Kinderen
alle pijlers
Het afsluiten van je kinderwens
vrijdag 11 december 2009 om 09:32
Hoi Allemaal,
Ik ben Juul en ik ben 26 jaar oud. Al tijden gelukkig getrouwd en trotse Mama van 2 kindjes in de leeftijd 2 en 3 maanden.
Ik lees al jaren op de Viva mee, en nu voor het eerst open ik een topic, en heb ik mij dus aangemeld.
Het gaat om het volgende.
Ik heb altijd een grote kinderwens gehad. We zijn gezegend met 2 parchtige kindjes, ze zijn gezond en gelukkig. Toch merk ik nu dat mijn kinderwens nog steeds aanwezig is. Ik en mijn man gelukkig ook zouden nog graag voor een derde willen gaan, mocht dit ons gegeven zijn.
Toch vraag ik mij af of het gevoel van "zo is het goed" altijd komt. Of is het zo dat je ook verstandelijk een beslissing neemt?
Ik had het laatst met een aantal vriendinnen hierover, en daar kwam eigenlijk naar voren, dat een aantal het nooit helemaal zouden afsluiten. Dat ze wel achter de beslissing konden staan, maar dat het misschien altijd wel een heel klein beetje blijft kriebelen??
Benieuwd naar jullie meningen en gevoelens.
Liefs Juul
Ik ben Juul en ik ben 26 jaar oud. Al tijden gelukkig getrouwd en trotse Mama van 2 kindjes in de leeftijd 2 en 3 maanden.
Ik lees al jaren op de Viva mee, en nu voor het eerst open ik een topic, en heb ik mij dus aangemeld.
Het gaat om het volgende.
Ik heb altijd een grote kinderwens gehad. We zijn gezegend met 2 parchtige kindjes, ze zijn gezond en gelukkig. Toch merk ik nu dat mijn kinderwens nog steeds aanwezig is. Ik en mijn man gelukkig ook zouden nog graag voor een derde willen gaan, mocht dit ons gegeven zijn.
Toch vraag ik mij af of het gevoel van "zo is het goed" altijd komt. Of is het zo dat je ook verstandelijk een beslissing neemt?
Ik had het laatst met een aantal vriendinnen hierover, en daar kwam eigenlijk naar voren, dat een aantal het nooit helemaal zouden afsluiten. Dat ze wel achter de beslissing konden staan, maar dat het misschien altijd wel een heel klein beetje blijft kriebelen??
Benieuwd naar jullie meningen en gevoelens.
Liefs Juul
vrijdag 11 december 2009 om 14:31
Ik ben net 30 en moeder van 4 prachtkinderen. Man vond het met 2 kinderen ook wel goed , maar voor mijn gevoel moest die derde er toch echt nog komen. 't Is niet zo dat ik hem heb overgehaald, hij moest wel echt echt willen, maar na een tijdje stond hij er meer voor open en bijna 3 jaar na de 2e kwam de 3e.
Ik heb van tevoren altijd geroepen dat ik wel 4 kinderen wilde, voor dat ik aan kinderen begon had ik al het romantische ideaalplaatje van 4 kinderen (ik kom zelf uit een groot gezin en man ook). Nergens op gebaseerd, puur een gevoel. Maar na de 3e wist ik niet zo zeker meer of de 4e er wel moest komen. Ik heb na kindje 1 en 2 een PPD gehad (na kindje 3 voor het eerst niet!) en wist dus als geen ander hoe heftig het weer kon worden. Toch wilde ik het ook nog niet helemaal uitsluiten.
Voor man was 3 genoeg, dat weet ik, hij had zelfs al een afspraak bij de uroloog staan. Maar omdat het voor mij niet goed voelde is hij niet gegaan. Hij zei, ik wil jou niet op die manier voor het blok zetten, ik laat me pas steriliseren als jij er helemaal klaar voor bent en dus zei hij de afspraak, een dag van tevoren nog, af. Dus waren we nog aan het bakkeleien over een 4e, of eigenlijk, dat bakkeleien stelden we uit want we hadden immers net een kleine baby.
