Kinderen
alle pijlers
Mis haar zo
zondag 6 mei 2012 om 22:53
Sommige van jullie kennen misschien mijn verhaal. Ik ben moeder van twee prachtige kindjes en een engeltje. Ik merk dat ik de laatste tijd zoveel aan mijn kleine meisje denk. Hoe zou ze eruit hebben gezien, hoe zou ze zijn. Ik had verwacht dat het nadat de tijd verstrijkt makkelijker zou worden, maar niks is minder waar. Meerdere keren per dag "betrap" ik mijzelf erop dat ik aan E* denk, denk aan hoe het geweest zou zijn drie kindjes en hoe ons gezin eruit zou hebben gezien.
Wat ik wil met dit topic weet ik niet, maar wat kan het verdriet je ineens overvallen.
Wat ik wil met dit topic weet ik niet, maar wat kan het verdriet je ineens overvallen.
maandag 7 mei 2012 om 06:59
Heel veel sterkte.
Wat lijkt het me moeilijk om zoiets vreselijks te moeten meemaken en vervolgens gaat het leven voor de buitenwereld gewoon door. Eerlijk is eerlijk, ik zou ook niet weten (als ik je IRL zou kennen) wat ik tegen je zou kunnen zeggen of voor je zou kunnen doen. Wat zou je graag van je omgeving krijgen? In steun, een luisterend oor, een dagje opvang voor je andere kindjes?
Is het lang geleden? (ik ken je verhaal niet)
Wat lijkt het me moeilijk om zoiets vreselijks te moeten meemaken en vervolgens gaat het leven voor de buitenwereld gewoon door. Eerlijk is eerlijk, ik zou ook niet weten (als ik je IRL zou kennen) wat ik tegen je zou kunnen zeggen of voor je zou kunnen doen. Wat zou je graag van je omgeving krijgen? In steun, een luisterend oor, een dagje opvang voor je andere kindjes?
Is het lang geleden? (ik ken je verhaal niet)
maandag 7 mei 2012 om 07:09
maandag 7 mei 2012 om 07:44
Heel herkenbaar. En ik denk dat we dat gevoel altijd blijven houden. Mij 'overvalt' het me ook afentoe. Dan ligt er blijkbaar een associatie waar ik me niet van bewust ben, en dan baf, knal ik keihard in de put. Ik heb maar geaccepteerd dat het sinds zijn geboorte en overlijden gewoon bij me hoort.
X
X
maandag 7 mei 2012 om 09:04
Lieve, lieve Knor
Ik weet zeker dat je omgeving haar niet is vergeten. Maar waarschijnlijk hebben die mensen het wel al een plekje kunnen geven, omdat het wat verder van ze af staat. En ik denk ook dat ze er zelf niet over durven te beginnen, omdat ze bang zijn dat ze je van streek maken. Als jij de behoefte hebt om erover te praten moet je dat gewoon doen. De mensen om je heen begrijpen je wel en zullen ook echt naar je luisteren. En je kan ook altijd bij ons (de lentemeiden) terecht, dat weet je
Je bent zo'n ongelooflijk sterke vrouw en je doet het zo goed met je kindertjes en je man. Vergeet niet om vooral ook daarvan te genieten! En verdriet hebben is niet erg, dus schaam je daar vooral niet voor tegenover anderen. E* zal altijd deel uitmaken van jullie gezin en je blijft altijd haar moeder. En met de tijd word het vast wat makkelijker, maar het is nog maar zo kort geleden dus je verdriet is heel normaal. Denk vooral niet dat het nu al minder zou moeten zijn ofzo. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt en het krijgt een eigen plekje ooit. Maar dat komt vanzelf, echt waar
Ik weet zeker dat je omgeving haar niet is vergeten. Maar waarschijnlijk hebben die mensen het wel al een plekje kunnen geven, omdat het wat verder van ze af staat. En ik denk ook dat ze er zelf niet over durven te beginnen, omdat ze bang zijn dat ze je van streek maken. Als jij de behoefte hebt om erover te praten moet je dat gewoon doen. De mensen om je heen begrijpen je wel en zullen ook echt naar je luisteren. En je kan ook altijd bij ons (de lentemeiden) terecht, dat weet je
Je bent zo'n ongelooflijk sterke vrouw en je doet het zo goed met je kindertjes en je man. Vergeet niet om vooral ook daarvan te genieten! En verdriet hebben is niet erg, dus schaam je daar vooral niet voor tegenover anderen. E* zal altijd deel uitmaken van jullie gezin en je blijft altijd haar moeder. En met de tijd word het vast wat makkelijker, maar het is nog maar zo kort geleden dus je verdriet is heel normaal. Denk vooral niet dat het nu al minder zou moeten zijn ofzo. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt en het krijgt een eigen plekje ooit. Maar dat komt vanzelf, echt waar
maandag 7 mei 2012 om 14:25
@mamaria ik weet zelf niet zo goed wat ik van de omgeving verwacht, maar hoelanger geleden hoe minder aanleiding er is om over haar te praten. En ze dus steeds meer op de achtergrond komt. Mijn ouders/zus en goede vriendinnen luisteren graag voor de 1000 x naar ons verhaal dus daar ligt het echt niet aan. Maar ik merk dat veel mensen maar gewoon vinden dat ik blij moet zijn met haar broertje (ze was er een van een tweeling) want je hebt er toch een. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Het lastige is juist omdat het er een van een tweeling was dat je altijd een kindje van precies dezelfde leeftijd hebt en je dus vaak afvraagt zou zij dit ook al doen/ meegemaakt hebben.
