Kinderen
alle pijlers
Het afsluiten van je kinderwens
vrijdag 11 december 2009 om 09:32
Hoi Allemaal,
Ik ben Juul en ik ben 26 jaar oud. Al tijden gelukkig getrouwd en trotse Mama van 2 kindjes in de leeftijd 2 en 3 maanden.
Ik lees al jaren op de Viva mee, en nu voor het eerst open ik een topic, en heb ik mij dus aangemeld.
Het gaat om het volgende.
Ik heb altijd een grote kinderwens gehad. We zijn gezegend met 2 parchtige kindjes, ze zijn gezond en gelukkig. Toch merk ik nu dat mijn kinderwens nog steeds aanwezig is. Ik en mijn man gelukkig ook zouden nog graag voor een derde willen gaan, mocht dit ons gegeven zijn.
Toch vraag ik mij af of het gevoel van "zo is het goed" altijd komt. Of is het zo dat je ook verstandelijk een beslissing neemt?
Ik had het laatst met een aantal vriendinnen hierover, en daar kwam eigenlijk naar voren, dat een aantal het nooit helemaal zouden afsluiten. Dat ze wel achter de beslissing konden staan, maar dat het misschien altijd wel een heel klein beetje blijft kriebelen??
Benieuwd naar jullie meningen en gevoelens.
Liefs Juul
Ik ben Juul en ik ben 26 jaar oud. Al tijden gelukkig getrouwd en trotse Mama van 2 kindjes in de leeftijd 2 en 3 maanden.
Ik lees al jaren op de Viva mee, en nu voor het eerst open ik een topic, en heb ik mij dus aangemeld.
Het gaat om het volgende.
Ik heb altijd een grote kinderwens gehad. We zijn gezegend met 2 parchtige kindjes, ze zijn gezond en gelukkig. Toch merk ik nu dat mijn kinderwens nog steeds aanwezig is. Ik en mijn man gelukkig ook zouden nog graag voor een derde willen gaan, mocht dit ons gegeven zijn.
Toch vraag ik mij af of het gevoel van "zo is het goed" altijd komt. Of is het zo dat je ook verstandelijk een beslissing neemt?
Ik had het laatst met een aantal vriendinnen hierover, en daar kwam eigenlijk naar voren, dat een aantal het nooit helemaal zouden afsluiten. Dat ze wel achter de beslissing konden staan, maar dat het misschien altijd wel een heel klein beetje blijft kriebelen??
Benieuwd naar jullie meningen en gevoelens.
Liefs Juul
vrijdag 11 december 2009 om 09:42
vrijdag 11 december 2009 om 09:46
Eens met Banba. Tioen mijn jongste (nu 5) nog baby was, wilde ik er zo nog een bij, maar nu merk ik aan mezelf dat ik niet meer hoef.
Rationeel niet, omdat het huis te klein is en twee kinderen veel praktischer is dan meer en gevoelsmatig niet, omdat ik merk dat ik ook geen kriebels meer heb bij baby's.
Laatst hadden we een baby (nou ja, anderhalf was ze) te logeren en ik werd er gewoon doodmoe van.
Rationeel niet, omdat het huis te klein is en twee kinderen veel praktischer is dan meer en gevoelsmatig niet, omdat ik merk dat ik ook geen kriebels meer heb bij baby's.
Laatst hadden we een baby (nou ja, anderhalf was ze) te logeren en ik werd er gewoon doodmoe van.
vrijdag 11 december 2009 om 09:47
WIj hebben twee jongens van 4 en 2 en bij mij kriebelt het ook nog regelmatig, hoor. Maar ik denk dat het na een derde ook nog zou kriebelen. En na een vierde waarschijnlijk ook nog wel. Misschien gaat dat gevoel over als ik de 40 gepasseerd ben (nu 34) en het niet meer 'kan'?
Loretta is De Mol. Punt.
vrijdag 11 december 2009 om 09:49
Hoi Juultje,
ik ben zelf 28 en heb 3 kinderen en voor mij is dat goed zo
Omdat ik nog relatief jong ben sluit ik niets uit maar voor nu voelt het goed.
natuurlijk kriebelt het weleens als ik baby s zie maar toch voelt het nu anders.
