Kinderen
alle pijlers
Kind geslagen
zondag 4 oktober 2009 om 21:15
Ik weet dat iedereen me hier straks een heks zal vinden, en dat is terecht want dat ben ik ook.
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
dinsdag 6 oktober 2009 om 21:25
Als kind weet je écht wel dat je over de grens van je ouder(s) bent heen gegaan met je vervelende gedrag, dus als je dan 'n keer 'n klap krijgt dan accepteer je dat gewoon als je verdiende loon. Althans, ik vond de keren dat ik 'n klap kreeg verdiend en ben nooit geslagen terwijl ik onschuldig was. Als je als ouder je excuses gaat aanbieden breng je je kind juist in de war. Dan weet ie dat ie de volgende keer kan jengelen en dreinen en z'n moeder 'm niet meer durft aan te pakken.
dinsdag 6 oktober 2009 om 21:44
Dan weet ie dat ie de volgende keer kan jengelen en dreinen en z'n moeder 'm niet meer durft aan te pakken.
Nee, zo werkt het helemaal niet. Aanpakken staat los van slaan, en als je onterecht slaat (en dat voel je als ouder dondersgoed aan, dat blijkt wel hier ) en dat toegeeft, word je juist in je opvoeding veel serieuser genomen door je kind en luister het beter.
Ik spreek uit ervaring als opvoedende ouder. Jij niet, geloof ik..
Nee, zo werkt het helemaal niet. Aanpakken staat los van slaan, en als je onterecht slaat (en dat voel je als ouder dondersgoed aan, dat blijkt wel hier ) en dat toegeeft, word je juist in je opvoeding veel serieuser genomen door je kind en luister het beter.
Ik spreek uit ervaring als opvoedende ouder. Jij niet, geloof ik..
