Kinderen
alle pijlers
Omgangsregeling baby
dinsdag 31 oktober 2017 om 22:50
Alleen al het neerzetten van deze vraag maakt me zo verdrietig. Nooit gedacht in deze situatie terecht te komen.
4 maanden oud is onze zoon nu, maar mijn vriend en ik gaan uit elkaar. Zijn in therapie geweest maar dat heeft niet geholpen. Nu moeten we ons huis verkopen, opzoek naar nieuwe woon ruimte en natuurlijk een regeling vinden voor onze zoon. Wat is nu normaal bij een baby en dan in de komende jaren? Nu zorg ik eigenlijk de gehele week voor hem, papa doet door de week 1x hem in bad/bed als ik het vraag en in het weekeind heeft ie hem weleens op schoot. Helaas wil onze zoon alleen op dit moment weinig van hem weten, gaat elke x huilen als hij bij zijn vader zit of ziet, en dan raakt het geduld van vader op, dus dit is een lastig punt. Nu ga ik staks weer werken, 2 dagen door de weeks en zoon gaat dan naar mijn moeder, en om de week 2 ochtendjes in het weekeind. Dan zal papa thuis met hem zijn dus hoop dat de band dan hechter wordt. Maar ja, hoe gaan we het nu doen als we niet meer bij elkaar wonen? Zie het zelf niet zitten om hem bij papa te laten slapen direct, omdat hij nog nooit in de nacht of ochtend is opgestaan voor hem, naar eigen zeggen omdat hij hem niet hoort. Dit zou mij dan nu nog geen rust geven als hij daar zou slapen. Daarnaast zou ik graag nu hij zo klein is hem een vaste ' woning ' geven en dat straks dan opbouwen ( betreft hey logeren ). Ook hebben we al enkele weken gescheiden geleefd, toen kwam papa 2x in de week om hem in bad te doen .. maar hij zegt als we uit elkaar gaan dan is hij voor de helft ook van mij .. is ook zo, maar hij werkt fulltime, heeft geen eigen woning slaapt dus bij familie waar zoon ook nauwelijks geweest is de laatste maanden, en zodra hij te lang huilt dan wordt hij geïrriteerd en legt hem weg. Zou graag zien dat het opgebouwd wordt, zodat zoon vader leert kennen en vertrouwen en ik er ook een beter gevoel bij heb. Wat is een normale regeling waarbij er rust is voor onze zoon? Vind rust en vertrouwen voor de kleine namelijk wel heel belangrijk, hij is nog zo klein ..
heeft iemand ervaring??
4 maanden oud is onze zoon nu, maar mijn vriend en ik gaan uit elkaar. Zijn in therapie geweest maar dat heeft niet geholpen. Nu moeten we ons huis verkopen, opzoek naar nieuwe woon ruimte en natuurlijk een regeling vinden voor onze zoon. Wat is nu normaal bij een baby en dan in de komende jaren? Nu zorg ik eigenlijk de gehele week voor hem, papa doet door de week 1x hem in bad/bed als ik het vraag en in het weekeind heeft ie hem weleens op schoot. Helaas wil onze zoon alleen op dit moment weinig van hem weten, gaat elke x huilen als hij bij zijn vader zit of ziet, en dan raakt het geduld van vader op, dus dit is een lastig punt. Nu ga ik staks weer werken, 2 dagen door de weeks en zoon gaat dan naar mijn moeder, en om de week 2 ochtendjes in het weekeind. Dan zal papa thuis met hem zijn dus hoop dat de band dan hechter wordt. Maar ja, hoe gaan we het nu doen als we niet meer bij elkaar wonen? Zie het zelf niet zitten om hem bij papa te laten slapen direct, omdat hij nog nooit in de nacht of ochtend is opgestaan voor hem, naar eigen zeggen omdat hij hem niet hoort. Dit zou mij dan nu nog geen rust geven als hij daar zou slapen. Daarnaast zou ik graag nu hij zo klein is hem een vaste ' woning ' geven en dat straks dan opbouwen ( betreft hey logeren ). Ook hebben we al enkele weken gescheiden geleefd, toen kwam papa 2x in de week om hem in bad te doen .. maar hij zegt als we uit elkaar gaan dan is hij voor de helft ook van mij .. is ook zo, maar hij werkt fulltime, heeft geen eigen woning slaapt dus bij familie waar zoon ook nauwelijks geweest is de laatste maanden, en zodra hij te lang huilt dan wordt hij geïrriteerd en legt hem weg. Zou graag zien dat het opgebouwd wordt, zodat zoon vader leert kennen en vertrouwen en ik er ook een beter gevoel bij heb. Wat is een normale regeling waarbij er rust is voor onze zoon? Vind rust en vertrouwen voor de kleine namelijk wel heel belangrijk, hij is nog zo klein ..
heeft iemand ervaring??
woensdag 1 november 2017 om 22:49
En is het dan je eigen behoefte om het kind exact even veel dagen bij je te hebben als de moeder, of is dat de behoefte van het kind? Elk kind is anders. Het lijkt mij vreselijk om de paar dagen vn huis te moeten wisselen, terwijl ik een omgang met beide ouders wel echt van belang vind. Tegenwoordig lijkt het alsof alleen naar de behoefte van de ouders gekeken wordt (het kind eerlijk over de dagen verdelen), in plaats van naar de behoefte van het kind. Want anders is het zo zielig voor de vader of moeder. Er zijn tig manieren van omgang te bedenken, met een beetje flexibiliteit is het echt wel mogelijk een omgang te vinden die goed is voor jullie kind.