Mijn jongste is inmiddels 2,5 en nu begin ik weer een beetje tijd voor mijzelf te krijgen en dat is zeer welkom
Kortom, ikzelf heb een het is zo wel goed gevoel nu, maar uitsluiten durf ik het dus nog niet helemaal want wie weet hoe je over een paar jaar in het leven staat...
Het wiegje doe ik bijvoorbeeld nog niet weg...
Toch zal het er hoogstwaarschijnlijk bij 3 blijven, maar ach wie weet liggen er ooit wel kleinkinderen in
ik ben zelf 28 en heb 3 kinderen en voor mij is dat goed zo
Omdat ik nog relatief jong ben sluit ik niets uit maar voor nu voelt het goed.
natuurlijk kriebelt het weleens als ik baby s zie maar toch voelt het nu anders.
Mijn jongste is inmiddels 2,5 en nu begin ik weer een beetje tijd voor mijzelf te krijgen en dat is zeer welkom
Kortom, ikzelf heb een het is zo wel goed gevoel nu, maar uitsluiten durf ik het dus nog niet helemaal want wie weet hoe je over een paar jaar in het leven staat...
Het wiegje doe ik bijvoorbeeld nog niet weg...
Toch zal het er hoogstwaarschijnlijk bij 3 blijven, maar ach wie weet liggen er ooit wel kleinkinderen in
vrijdag 11 december 2009 om 09:56
Hier drie kleine kinderen.
Direct na de derde hadden wij zoiets van: ja zo is het goed.
Na de tweede hadden we ook direct iets van: er komt vast nog een derde.
Voor dat we kinderen kregen was onze wens 4 kinderen, maar na de derde kregen we dus dat "het is zo goed" gevoel. Dit gevoel kregen we omdat we het echt harstikke druk vonden met 3 kinderen (4, 2 en 0 jaar). Dit vinden we nu een aantal jaren later nog steeds zo. Echt druk.
Direct na de derde hadden wij zoiets van: ja zo is het goed.
Na de tweede hadden we ook direct iets van: er komt vast nog een derde.
Voor dat we kinderen kregen was onze wens 4 kinderen, maar na de derde kregen we dus dat "het is zo goed" gevoel. Dit gevoel kregen we omdat we het echt harstikke druk vonden met 3 kinderen (4, 2 en 0 jaar). Dit vinden we nu een aantal jaren later nog steeds zo. Echt druk.
vrijdag 11 december 2009 om 09:56
Ha Juultje, shake hands . Even oud, kids bijna even oud (25mnd en 5 mnd) en ook twijfel of we nu wel klaar zijn. Althans, twijfel bij mij. Manlief is namelijk heel duidelijk: twee gezonde kids (meisje en jongen), twee zware zwangerschappen (ernstige bekkeninstabiliteit), het is goed zo. Met name ook omdat hij niet nog een keer mij zoveel pijn wil zien hebben. Ik weet het nog niet. Hoeveel pijn het ook deed (en doet!), het was het wel waard. De pijn zou voor mij dus geen reden zijn om geen derde kindje te krijgen. Manlief wil het liefst alle babyspullen en kleren het huis uit doen, want 'wij hebben ze toch niet meer nodig', maar dat voelt voor mij erg definitief en ik merk dat ik daar nog niet aan toe ben. Omdat ik het nog niet weet. Of die kriebels er voor een derde gaan komen. Of misschien niet, dan is het ook goed. Maar het voelt te vroeg om deze periode nu al echt af te sluiten. Waar ik dus wel over nadenk: stel nou dat ik over een jaar of twee jaar wél kriebels krijg voor een derde, maar dat manlief echt niet meer wil? Ook lastig, best iets groots om een verschillende mening over te hebben.....
vrijdag 11 december 2009 om 09:58
Hi Juultje, ik heb een meisje en voor mij blijft de kinderwens openstaan, ergens in de rustfase van mijn hersenen en hart.
Mijn man wil absoluut niet meer kindjes. Dit is ook geen discussie. Hij weet echter dat mocht ik onverwacht zwanger zijn, dit kindje welkom is in mijn leven. Hoe hij er ook over denkt.
