Kinderen
alle pijlers
Kind geslagen
zondag 4 oktober 2009 om 21:15
Ik weet dat iedereen me hier straks een heks zal vinden, en dat is terecht want dat ben ik ook.
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Het is net helemaal uit de hand gelopen. Mijn dochtertje van 3 was zo moe (denk ik nu) dat er helemaal niets meer mee te beginnen was. Ze wilde niets, zelfs niet staan, zitten, of liggen... Alleen maar huilen, gillen, schreeuwen, pertinent NIET naar bed, etc. Ik werd zo driftig dat ik haar in haar gezicht heb geslagen. En daarna nog een keer. Ze deinsde achteruit en kromp in elkaar toen ik naar haar toeliep. Ze schreeuwde nog meer en toen heb ik haar hardhandig in haar bed gelegd en nog een keer op haar billen geslagen.
Ik heb haar dus echt mishandeld en zit hier nu keihard te janken. Kan niet geloven dat dit is gebeurd, voel me zó schuldig!
Ik ben zo bang dat ik haar beschadigd heb.
Ik snap als jullie geen zin hebben om mij te antwoorden, maar weet alsjeblieft dat ik niet zo'n type ben (dacht ik). Ik ben een beetje overwerkt en sta er momenteel alleen voor met mijn 2 kindjes. Geen excuus, maar wel een aanleiding. Het is nooit eerder gebeurd, en gaat ook nooit meer gebeuren. Ik hou zielsveel van mijn meisje en wil het allerbeste voor haar. Ik weet niet precies wat er net met me gebeurde.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
zondag 4 oktober 2009 om 21:19
Hai, ik schrik van je verhaal.. maar kan me voorstellen dat jij ook van jezélf bent geschrokken!! Ik kan je weinig advies geven maar wil alleen even zeggen: praat met haar!! Probeer het uit te leggen. En zoek hulp want je geeft aan dat je teveel aan je hoofd hebt. Probeer dit niet meer te laten gebeuren, sterkte!!
zondag 4 oktober 2009 om 21:20
Allereerst, je bent geen heks en geen slechte moeder. Je had het op dat moment niet in de hand. Ik zou goed bedenken wat het was waarom je haar sloeg, gewoon omdat ze niet ophield met schreeuwen? Wat zou je de volgende keer beter kunnen doen? Als zij over haar toeren is en jij ook zou ik haar apart zetten om haar te laten afkoelen en dan kan jij ook even rustig worden.
Ik zou het hier nog wel over hebben, ik zou wel sorry zeggen en het goed maken. Lijkt me echt belangrijk.
Ik zou het hier nog wel over hebben, ik zou wel sorry zeggen en het goed maken. Lijkt me echt belangrijk.
zondag 4 oktober 2009 om 21:21
zondag 4 oktober 2009 om 21:21
quote:ElinMaria schreef op 04 oktober 2009 @ 21:15:
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Schade en beschadigen valt wel mee denk ik, al is slaan en al helemaal in het gezicht natuurlijk niet goed te praten.
Ik zou sorry zeggen en het daar bij laten.
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan, om eventuele schade te beperken? Moet ik er nog met haar over praten?
Schade en beschadigen valt wel mee denk ik, al is slaan en al helemaal in het gezicht natuurlijk niet goed te praten.
Ik zou sorry zeggen en het daar bij laten.
zondag 4 oktober 2009 om 21:21
Zo heftig verhaal. Wel goed dat je in ziet dat dit niet normaal is. Ik denk inderdaad dat je met haar moet gaan praten, maar ik heb geen ervaring met 3 jarige kindjes.
Ik denk wel dat je moet kijken of je hulp kan zoeken, je klinkt uitgeput. Misschien dat iemand je kan helpen met het een of het ander zodat je zelf wat minder aan je hoofd hebt.
Sterkte.
Ik denk wel dat je moet kijken of je hulp kan zoeken, je klinkt uitgeput. Misschien dat iemand je kan helpen met het een of het ander zodat je zelf wat minder aan je hoofd hebt.
Sterkte.
zondag 4 oktober 2009 om 21:21
zondag 4 oktober 2009 om 21:23
Waar is ze nu?
Als ze nog wakker is vertel haar dan dat Mama iets heel stoms heeft gedaan en daar heel veel spijt van heeft. Knuffel haar plat en beloof haar dat je het niet meer zal doen.