woensdag 1 november 2017 om 22:55
Aangezien helemaal niemand weet wat de exacte behoeftes van dat kind zijn, lijkt 50/50 me de meest pragmatische oplossing (als uitgangspunt dan). Daarnaast kun je vooral stinkend je best doen om het geheel zo harmonisch mogelijk te laten verlopen, waarmee ik doel op het achterwege laten van egoïstische motieven om de rol van ‘hoofverzorger’ naar je toe te trekken ten koste van de andere ouder.loolaa78 schreef: ↑01-11-2017 22:49En is het dan je eigen behoefte om het kind exact even veel dagen bij je te hebben als de moeder, of is dat de behoefte van het kind? Elk kind is anders. Het lijkt mij vreselijk om de paar dagen vn huis te moeten wisselen, terwijl ik een omgang met beide ouders wel echt van belang vind. Tegenwoordig lijkt het alsof alleen naar de behoefte van de ouders gekeken wordt (het kind eerlijk over de dagen verdelen), in plaats van naar de behoefte van het kind. Want anders is het zo zielig voor de vader of moeder. Er zijn tig manieren van omgang te bedenken, met een beetje flexibiliteit is het echt wel mogelijk een omgang te vinden die goed is voor jullie kind.
Je kunt helemaal niet scheiden wanneer je kinderen hebt, vooral niet wanneer ze zo klein zijn (wat minstens tot hun 12e duurt).
woensdag 1 november 2017 om 23:37
Daar hebben hij en de TO vast zelf voor gekozen. Overigens begreep ik uit de OP dat hij nog wel deels woont/aanwezig is in de woning die nog van hun samen is.
Dan kunnen ze deze situatie toch voorlopig beter even voortzetten tot het huis verkocht is, beide een nieuwe start hebben gemaakt en dan pas verder denken aan waar en wanneer het kindje slaapt, hoevaak, hoofdverblijf e.d.
Eerst alle praktische zaken regelen en voorlopig samen in 1 huis voor kind zorgen.
En buiten dat, laat die vader zich eerst maar bewijzen dat hij bekwaam genoeg is om voor kind te zorgen. Dit gaat hij dus volgens TO straks om het weekend sowieso doen, dat vind ik al een goede stap in de juiste richting!
donderdag 2 november 2017 om 04:41
Sure, alles voor mama hoor.Stormrage schreef: ↑01-11-2017 23:37Daar hebben hij en de TO vast zelf voor gekozen. Overigens begreep ik uit de OP dat hij nog wel deels woont/aanwezig is in de woning die nog van hun samen is.
Dan kunnen ze deze situatie toch voorlopig beter even voortzetten tot het huis verkocht is, beide een nieuwe start hebben gemaakt en dan pas verder denken aan waar en wanneer het kindje slaapt, hoevaak, hoofdverblijf e.d.
Eerst alle praktische zaken regelen en voorlopig samen in 1 huis voor kind zorgen.
En buiten dat, laat die vader zich eerst maar bewijzen dat hij bekwaam genoeg is om voor kind te zorgen. Dit gaat hij dus volgens TO straks om het weekend sowieso doen, dat vind ik al een goede stap in de juiste richting!
donderdag 2 november 2017 om 05:34
Van elkaar scheiden, terwijl je een baby hebt van vier maanden zou eigenlijk verboden moeten zijn (met als uitzondering elke vorm van mishandeling).
Heel veel stellen zitten in zo'n rollercoaster de eerste paar jaar. Ik vind het zo zonde als mensen in die periode scheiden, wat kun je nu een paar maanden na een bevalling gevochten hebben voor je relatie/huwelijk?
Ja, het is zwaar. Ja, het is soms echt ruk. Je slaapt slecht. Alles kost een hoop energie en dan moet je ook nog werk en zorg leren te combineren. Er ontstaan spanningen, irritaties, je ligt niet op een lijn. Alles is ineens veranderd. Hormonen vliegen door het huis (zeker met vier maanden nog), maar om dan zo'n rigoreus besluit te nemen?
Ik kan er niet bij
Heel veel stellen zitten in zo'n rollercoaster de eerste paar jaar. Ik vind het zo zonde als mensen in die periode scheiden, wat kun je nu een paar maanden na een bevalling gevochten hebben voor je relatie/huwelijk?
Ja, het is zwaar. Ja, het is soms echt ruk. Je slaapt slecht. Alles kost een hoop energie en dan moet je ook nog werk en zorg leren te combineren. Er ontstaan spanningen, irritaties, je ligt niet op een lijn. Alles is ineens veranderd. Hormonen vliegen door het huis (zeker met vier maanden nog), maar om dan zo'n rigoreus besluit te nemen?
Ik kan er niet bij
donderdag 2 november 2017 om 06:54
Eens..SweetChili schreef: ↑02-11-2017 05:34Van elkaar scheiden, terwijl je een baby hebt van vier maanden zou eigenlijk verboden moeten zijn (met als uitzondering elke vorm van mishandeling).