Verstandelijk is het nu wel afgesloten voor mij. Onze dochter is 7 jaar. We hebben een heerlijk leven met z'n drietjes. Ik ben apetrots en reuzeblij dat juist zij mijn dochter wil zijn/is. En toch... ik weet niet zeker of je iets af kan sluiten verstandelijk dat bijna altijd met emoties gekozen wordt.
Het is voor mij een momentopname. Ik denk bijna nooit aan een tweede. Jaren niet. En toch... opeens weer dat gevoel: laatst had ik weer eens een baby in mijn armen en dan schiet het toch even door mijn hoofd. Wat heerlijk zo'n klein wurmpje en wat was het bijzonder toen ons meisje zo klein was en wat is het heerlijk dat ze nu al zo groot is. Elke fase is bijzonder. En helaas sluit je dus op een bepaald moment iets af. Bij mij na 1. Waar ik intens van genoten heb en nog steeds elke dag van geniet. Het schiet door mijn hoofd wel eens: wees blij met wat je hebt, het is een hoop mensen helemaal niet gegeven. En dan heb ik het niet alleen over mijn meisje. Over het leven. En toch wens je ook altijd meer. Of blijf je dromen hebben! En dat mag. Dat is goed. Voor jou.
Mijn man wil absoluut niet meer kindjes. Dit is ook geen discussie. Hij weet echter dat mocht ik onverwacht zwanger zijn, dit kindje welkom is in mijn leven. Hoe hij er ook over denkt.
Verstandelijk is het nu wel afgesloten voor mij. Onze dochter is 7 jaar. We hebben een heerlijk leven met z'n drietjes. Ik ben apetrots en reuzeblij dat juist zij mijn dochter wil zijn/is. En toch... ik weet niet zeker of je iets af kan sluiten verstandelijk dat bijna altijd met emoties gekozen wordt.
Het is voor mij een momentopname. Ik denk bijna nooit aan een tweede. Jaren niet. En toch... opeens weer dat gevoel: laatst had ik weer eens een baby in mijn armen en dan schiet het toch even door mijn hoofd. Wat heerlijk zo'n klein wurmpje en wat was het bijzonder toen ons meisje zo klein was en wat is het heerlijk dat ze nu al zo groot is. Elke fase is bijzonder. En helaas sluit je dus op een bepaald moment iets af. Bij mij na 1. Waar ik intens van genoten heb en nog steeds elke dag van geniet. Het schiet door mijn hoofd wel eens: wees blij met wat je hebt, het is een hoop mensen helemaal niet gegeven. En dan heb ik het niet alleen over mijn meisje. Over het leven. En toch wens je ook altijd meer. Of blijf je dromen hebben! En dat mag. Dat is goed. Voor jou.
Volg je hart. Dat klopt.
vrijdag 11 december 2009 om 10:21
Mijn man en ik zijn sinds een paar maanden trotse ouders van een prachtzoon Ik heb een goede zwangerschap gehad en zelfs de bevalling verliep goed. Zoon is een ontzettend makkelijk en lief kind...Maar om eerlijk te zijn mis ik het zwanger zijn wel. Wat was dat een bijzondere periode zeg...Hoewel wij heel graag een tweede willen en misschien zelfs wel een derde, wachten we wel op z'n minst anderhalf/twee jaar.
Als het ons nog een keer gegeven is, dan komt er dus zeker een tweede en dat geeft mijn hormonen nu een klein beetje rust Puur het idee dat ik dit hopelijk nog een keer mee kan maken.
Nog bijna dagelijks denk ik aan mijn zwangerschap en de bevalling. Ik zou het zo weer doen. Maar daarnaast vraag ik me af of dat ik graag weer zwanger zou zijn, of graag nog een kindje zou willen hebben. Voor nu kan ik daar wel antwoord op geven denk ik. Nu zou ik graag zwanger willen zijn, maar pas over een tijdje zou ik weer een baby willen Begrijp je me?