Kan gebeuren. Nee kan niet gebeuren, maar het is gebeurd. Vertel haar dat het je spijt en probeer zo snel mogelijk een beetje rust voor jezelf te creeeren.
Als ze nog wakker is vertel haar dan dat Mama iets heel stoms heeft gedaan en daar heel veel spijt van heeft. Knuffel haar plat en beloof haar dat je het niet meer zal doen.
Kan gebeuren. Nee kan niet gebeuren, maar het is gebeurd. Vertel haar dat het je spijt en probeer zo snel mogelijk een beetje rust voor jezelf te creeeren.
zondag 4 oktober 2009 om 21:23
zondag 4 oktober 2009 om 21:23
zondag 4 oktober 2009 om 21:25
Zou het met haar bespreken. Zeggen dat ook jij niet mag slaan net zoals zij dat niet mag doen en sorry zeggen.
Daarnaast lijkt het me goed om eens te gaan kijken of je met iemand kan praten om te kijken hoe je anders om kan gaan met je gevoelens en dat dit niet vaker voor gaat komen.
Dit zowel voor jezelf als voor je dochter.
Je bent echt geen slechte moeder en het lijkt me heel goed dat je je ervan bewust bent dat het zo niet nogmaals kan!
Daarnaast lijkt het me goed om eens te gaan kijken of je met iemand kan praten om te kijken hoe je anders om kan gaan met je gevoelens en dat dit niet vaker voor gaat komen.
Dit zowel voor jezelf als voor je dochter.
Je bent echt geen slechte moeder en het lijkt me heel goed dat je je ervan bewust bent dat het zo niet nogmaals kan!
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
zondag 4 oktober 2009 om 21:25
Kop op, zo erg is het allemaal niet. Hou op met je schuldig voelen, gebeurd is gebeurd. Als je jezelf nu voorneemt om het nooit meer zo ver te laten komen, dan is er niets aan de hand. Het was een moment van onmacht. Zorg wel dat je iets doet aan je overwerktheid.
Ik ben 100% zeker dat je haar hier niet mee beschadigd hebt, zet dat alsjeblieft uit je hoofd! Het is onzin!
Het is mij ook weleens overkomen, meer dan eens zelfs, jaaaren geleden, toen kadusje nog klein was (ook een jaar of drie). Maar ik heb me voorgenomen en geleerd mijn onmacht te beheersen. Daarna is het nooit meer gebeurd, maar oww wat voelde ik me toen ook schuldig.
Ik ben 100% zeker dat je haar hier niet mee beschadigd hebt, zet dat alsjeblieft uit je hoofd! Het is onzin!
Het is mij ook weleens overkomen, meer dan eens zelfs, jaaaren geleden, toen kadusje nog klein was (ook een jaar of drie). Maar ik heb me voorgenomen en geleerd mijn onmacht te beheersen. Daarna is het nooit meer gebeurd, maar oww wat voelde ik me toen ook schuldig.
zondag 4 oktober 2009 om 21:25
Eens met Ambrosia. Alleen met dien verstande dat ik er alleen morgen weer over zou beginnen als zij er over begint. Hou het kort en bondig bij het verontschuldigen, en zeg niet 'Mama was boos omdat jij...' Hou het bij jezelf, dus je was boos omdat je heel erg moe was en hebt daarom iets heel stouts gedaan, namelijk slaan. En slaan mag niet, he? Leg dat gewoon uit op kinderniveau. Kan best zijn dat ze het morgen al lang vergeten is. Laat het daar dan ook bij. Voor jou is dit iets heel ingrijpends geweest, maar als zij er zelf niet meer over begint, ga er dan zelf ook niet over beginnen, want dan maak je het voor haar groter dan het is.
Ik ga je geen knuffel geven, want eigenlijk vind ik dat je na die eerste klap jezelf al terug had moeten fluiten, maar gebeurd is gebeurd. Maak voor jezelf een plan hoe je dit in de toekomst kan voorkomen. Want ze is drie, en dit zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze het bloed onder je nagels vandaan haalt.
Ik ga je geen knuffel geven, want eigenlijk vind ik dat je na die eerste klap jezelf al terug had moeten fluiten, maar gebeurd is gebeurd. Maak voor jezelf een plan hoe je dit in de toekomst kan voorkomen. Want ze is drie, en dit zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze het bloed onder je nagels vandaan haalt.