Heel veel stellen zitten in zo'n rollercoaster de eerste paar jaar. Ik vind het zo zonde als mensen in die periode scheiden, wat kun je nu een paar maanden na een bevalling gevochten hebben voor je relatie/huwelijk?
Ja, het is zwaar. Ja, het is soms echt ruk. Je slaapt slecht. Alles kost een hoop energie en dan moet je ook nog werk en zorg leren te combineren. Er ontstaan spanningen, irritaties, je ligt niet op een lijn. Alles is ineens veranderd. Hormonen vliegen door het huis (zeker met vier maanden nog), maar om dan zo'n rigoreus besluit te nemen?
Ik kan er niet bij
donderdag 2 november 2017 om 07:43
Het is niet door de komst van het kindje dat TO en man uit elkaar gaan. Het is doordat hij niet trouw kon blijven en heeft gelogen. Dat is zoals ik het lees tijdens de zwangerschap gebeurd. Daarvoor zijn ze in therapie geweest, maar dat heeft niet geholpen. Dat is een hele andere situatie dan dat je met elkaar er naar toe leeft dat het kindje er komt, allebei op een roze wolk zit en dat het dan heel zwaar wordt door inderdaad slaapgebrek en spanningen hierdoor.SweetChili schreef: ↑02-11-2017 05:34Van elkaar scheiden, terwijl je een baby hebt van vier maanden zou eigenlijk verboden moeten zijn (met als uitzondering elke vorm van mishandeling).
Heel veel stellen zitten in zo'n rollercoaster de eerste paar jaar. Ik vind het zo zonde als mensen in die periode scheiden, wat kun je nu een paar maanden na een bevalling gevochten hebben voor je relatie/huwelijk?
Ja, het is zwaar. Ja, het is soms echt ruk. Je slaapt slecht. Alles kost een hoop energie en dan moet je ook nog werk en zorg leren te combineren. Er ontstaan spanningen, irritaties, je ligt niet op een lijn. Alles is ineens veranderd. Hormonen vliegen door het huis (zeker met vier maanden nog), maar om dan zo'n rigoreus besluit te nemen?
Ik kan er niet bij
Wanneer het kind er niet was geweest, had iedereen tegen haar gezegd dat ze zo snel mogelijk weg moet gaan bij zo'n klootzak. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat ze ook voor zichzelf kiest, maar nu zullen ze er samen hard aan moeten werken om het ook goed te laten verlopen voor het kindje. Een ongelukkige moeder is ook niet goed.
donderdag 2 november 2017 om 09:04
Wat ben ik blij dat mijn man het verdomde om kostwinner te worden en drie dagen ging werken, totdat zoon naar school ging. Allebei drie dagen werken (en één dag naar opa) was ideaal. Daarna kwam de bso pas in zicht, de crèche vond mijn man zielig voor kinderen.
Met het Nederlandse belastingstelsel ga je er bij zo'n constructie netto niet veel op achteruit, financieel gezien.
Met het Nederlandse belastingstelsel ga je er bij zo'n constructie netto niet veel op achteruit, financieel gezien.
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
donderdag 2 november 2017 om 09:08
donderdag 2 november 2017 om 09:11
SweetChili schreef: ↑02-11-2017 05:34Van elkaar scheiden, terwijl je een baby hebt van vier maanden zou eigenlijk verboden moeten zijn (met als uitzondering elke vorm van mishandeling).
Heel veel stellen zitten in zo'n rollercoaster de eerste paar jaar. Ik vind het zo zonde als mensen in die periode scheiden, wat kun je nu een paar maanden na een bevalling gevochten hebben voor je relatie/huwelijk?
Ja, het is zwaar. Ja, het is soms echt ruk. Je slaapt slecht. Alles kost een hoop energie en dan moet je ook nog werk en zorg leren te combineren. Er ontstaan spanningen, irritaties, je ligt niet op een lijn. Alles is ineens veranderd. Hormonen vliegen door het huis (zeker met vier maanden nog), maar om dan zo'n rigoreus besluit te nemen?
Ik kan er niet bij
+100
Betty White: "Once you go blackberry... Hmmmmmhmmmm"
donderdag 2 november 2017 om 10:32
donderdag 2 november 2017 om 11:33
Goed idee, maar feit is dat de rol van hoofdverzorger in dit geval al heel duidelijk belegd is bij TO. Of dat komt omdat zij in de afgelopen 4 maanden meer had moeten loslaten, hij meer had moeten doen, of onze samenleving die de rol van de vader o zo belangrijk vindt en ze dus wel een paar hele dagen verlof geeft na de geboorte maakt niet meer uit. Zoon in kwestie heeft nu 1 hoofdverzorger, en ik denk dat het absoluut in zijn belang is om van daaruit op te bouwen._Amand schreef: ↑01-11-2017 22:55Aangezien helemaal niemand weet wat de exacte behoeftes van dat kind zijn, lijkt 50/50 me de meest pragmatische oplossing (als uitgangspunt dan). Daarnaast kun je vooral stinkend je best doen om het geheel zo harmonisch mogelijk te laten verlopen, waarmee ik doel op het achterwege laten van egoïstische motieven om de rol van ‘hoofverzorger’ naar je toe te trekken ten koste van de andere ouder.
Je kunt helemaal niet scheiden wanneer je kinderen hebt, vooral niet wanneer ze zo klein zijn (wat minstens tot hun 12e duurt).