Ik ben ook heel benieuwd hoe het zou voelen na een eventuele tweede. Zou ik dan het gevoel hebben dat ons gezin compleet is? Of blijft het gevoel voor een derde knagen?
En dan nog...is een derde haalbaar in de praktische zin van het woord? Qua ruimte in huis, qua financiën? Of kijkt geen van jullie daar naar?
Als het ons nog een keer gegeven is, dan komt er dus zeker een tweede en dat geeft mijn hormonen nu een klein beetje rust Puur het idee dat ik dit hopelijk nog een keer mee kan maken.
Nog bijna dagelijks denk ik aan mijn zwangerschap en de bevalling. Ik zou het zo weer doen. Maar daarnaast vraag ik me af of dat ik graag weer zwanger zou zijn, of graag nog een kindje zou willen hebben. Voor nu kan ik daar wel antwoord op geven denk ik. Nu zou ik graag zwanger willen zijn, maar pas over een tijdje zou ik weer een baby willen Begrijp je me?
Ik ben ook heel benieuwd hoe het zou voelen na een eventuele tweede. Zou ik dan het gevoel hebben dat ons gezin compleet is? Of blijft het gevoel voor een derde knagen?
En dan nog...is een derde haalbaar in de praktische zin van het woord? Qua ruimte in huis, qua financiën? Of kijkt geen van jullie daar naar?
vrijdag 11 december 2009 om 10:35
vrijdag 11 december 2009 om 10:35
vrijdag 11 december 2009 om 10:52
Wij gingen voor onze tweede, dochter was bijna 2 jaar dus een prachtig leeftijdsverschil.
Ik raakte (ben) zwanger en we zijn de gelukkigste mensen op aarde met straks een (als alles goed mag gaan) compleet gezin van 4 personen, 2 kleine en 2 grote mensen, geweldig!
We spraken al over anticonceptie voor "erna". Wat doen we? Manlief wilt het absoluut bij 2 kindjes houden en wilt een definitieve anticonceptie bij zichzelf.
In een keer krijg ik heel sterk het gevoel "ja maar, ja maar, het zijn er maar 2.....".
Maar goed, ik ken zijn standpunten en verstandelijk gezien heeft hij helemaal gelijk. Ik vertel hem dus niets over mijn gevoelens, het is al een geluk dat we 2 (hopelijk) gezonde kindjes mogen krijgen. Ik ben sowieso al een bofkont met veel facetten in mijn leven.
We komen de eerste keer bij de vk en zien een prachtig kloppend hartje, heerlijk!
En dan krijgen we de vraag of we ruimte genoeg hebben in ons huis....
Het zijn er 2
Onverwachts zullen we toch 3 kinderen hebben! En na de eerste (flinke) schrik zijn we alleen maar heel blij. Na bijna 25 weken zwangerschap zijn we al behoorlijk aan het idee gewend en is het gevoel dat het allemaal wel los zal lopen de boventoon gaan voeren.
Ik heb echt het idee dat ik een extra cadeau heb gekregen, een heel bijzonder en kostbaar extra cadeau.
Als dit cadeau er niet was geweest was er ook geen derde gekomen. En had ik mijn gevoel gelaten voor wat het was.
Ik raakte (ben) zwanger en we zijn de gelukkigste mensen op aarde met straks een (als alles goed mag gaan) compleet gezin van 4 personen, 2 kleine en 2 grote mensen, geweldig!
We spraken al over anticonceptie voor "erna". Wat doen we? Manlief wilt het absoluut bij 2 kindjes houden en wilt een definitieve anticonceptie bij zichzelf.
In een keer krijg ik heel sterk het gevoel "ja maar, ja maar, het zijn er maar 2.....".
Maar goed, ik ken zijn standpunten en verstandelijk gezien heeft hij helemaal gelijk. Ik vertel hem dus niets over mijn gevoelens, het is al een geluk dat we 2 (hopelijk) gezonde kindjes mogen krijgen. Ik ben sowieso al een bofkont met veel facetten in mijn leven.
We komen de eerste keer bij de vk en zien een prachtig kloppend hartje, heerlijk!
En dan krijgen we de vraag of we ruimte genoeg hebben in ons huis....