Om een kort verhaal lang te maken...
zondag 4 oktober 2009 om 21:26
Lieve ElinMaria,
Even rustig ademhalen. Je bent er zelf erg van geschrokken, dat is logisch en goed ook denk ik. Dit soort dingen kunnen gebeuren als je er alleen voorstaat en je zit er helemaal doorheen. Het is zeker niet ok dat het gebeurd is, een duidelijk signaal dat je aan je tax zit. Ik ben ook een alleenstaande moeder van 2 dochters (2 en 3 jaar....). Wat jij nu omschrijft is hier hetzelfde ongeveer voorgevallen een paar weken geleden. Ik heb het gezien als waarschuwing naar mezelf dat ik nodig iets moest gaan doen aan mijn overwerktheid/oververmoeidheid en frustratie. Praat erover met mensen waarvan je weet dat ze je niet meteen zullen veroordelen. (je moeder, goede vriendin). Daar raak je wat mee kwijt.
Ik ben er op terug gekomen bij mijn dochter, heb haar verteld dat ik een fout heb gemaakt, dat mama's ook niet mogen slaan net als kindjes. En dat ik het met haar goed wilde maken. Dat hebben we toen gedaan en daarna is ze er nog wel een keer op terug gekomen. Ik heb toen wel weer even genoemd dat ik dat niet mag doen maar dat we het hebben goed gemaakt. Verder niet te veel woorden aan vuil gemaakt. Ook niet gecompenseerd met extra lief gedrag naar haar ofzo.
Probeer te bedenken wat je kunt doen om wat beter in je vel te raken en meer te kunnen dealen met dwars gedrag van je kinderen. daarmee voorkom je ook een hoop ellende.
Even rustig ademhalen. Je bent er zelf erg van geschrokken, dat is logisch en goed ook denk ik. Dit soort dingen kunnen gebeuren als je er alleen voorstaat en je zit er helemaal doorheen. Het is zeker niet ok dat het gebeurd is, een duidelijk signaal dat je aan je tax zit. Ik ben ook een alleenstaande moeder van 2 dochters (2 en 3 jaar....). Wat jij nu omschrijft is hier hetzelfde ongeveer voorgevallen een paar weken geleden. Ik heb het gezien als waarschuwing naar mezelf dat ik nodig iets moest gaan doen aan mijn overwerktheid/oververmoeidheid en frustratie. Praat erover met mensen waarvan je weet dat ze je niet meteen zullen veroordelen. (je moeder, goede vriendin). Daar raak je wat mee kwijt.
Ik ben er op terug gekomen bij mijn dochter, heb haar verteld dat ik een fout heb gemaakt, dat mama's ook niet mogen slaan net als kindjes. En dat ik het met haar goed wilde maken. Dat hebben we toen gedaan en daarna is ze er nog wel een keer op terug gekomen. Ik heb toen wel weer even genoemd dat ik dat niet mag doen maar dat we het hebben goed gemaakt. Verder niet te veel woorden aan vuil gemaakt. Ook niet gecompenseerd met extra lief gedrag naar haar ofzo.
Probeer te bedenken wat je kunt doen om wat beter in je vel te raken en meer te kunnen dealen met dwars gedrag van je kinderen. daarmee voorkom je ook een hoop ellende.
zondag 4 oktober 2009 om 21:26
quote:Luxaflex schreef op 04 oktober 2009 @ 21:23:
Knuffel haar plat en beloof haar dat je het niet meer zal doen.Hier zou ik mee oppassen. Wie zegt dat het nooit meer zal gebeuren, zeker niet als TO inderdaad een beetje boven haar theewater zit? En daar sta je dan met je (verkeerde) beloftes. Onhandig signaal numero twee.
Knuffel haar plat en beloof haar dat je het niet meer zal doen.Hier zou ik mee oppassen. Wie zegt dat het nooit meer zal gebeuren, zeker niet als TO inderdaad een beetje boven haar theewater zit? En daar sta je dan met je (verkeerde) beloftes. Onhandig signaal numero twee.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zondag 4 oktober 2009 om 21:29
Ik denk wel dat het slim is om er uit jezelf over te beginnen, je weet namelijk niet hoe ze hier in haar hoofd verder mee bezig is en het is goed om uit jezelf sorry te zeggen voor wat je hebt gedaan.
Bedenk gewoon hoe het zover is gekomen, je was moe, ze hield maar niet op je verloor je zelfbeheersing. Hoe kan je dat voorkomen, bouw rustmomenten voor jezelf in en zorg dat je niet meer zo overwerkt bent, vraag om hulp als dat kan, iemand die even een avondje kan oppassen ofzo. En zoals ik al eerder zei bedenk wat je de volgende keer doet als er zoiets aan de hand is.