Dat heeft (zeker als er geen praktische argumenten zijn zoals bv) niets te maken met man/vrouw. Ik vind het onzin dat kinderen meer een moeder dan een vader nodig hebben. Ik geloof heel sterk in de behoefte van babies om dicht bij hun primaire verzorger(s) te zijn, maar "mama"honger is denk ik maar een klein beetje nature, en heel veel nurture (cultureel historisch en door gebrekkig vaderschapsverlof bepaald). Als wij met 4 maand na de geboorte van kind 1 uit elkaar waren gegaan was ze denk ik primair bij mijn vriend gebleven, hij was op dat moment de primaire verzorger. Nu bij kind 2 wss eerder bij mij, maar als zij 4 maand is is het 50/50. Dan is het ook logisch om een 50/50 omvangsregeling te hebben, maar dat hangt zeker in het begin dus helemaal af van de huidige zorgverdeling. Volg eerst dat, en bouw van daaruit langzaam uit.
donderdag 2 november 2017 om 12:08
Ik denk dat de meeste mensen die hier pleiten voor een gelijkwaardiger rol van de vader er op deze manier in staan, ikzelf in ieder geval wel. Met een vader die net zo voor het kind zorgt als de moeder bedoel ik niet dat de baby vanuit het niets opeens dagen en nachten achter elkaar huilend bij de vader moet blijven, puur omdat de vader dezelfde rechten wil als de moeder. Zoiets kun je opbouwen. Dat is waar sommigen die juist hier stellen dat het kind vooral bij de moeder moet blijven denk ik op hameren, dat je niet opeens het kind dagenlang uit de vertrouwde omgeving / bij de vertrouwde persoon vandaan moet halen. Als zij op hun beurt zeggen dat de baby bij de moeder moet blijven omdat zij op dit moment de primaire verzorger is, betekent dat denk ik ook niet dat ze er helemaal tegen zouden zijn dat de vader hierin ook steeds meer een rol gaat nemen. Dus misschien zitten de 'kampen' wel dichterbij elkaar dan het lijkt, alleen hebben sommigen het over de uiteindelijke situatie waar je naartoe wilt werken en anderen over hoe je het nu op dit moment zou doen.elein schreef: ↑02-11-2017 11:33Goed idee, maar feit is dat de rol van hoofdverzorger in dit geval al heel duidelijk belegd is bij TO. Of dat komt omdat zij in de afgelopen 4 maanden meer had moeten loslaten, hij meer had moeten doen, of onze samenleving die de rol van de vader o zo belangrijk vindt en ze dus wel een paar hele dagen verlof geeft na de geboorte maakt niet meer uit. Zoon in kwestie heeft nu 1 hoofdverzorger, en ik denk dat het absoluut in zijn belang is om van daaruit op te bouwen.
Dat heeft (zeker als er geen praktische argumenten zijn zoals bv) niets te maken met man/vrouw. Ik vind het onzin dat kinderen meer een moeder dan een vader nodig hebben. Ik geloof heel sterk in de behoefte van babies om dicht bij hun primaire verzorger(s) te zijn, maar "mama"honger is denk ik maar een klein beetje nature, en heel veel nurture (cultureel historisch en door gebrekkig vaderschapsverlof bepaald). Als wij met 4 maand na de geboorte van kind 1 uit elkaar waren gegaan was ze denk ik primair bij mijn vriend gebleven, hij was op dat moment de primaire verzorger. Nu bij kind 2 wss eerder bij mij, maar als zij 4 maand is is het 50/50. Dan is het ook logisch om een 50/50 omvangsregeling te hebben, maar dat hangt zeker in het begin dus helemaal af van de huidige zorgverdeling. Volg eerst dat, en bouw van daaruit langzaam uit.
De hoofdvraag is daarom denk ik eigenlijk ook niet hoe de verdeling moet zijn, maar hoe je zoiets opbouwt als de ene ouder op dit moment nog vrijwel geen zorgrol op zich genomen heeft. Direct de helft van de tijd bij de vader, terwijl die nog nauwelijks voor het kind heeft gezorgd en het kind nog niet goed aanvoelt, lijkt me te heftig. Het eerste jaar vrijwel volledig bij de moeder en de vader af en toe eens een bezoekje lijkt me het andere uiterste en helemaal niet goed voor de vader-kind band en daarmee dus ook niet goed voor het kind. Hoe je het wel opbouwt zal er ergens tussenin moeten zitten lijkt me en is ook afhankelijk van hoe het loopt. TO en haar ex zullen daar samen uit moeten komen, misschien met een onafhankelijke mediator erbij. Een plan maken met waar ze naartoe gaan werken en regelmatig evalueren of het werkt voor hun kind. Met het belang van het kind voorop en niet om wraak, gelijk willen halen of meer rechten denken te hebben op het kind dan de ander.
