Kinderen
alle pijlers
Omgangsregeling baby
dinsdag 31 oktober 2017 om 22:50
Alleen al het neerzetten van deze vraag maakt me zo verdrietig. Nooit gedacht in deze situatie terecht te komen.
4 maanden oud is onze zoon nu, maar mijn vriend en ik gaan uit elkaar. Zijn in therapie geweest maar dat heeft niet geholpen. Nu moeten we ons huis verkopen, opzoek naar nieuwe woon ruimte en natuurlijk een regeling vinden voor onze zoon. Wat is nu normaal bij een baby en dan in de komende jaren? Nu zorg ik eigenlijk de gehele week voor hem, papa doet door de week 1x hem in bad/bed als ik het vraag en in het weekeind heeft ie hem weleens op schoot. Helaas wil onze zoon alleen op dit moment weinig van hem weten, gaat elke x huilen als hij bij zijn vader zit of ziet, en dan raakt het geduld van vader op, dus dit is een lastig punt. Nu ga ik staks weer werken, 2 dagen door de weeks en zoon gaat dan naar mijn moeder, en om de week 2 ochtendjes in het weekeind. Dan zal papa thuis met hem zijn dus hoop dat de band dan hechter wordt. Maar ja, hoe gaan we het nu doen als we niet meer bij elkaar wonen? Zie het zelf niet zitten om hem bij papa te laten slapen direct, omdat hij nog nooit in de nacht of ochtend is opgestaan voor hem, naar eigen zeggen omdat hij hem niet hoort. Dit zou mij dan nu nog geen rust geven als hij daar zou slapen. Daarnaast zou ik graag nu hij zo klein is hem een vaste ' woning ' geven en dat straks dan opbouwen ( betreft hey logeren ). Ook hebben we al enkele weken gescheiden geleefd, toen kwam papa 2x in de week om hem in bad te doen .. maar hij zegt als we uit elkaar gaan dan is hij voor de helft ook van mij .. is ook zo, maar hij werkt fulltime, heeft geen eigen woning slaapt dus bij familie waar zoon ook nauwelijks geweest is de laatste maanden, en zodra hij te lang huilt dan wordt hij geïrriteerd en legt hem weg. Zou graag zien dat het opgebouwd wordt, zodat zoon vader leert kennen en vertrouwen en ik er ook een beter gevoel bij heb. Wat is een normale regeling waarbij er rust is voor onze zoon? Vind rust en vertrouwen voor de kleine namelijk wel heel belangrijk, hij is nog zo klein ..
heeft iemand ervaring??
4 maanden oud is onze zoon nu, maar mijn vriend en ik gaan uit elkaar. Zijn in therapie geweest maar dat heeft niet geholpen. Nu moeten we ons huis verkopen, opzoek naar nieuwe woon ruimte en natuurlijk een regeling vinden voor onze zoon. Wat is nu normaal bij een baby en dan in de komende jaren? Nu zorg ik eigenlijk de gehele week voor hem, papa doet door de week 1x hem in bad/bed als ik het vraag en in het weekeind heeft ie hem weleens op schoot. Helaas wil onze zoon alleen op dit moment weinig van hem weten, gaat elke x huilen als hij bij zijn vader zit of ziet, en dan raakt het geduld van vader op, dus dit is een lastig punt. Nu ga ik staks weer werken, 2 dagen door de weeks en zoon gaat dan naar mijn moeder, en om de week 2 ochtendjes in het weekeind. Dan zal papa thuis met hem zijn dus hoop dat de band dan hechter wordt. Maar ja, hoe gaan we het nu doen als we niet meer bij elkaar wonen? Zie het zelf niet zitten om hem bij papa te laten slapen direct, omdat hij nog nooit in de nacht of ochtend is opgestaan voor hem, naar eigen zeggen omdat hij hem niet hoort. Dit zou mij dan nu nog geen rust geven als hij daar zou slapen. Daarnaast zou ik graag nu hij zo klein is hem een vaste ' woning ' geven en dat straks dan opbouwen ( betreft hey logeren ). Ook hebben we al enkele weken gescheiden geleefd, toen kwam papa 2x in de week om hem in bad te doen .. maar hij zegt als we uit elkaar gaan dan is hij voor de helft ook van mij .. is ook zo, maar hij werkt fulltime, heeft geen eigen woning slaapt dus bij familie waar zoon ook nauwelijks geweest is de laatste maanden, en zodra hij te lang huilt dan wordt hij geïrriteerd en legt hem weg. Zou graag zien dat het opgebouwd wordt, zodat zoon vader leert kennen en vertrouwen en ik er ook een beter gevoel bij heb. Wat is een normale regeling waarbij er rust is voor onze zoon? Vind rust en vertrouwen voor de kleine namelijk wel heel belangrijk, hij is nog zo klein ..