Tot bleek dat 5 maanden na de geboorte van onze 3e, kindje 4 al in wording was. Terwijl het echt-echt niet kon, maar het was wel zo. En we dus niet meer hoefden te bakkeleien
En onze 4e is een prachtig jongentje. Nu hebben we 2 zonen en 2 dochters, we voelen ons enorm rijk. Ook al is ons tweede jongentje niet zo blakend van gezondheid als gehoopt en heeft het ons al veel zorgen gekost, ik ben toch heel blij dat hij zich zo onverwacht aangediend heeft
Maar die kriebels, die blijven denk ik wel, ondanks dat ik nu al een half jaar geleden gesteriliseerd ben (middels Essure). Over die sterilisatie heb ik heel erg goed nagedacht, ben echt niet over een nacht ijs gegaan en ik weet ook dat ik daar nooit op terug zal komen. Maar babykriebels, volgens mij gaan die bij ons vrouwen nooit over
Ik heb van tevoren altijd geroepen dat ik wel 4 kinderen wilde, voor dat ik aan kinderen begon had ik al het romantische ideaalplaatje van 4 kinderen (ik kom zelf uit een groot gezin en man ook). Nergens op gebaseerd, puur een gevoel. Maar na de 3e wist ik niet zo zeker meer of de 4e er wel moest komen. Ik heb na kindje 1 en 2 een PPD gehad (na kindje 3 voor het eerst niet!) en wist dus als geen ander hoe heftig het weer kon worden. Toch wilde ik het ook nog niet helemaal uitsluiten.
Voor man was 3 genoeg, dat weet ik, hij had zelfs al een afspraak bij de uroloog staan. Maar omdat het voor mij niet goed voelde is hij niet gegaan. Hij zei, ik wil jou niet op die manier voor het blok zetten, ik laat me pas steriliseren als jij er helemaal klaar voor bent en dus zei hij de afspraak, een dag van tevoren nog, af. Dus waren we nog aan het bakkeleien over een 4e, of eigenlijk, dat bakkeleien stelden we uit want we hadden immers net een kleine baby.
Tot bleek dat 5 maanden na de geboorte van onze 3e, kindje 4 al in wording was. Terwijl het echt-echt niet kon, maar het was wel zo. En we dus niet meer hoefden te bakkeleien
En onze 4e is een prachtig jongentje. Nu hebben we 2 zonen en 2 dochters, we voelen ons enorm rijk. Ook al is ons tweede jongentje niet zo blakend van gezondheid als gehoopt en heeft het ons al veel zorgen gekost, ik ben toch heel blij dat hij zich zo onverwacht aangediend heeft
Maar die kriebels, die blijven denk ik wel, ondanks dat ik nu al een half jaar geleden gesteriliseerd ben (middels Essure). Over die sterilisatie heb ik heel erg goed nagedacht, ben echt niet over een nacht ijs gegaan en ik weet ook dat ik daar nooit op terug zal komen. Maar babykriebels, volgens mij gaan die bij ons vrouwen nooit over
Whatever, I do what I want
vrijdag 11 december 2009 om 15:18
Wat een mooi verhaal Crini.
Hier hebben we 3 kinderen. Na de tweede voelde het duidelijk niet af.
Nu wel. (Jongste is nu 5 maanden.)
En toch zijn er momenten dat ik denk; 4 zou óók van mij mogen.
Dus als vriend zegt *doen*. Zeg ík absoluut geen *nee*.
Ik denk dat 't altijd een beetje blijft kriebelen. En als dat gebeurd kijk ik even naar mijn drie mooie kinderen en dan voel ik me echt zo gelukkig dat ik er drie heb gekregen.
Hier hebben we 3 kinderen. Na de tweede voelde het duidelijk niet af.