donderdag 2 november 2017 om 12:59
Ik denk dit ook. Met een jaar bedoelde ik overigens niet een exacte datum, Amand. Net zoals dat we zeggen dat kinderen met 4-6 maanden leren rollen, terwijl er ook kinderen zijn die met 9 maanden pas of 2 maanden al rollen. Net als dat 120/80 alleen maar ‘normaal’ is als bloeddruk, omdat we dat het vaakst zien. Terwijl er zat mensen zijn met 130/70 of 110/60, dat is ook normaal. Maar je moet ergens een afkappunt nemen waar omheen je verder kijkt.nicole123 schreef: ↑02-11-2017 12:08Ik denk dat de meeste mensen die hier pleiten voor een gelijkwaardiger rol van de vader er op deze manier in staan, ikzelf in ieder geval wel. Met een vader die net zo voor het kind zorgt als de moeder bedoel ik niet dat de baby vanuit het niets opeens dagen en nachten achter elkaar huilend bij de vader moet blijven, puur omdat de vader dezelfde rechten wil als de moeder. Zoiets kun je opbouwen. Dat is waar sommigen die juist hier stellen dat het kind vooral bij de moeder moet blijven denk ik op hameren, dat je niet opeens het kind dagenlang uit de vertrouwde omgeving / bij de vertrouwde persoon vandaan moet halen. Als zij op hun beurt zeggen dat de baby bij de moeder moet blijven omdat zij op dit moment de primaire verzorger is, betekent dat denk ik ook niet dat ze er helemaal tegen zouden zijn dat de vader hierin ook steeds meer een rol gaat nemen. Dus misschien zitten de 'kampen' wel dichterbij elkaar dan het lijkt, alleen hebben sommigen het over de uiteindelijke situatie waar je naartoe wilt werken en anderen over hoe je het nu op dit moment zou doen.
De hoofdvraag is daarom denk ik eigenlijk ook niet hoe de verdeling moet zijn, maar hoe je zoiets opbouwt als de ene ouder op dit moment nog vrijwel geen zorgrol op zich genomen heeft. Direct de helft van de tijd bij de vader, terwijl die nog nauwelijks voor het kind heeft gezorgd en het kind nog niet goed aanvoelt, lijkt me te heftig. Het eerste jaar vrijwel volledig bij de moeder en de vader af en toe eens een bezoekje lijkt me het andere uiterste en helemaal niet goed voor de vader-kind band en daarmee dus ook niet goed voor het kind. Hoe je het wel opbouwt zal er ergens tussenin moeten zitten lijkt me en is ook afhankelijk van hoe het loopt. TO en haar ex zullen daar samen uit moeten komen, misschien met een onafhankelijke mediator erbij. Een plan maken met waar ze naartoe gaan werken en regelmatig evalueren of het werkt voor hun kind. Met het belang van het kind voorop en niet om wraak, gelijk willen halen of meer rechten denken te hebben op het kind dan de ander.
En ja, ik denk wel dat moeder en baby een sterkere band hebben, en dat dat evolutionair gezien wel handig was. Ik vind het een beetje lullig om te suggereren dat dat aan een onhandige vader of kloekerige moeder ligt zelfs en ook lekker makkelijk als je geen baby had die zichzelf hooguit van uitputting in slaap krijste als hij bij zijn vader of wie dan ook moest blijven. Ik dacht ook altijd dat mamahonger een fabel was van vrouwen die een excuus wilden om huisvrouw te worden, tot ik zelf een baby met mamahonger kreeg. En zo gek is het niet lijkt me, dat je zo dicht mogelijk bij je oude wereld wil zijn als je daar net bruut uit bent geschopt. Een beetje zoals emigranten die liever een bammetje met kaas eten dan de cuisine locale, zeg maar.
En natuurlijk zijn er situaties dat de vader de primaire verzorger is vanaf de geboorte en dan zou kibd met vader mee moeten. Maar meestal is dat niet zo en dat is dan niet omdat vader een sukkel is en moeder een kloek, maar júíst omdat het nature is.
Overigens kom je nogal verbolgen over voor iemand die zegt dat beide partijen geen schuld hebben bij een scheiding. Volgens mij geef jij je ex weldegelijk de schuld.
donderdag 2 november 2017 om 14:15
Ik denk dat het vooral komt door het feit dat het vaderschapsverlof 2 dagen is en het bevallingsverlof 10-12 weken. Dat zorgt voor zo'n enorme achterstand bij de vaders, die vaak niet meer ingehaald wordt omdat de moeder op een gegeven moment alles beter weet (letterlijk) en de baby meer gewend is aan de moeder dan de vader, waardoor als de baby bij de vader gaat huilen de moeder het toch maar weer overneemt, etc. etc. Plus de borstvoeding als de moeder dat geeft. Ik was de eerste weken de helft van de tijd bezig met pogingen tot voeden en de rest van de tijd was de baby grotendeels in slaap, dus mijn man kreeg daardoor weinig kans. Maar bij TO weet ik niet of borstvoeding aan de orde is (ze lijkt ook verdwenen uit het topic?).lux. schreef: ↑02-11-2017 12:59En ja, ik denk wel dat moeder en baby een sterkere band hebben, en dat dat evolutionair gezien wel handig was. Ik vind het een beetje lullig om te suggereren dat dat aan een onhandige vader of kloekerige moeder ligt zelfs en ook lekker makkelijk als je geen baby had die zichzelf hooguit van uitputting in slaap krijste als hij bij zijn vader of wie dan ook moest blijven. Ik dacht ook altijd dat mamahonger een fabel was van vrouwen die een excuus wilden om huisvrouw te worden, tot ik zelf een baby met mamahonger kreeg. En zo gek is het niet lijkt me, dat je zo dicht mogelijk bij je oude wereld wil zijn als je daar net bruut uit bent geschopt. Een beetje zoals emigranten die liever een bammetje met kaas eten dan de cuisine locale, zeg maar.