Het zijn er 2
Onverwachts zullen we toch 3 kinderen hebben! En na de eerste (flinke) schrik zijn we alleen maar heel blij. Na bijna 25 weken zwangerschap zijn we al behoorlijk aan het idee gewend en is het gevoel dat het allemaal wel los zal lopen de boventoon gaan voeren.
Ik heb echt het idee dat ik een extra cadeau heb gekregen, een heel bijzonder en kostbaar extra cadeau.
Als dit cadeau er niet was geweest was er ook geen derde gekomen. En had ik mijn gevoel gelaten voor wat het was.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 11 december 2009 om 10:53
Hier een verstandelijke beslissing. Ik heb altijd wel graag kinderen gewild, liefst zoveel mogelijk.
Nu ben ik mama van 2 lieve en gezonde kinderen. Voor man was het van te voren al klaar: 2 kinderen is ideaal en daar blijft het bij. In huis hebben we echt geen ruimte. Beide kinderkamers zijn erg klein, daar past geen tweede bed bij, en verbouwen voor een derde kinderkamer kan al helemaal niet. zolder hebben we wel, maar op de 1e verdieping dus geen ruimte voor vaste trap). Natuurlijk red je het mocht je zwanger blijken, maar baby's worden groot en hebben dan ook meer ruimte nodig. En daarbij ... ze moeten aangekleed worden, gaan naar school, studeren.... zo ruim in de slappe was zitten we ook niet.
Maar bij mij kriebelt het soms nog wel voor een derde (jongste nu bijna 1), dus als we eens op Funda neuzen voor een ander huis kijk ik meteen of het 4 slaapkamers heeft en begin ik wat hardop te dromen. Reactie van manlief: tja, als we de loterij winnen en zo'n huis kunnen betalen en geld overhouden, kan er nog wel een derde komen. (maar goed wanneer komt dat nou voor?)
Dus vooral een praktische beslissing, en op zich heb ik er ook wel vrede mee. Ik bedoel: ze zijn super en ik begin weer wat aan mezelf (en onze nachtrust) toe te komen, dus waarom weer overnieuw beginnen en de spanning of het ook deze keer ons gegeven is om een gezond kind te krijgen? maar tja, aan de andere kant.. zwanger zijn en baby's is zo leuk! En als je je eigen hummels zo ziet opgroeien is geweldig, geeft je zoveel liefde!
Babykleding is al wel van zolder afgehaald, en echt babyspeelgoed hebben we niet meer. Maxicosi staat op zolder, te wachten tot de kinderwagen niet meer nodig is, en meeverkocht kan worden op marktplaats (of tot we de loterij winnen...wie weet
)
Nu ben ik mama van 2 lieve en gezonde kinderen. Voor man was het van te voren al klaar: 2 kinderen is ideaal en daar blijft het bij. In huis hebben we echt geen ruimte. Beide kinderkamers zijn erg klein, daar past geen tweede bed bij, en verbouwen voor een derde kinderkamer kan al helemaal niet. zolder hebben we wel, maar op de 1e verdieping dus geen ruimte voor vaste trap). Natuurlijk red je het mocht je zwanger blijken, maar baby's worden groot en hebben dan ook meer ruimte nodig. En daarbij ... ze moeten aangekleed worden, gaan naar school, studeren.... zo ruim in de slappe was zitten we ook niet.
Maar bij mij kriebelt het soms nog wel voor een derde (jongste nu bijna 1), dus als we eens op Funda neuzen voor een ander huis kijk ik meteen of het 4 slaapkamers heeft en begin ik wat hardop te dromen. Reactie van manlief: tja, als we de loterij winnen en zo'n huis kunnen betalen en geld overhouden, kan er nog wel een derde komen. (maar goed wanneer komt dat nou voor?)
Dus vooral een praktische beslissing, en op zich heb ik er ook wel vrede mee. Ik bedoel: ze zijn super en ik begin weer wat aan mezelf (en onze nachtrust) toe te komen, dus waarom weer overnieuw beginnen en de spanning of het ook deze keer ons gegeven is om een gezond kind te krijgen? maar tja, aan de andere kant.. zwanger zijn en baby's is zo leuk! En als je je eigen hummels zo ziet opgroeien is geweldig, geeft je zoveel liefde!