heeft iemand ervaring??
donderdag 2 november 2017 om 17:03
Maar net zeg je dat je denkt dat de ‘bij mama is belangrijk groep’ vast niet bedoelt dat er minimaal contact zou zijn en dan zeg ik ‘eens’, maar nu doe je weer alsof ik dat zeg. Maar dat zeg ik helemaal niet, sterker nog, ik zeg dat je als je echt het beste voor hebt met de baby het beste samen kan blijven wonen met aparte kamers, iig tot alles stabiel is en de baby toe is aan co-ouderschap. Nou veel meer gelijk verdelen bestáát er volgens mij niet.nicole123 schreef: ↑02-11-2017 15:29Als je al een afkappunt zou nemen dan lijkt me een logischer moment rond de 3-4 maanden. Dan gaan baby's wat meer met hun omgeving interacteren, worden ze over het algemeen wat minder 'plakkerig'/huidhongerig en gaan veel baby's - meestal zonder problemen - een aantal dagen naar het kdv of een gastouder omdat het verlof van de vrouw is afgelopen. De eenkennigheidsfase is echter nog niet begonnen, waardoor het nog heel makkelijk is om aan een nieuw persoon te hechten. Steven Pont, die ik al eerder aanhaalde, adviseert sterk om baby's met 3-4 maanden aan nieuwe mensen te laten wennen (bijv op een kdv) en niet pas bij 1 jaar. Juist voor het hechtingsproces. Als de moeder borstvoeding geeft dan kan ik me voorstellen dat je het wat naar achteren zou willen verschuiven of nog geleidelijker zou willen opbouwen, vooral vanuit praktisch oogpunt. Maar vooralsnog rept TO niet over bv, dus ik denk dat dat niet aan de orde is. Als de baby met 4 maanden nog erg huilerig is en de vader moet nog groeien in zijn zorgrol dan kan ik me voorstellen dat je niet van de ene op de andere dag de baby 3-4 dagen naar hem brengt (zoals je bij een kdv vaak wel doet), maar dan zou ik weldegelijk gauw beginnen met het opbouwen en niet eerst een jaar er maar minimaal contact tussen kind en vader laten zijn. Dan zet je vader namelijk zo op een achterstand dat hij het waarschijnlijk nooit meer zal inhalen en altijd een tweederangs ouder blijft.
En als je het hebt over een afkapwaarde kun je daar natuurlijk altijd over steggelen. En daar heeft iedereen ook altijd een stukje eigen ervaring bij en blijven onderzoeken verschillende resultaten geven, dus vandaar dat er nooit een ideale leeftijd gegeven zou kunnen worden, maar naar mijn idee ligt het wel veel dichter bij 1 jaar dan bij 3 maanden. Maar goed, misschien heb ik het mis. Maar nogmaals, dan heb ik het dus over co-ouderschap, niet over overdag of vader zo weinig mogelijk zien. Die afkapwaarde gaat me om co-ouderschap. Of dat nou 50-50 of om het weekend is.