En natuurlijk zijn er situaties dat de vader de primaire verzorger is vanaf de geboorte en dan zou kibd met vader mee moeten. Maar meestal is dat niet zo en dat is dan niet omdat vader een sukkel is en moeder een kloek, maar júíst omdat het nature is.
Wij hebben het bij beide kinderen bewust zo geregeld dat na mijn verlof mijn man 2-3 weken fulltime voor de baby zorgde om ook echt een band te krijgen en de boel qua rollen en verantwoordelijkheden weer een beetje gelijk te trekken. Dat was rond de 4 maanden, precies de leeftijd van de baby van TO en haar man. Het feit dat ik 4 dagen per week weg was en mijn man het in zijn eentje runde hielp om beiden de rol van primaire verzorger te krijgen. Voor de kinderen was het niet zielig dat ik opeens 4 dagen per week weg was en ze bij mijn man waren. Integendeel, ik denk dat we er allemaal heel veel aan gehad hebben en juist hierdoor het echt gelukt is om beiden 50/50 de verzorging op ons te nemen en ons even verantwoordelijk te voelen.
Maar los van de vraag of het nature of nurture is, feit is dat het op dit moment ongelijk is bij TO en haar man. Het heeft tijd en veel inzet van beide partijen nodig om dat gelijker te maken. TO zal moeten loslaten. Dat zal moeilijk zijn, zoals het ook al is voor zovele vrouwen die rond deze periode weer gaan werken en hun kind voor het eerst naar het kdv of opa & oma brengen, maar dat is geen reden om haar man en kind hun band te ontzeggen. En ze zal haar man zoveel mogelijk de gelegenheid moeten geven met de baby bezig te zijn en een band op te bouwen. Op zijn beurt zal haar man zijn verantwoordelijkheid moeten oppakken en zijn kansen moeten grijpen om de baby te verzorgen en knuffelen. Of hij dat ziet zitten kan ik uit het verhaal niet goed opmaken, want er staan dingen in die ik niet goed met elkaar kan rijmen. Zoals dat hij wel vindt dat hij net zoveel recht heeft op het kind als TO, maar die verantwoordelijkheid tot nu toe nog niet erg heeft genomen. Zolang TO hier niet terugkomt blijft het gissen hoe het nou werkelijk zit met de bereidheid van de vader om voor zijn kind te (gaan) zorgen.
donderdag 2 november 2017 om 15:02
Die mamahonger heeft meer te maken met het geven van borstvoeding. Zolang je inderdaad de gever van voedsel bent zal de baby jou als de primaire verzorger beschouwen. Wat ook zeker te begrijpen is.lux. schreef: ↑02-11-2017 12:59Ik denk dit ook. Met een jaar bedoelde ik overigens niet een exacte datum, Amand. Net zoals dat we zeggen dat kinderen met 4-6 maanden leren rollen, terwijl er ook kinderen zijn die met 9 maanden pas of 2 maanden al rollen. Net als dat 120/80 alleen maar ‘normaal’ is als bloeddruk, omdat we dat het vaakst zien. Terwijl er zat mensen zijn met 130/70 of 110/60, dat is ook normaal. Maar je moet ergens een afkappunt nemen waar omheen je verder kijkt.
En ja, ik denk wel dat moeder en baby een sterkere band hebben, en dat dat evolutionair gezien wel handig was. Ik vind het een beetje lullig om te suggereren dat dat aan een onhandige vader of kloekerige moeder ligt zelfs en ook lekker makkelijk als je geen baby had die zichzelf hooguit van uitputting in slaap krijste als hij bij zijn vader of wie dan ook moest blijven. Ik dacht ook altijd dat mamahonger een fabel was van vrouwen die een excuus wilden om huisvrouw te worden, tot ik zelf een baby met mamahonger kreeg. En zo gek is het niet lijkt me, dat je zo dicht mogelijk bij je oude wereld wil zijn als je daar net bruut uit bent geschopt. Een beetje zoals emigranten die liever een bammetje met kaas eten dan de cuisine locale, zeg maar.
En natuurlijk zijn er situaties dat de vader de primaire verzorger is vanaf de geboorte en dan zou kibd met vader mee moeten. Maar meestal is dat niet zo en dat is dan niet omdat vader een sukkel is en moeder een kloek, maar júíst omdat het nature is.
Overigens kom je nogal verbolgen over voor iemand die zegt dat beide partijen geen schuld hebben bij een scheiding. Volgens mij geef jij je ex weldegelijk de schuld.
Als je geen borstvoeding geeft is het een heel ander verhaal. Dan heeft mama geen voordelen boven papa. Dus als beide ouders dan vanaf de geboorte de zorg 50/50 delen is er geen sprake van een primaire verzorger.
Maar in de praktijk geven de meeste vrouwen borstvoeding en hebben zwangerschapsverlof. Dus de vrouw is de primaire bron van voeding voor de baby en brengt de meeste tijd met de baby door. Logisch dus dat de baby zich meer aan mama hecht.
Dit vind ik overigens helemaal niet verkeerd want borstvoeding is natuurlijk maar het heeft weinig te maken met dat de moeder het beter kan.