Babykleding is al wel van zolder afgehaald, en echt babyspeelgoed hebben we niet meer. Maxicosi staat op zolder, te wachten tot de kinderwagen niet meer nodig is, en meeverkocht kan worden op marktplaats (of tot we de loterij winnen...wie weet
)
vrijdag 11 december 2009 om 11:04
vrijdag 11 december 2009 om 11:08
Dat is heel herkenbaar.
Ik heb 2 kindjes, een jongetje van bijna 3 en een meisje van 6 mnd. Daar gaan we hetbij laten. We vinden het druk zat zo, en willen graag beide kindjes lekker veel aandacht kunnen geven. Bovendien zijn we langzaamaan toe aan dingen die je niet kan doen met hele kleine kindjes. (verder weg op vakantie, wat vaker s avonds weg, langere boswandelingen maken noem maar op) En ik heb ltijd gezegd bovem mijn 35e geen kinderen te willen krijgen, en over een half jaar is t zo ver. Dan nog de praktische redenen. Een 3e zou betekenen verhuizen, grotere auto etc. Als laatste wordt ik niet makkelijk zwanger heb beid keren langere tijd in de medische molen gezeten, met veel medicijnen en de bijbehorende spanningen. Ik heb geen zin om daar nog eens aan te beginnen.
oh ja, en ikhet écht, écht, écht geen zin om nog n keer te bevallen...
Het blijft dus echt bij 2, ik sta daar helemaal achter.
Maar toch... het voelt gewoon haast een beetje als een rouwproces. Dat ik nooit zal weten hoe ons 3e kindje er uit zou zien. Alle prachtige namen die ik nog in mn hoofd heb en die ongebruikt gaan blijven. Mijn jongste die nooit mee zal maken dat er een broertje of zusje komt.
Heel mijn leven heb ik er een soort van naar toe geleefd dat ik ooit kinderen zou gaan krijgen. En nu ga ik ze ineens niet meer krijgen. Ik moet er echt heel erg aan wennen.
Voor de duidelijkheid, ik ben onwijs dankbaar voor de twee geweldige kinderen die ik heb, en ik geniet me gek. En ik leef intens mee met de mensen aan wie dit misschien niet gegeven is.
Ik heb 2 kindjes, een jongetje van bijna 3 en een meisje van 6 mnd. Daar gaan we hetbij laten. We vinden het druk zat zo, en willen graag beide kindjes lekker veel aandacht kunnen geven. Bovendien zijn we langzaamaan toe aan dingen die je niet kan doen met hele kleine kindjes. (verder weg op vakantie, wat vaker s avonds weg, langere boswandelingen maken noem maar op) En ik heb ltijd gezegd bovem mijn 35e geen kinderen te willen krijgen, en over een half jaar is t zo ver. Dan nog de praktische redenen. Een 3e zou betekenen verhuizen, grotere auto etc. Als laatste wordt ik niet makkelijk zwanger heb beid keren langere tijd in de medische molen gezeten, met veel medicijnen en de bijbehorende spanningen. Ik heb geen zin om daar nog eens aan te beginnen.
oh ja, en ikhet écht, écht, écht geen zin om nog n keer te bevallen...
Het blijft dus echt bij 2, ik sta daar helemaal achter.
Maar toch... het voelt gewoon haast een beetje als een rouwproces. Dat ik nooit zal weten hoe ons 3e kindje er uit zou zien. Alle prachtige namen die ik nog in mn hoofd heb en die ongebruikt gaan blijven. Mijn jongste die nooit mee zal maken dat er een broertje of zusje komt.
Heel mijn leven heb ik er een soort van naar toe geleefd dat ik ooit kinderen zou gaan krijgen. En nu ga ik ze ineens niet meer krijgen. Ik moet er echt heel erg aan wennen.
Voor de duidelijkheid, ik ben onwijs dankbaar voor de twee geweldige kinderen die ik heb, en ik geniet me gek. En ik leef intens mee met de mensen aan wie dit misschien niet gegeven is.
vrijdag 11 december 2009 om 11:14
quote:Lalie schreef op 11 december 2009 @ 10:35:
Grappig Chiek Ik zou het echt geweldig vinden als ik nog z'n prachtzoon zou mogen krijgen, of misschien een mooie dochter...