donderdag 2 november 2017 om 17:05
Ik denk dat juist voor een baby het huis van ondergeschikt belang is. Als er een paar vaste verzorgers zijn, die in een rustige en veilige omgeving wonen, dan maakt het voor de baby volgens mij nauwelijks uit of dat in hetzelfde huis is of niet. Een baby hoeft niet continu op 1 plek te blijven. Het is onrustig als je het continu van hot naar her sleept of als het in een zeer prikkelrijke omgeving grootgebracht wordt, maar een plekje met een bed bij de vader lijkt me echt geen probleem in dit geval. Misschien is het niet 100% ideaal, dat zou zijn dat de vader en moeder nog in hetzelfde huis liefdevol met elkaar samen zouden leven, maar de situatie dat de vader alleen maar af en toe langs mag komen lijkt me nog veel minder ideaal.
donderdag 2 november 2017 om 17:07
Eens dat het het beste is als de ouders in 1 huis wonen in aparte kamers en daarbij harmonieus met elkaar omgaan. Maar gezien de toon van de post van TO denk ik dat dit voor hen geen optie is, dat ze elkaar in zo'n situatie de tent uit zullen vechten. En dat is voor de baby nog veel slechter dan in 2 huizen wonen. Maar als het wel mogelijk is voor TO en ex dan zou het inderdaad ideaal zijn.lux. schreef: ↑02-11-2017 17:03Maar net zeg je dat je denkt dat de ‘bij mama is belangrijk groep’ vast niet bedoelt dat er minimaal contact zou zijn en dan zeg ik ‘eens’, maar nu doe je weer alsof ik dat zeg. Maar dat zeg ik helemaal niet, sterker nog, ik zeg dat je als je echt het beste voor hebt met de baby het beste samen kan blijven wonen met aparte kamers, iig tot alles stabiel is en de baby toe is aan co-ouderschap. Nou veel meer gelijk verdelen bestáát er volgens mij niet.
Als je stelt dat de vader het kind niet mag laten slapen voor het 1 jaar is denk ik dat het erop neer gaat komen dat de vader veel minder tijd met het kind zal krijgen dan de moeder en een flinke achterstand inloopt. En dan kun je wel zeggen dat de vader dan maar 2 dagen minder moet gaan werken en op die opa en oma dagen voor het kind gaat zorgen, dat zou ook ideaal zijn heb ik zelf ook al geschreven, maar in de praktijk weet jij zelf ook dat het werktechnisch niet altijd zo gaat dat dat kan. En dan zijn jullie samen, hier gaat het over een eenoudergezin. TO en haar ex zullen er samen uit moeten komen en ik denk dat je dan naar alle mogelijkheden moet kijken en niet al te krampachtig moet doen over de nacht bij vader doorbrengen. Talloze baby's logeren regelmatig bij opa en oma (ik ken er die dat elke week standaard doen omdat het kind anders op de oppasdag voor dag en dauw op zou moeten), maar regelmatig bij de bloedeigen vader slapen zou niet kunnen? Dan maak je er volgens mij een veel te groot ding van.
nicole123 wijzigde dit bericht op 02-11-2017 17:12
35.51% gewijzigd
donderdag 2 november 2017 om 17:59
Dat is waar. Dat er ouders zijn die dat doen. Tja als ik heel eerlijk ben vind ik daar ook het mijne vannicole123 schreef: ↑02-11-2017 17:07Eens dat het het beste is als de ouders in 1 huis wonen in aparte kamers en daarbij harmonieus met elkaar omgaan. Maar gezien de toon van de post van TO denk ik dat dit voor hen geen optie is, dat ze elkaar in zo'n situatie de tent uit zullen vechten. En dat is voor de baby nog veel slechter dan in 2 huizen wonen. Maar als het wel mogelijk is voor TO en ex dan zou het inderdaad ideaal zijn.