Bedenk gewoon hoe het zover is gekomen, je was moe, ze hield maar niet op je verloor je zelfbeheersing. Hoe kan je dat voorkomen, bouw rustmomenten voor jezelf in en zorg dat je niet meer zo overwerkt bent, vraag om hulp als dat kan, iemand die even een avondje kan oppassen ofzo. En zoals ik al eerder zei bedenk wat je de volgende keer doet als er zoiets aan de hand is.
zondag 4 oktober 2009 om 21:29
Van wat ik begrijp is er een hoop in je leven aan de gang wat hier naartoe geleid heeft. Is het geen idee om daar hulp voor te zoeken? Voor eeuwig beschadigd zal ze niet zijn, maar het is wel zaak om te voorkomen dat dit ooit nog gebeurd.
Mijn vader had na elke keer ook heeeel erge spijt...maar dat voorkwam geen volgende keer. Ook al wist hij op zo'n moment "zeker" dat ie het nooit meer zou doen.
Mijn vader had na elke keer ook heeeel erge spijt...maar dat voorkwam geen volgende keer. Ook al wist hij op zo'n moment "zeker" dat ie het nooit meer zou doen.
zondag 4 oktober 2009 om 21:29
Hé ElinMaria, een heks ben je niet, wel is de boel uit de hand gelopen. De omstandigheden waarin je nu zit werken niet echt mee, jij bent niet rustig en dus zal je eerder je beheersing verliezen als peuterpuberteit de kop op steekt.
Ik stel me op dit moment alle mogelijke gespreksvormen voor, uitleggen heeft geen zin. Enige is excuses aanbieden.
Mijn vader heeft bij mij ook ooit 1x uitgehaald en toen was ik een jaar of 4, kan me dat nog goed herinneren, juist omdat het éénmalig was. En ik denk dat er zeer weinig ouders zijn die zich niet kunnen voorstellen dat het hen ook kan overkomen (cq die het al overkomen is)
Ik stel me op dit moment alle mogelijke gespreksvormen voor, uitleggen heeft geen zin. Enige is excuses aanbieden.
Mijn vader heeft bij mij ook ooit 1x uitgehaald en toen was ik een jaar of 4, kan me dat nog goed herinneren, juist omdat het éénmalig was. En ik denk dat er zeer weinig ouders zijn die zich niet kunnen voorstellen dat het hen ook kan overkomen (cq die het al overkomen is)
Er zijn momenten waar je intens van geniet, tel die momenten en je leeft!
zondag 4 oktober 2009 om 21:30
Als ze er op terug komt, zou ik wel sorry zeggen. Maar verder denk ike cht niet dat dit haar beschadigt hoor...
[edit, wegens twijfel aan echtheid topic]
Ok, jij hebt nu twee klappen gegeven in haar gezicht en dat is niet goed, maar dat weet je zelf ook wel. Ik denk echter niet dat je dochter nu direct onherstelbaar beschadigd is hoor...
Ik zou ook geen beloftes doen naar haar dat je 'nooit meer zal slaan', maar als ze erover begint wel zeggen dat mamma iets fout heeft gedaan en dat je natuurlijk niet mag slaan.
mocht je merken dat je je in de toekomst weer niet goed kan beheersen, zoek dan alsjeblieft hulp - want één keer is vervelend, maar geen ramp... maar váker haar in het gezicht slaan, nee, dat wordt al snel mishandeling en dat wil je uiteraard voorkomen.
[edit, wegens twijfel aan echtheid topic]
Ok, jij hebt nu twee klappen gegeven in haar gezicht en dat is niet goed, maar dat weet je zelf ook wel. Ik denk echter niet dat je dochter nu direct onherstelbaar beschadigd is hoor...
Ik zou ook geen beloftes doen naar haar dat je 'nooit meer zal slaan', maar als ze erover begint wel zeggen dat mamma iets fout heeft gedaan en dat je natuurlijk niet mag slaan.
mocht je merken dat je je in de toekomst weer niet goed kan beheersen, zoek dan alsjeblieft hulp - want één keer is vervelend, maar geen ramp... maar váker haar in het gezicht slaan, nee, dat wordt al snel mishandeling en dat wil je uiteraard voorkomen.