Lieve meiden van de lentekriebels dikke
Het lastige is juist omdat het er een van een tweeling was dat je altijd een kindje van precies dezelfde leeftijd hebt en je dus vaak afvraagt zou zij dit ook al doen/ meegemaakt hebben.
Lieve meiden van de lentekriebels dikke
:hug:
maandag 7 mei 2012 om 16:30
Lieve Knor, ook van mij een dikke goed dat je van je afschrijft. Ik heb ook geen mooie woorden voor je. Weet alleen dat het over het algemeen zo is dat anderen weer door gaan terwijl je zelf zo overvallen kunt worden door je verdriet.. Dat betekent niet dat jouw verdriet en gemis er niet mag zijn...
Je doet het hartstikke goed, een dikke knuffel voor jou!
Je doet het hartstikke goed, een dikke knuffel voor jou!
maandag 7 mei 2012 om 18:46
Nee natuurlijk werkt het zo niet! Dat vind ik ook behoorlijk onbeschoft, om zo over zoiets heftigs te denken. Spreken mensen dat ook naar je uit (ik hoop het niet)?
Het lijkt me inderdaad erg moeilijk om nu tweelingbroertje te zien en er eigenlijk ieder moment aan herinnerd te worden. Heb je een soort eigen ritueel(tje) wat je kan doen als het je even teveel wordt, of een plek waar je even stil kan blijven staan en gewoon maar even niets anders doen dan denken, herinneren, liefde voelen?
Of klink ik nou te zweverig?
Het lijkt me inderdaad erg moeilijk om nu tweelingbroertje te zien en er eigenlijk ieder moment aan herinnerd te worden. Heb je een soort eigen ritueel(tje) wat je kan doen als het je even teveel wordt, of een plek waar je even stil kan blijven staan en gewoon maar even niets anders doen dan denken, herinneren, liefde voelen?
Of klink ik nou te zweverig?
maandag 7 mei 2012 om 20:06
Lieve lieve knor,
Natuurlijk mis je jouw keine E*!!! Het blijft voor altijd jullie dochter. Het is moeilijk dat de ontwikkeling van haar broer, elke dag voor het besef van het gemis zorgt bij jou, maar zo zul je nooit een dag niet aan haar denken. Wat ook wel mooi is denk ik.
Pfff wat herken ik het gemis! En wat herken ik het moeilijke gevoel dat onze sterretjes voor de rest van de wereld niet zullen bestaan. Ze hebben te kort in ons mogen groeien.. Maar ze horen voor altijd bij ons. Onze E* en L*
Blijf haar naam noemen in het bijzijn van dierbaren. Blijf haar herdenken. Steek zo vaak als je wilt een kaarsje voor haar aan en laat je tranen vloeien als je daar behoefte aan hebt!
Sterkte lieve knor..
Liefs
Natuurlijk mis je jouw keine E*!!! Het blijft voor altijd jullie dochter. Het is moeilijk dat de ontwikkeling van haar broer, elke dag voor het besef van het gemis zorgt bij jou, maar zo zul je nooit een dag niet aan haar denken. Wat ook wel mooi is denk ik.
Pfff wat herken ik het gemis! En wat herken ik het moeilijke gevoel dat onze sterretjes voor de rest van de wereld niet zullen bestaan. Ze hebben te kort in ons mogen groeien.. Maar ze horen voor altijd bij ons. Onze E* en L*
Blijf haar naam noemen in het bijzijn van dierbaren. Blijf haar herdenken. Steek zo vaak als je wilt een kaarsje voor haar aan en laat je tranen vloeien als je daar behoefte aan hebt!
Sterkte lieve knor..
Liefs
maandag 7 mei 2012 om 20:13
Lieve thee, jij natuurlijk ook een dikke het lijkt me vreselijk om mee te maken en het gemis te voelen. Zeker omdat de wereld om je heen door gaat, terwijl jullie er bij stil willen blijven staan soms. Voor jullie is het dichtbij. Dat is anders voor de mensen in jullie omgeving en daarom kan het soms lijken alsof ze het vergeten. Maar jullie kindjes worden nooit vergeten, ze hebben altijd een plekje op deze wereld