Als je stelt dat de vader het kind niet mag laten slapen voor het 1 jaar is denk ik dat het erop neer gaat komen dat de vader veel minder tijd met het kind zal krijgen dan de moeder en een flinke achterstand inloopt. En dan kun je wel zeggen dat de vader dan maar 2 dagen minder moet gaan werken en op die opa en oma dagen voor het kind gaat zorgen, dat zou ook ideaal zijn heb ik zelf ook al geschreven, maar in de praktijk weet jij zelf ook dat het werktechnisch niet altijd zo gaat dat dat kan. En dan zijn jullie samen, hier gaat het over een eenoudergezin. TO en haar ex zullen er samen uit moeten komen en ik denk dat je dan naar alle mogelijkheden moet kijken en niet al te krampachtig moet doen over de nacht bij vader doorbrengen. Talloze baby's logeren regelmatig bij opa en oma (ik ken er die dat elke week standaard doen omdat het kind anders op de oppasdag voor dag en dauw op zou moeten), maar regelmatig bij de bloedeigen vader slapen zou niet kunnen? Dan maak je er volgens mij een veel te groot ding van.
niet dat ze daar een dijk van een persoonlijkheidsstoornis aan overhouden ofzo, maar ik geloof gewoon echt niet dat dat in het belang van de baby is. Ik geloof gewoon in 1 thuis voor een baby. Nouja eigenlijk geloof ik in 1 thuis voor iedereen van 0-100 maar helaas is dat niet altijd mogelijk 
En natuurlijk ga je dan als overdag alles goed gaat ook oefenen met ‘s nachts en niet krampachtig wachten tot de 1 jaar en dan opeens bam! 50-50, en succes ermee, dat lijkt me evident.
donderdag 2 november 2017 om 18:02
Dat lijkt mij ook. Maar co-ouderschap op deze leeftijd lijkt me niet de oplossing. Maar goed. Daar gaan we niet uitkomen denk iknicole123 schreef: ↑02-11-2017 17:05Ik denk dat juist voor een baby het huis van ondergeschikt belang is. Als er een paar vaste verzorgers zijn, die in een rustige en veilige omgeving wonen, dan maakt het voor de baby volgens mij nauwelijks uit of dat in hetzelfde huis is of niet. Een baby hoeft niet continu op 1 plek te blijven. Het is onrustig als je het continu van hot naar her sleept of als het in een zeer prikkelrijke omgeving grootgebracht wordt, maar een plekje met een bed bij de vader lijkt me echt geen probleem in dit geval. Misschien is het niet 100% ideaal, dat zou zijn dat de vader en moeder nog in hetzelfde huis liefdevol met elkaar samen zouden leven, maar de situatie dat de vader alleen maar af en toe langs mag komen lijkt me nog veel minder ideaal.
donderdag 2 november 2017 om 19:24
Volgens mij valt er prima te discussiëren maar worden we het niet eens, dat is wat anders. En niemand is objectief trouwens.
donderdag 2 november 2017 om 19:38
Het voelt als discussiëren met een gelovige. Volstrekt zinloos, want het referentiekader van de ander is nergens anders op gebaseerd dan eigen aannames. Dat kan ook niet anders, want bewijzen ontbreken.