Nu wel. (Jongste is nu 5 maanden.)
En toch zijn er momenten dat ik denk; 4 zou óók van mij mogen.
Dus als vriend zegt *doen*. Zeg ík absoluut geen *nee*.
Ik denk dat 't altijd een beetje blijft kriebelen. En als dat gebeurd kijk ik even naar mijn drie mooie kinderen en dan voel ik me echt zo gelukkig dat ik er drie heb gekregen.
vrijdag 11 december 2009 om 15:40
Ik ben 27, heb een zoon van 5 en een zoon van 2.5.
Wij hebben twee jaar lang gedacht, dat het goed was zo. Ik heb zware zwangerschappen gehad, na nr 2 een ppd...
Alle spullen waren verkocht, het was goed zo.
Tot man van t zomer opbiechtte dat hij toch nog een derde wilde. Als ik naar mijn gevoel luister wil ik dat ook. Als de jongste bijna vier is willen we er weer voor gaan. Dan heb ik genoeg tijd voor mezelf en de baby (overdag een paar uurtjes slapen bijv), de jongens gaan allebei lekker naar school... t lijkt me ideaal...
Hopelijk gaat het een beetje lukken en wordt het zo leuk als het lijkt!
Wij hebben twee jaar lang gedacht, dat het goed was zo. Ik heb zware zwangerschappen gehad, na nr 2 een ppd...
Alle spullen waren verkocht, het was goed zo.
Tot man van t zomer opbiechtte dat hij toch nog een derde wilde. Als ik naar mijn gevoel luister wil ik dat ook. Als de jongste bijna vier is willen we er weer voor gaan. Dan heb ik genoeg tijd voor mezelf en de baby (overdag een paar uurtjes slapen bijv), de jongens gaan allebei lekker naar school... t lijkt me ideaal...
Hopelijk gaat het een beetje lukken en wordt het zo leuk als het lijkt!
zaterdag 12 december 2009 om 17:43
Hier 3 kinderen en ik zou heel graag minimaal nog een kind willen. Alleen partner vind het meer dat goed zo.
Aangezien je het met z'n 2-en moet willen heb ik me binnen 3 maanden na geboorte van de 3e laten steriliseren.
Stel dat ik per ongeluk zwanger wordt van de 4e hoe verklaar ik dat als een ongelukje. Zou het namelijk nooit weg laten halen zelfs al heeft het down.
Maar het is goed zo. Ik heb 3 gezonde kindjes. En tel mijn zegeningen.
Ps zwanger zijn vond ik geen ruk aan. Alles ging goed alleen kwam ik elke keer minimaal 25 kg aan. Ik was net een ballon. Ook verschrikkelijk oncharmant. En de angst dat het niet goed zou gaan dat vond ik de hele zwangerschap heel eng.
Aangezien je het met z'n 2-en moet willen heb ik me binnen 3 maanden na geboorte van de 3e laten steriliseren.
Stel dat ik per ongeluk zwanger wordt van de 4e hoe verklaar ik dat als een ongelukje. Zou het namelijk nooit weg laten halen zelfs al heeft het down.
Maar het is goed zo. Ik heb 3 gezonde kindjes. En tel mijn zegeningen.
Ps zwanger zijn vond ik geen ruk aan. Alles ging goed alleen kwam ik elke keer minimaal 25 kg aan. Ik was net een ballon. Ook verschrikkelijk oncharmant. En de angst dat het niet goed zou gaan dat vond ik de hele zwangerschap heel eng.
zaterdag 12 december 2009 om 17:57
Hier is het klaar. We hebben twee kinderen; een jongen en een meisje (met een groot leeftijdsverschil). Hoewel ik na de tweede nog wel een paar maanden lang een derde willen (en dan weer een meisje als het kon, handig met de spullen), zo heerlijk vond ik het weer. Ik had wel weer een PPD, maar dat kon ik los zien van mijn dochtertje gelukkig. Maar goed, man is nu gesteriliseerd en het is helemaal goed zo.
zaterdag 12 december 2009 om 20:00
Ik denk dat die twee dingen prima samen kunnen gaan; het hebben van een wens voor nog een kindje, en het tegelijkertijd accepteren dat het niet meer gaat gebeuren vanwege drukte/gezondheid/financien etc.
