids zijn er ook nog en die moeten ook nog van alles.
Puf........................ja, dat wordt het allemaal best zwaar lijkt me.
Tuurlijk is het soms niet anders en heb ik buigend respect voor de moeders die er alleen voor staan en heb ik alleen maar bewondering voor ouders met banen, kinderen, etc...........maar mij geeft het druk en onrust.
Hier 2 kids en tijd over.
Tuurlijk was het even wennen toen ze klein waren, kan niet zeggen dat ik nu zo bereveel heb moeten opgeven. Man helpt enorm en alles wordt echt door 2 gedeeld: de kids verzorgen, het huishouden, etc.
Als ik andere ouders hoor dan knijp ik mijn handen dicht en dank onze lieve Heer voor het feit dat ze zo makkelijk zijn.
Als baby al en nu ze groter zijn ook.
Wellicht komt het ook doordat ik geen hoge eisen stel aan het 'perfecte gezinnetje', aan het feit dat ik meerdere vrouwen zou moeten zijn (moeder, vrouw, minnares, vriendin, etc). Ik zo veel als mogelijk is hulp inschakel en verder gewoon zo praktisch mogelijk probeer te denken.
Vakanties zijn niet moeilijk, tis maar net wat je ervan maakt. Tuurlijk is het niet helemaal datgene wat ik zou willen, maar ja het is niet anders en je kunt je er maar beter bij neerleggen.
Ik denk dat als je als ouder ALLES tegelijkertijd wilt het vragen om problemen wordt. Tegenwoordig wil men een schoon huis, een groot huis, een carriere, 274 vrienden op hyves, een netwerk, maatje 38, etc, etc.............en oja de kids zijn er ook nog en die moeten ook nog van alles.
Puf........................ja, dat wordt het allemaal best zwaar lijkt me.
Tuurlijk is het soms niet anders en heb ik buigend respect voor de moeders die er alleen voor staan en heb ik alleen maar bewondering voor ouders met banen, kinderen, etc...........maar mij geeft het druk en onrust.
donderdag 12 februari 2009 om 21:56
ik heb het eerste jaar / anderhalf jaar enorm veel moeite gehad met het moederschap. Was ook een beetje een hysterische tante toen, door allerlei prive-omstandigheden. (pittig kind, stiefvader hartinfarct in kraamweek, scheldende leidinggevende, moeder die ging emigreren). Heb me regelmatig wanhopig gevoeld omdat ik niet wist wat ik met zoon en andere situaties aanmoest.
Gelukkig loopt alles nu goed. Zoon is een enoooorme druktemaker en dondersteen. Ik kijk altijd verwonderd naar andere kindjes die heel rustig zijn. Dat is die van mij namelijk nooit. Zou inmiddels ook niet anders willen.
Inmiddels zelfs een wens voor een tweede. Hahaha, mochten we nog zo'n druktemaker krijgen, dan weten we tenminste hoe we er mee om moeten gaan.
Wat mijn man trouwens laatst zei over het hebben van een kind en waar ik helemaal achter sta;
tegenwoordig lach ik iedere dag voluit. Meestal heeft dat met capriolen van zoon te maken. Vroegah lachte ik een stuk minder, hoewel ik toen echt niet hele dagen sjacherijnig door het leven ging.
Enneh, Arwen en Fleur, mocht ik weer zwanger kunnen worden, en ik raak weer licht hysterisch, geef me dan weer even denkbeeldige trap onder mijn achterste!
Gelukkig loopt alles nu goed. Zoon is een enoooorme druktemaker en dondersteen. Ik kijk altijd verwonderd naar andere kindjes die heel rustig zijn. Dat is die van mij namelijk nooit. Zou inmiddels ook niet anders willen.
Inmiddels zelfs een wens voor een tweede. Hahaha, mochten we nog zo'n druktemaker krijgen, dan weten we tenminste hoe we er mee om moeten gaan.
Wat mijn man trouwens laatst zei over het hebben van een kind en waar ik helemaal achter sta;
tegenwoordig lach ik iedere dag voluit. Meestal heeft dat met capriolen van zoon te maken. Vroegah lachte ik een stuk minder, hoewel ik toen echt niet hele dagen sjacherijnig door het leven ging.