donderdag 2 november 2017 om 19:38
Maar wat is er dan zo erg aan als het kind er uiteindelijk niks aan overhoudt? Je moet kijken naar wat het alternatief is. Als dat is dat het kind die dag om 5:30 uit bed moet en de hele dag moe en huilerig is dan snap ik de keuze prima om het kind eens per week bij opa en oma te laten overnachten. Het kind slaapt overdag daar ook, dus het bedje e.d. is al gewoon vertrouwd. Het is vooral je eigen gevoel dat een nacht ergens slapen iets heel groots is dan dat een baby dat zo ervaart. En jij doet toch zelf ook dingen met je kind waarvan je zelfs weet dat het er, op dit moment, ongelukkig bij is, juist omdat je weet dat het op langere termijn voor alle partijen inclusief het kind zelf beter is? Dan zou je toch juist moeten kunnen uitzoomen naar het grotere plaatje in plaats van vast te houden aan in mijn ogen veel kleinere zaken over op welke locatie slapen beter is?lux. schreef: ↑02-11-2017 17:59Dat is waar. Dat er ouders zijn die dat doen. Tja als ik heel eerlijk ben vind ik daar ook het mijne van
Kijk, wellicht zou het echt 100% optimaal zijn voor de baby om 7 dagen per week een halve dag papa en een halve dag mama te zien. Maar is dat werkbaar? Hoogstwaarschijnlijk niet. Dan is het roeien met de riemen die je hebt, net zoals jullie met het kdv voor jullie baby doen. Voor TO is de optimale situatie er sowieso niet, die zou zijn dat de ouders niet zouden scheiden of ondanks de scheiding met elkaar om zouden gaan alsof ze niet gescheiden zouden zijn, inclusief in alle harmonie in 1 huis wonen. Dat lijkt me niet erg haalbaar gezien de toon van de OP. En als je dan moet kiezen uit verschillende iets minder optimale opties dan zou voor mij een goede band met de vader (mits hij zorgzaam is voor het kind) zeker uitsteken boven het 's nachts alleen maar in 1 huis slapen. Ik zeg daarbij niet dat TO in de huidige situatie acuut over moet schakelen op 50/50 co-ouderschap met geen minuut minder voor de vader dan de moeder. Maar wel dat ze samen moeten kijken naar wat mogelijk is om de vader zoveel mogelijk de kans te geven om een gelijkwaardige ouderrol in te nemen. En dat je de mogelijkheden daarvoor alleen maar onnodig gaat inperken als je daarbij starre regels hanteert dat de baby tot 1 jaar vooral bij de moeder moet zijn of dat het maar in 1 huis mag slapen.
donderdag 2 november 2017 om 19:42
Wat zijn jouw niet-gevoelsmatige argumenten dan? Want je valt een ander af dat die vanuit zijn gevoel reageert maar zelf doe je precies hetzelfde...
donderdag 2 november 2017 om 19:47
Ik heb het wel zo ervaren bij mijn kind, dat rond de vier maanden een goede tijd was om hem naar het kdv te laten gaan. Precies door wat nicole123 schrijft, leuk om te lezen dat mijn gevoel hierover wordt bevestigd door onderzoeken.
Zoon had het toen direct al fijn op het kdv, omdat hij het prachtig vond om naar de wat oudere baby's te kijken (tot 1,5 jaar) en hij zelf ook steeds meer in staat was tot interactie. Hij vond het reuze interessant en hij maakte ook direct sprongen in zijn ontwikkeling.
Maar ik geloof direct dat het bij jouw zoontje anders gaat, Lux. Kinderen zijn niet allemaal hetzelfde. Het valt me op dat jij wel heel stellig bent, alsof je denkt dat alles wat jouw zoontje doet representatief is voor andere baby's van zijn leeftijd, maar kan je echt oprecht zeggen dat dit niet klopt.
Zoon had het toen direct al fijn op het kdv, omdat hij het prachtig vond om naar de wat oudere baby's te kijken (tot 1,5 jaar) en hij zelf ook steeds meer in staat was tot interactie. Hij vond het reuze interessant en hij maakte ook direct sprongen in zijn ontwikkeling.
Maar ik geloof direct dat het bij jouw zoontje anders gaat, Lux. Kinderen zijn niet allemaal hetzelfde. Het valt me op dat jij wel heel stellig bent, alsof je denkt dat alles wat jouw zoontje doet representatief is voor andere baby's van zijn leeftijd, maar kan je echt oprecht zeggen dat dit niet klopt.
donderdag 2 november 2017 om 20:03
Fair enough.
Niemand weet wat babies naast vocht, voedsel en slaap nodig hebben om een gezond, gelukkig en stabiel mens te worden. Elke studie hierover is uitsluitend gebaseerd op waarnemingen achteraf, waarbij de onderzoeker bepaalt welke factoren er in acht genomen worden. Je kunt dus hoogstens correlatie tussen feiten vaststellen, met een enorme marge.
Die babies zelf kunnen uitsluitend in extreme vormen communiceren over zijn of haar welzijn; lachen, neutraal, huilen. Als ze niet slapen, tenminste. Daar heb je dus ook al niets aan.