Verder ben ik het helemaal mee eens dat je uiteraard de omgangsregeling moet opbouwen. Niet omdat de een de vader is en de ander de moeder maar omdat de moeder de afgelopen 4 maanden de primaire verzorger is geweest. Dat is de status quo en daar moet je in alle rust verandering in aanbrengen door eerst de band tussen vader en kind op te bouwen.
donderdag 2 november 2017 om 15:06
Eens. Ik denk overigens dat TO geen borstvoeding (meer) geeft want anders zou ze dat vast als argument hebben genoemd waarom baby volgens haar niet (voor langere tijd) mee kan met de vader.Valia_1 schreef: ↑02-11-2017 15:02Die mamahonger heeft meer te maken met het geven van borstvoeding. Zolang je inderdaad de gever van voedsel bent zal de baby jou als de primaire verzorger beschouwen. Wat ook zeker te begrijpen is.
Als je geen borstvoeding geeft is het een heel ander verhaal. Dan heeft mama geen voordelen boven papa. Dus als beide ouders dan vanaf de geboorte de zorg 50/50 delen is er geen sprake van een primaire verzorger.
Maar in de praktijk geven de meeste vrouwen borstvoeding en hebben zwangerschapsverlof. Dus de vrouw is de primaire bron van voeding voor de baby en brengt de meeste tijd met de baby door. Logisch dus dat de baby zich meer aan mama hecht.
Dit vind ik overigens helemaal niet verkeerd want borstvoeding is natuurlijk maar het heeft weinig te maken met dat de moeder het beter kan.
donderdag 2 november 2017 om 15:10
Quatsch. Je spreekt jezelf tegen zonder dat je het zelf doorhebt en je vergelijkt appels met peren.lux. schreef: ↑02-11-2017 12:59Ik denk dit ook. Met een jaar bedoelde ik overigens niet een exacte datum, Amand. Net zoals dat we zeggen dat kinderen met 4-6 maanden leren rollen, terwijl er ook kinderen zijn die met 9 maanden pas of 2 maanden al rollen. Net als dat 120/80 alleen maar ‘normaal’ is als bloeddruk, omdat we dat het vaakst zien. Terwijl er zat mensen zijn met 130/70 of 110/60, dat is ook normaal. Maar je moet ergens een afkappunt nemen waar omheen je verder kijkt.
Dat jaar (een veelgebruikte termijn) dient uitsluitend de gevoelens van de moeder.
Je redeneert zoals bij gevoelszaken vaak gebeurt; eerst neem je een standpunt in en vervolgens zoek je er argumenten bij, in plaats van andersom.
donderdag 2 november 2017 om 15:29
Als je al een afkappunt zou nemen dan lijkt me een logischer moment rond de 3-4 maanden. Dan gaan baby's wat meer met hun omgeving interacteren, worden ze over het algemeen wat minder 'plakkerig'/huidhongerig en gaan veel baby's - meestal zonder problemen - een aantal dagen naar het kdv of een gastouder omdat het verlof van de vrouw is afgelopen. De eenkennigheidsfase is echter nog niet begonnen, waardoor het nog heel makkelijk is om aan een nieuw persoon te hechten. Steven Pont, die ik al eerder aanhaalde, adviseert sterk om baby's met 3-4 maanden aan nieuwe mensen te laten wennen (bijv op een kdv) en niet pas bij 1 jaar. Juist voor het hechtingsproces. Als de moeder borstvoeding geeft dan kan ik me voorstellen dat je het wat naar achteren zou willen verschuiven of nog geleidelijker zou willen opbouwen, vooral vanuit praktisch oogpunt. Maar vooralsnog rept TO niet over bv, dus ik denk dat dat niet aan de orde is. Als de baby met 4 maanden nog erg huilerig is en de vader moet nog groeien in zijn zorgrol dan kan ik me voorstellen dat je niet van de ene op de andere dag de baby 3-4 dagen naar hem brengt (zoals je bij een kdv vaak wel doet), maar dan zou ik weldegelijk gauw beginnen met het opbouwen en niet eerst een jaar er maar minimaal contact tussen kind en vader laten zijn. Dan zet je vader namelijk zo op een achterstand dat hij het waarschijnlijk nooit meer zal inhalen en altijd een tweederangs ouder blijft.lux. schreef: ↑02-11-2017 12:59Ik denk dit ook. Met een jaar bedoelde ik overigens niet een exacte datum, Amand. Net zoals dat we zeggen dat kinderen met 4-6 maanden leren rollen, terwijl er ook kinderen zijn die met 9 maanden pas of 2 maanden al rollen. Net als dat 120/80 alleen maar ‘normaal’ is als bloeddruk, omdat we dat het vaakst zien. Terwijl er zat mensen zijn met 130/70 of 110/60, dat is ook normaal. Maar je moet ergens een afkappunt nemen waar omheen je verder kijkt.