Enneh, Arwen en Fleur, mocht ik weer zwanger kunnen worden, en ik raak weer licht hysterisch, geef me dan weer even denkbeeldige trap onder mijn achterste!
donderdag 12 februari 2009 om 22:16
Grappig krokus, ik vond het eerste jaar eigenlijk een eitje, maar vind het nu zoon anderhalf is echt zwaar en veel minder leuk (ondanks dat we het het eerste jaar echt niet makkelijk hebben gehad met allergie etc.). Hij slaapt niet meer 2 keer per dag en op een dag thuis ben je continu bezig met iets. Ik had het er gisteren nog met man over. Het lijkt bij hem allemaal zo relaxed te gaan, maar ik trek het gewoon niet zo'n anderhalf jarig kereltje de hele dag om me heen. Ja, ik trek het wel, ik zal wel moeten (en straks 2) maar ik vind deze periode tot nu toe alles behalve leuk en ben blij als ik naar mijn werk mag. Ik vind het gewoon niet leuk, het lachen herken ik ook niet. Ik ben nooit goed geweest in met kinderen spelen of ze ergens bij betrekken, snap hun gedachtengang niet en dacht dat dat bij een eigen kind wel anders zou zijn, maar dat is niet zo. We hebben de beslissing voor een tweede ook al een tijdje geleden genomen, ik weet niet of ik die nu weer zou maken. Waarschijnlijk wel, maar dan vooral voor Kruimel. En het is echt het allerliefste mannetje dat je je kunt wensen, en nee, ik wil hem niet meer kwijt en zou het zo weer doen, maar het is (met 1 kind al) wél zwaarder dan ik me had voorgesteld (en ik ben echt alles behalve zo'n hysterische moeder zoals Rosiero schrijft die alles perfect wil en niet meer de deur uitkomt 
)
)
vrijdag 13 februari 2009 om 09:30
quote:krokusje schreef op 12 februari 2009 @ 21:56:
tegenwoordig lach ik iedere dag voluit. Meestal heeft dat met capriolen van zoon te maken. Vroegah lachte ik een stuk minder, hoewel ik toen echt niet hele dagen sjacherijnig door het leven ging.
Wat zeg je dat mooi!
Ik herken dat heel erg...
En over die schop onder je kont, denk dat dat niet nodig is. En if so, dan kun je die zelf wel geven, weet ik nu al Maar waarom zou je die nodig hebben, het gaat toch hartstikke goed! Leuk, een tweede!!!
tegenwoordig lach ik iedere dag voluit. Meestal heeft dat met capriolen van zoon te maken. Vroegah lachte ik een stuk minder, hoewel ik toen echt niet hele dagen sjacherijnig door het leven ging.
Wat zeg je dat mooi!
Ik herken dat heel erg...
En over die schop onder je kont, denk dat dat niet nodig is. En if so, dan kun je die zelf wel geven, weet ik nu al Maar waarom zou je die nodig hebben, het gaat toch hartstikke goed! Leuk, een tweede!!!
vrijdag 13 februari 2009 om 09:40
Ik ben het geheel niet eens met deze stelling. Ik heb twee kinderen van 4 en 6 en vind het een geweldige toevoeging in je leven. Natuurlijk is het heerlijk om naar je werk te gaan en de mama rol even neer te leggen maar wat is het dan weer zalig om thuis te komen en die lieve snoetjes te voelen. Ik kan haast niet meer begrijpen dat ik het leven voordat er kinderen waren ook leuk vond en zelfs tot na mijn dertigste hebben getwijfeld tussen wel of geen kinderen. Ik geniet van iedere fase in hun leven en vind het bijna jammer dat ze zich zo snel ontwikkelen. Van mij mogen ze nog heeeeeeel lang mijn tijd en aandacht opvragen.
vrijdag 13 februari 2009 om 09:52
Hoe druk iemand het denkt te hebben ligt grotendeels aan de persoon zelf.
Als ik mijn gezin van 3 vergelijk met bijv. een vriendin met 1 kind. Dan heb ik het veel relaxder dan haar. Terwijl je zou verwachten dat zij met haar ene kind juist een rustiger leven heeft. En mijn andere vriendin met 4 kinderen is juist weer bere relaxed, ziet er altijd goed uit, en haar huis is op orde.
Weer een andere vriendin met 2 kinderen is altijd aan het kloten met slapen, met eten, met werken, met kdv's, met peutergym , met weet ik veel wat.
Ik denk juist dat je met meer kinderen vaak veel flexibeler ( ? ) bent dan met 1 kind. Als hier terror zijn luier van onder tot boven volschijt, Tut zelf drinken pakt en een pak uit haar klauwtjes laat pleuren, en de autist begint te flippen omdat het 11.05 is en hij nog zijn koekje van 11.00 uur niet heeft, dan is het even druk ja. Maar ach.. ook daar kan je relaxed mee omgaan.