Wat blijft er dan over als argumentatie om te bepalen dat een kind eerst 1 jaar moet zijn voordat moeder het toestaat dat het kind -buiten haar zicht- door zijn of haar eigen vader verzorgd zou mogen worden, laat staan bij hem zou mogen overnachten?
Ik ga het antwoord niet verklappen.
donderdag 2 november 2017 om 20:18
Maar als je de vrij beladen begrippen "moeder" en "vader" nou eens loslaat, lijkt het jou gevoelsmatig dan echt een goed idee om een kind de helft van de tijd bij ouder onder te brengen die hem wel eens op schoot heeft in het weekend, 1x pw in bad doet en nog nooit is opgestaan voor een huilend kind (uitgaande van de op, want we kunnen weinig anders)? Wat is daar dan de argumentatie voor in plaats van rustig opbouwen, anders dan dat het eerlijker is voor de volwassenen in kwestie, maar dat vind ik niet relevant.
donderdag 2 november 2017 om 20:25
Ja, dat ben ik helemaal met je eens.nicole123 schreef: ↑02-11-2017 19:38Maar wat is er dan zo erg aan als het kind er uiteindelijk niks aan overhoudt? Je moet kijken naar wat het alternatief is. Als dat is dat het kind die dag om 5:30 uit bed moet en de hele dag moe en huilerig is dan snap ik de keuze prima om het kind eens per week bij opa en oma te laten overnachten. Het kind slaapt overdag daar ook, dus het bedje e.d. is al gewoon vertrouwd. Het is vooral je eigen gevoel dat een nacht ergens slapen iets heel groots is dan dat een baby dat zo ervaart. En jij doet toch zelf ook dingen met je kind waarvan je zelfs weet dat het er, op dit moment, ongelukkig bij is, juist omdat je weet dat het op langere termijn voor alle partijen inclusief het kind zelf beter is? Dan zou je toch juist moeten kunnen uitzoomen naar het grotere plaatje in plaats van vast te houden aan in mijn ogen veel kleinere zaken over op welke locatie slapen beter is?
Kijk, wellicht zou het echt 100% optimaal zijn voor de baby om 7 dagen per week een halve dag papa en een halve dag mama te zien. Maar is dat werkbaar? Hoogstwaarschijnlijk niet. Dan is het roeien met de riemen die je hebt, net zoals jullie met het kdv voor jullie baby doen. Voor TO is de optimale situatie er sowieso niet, die zou zijn dat de ouders niet zouden scheiden of ondanks de scheiding met elkaar om zouden gaan alsof ze niet gescheiden zouden zijn, inclusief in alle harmonie in 1 huis wonen. Dat lijkt me niet erg haalbaar gezien de toon van de OP. En als je dan moet kiezen uit verschillende iets minder optimale opties dan zou voor mij een goede band met de vader (mits hij zorgzaam is voor het kind) zeker uitsteken boven het 's nachts alleen maar in 1 huis slapen. Ik zeg daarbij niet dat TO in de huidige situatie acuut over moet schakelen op 50/50 co-ouderschap met geen minuut minder voor de vader dan de moeder. Maar wel dat ze samen moeten kijken naar wat mogelijk is om de vader zoveel mogelijk de kans te geven om een gelijkwaardige ouderrol in te nemen. En dat je de mogelijkheden daarvoor alleen maar onnodig gaat inperken als je daarbij starre regels hanteert dat de baby tot 1 jaar vooral bij de moeder moet zijn of dat het maar in 1 huis mag slapen.
En wat betreft wat er erg aan is: dat de baby zich er NU niet goed bij zou voelen. En wel een grotere kans heeft op een onveilige hechting. Dat betekent alleen niet dat je de rest van je leven compleet dysfunctioneel bent ofzo.