Leeftijd zal ook een rol spelen, dan heb je geen keuze meer.
Mensen willen toch altijd een keuze hebben, ook al ga je het niet doen, maar je neemt zelf een beslissing. Als die keuze voor je gemaakt wordt dan voelt het heel anders.
Ik heb een zoon van tien, en vriend heeft geen kinderen. Hij wil geen kind van zichzelf. Ik zou best wel met hem samen een kind willen, maar heb dus geen keuze. Tegelijkertijd weet ik dat het niet handig zou zijn, nog een kind. Als ik zelf de keuze had zou ik waarschijnlijk zelf nee zeggen en dan is het makkelijker te accepteren. Nu wordt de mogelijkheid bij voorbaat al uitgesloten en dat voelt dus anders.
Leeftijd zal ook een rol spelen, dan heb je geen keuze meer.
Mensen willen toch altijd een keuze hebben, ook al ga je het niet doen, maar je neemt zelf een beslissing. Als die keuze voor je gemaakt wordt dan voelt het heel anders.
Ik heb een zoon van tien, en vriend heeft geen kinderen. Hij wil geen kind van zichzelf. Ik zou best wel met hem samen een kind willen, maar heb dus geen keuze. Tegelijkertijd weet ik dat het niet handig zou zijn, nog een kind. Als ik zelf de keuze had zou ik waarschijnlijk zelf nee zeggen en dan is het makkelijker te accepteren. Nu wordt de mogelijkheid bij voorbaat al uitgesloten en dat voelt dus anders.
zaterdag 12 december 2009 om 20:09
Ik heb altijd het gevoel gehad "één is genoeg" en nu ik mama ben van een dochter van 8 maanden, blijft dat gevoel... Ik heb echt geen tweede kinderwens, mijn gezin voelt als "af". Ik ben vlak na de geboorte van mijn meisje totaal onverwacht zwanger geworden (door borstvoeding én voorbehoeds-middelen heen). Net zoals jouw gevoel zegt 'nog eentje' zei mijn gevoel even sterk 'neeeee, niet nog eentje'. Wij hebben er voor gekozen om dat ongeplande kindje niet te laten komen. En ik heb daar nog steeds geen moment spijt van gehad. Het voelt nu gewoon goed, met 1 ben ik echt klaar (en ik hou zielsveel van haar, dus 't is niet dat het tegenvalt). Ik ben net op kraambezoek geweest en hoewel ik een droomzwangerschap en goede bevalling had, heb ik geen kriebels meer, voor mij hoeft het niet meer, zwanger zijn of nog een baby. En ik had voor mijn eerste echt wel die babykriebels...
Dus ja, ik denk dat het echt een gevoel is. Sommigen hebben dat na 1, anderen na 2, nog anderen krijgen misschien 5 kinderen voor ze het gevoel hebben dat het 'klaar' is. Luister naar je gevoel, dan komt de rest vanzelf
Succes ermee!
Dus ja, ik denk dat het echt een gevoel is. Sommigen hebben dat na 1, anderen na 2, nog anderen krijgen misschien 5 kinderen voor ze het gevoel hebben dat het 'klaar' is. Luister naar je gevoel, dan komt de rest vanzelf
Succes ermee!
zaterdag 12 december 2009 om 20:45
Vivamarlies: Vriend wil absoluut geen 4e. En je moet het samen willen. Daarom heb ik me binnen 3 maanden na geboorte laten steriliseren.
Als je helemaal klaar bent mbt je kinderwens waarom laat je je of partner niet voorgoed helpen?