Hulp in huis zou ik niet willen hebben. Daarvoor ben ik te gehecht aan mijn prive en aan mijn regeltjes en mijn dingetjes. Bovendien hebben we al zo veel hulp.
Wel herken ik het gevoel van soms even helemaal alleen willen zijn . En dat doe ik dan ook wel eens. ( wel multi-taskend, alleen de weekboodschappen halen ik blijf een vrouw ) Ik zorg ervoor dat ik mijn eigen hobby's heb, en dat ik regelmatig zonder kinderen lekker ga barhangen in de kroeg. Dat alles bij elkaar houdt het leuk, zonder dat het overdreven zwaar wordt. ( Situatie met autist buitengelaten natuurlijk )
Als ik mijn gezin van 3 vergelijk met bijv. een vriendin met 1 kind. Dan heb ik het veel relaxder dan haar. Terwijl je zou verwachten dat zij met haar ene kind juist een rustiger leven heeft. En mijn andere vriendin met 4 kinderen is juist weer bere relaxed, ziet er altijd goed uit, en haar huis is op orde.
Weer een andere vriendin met 2 kinderen is altijd aan het kloten met slapen, met eten, met werken, met kdv's, met peutergym , met weet ik veel wat.
Ik denk juist dat je met meer kinderen vaak veel flexibeler ( ? ) bent dan met 1 kind. Als hier terror zijn luier van onder tot boven volschijt, Tut zelf drinken pakt en een pak uit haar klauwtjes laat pleuren, en de autist begint te flippen omdat het 11.05 is en hij nog zijn koekje van 11.00 uur niet heeft, dan is het even druk ja. Maar ach.. ook daar kan je relaxed mee omgaan.
Hulp in huis zou ik niet willen hebben. Daarvoor ben ik te gehecht aan mijn prive en aan mijn regeltjes en mijn dingetjes. Bovendien hebben we al zo veel hulp.
Wel herken ik het gevoel van soms even helemaal alleen willen zijn . En dat doe ik dan ook wel eens. ( wel multi-taskend, alleen de weekboodschappen halen ik blijf een vrouw ) Ik zorg ervoor dat ik mijn eigen hobby's heb, en dat ik regelmatig zonder kinderen lekker ga barhangen in de kroeg. Dat alles bij elkaar houdt het leuk, zonder dat het overdreven zwaar wordt. ( Situatie met autist buitengelaten natuurlijk )
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
vrijdag 13 februari 2009 om 11:27
Ja, druk is heel subjectief. Ik zat vroeger in allerlei besturen en commissies en vond niet dat ik het vreselijk druk had (later wel, toen ging het anders aanvoelen). Een vriendin van mij woonde alleen in een piepklein appartementje, zat in geen enkel bestuur ofzoiets en had het ooooh zo druk voor haar gevoel.
xx lisa.
xx lisa.
vrijdag 13 februari 2009 om 12:35
Ik denk dat druk voelen ook te maken heeft met daar waar je goed in bent. Nog even los van het soort kind, want er zijn gewoonweg tamme en drukke kindjes en kinderen die zonder al teveel kinderziektes doorslapen en diegene die alles oppikken.
Maar ik ben bijvoorbeeld al maanden mijn huis aan het renoveren. Met een boel andere bouwvakkers daaromheen. Mijn huis is onbewoonbaar en het vergt een constante inzet om in de puinhopen te moeten bivakkeren en er een soort overzicht bij te houden. Mijn zusje die net een baby had gekregen, vroeg zich in godsnaam af hoe ik het kon overleven bij wijze van. Ze kreeg nog liever ter plekke haar tweede kind achter haar 1 maand oude kind aan, dan dat ze met mij wilde ruilen. Mijn zusje vind een baby krijgen dus echt een eitje.
Terwijl ik dus liever nog twintig verbouwingen doe, dan een kind krijgen. Ik vind een kind krijgen veeeeeel heftiger!
Maar ik ben bijvoorbeeld al maanden mijn huis aan het renoveren. Met een boel andere bouwvakkers daaromheen. Mijn huis is onbewoonbaar en het vergt een constante inzet om in de puinhopen te moeten bivakkeren en er een soort overzicht bij te houden. Mijn zusje die net een baby had gekregen, vroeg zich in godsnaam af hoe ik het kon overleven bij wijze van. Ze kreeg nog liever ter plekke haar tweede kind achter haar 1 maand oude kind aan, dan dat ze met mij wilde ruilen. Mijn zusje vind een baby krijgen dus echt een eitje.