En je kunt het ook omdraaien: wat is er erg aan als de vader pas na een jaar de helft van het ouderschap krijgt? Daarvan kun je net zo goed zeggen dat het niet uitmaakt. Sterker nog, mijn moeder heeft een tijd met mij bij mijn opa gewoond toen ik een baby was en ik had altijd een betere band met mijn vader dan met mijn moeder. Helaas is hij er niet meer maar toen ze uiteindelijk gingen scheiden en ik eenmaal gallisch was van het in 2 huizen wonen ben ik bij hem ingetrokken want ik voelde me veel meer thuis bij mijn vader.
Dus ik ben er gewoon meer niet zo van overtuigd dat dat nou allemaal in dat eerste jaar MOET om een succesvolle vader-kindrelatie op te bouwen, denk ik.
anoniem_210122 wijzigde dit bericht op 02-11-2017 20:44
16.72% gewijzigd
donderdag 2 november 2017 om 20:31
Nee hoor. Maar het gaat hier om een kindje met erge mamahonger en daar heb ik wel ervaring mee ja. En idd, dat is mijn ervaring, maar mijn ervaring is dat dat met 6 maanden wel beter is, maar verre van ideaal.SweetChili schreef: ↑02-11-2017 19:47Ik heb het wel zo ervaren bij mijn kind, dat rond de vier maanden een goede tijd was om hem naar het kdv te laten gaan. Precies door wat nicole123 schrijft, leuk om te lezen dat mijn gevoel hierover wordt bevestigd door onderzoeken.
Zoon had het toen direct al fijn op het kdv, omdat hij het prachtig vond om naar de wat oudere baby's te kijken (tot 1,5 jaar) en hij zelf ook steeds meer in staat was tot interactie. Hij vond het reuze interessant en hij maakte ook direct sprongen in zijn ontwikkeling.
Maar ik geloof direct dat het bij jouw zoontje anders gaat, Lux. Kinderen zijn niet allemaal hetzelfde. Het valt me op dat jij wel heel stellig bent, alsof je denkt dat alles wat jouw zoontje doet representatief is voor andere baby's van zijn leeftijd, maar kan je echt oprecht zeggen dat dit niet klopt.
Verder heb ik idd zo mijn gedachten over wat voor een baby natuurlijk gedrag is, maar dat is weer iets anders. Ik denk dat mijn zoontje tot de kinderen hoort die relatief pas wat later zouden toe zijn aan co-ouderschap, terwijl ik een vriendin heb met een dochter die daar veel makkelijker in was en wellicht juist wat vroeger eraan toe zou zijn.
Echt, kennelijk communiceer ik heel slecht en hebben mensen het gevoel dat ik een vader een soort tweederangsburger vind en dat het kind pas na een jaar toe is aan blootgesteld worden aan zo’n figuur en dat na 1 jaar precies het perfecte moment is voor alle baby’s die ooit hebben bestaan, maar echt dat is echt allesbehalve hoe ik het zie.
En ik stop verder maar met de discussie want ik kan het toch niet overbrengen kennelijk
donderdag 2 november 2017 om 20:33
Ik durf te wedden dat de openingspost gedramatiseerd is. Buiten dat verschillen opvoedmethodes nou eenmaal. Je zult er gewoon op moeten vertrouwen dat degene waarmee je jezelf hebt voortgeplant, ook wil dat zijn jong het overleeft.elein schreef: ↑02-11-2017 20:18Maar als je de vrij beladen begrippen "moeder" en "vader" nou eens loslaat, lijkt het jou gevoelsmatig dan echt een goed idee om een kind de helft van de tijd bij ouder onder te brengen die hem wel eens op schoot heeft in het weekend, 1x pw in bad doet en nog nooit is opgestaan voor een huilend kind (uitgaande van de op, want we kunnen weinig anders)? Wat is daar dan de argumentatie voor in plaats van rustig opbouwen, anders dan dat het eerlijker is voor de volwassenen in kwestie, maar dat vind ik niet relevant.