Het lijkt me verschrikkelijk naar je dochter te kijken en dan te beseffen dat je zo'n kindje weg hebt laten halen. Sterkte.
Als je helemaal klaar bent mbt je kinderwens waarom laat je je of partner niet voorgoed helpen?
Het lijkt me verschrikkelijk naar je dochter te kijken en dan te beseffen dat je zo'n kindje weg hebt laten halen. Sterkte.
zaterdag 12 december 2009 om 21:06
Voordat wij ooit aan kinderen begonnen, gingen we er vanuit dat we 2 kindjes zouden krijgen. We kwamen allebei ook uit een gezin van 2. Maar na nr 2 voelde ik heel duidelijk dat het niet compleet was. Man moest er even aan wennen, maar stond er ook snel voor open.
Nu hebben we 3 gezonde kinderen (bijna binnen 3 jaar tijd en de jongste is pas 1 geworden) en dat is heel mooi. In praktische, financiele zin en qua drukte is het meer dan genoeg. Mijn man vindt het ook mooi genoeg.
Maar... het idee dat ik nooit meer zwanger zal zijn, borstvoeding zal geven, in verwachting van een nieuw persoontje zal zijn... dat voelt wel een beetje als een rouwproces ja. Ook het idee dat ik die vruchtbare levensfase al afsluit, terwijl het nog wel een paar jaar kan (ik ben 30).
Maargoed. Ik denk ook dat ik dit gevoel na een vierde zal krijgen.
Ik heb voor de zekerheid wel een spiraaltje genomen, mochten de kriebels toch nog ooit te sterk worden. Maar dat verwacht ik niet.
Maar als mijn man roept dat ie echt nog een vierde wil, dan weet ik het wel
Nu hebben we 3 gezonde kinderen (bijna binnen 3 jaar tijd en de jongste is pas 1 geworden) en dat is heel mooi. In praktische, financiele zin en qua drukte is het meer dan genoeg. Mijn man vindt het ook mooi genoeg.
Maar... het idee dat ik nooit meer zwanger zal zijn, borstvoeding zal geven, in verwachting van een nieuw persoontje zal zijn... dat voelt wel een beetje als een rouwproces ja. Ook het idee dat ik die vruchtbare levensfase al afsluit, terwijl het nog wel een paar jaar kan (ik ben 30).
Maargoed. Ik denk ook dat ik dit gevoel na een vierde zal krijgen.
Ik heb voor de zekerheid wel een spiraaltje genomen, mochten de kriebels toch nog ooit te sterk worden. Maar dat verwacht ik niet.
Maar als mijn man roept dat ie echt nog een vierde wil, dan weet ik het wel
zaterdag 12 december 2009 om 21:37
Tja....er zijn ook mensen die hun kinderwens moeten afsluiten omdat er nooit een kindje zal komen....en voor deze mensen vind ik het ergst..
Tuurlijk begrijp ik het gevoel om nog een 2e of 3e of 4e te willen, kinderen zijn uniek en prachtig maar voor de mensen die het na veel pogingen niet gelukt is vind ik het jammer.
Tuurlijk begrijp ik het gevoel om nog een 2e of 3e of 4e te willen, kinderen zijn uniek en prachtig maar voor de mensen die het na veel pogingen niet gelukt is vind ik het jammer.
zaterdag 12 december 2009 om 23:48
Hoi,
Ik ben 25 en ook mama van 2 kindjes. Heb altijd de wens gehad voor 3 of 4 kindjes, maar nu mijn kinderen 1 en 3 zijn is deze wens minder sterk geworden. Een 3e kindje zou ik nog wel willen maar ik krijg steeds meer het gevoel dat het daarna klaar is voor ons. Ik had trouwens de eerste 9 maanden vooral het gevoel dat ik heel snel nog een kleintje erbij wilde, deels ingegeven door de hormonen. Nu hoeft het niet allemaal zo snel meer. En weet ik bijna 100 % zeker dat na een 3e wij helemaal compleet zijn.