Terwijl ik dus liever nog twintig verbouwingen doe, dan een kind krijgen. Ik vind een kind krijgen veeeeeel heftiger!
vrijdag 13 februari 2009 om 12:54
quote:borodini schreef op 13 februari 2009 @ 09:52:
Als hier terror zijn luier van onder tot boven volschijt, Tut zelf drinken pakt en een pak uit haar klauwtjes laat pleuren, en de autist begint te flippen omdat het 11.05 is en hij nog zijn koekje van 11.00 uur niet heeft, dan is het even druk ja.
Wat schrijf jij toch altijd lekker beeldend, schiet hier gewoon in de lach van je.
Als hier terror zijn luier van onder tot boven volschijt, Tut zelf drinken pakt en een pak uit haar klauwtjes laat pleuren, en de autist begint te flippen omdat het 11.05 is en hij nog zijn koekje van 11.00 uur niet heeft, dan is het even druk ja.
Wat schrijf jij toch altijd lekker beeldend, schiet hier gewoon in de lach van je.
vrijdag 13 februari 2009 om 13:22
Ik denk nooit, als we deze jaren maar doorkomen. Eigenlijk denk ik ook niet eens meer of ik de dag wel doorkom. Heb ik wel eens gehad hoor, ik heb na allebei mijn bevallingen een postnatale depressie gehad. Dat was zwaar, maar met medicijnen snel opgelost. En dan krijg je wel een andere kijk op zwaar. Toen met medicijnen alles weer onder controle was heb ik genoten van kleine dingen, bijvoorbeeld de nachtvoedingen met mijn dochters, ik vond het een heel bijzonder moment. Alles stil, alleen wij met z'n tweetjes.
Vakantie met een peuter was even wennen, ander ritme, andere dingen doen. Maar net zo leuk, misschien nog leuker. Ik hou van het leven dat de kinderen brengen in ons huis en ook tijdens een vakantie. Maar ik ben leerkracht, vind het heerlijk om kinderen om me heen te hebben.
Maar ik heb ook vriendinnen in het onderwijs die vakantie met peuter een verschrikking vonden. Die gaan pas weer op vakantie als de kleinste kleuter is.
Vakantie met een peuter was even wennen, ander ritme, andere dingen doen. Maar net zo leuk, misschien nog leuker. Ik hou van het leven dat de kinderen brengen in ons huis en ook tijdens een vakantie. Maar ik ben leerkracht, vind het heerlijk om kinderen om me heen te hebben.
Maar ik heb ook vriendinnen in het onderwijs die vakantie met peuter een verschrikking vonden. Die gaan pas weer op vakantie als de kleinste kleuter is.
vrijdag 13 februari 2009 om 21:24
quote:fleurtje schreef op 13 februari 2009 @ 11:30:
Maar door jouw uitspraak oooooh zo druk voor haar gevoel, insinueer jij dus al dat ze zich aanstelde en is druk dus toch niet zo subjectief als je wil doen geloven.
Of juist wel, want ik vond dat zij het niet druk had en zij vond van wel. Als je het zou objectiveren, dus wat ik in een week deed en wat zij deed, zou daar uitgekomen zijn dat ik meer verschillende dingen deed en minder tijd thuis doorbracht. Maar dat zegt nog steeds niks over het gevoel van het druk hebben dat ik had of zij had.
Inderdaad druk ik me niet neutraal uit in deze, haha, dat is waar. Maar dat hoeft ook niet altijd, toch? (zou saai zijn)
xx lisa.
Maar door jouw uitspraak oooooh zo druk voor haar gevoel, insinueer jij dus al dat ze zich aanstelde en is druk dus toch niet zo subjectief als je wil doen geloven.
Of juist wel, want ik vond dat zij het niet druk had en zij vond van wel. Als je het zou objectiveren, dus wat ik in een week deed en wat zij deed, zou daar uitgekomen zijn dat ik meer verschillende dingen deed en minder tijd thuis doorbracht. Maar dat zegt nog steeds niks over het gevoel van het druk hebben dat ik had of zij had.
Inderdaad druk ik me niet neutraal uit in deze, haha, dat is waar. Maar dat hoeft ook niet altijd, toch? (zou saai zijn)
xx lisa.