Dat hij dat misschien anders aanpakt dan jij wil niet zeggen dat het verkeerd is.
donderdag 2 november 2017 om 20:41
Het is een bepaalde categorie moeders die van 'vader' een beladen begrip maakt, om precies te zijn.elein schreef: ↑02-11-2017 20:18Maar als je de vrij beladen begrippen "moeder" en "vader" nou eens loslaat, lijkt het jou gevoelsmatig dan echt een goed idee om een kind de helft van de tijd bij ouder onder te brengen die hem wel eens op schoot heeft in het weekend, 1x pw in bad doet en nog nooit is opgestaan voor een huilend kind (uitgaande van de op, want we kunnen weinig anders)? Wat is daar dan de argumentatie voor in plaats van rustig opbouwen, anders dan dat het eerlijker is voor de volwassenen in kwestie, maar dat vind ik niet relevant.
Ik had het eerder al over een self-fulfilling prophecy; wanneer je de ander geen kans geeft om voor zijn eigen kind te zorgen, zal hij daar ook niet snel handig in worden.
Over hoe lang 'rustig opbouwen' zou moeten duren kunnen we tot in de eeuwigheid discussiëren. Waar ik aanstoot aan neem is die genoemde periode tot het kind een jaar is. Nergens op gebaseerd, met als enige motivatie dat de moeder op het moment van uitspreken van deze 'eis' zichzelf een meetbare periode geeft om te wennen aan het feit dat ze haar kind 's nachts moet gaan missen. Dit ten koste van de gevoelens van vader en van de relatie tussen het kind en de vader, als je het mij vraagt.
anoniem_350628 wijzigde dit bericht op 02-11-2017 20:42
0.67% gewijzigd
donderdag 2 november 2017 om 20:42
Moeder IS gewoon belangrijker schreef je.lux. schreef: ↑02-11-2017 20:31Nee hoor. Maar het gaat hier om een kindje met erge mamahonger en daar heb ik wel ervaring mee ja. En idd, dat is mijn ervaring, maar mijn ervaring is dat dat met 6 maanden wel beter is, maar verre van ideaal.
Verder heb ik idd zo mijn gedachten over wat voor een baby natuurlijk gedrag is, maar dat is weer iets anders. Ik denk dat mijn zoontje tot de kinderen hoort die relatief pas wat later zouden toe zijn aan co-ouderschap, terwijl ik een vriendin heb met een dochter die daar veel makkelijker in was en wellicht juist wat vroeger eraan toe zou zijn.
Echt, kennelijk communiceer ik heel slecht en hebben mensen het gevoel dat ik een vader een soort tweederangsburger vind en dat het kind pas na een jaar toe is aan blootgesteld worden aan zo’n figuur en dat na 1 jaar precies het perfecte moment is voor alle baby’s die ooit hebben bestaan, maar echt dat is echt allesbehalve hoe ik het zie.
En ik stop verder maar met de discussie want ik kan het toch niet overbrengen kennelijk
donderdag 2 november 2017 om 20:50
Ja, voor een jonge baby wel. Of hij nu wel of niet dat woord dat je niet meer wil horen heeft. Daarna niet meer. Omdat het bij onze soort nu eenmaal zo geregeld is dat moeder zoogt en zorgt. Ik denk dat het juist meer nurture is dat vader daar ook steeds meer een rol in krijgt.
donderdag 2 november 2017 om 20:50
Maar wat zou jij, als vader, er dan van vinden als jij in het weekend de baby krijgt en hij is ontroostbaar? Huilt alleen maar? (Dan hebben we het echt over de hele dag huilen) Zo zou het namelijk wel bij mijn baby gegaan zijn, hoeveel hij ook van vader hield. Alleen ik kreeg hem echt stil en rustig. (Nu was het ook nogal een huilbaby) Je snapt dan toch zeker zelf wel dat het een stress situatie is voor baby en dus ongezond? Zou je het in deze situatie ook nog eisen omdat je nou eenmaal gelijke rechten hebt en baby moet maar wennen? Of zit het dan anders? Oprechte vragen, ben nieuwsgierig hoe het in zo'n situatie gezien zou worden.