Ik ben 25 en ook mama van 2 kindjes. Heb altijd de wens gehad voor 3 of 4 kindjes, maar nu mijn kinderen 1 en 3 zijn is deze wens minder sterk geworden. Een 3e kindje zou ik nog wel willen maar ik krijg steeds meer het gevoel dat het daarna klaar is voor ons. Ik had trouwens de eerste 9 maanden vooral het gevoel dat ik heel snel nog een kleintje erbij wilde, deels ingegeven door de hormonen. Nu hoeft het niet allemaal zo snel meer. En weet ik bijna 100 % zeker dat na een 3e wij helemaal compleet zijn.
zaterdag 12 december 2009 om 23:51
Misschien is het niet zozeer een kinderwens, maar meer een babywens waar het om gaat? En de zwangerschap op zich.
Maar ja, dan kun je wel bezig blijven en baby's worden ooit een puber. Denk dat als een baby als een puber wordt geboren, de wens ineens drastisch afneemt.
Heeft de natuur mooi geregeld. Bij het zien van zoiets kleins word je week en dat wil jij dan ook. Maar helpt het om te visualiseren dat die kleine over een paar jaar niet meer zo heel schattig is?
Maar ja, dan kun je wel bezig blijven en baby's worden ooit een puber. Denk dat als een baby als een puber wordt geboren, de wens ineens drastisch afneemt.
Heeft de natuur mooi geregeld. Bij het zien van zoiets kleins word je week en dat wil jij dan ook. Maar helpt het om te visualiseren dat die kleine over een paar jaar niet meer zo heel schattig is?
zondag 13 december 2009 om 02:14
Hoezo, niet meer zo schattig, Jules? Kindjes van 2, 5 of 8 jaar zijn ook nog steeds schattig. Alleen op een andere manier.
Hier verder idem dito. Heb 3 kinderen ( 8 jaar, 7 jaar en ruim 3 jaar) en het blijft kriebelen. Maar ergens moet je ook je gezonde verstand blijven gebruiken. Een vierde zou niet goed zijn voor mijzelf en mijn gezin, dus het blijft lekker bij 3.
Maar denk wel dat ik die kriebel tot de overgang blijft. Jammer dan.
Hier verder idem dito. Heb 3 kinderen ( 8 jaar, 7 jaar en ruim 3 jaar) en het blijft kriebelen. Maar ergens moet je ook je gezonde verstand blijven gebruiken. Een vierde zou niet goed zijn voor mijzelf en mijn gezin, dus het blijft lekker bij 3.
Maar denk wel dat ik die kriebel tot de overgang blijft. Jammer dan.
zondag 13 december 2009 om 10:14
Wat leuk Sosofie dat jullie toch nog voor een derde gaan proberen
Melody, natuurlijk is het voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen echt verschrikkelijk! Het lijkt me zo ontzettend moeilijk als je wens geen waarheid kan worden...Ik kan me niets voorstellen bij het verdriet wat die mensen moeten voelen.
Maar ik begrijp ook wel dat mensen een beetje afscheid moeten nemen van het feit dat ze geen kinderen meer krijgen. Zo is er een tijd geleden een topic geweest over een vrouw die, vanwege haar gezondheid, bewust "moest" kiezen om na haar dochter geen kinderen meer te krijgen. Zij moest echt afscheid nemen van haar wens voor een tweede. Hoewel ze zielsgelukkig was/is met haar dochter, voelde het toch als afscheid nemen.
Stel dat er na mijn zoontje geen kindje meer zou komen, dan zou ik ook echt verdrietig zijn en afscheid moeten nemen van het idee...
Wel vind ik het bijzonder om te lezen dat sommige vrouwen altijd een kriebel blijven houden...
Melody, natuurlijk is het voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen echt verschrikkelijk! Het lijkt me zo ontzettend moeilijk als je wens geen waarheid kan worden...Ik kan me niets voorstellen bij het verdriet wat die mensen moeten voelen.