Denk je dan toch stiekem aan een derde? Toen we je meisje kwamen bewonderen, had je het heel stellig over 2 kinderen Dat is ook ongewijzigd, maar was het eens met je "verlangen naar zwanger, maar nog niet verlangen naar baby"
Grappig Chiek Ik zou het echt geweldig vinden als ik nog z'n prachtzoon zou mogen krijgen, of misschien een mooie dochter...
Denk je dan toch stiekem aan een derde? Toen we je meisje kwamen bewonderen, had je het heel stellig over 2 kinderen Dat is ook ongewijzigd, maar was het eens met je "verlangen naar zwanger, maar nog niet verlangen naar baby"
vrijdag 11 december 2009 om 11:40
Hoi Allemaal,
Bedankt voor jullie reacties.
Wij, willen dus wel graag een derde kindje. Hebben de ruimte, de financieen etc.
Mocht dat lukken ( ook hier beide in mmm) dan is het wel klaar. Mijn man wil absoluut geen 4de, en ik heb altijd gezegd 3 lijkt me fijn.
Ik was benieuwd naar hoe jullie het zouden ervaren, het gevoel van het is goed zo, het is af.
Ik weet niet hoe jullie dat hebben, maar ik heb ook zo'n gevoel van, de eerste jaren in de luiers, de gebroken nachten etc, en dan word het ook tijd voor andere dingen.. werk, vaker weg, vakanties een stukje verder etc..
Toch herken ik ook goed wat 75tWinkel zegt, een soort rouwproces. Het feit dat het dan niet meer gebeurd vind ik een heel erg vreemd idee en gevoel. Misschien omdat ik nog erg jong ben? Misschien omdat we er zoveel moeite voor hebben moeten doen ( via mmm)..
Bedankt voor jullie reacties.
Wij, willen dus wel graag een derde kindje. Hebben de ruimte, de financieen etc.
Mocht dat lukken ( ook hier beide in mmm) dan is het wel klaar. Mijn man wil absoluut geen 4de, en ik heb altijd gezegd 3 lijkt me fijn.
Ik was benieuwd naar hoe jullie het zouden ervaren, het gevoel van het is goed zo, het is af.
Ik weet niet hoe jullie dat hebben, maar ik heb ook zo'n gevoel van, de eerste jaren in de luiers, de gebroken nachten etc, en dan word het ook tijd voor andere dingen.. werk, vaker weg, vakanties een stukje verder etc..
Toch herken ik ook goed wat 75tWinkel zegt, een soort rouwproces. Het feit dat het dan niet meer gebeurd vind ik een heel erg vreemd idee en gevoel. Misschien omdat ik nog erg jong ben? Misschien omdat we er zoveel moeite voor hebben moeten doen ( via mmm)..
vrijdag 11 december 2009 om 12:08
Toen oudste(nu5) een jaar werd,begon papa al over een 2e,want hij vond een klein leeftijdsverschil zo leuk.
Ik heb heel lang het gevoel gehad van nee 1 kindje is genoeg.
Toen onze zoon 3 werd en ik dus 33 begon ik te twijfelen, na lang praten wou ik het toch nog eens "proberen".
Huppakee meteen zwanger, mannetje 2 is nu bijna 1.5.
Nu wil papa dus absoluut geen 3e meer,en twijfel ik.
Ik weet dat ik "verstandelijk"absoluut ook geen 3e aankan, ik ben net weer begonnen met werken &studeren , jongste begint beter te slapen,alles loopt lekker.
Maar toch is er soms het stemmetje dat zegt: "nu kan het nog"
Ik wordt volgende week 35, ik denk dat elke moeder (en vader) wel tot haar 40e blijft twijfelen over wel/niet.
Ik heb heel lang het gevoel gehad van nee 1 kindje is genoeg.
Toen onze zoon 3 werd en ik dus 33 begon ik te twijfelen, na lang praten wou ik het toch nog eens "proberen".
Huppakee meteen zwanger, mannetje 2 is nu bijna 1.5.
Nu wil papa dus absoluut geen 3e meer,en twijfel ik.
Ik weet dat ik "verstandelijk"absoluut ook geen 3e aankan, ik ben net weer begonnen met werken &studeren , jongste begint beter te slapen,alles loopt lekker.
Maar toch is er soms het stemmetje dat zegt: "nu kan het nog"
Ik wordt volgende week 35, ik denk dat elke moeder (en vader) wel tot haar 40e blijft twijfelen over wel/niet.
vrijdag 11 december 2009 om 12:16
Wij hebben 2 dochters van 3 en bijna 1. Het is goed zo. Ik heb dolgelukkig met mijn meiskes en voor ons gevoel is het compleet.
We merken dat nu dochter een jaar wordt het allemaal weer wat makkelijker wordt en dat voelt heerlijk.
Als ik jonge babies zie heb ik ook helemaal geen kriebels. Meer het gevoel.. wat heerlijk dat jongste alweer bijna 1 is.
We merken dat nu dochter een jaar wordt het allemaal weer wat makkelijker wordt en dat voelt heerlijk.
Als ik jonge babies zie heb ik ook helemaal geen kriebels. Meer het gevoel.. wat heerlijk dat jongste alweer bijna 1 is.
vrijdag 11 december 2009 om 12:21
Ik herken wat Twinkel schrijft over het afscheid nemen van een idee. Ik heb twee kinderen van bijna 4 en anderhalf, ben er supergelukkig mee en wil eigenlijk ook geen derde meer. Te druk, te oud, te veel gedoe, enz. Man vind ook dat het klaar is.
Maar het stemt me soms heel erg weemoedig dat ik die fase van zwangerschap en baby's nu voor altijd achter me zal laten. Ik vind het ook heel moeilijk om kleertjes enzo weg te doen.
Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij (J.C. Bloem), dat gevoel.
Maar het stemt me soms heel erg weemoedig dat ik die fase van zwangerschap en baby's nu voor altijd achter me zal laten. Ik vind het ook heel moeilijk om kleertjes enzo weg te doen.
Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij (J.C. Bloem), dat gevoel.
mahna mahna tuduuuudududu
vrijdag 11 december 2009 om 14:01
Hier ook twee kinderen, jongetjes, 3 jaar en 8 maanden. Wij hebben altijd gezegd dat we graag 3 kinderen zouden willen, als het ons gegund is. Maar voor dit moment heb ik er echt even genoeg. De jongste is nogal een bewerkelijk typje, vooral 's nachts en ik moet er niet aan denken om binnenkort weer zwanger te zijn en nog meer gebroken nachten te krijgen.
Misschien denk ik er over een jaar wel weer anders over, want op zich vind ik het idee van 3 kinderen in huis wel ontzettend leuk. Financieel is het voor ons geen enkel probleem, ons huis is ook groot zat en ik ben nog maar 29, dus ik heb ook alle tijd. Ik voel me daarom nu niet gedwongen om snel een keuze hierin te maken. We zien het wel, als de kriebels binnen een paar jaar weer helemaal terug zijn, dan gaan we er alsnog voor. Meer dan drie worden het er in elk geval niet, dat lijkt me echt te druk en dan past het ook niet meer in de auto en zo. Dus als er nog een derde komt, is het daarna ook echt klaar, wat mij betreft.
Misschien denk ik er over een jaar wel weer anders over, want op zich vind ik het idee van 3 kinderen in huis wel ontzettend leuk. Financieel is het voor ons geen enkel probleem, ons huis is ook groot zat en ik ben nog maar 29, dus ik heb ook alle tijd. Ik voel me daarom nu niet gedwongen om snel een keuze hierin te maken. We zien het wel, als de kriebels binnen een paar jaar weer helemaal terug zijn, dan gaan we er alsnog voor. Meer dan drie worden het er in elk geval niet, dat lijkt me echt te druk en dan past het ook niet meer in de auto en zo. Dus als er nog een derde komt, is het daarna ook echt klaar, wat mij betreft.
..