Maar ik begrijp ook wel dat mensen een beetje afscheid moeten nemen van het feit dat ze geen kinderen meer krijgen. Zo is er een tijd geleden een topic geweest over een vrouw die, vanwege haar gezondheid, bewust "moest" kiezen om na haar dochter geen kinderen meer te krijgen. Zij moest echt afscheid nemen van haar wens voor een tweede. Hoewel ze zielsgelukkig was/is met haar dochter, voelde het toch als afscheid nemen.
Stel dat er na mijn zoontje geen kindje meer zou komen, dan zou ik ook echt verdrietig zijn en afscheid moeten nemen van het idee...
Wel vind ik het bijzonder om te lezen dat sommige vrouwen altijd een kriebel blijven houden...
zondag 13 december 2009 om 10:29
Tja, hier twee kinderen. De kriebel voor een derde bestaat maar voor nog een kindje kiezen zou in onze huidige situatie erg onverstandig zijn. En hoewel ik daar verstandelijk gezien enorm achter sta vind ik dat gevoelsmatig wel moeilijk. Ergens blijft bij mij de hoop bestaan dat de situatie over een jaar of twee anders is en dat het dan wel zou kunnen. Maar tegelijkertijd besef ik me dat ik er dan ook niet verstandig aan zou doen en vraag ik me af of de kriebels na een derde wel weg zouden gaan.
zondag 13 december 2009 om 16:46
Hier 4 kinderen. En terwijl ik al tijdens de zwangerschappen van de eerste drie zoiets had van, dit is niet mijn laatste zwangerschap, had ik dit bij de 4e dus duidelijk wel. En nu zijn in mijn directe omgeving ontzettend veel vrouwen zwanger en ik vind het heel leuk voor ze, maar nu dus gelukkig voor mij het gevoel: wij zijn compleet, het hoeft voor mij niet meer.
zondag 13 december 2009 om 19:07
Ik, bijna 36 jaar, heb een geweldig zoontje van bijna 9 jaar oud. Ongeveer een jaar na zijn geboorte gingen we voor een tweede kindje, maar dat is helaas 2 x geëindigd in een miskraam. Toen zoonlief 1,5 jaar was verliet zijn vader ons. Sindsdien heb ik geen serieuze relatie meer gehad, maar de kinderwens is altijd gebleven. Soms iets minder, maar momenteel is die wens weer heel sterk. Ik voel soms een soort van jaloezie als iemand me vertelt zwanger te zijn.....Toch denk ik dat ik het moet afsluiten....alleen nu kan ik dat nog niet.
zondag 13 december 2009 om 19:29
Het afsluiten van een kinderwens is inderdaad veel dramatischer wanneer je geen kinderen hebt kunnen krijgen.
Dat staat buiten kijf. Lijkt me dit topic ook niet over te gaan.
Bij mij is het overigens niet de wens om een baby-tje, zoals Jules bedacht. Had 3 hele pittige baby's namelijk, waarvan de jongste 's nachts nog steeds een spoker is. Maar een uniek mens voortbrengen, die te begeleiden naar de volwassenheid, alle stappen mee te mogen maken...
Ach die kriebel zal bij mij ook wel blijven en of hij neemt de overhand, of het zakt weg tegen de tijd dat ik hopelijk ooit oma wordt
Dat staat buiten kijf. Lijkt me dit topic ook niet over te gaan.
Bij mij is het overigens niet de wens om een baby-tje, zoals Jules bedacht. Had 3 hele pittige baby's namelijk, waarvan de jongste 's nachts nog steeds een spoker is. Maar een uniek mens voortbrengen, die te begeleiden naar de volwassenheid, alle stappen mee te mogen maken...
Ach die kriebel zal bij mij ook wel blijven en of hij neemt de overhand, of het zakt weg tegen de tijd dat ik hopelijk ooit oma wordt