donderdag 2 november 2017 om 16:17
donderdag 2 november 2017 om 16:43
Maar dat ben ik ook helemaal met je eens. Het lijkt me uitstekend als de vader de zorg gaat doen als de moeder werkt. Topplan. Maar niet wonen. En uit Amand’s post proef ik dat hij wilde dat zijn dochter onder de 1 ook bij hem zou wonen en dat lijkt mij echt helemaal niet goed voor een baby. En dus blijft zo’n jong kind in eerste instantie bij de primaire verzorger, wat meestal de moeder is. Over dagen voer ik helemaal geen discussie, ik heb het over in 2 huizen wonen. Maar misschien heb ik Amand verkeerd begrepen hoor.nicole123 schreef: ↑02-11-2017 14:15Ik denk dat het vooral komt door het feit dat het vaderschapsverlof 2 dagen is en het bevallingsverlof 10-12 weken. Dat zorgt voor zo'n enorme achterstand bij de vaders, die vaak niet meer ingehaald wordt omdat de moeder op een gegeven moment alles beter weet (letterlijk) en de baby meer gewend is aan de moeder dan de vader, waardoor als de baby bij de vader gaat huilen de moeder het toch maar weer overneemt, etc. etc. Plus de borstvoeding als de moeder dat geeft. Ik was de eerste weken de helft van de tijd bezig met pogingen tot voeden en de rest van de tijd was de baby grotendeels in slaap, dus mijn man kreeg daardoor weinig kans. Maar bij TO weet ik niet of borstvoeding aan de orde is (ze lijkt ook verdwenen uit het topic?).
Wij hebben het bij beide kinderen bewust zo geregeld dat na mijn verlof mijn man 2-3 weken fulltime voor de baby zorgde om ook echt een band te krijgen en de boel qua rollen en verantwoordelijkheden weer een beetje gelijk te trekken. Dat was rond de 4 maanden, precies de leeftijd van de baby van TO en haar man. Het feit dat ik 4 dagen per week weg was en mijn man het in zijn eentje runde hielp om beiden de rol van primaire verzorger te krijgen. Voor de kinderen was het niet zielig dat ik opeens 4 dagen per week weg was en ze bij mijn man waren. Integendeel, ik denk dat we er allemaal heel veel aan gehad hebben en juist hierdoor het echt gelukt is om beiden 50/50 de verzorging op ons te nemen en ons even verantwoordelijk te voelen.
Maar los van de vraag of het nature of nurture is, feit is dat het op dit moment ongelijk is bij TO en haar man. Het heeft tijd en veel inzet van beide partijen nodig om dat gelijker te maken. TO zal moeten loslaten. Dat zal moeilijk zijn, zoals het ook al is voor zovele vrouwen die rond deze periode weer gaan werken en hun kind voor het eerst naar het kdv of opa & oma brengen, maar dat is geen reden om haar man en kind hun band te ontzeggen. En ze zal haar man zoveel mogelijk de gelegenheid moeten geven met de baby bezig te zijn en een band op te bouwen. Op zijn beurt zal haar man zijn verantwoordelijkheid moeten oppakken en zijn kansen moeten grijpen om de baby te verzorgen en knuffelen. Of hij dat ziet zitten kan ik uit het verhaal niet goed opmaken, want er staan dingen in die ik niet goed met elkaar kan rijmen. Zoals dat hij wel vindt dat hij net zoveel recht heeft op het kind als TO, maar die verantwoordelijkheid tot nu toe nog niet erg heeft genomen. Zolang TO hier niet terugkomt blijft het gissen hoe het nou werkelijk zit met de bereidheid van de vader om voor zijn kind te (gaan) zorgen.
donderdag 2 november 2017 om 16:49
Oh dat zou natuurlijk kunnen, dat het aan de bv ligt, maar ja, om dan maar geen bv te geven voor het geval je uit elkaar gaat en de zorg 50-50 verdeeld moet worden.. ik vind bv iig wel een vorm van nature, niet nurture eigenlijk. Verder eens dat het schandalig is dat mannen geen verlof hebben en dat dat niet meehelpt.Valia_1 schreef: ↑02-11-2017 15:02Die mamahonger heeft meer te maken met het geven van borstvoeding. Zolang je inderdaad de gever van voedsel bent zal de baby jou als de primaire verzorger beschouwen. Wat ook zeker te begrijpen is.
Als je geen borstvoeding geeft is het een heel ander verhaal. Dan heeft mama geen voordelen boven papa. Dus als beide ouders dan vanaf de geboorte de zorg 50/50 delen is er geen sprake van een primaire verzorger.
Maar in de praktijk geven de meeste vrouwen borstvoeding en hebben zwangerschapsverlof. Dus de vrouw is de primaire bron van voeding voor de baby en brengt de meeste tijd met de baby door. Logisch dus dat de baby zich meer aan mama hecht.
Dit vind ik overigens helemaal niet verkeerd want borstvoeding is natuurlijk maar het heeft weinig te maken met dat de moeder het beter kan.
Verder ben ik het helemaal mee eens dat je uiteraard de omgangsregeling moet opbouwen. Niet omdat de een de vader is en de ander de moeder maar omdat de moeder de afgelopen 4 maanden de primaire verzorger is geweest. Dat is de status quo en daar moet je in alle rust verandering in aanbrengen door eerst de band tussen vader en kind op te bouwen.
donderdag 2 november 2017 om 16:51
Grappig, dat denk ik nou precies van jou_Amand schreef: ↑02-11-2017 15:10Quatsch. Je spreekt jezelf tegen zonder dat je het zelf doorhebt en je vergelijkt appels met peren.
Dat jaar (een veelgebruikte termijn) dient uitsluitend de gevoelens van de moeder.
Je redeneert zoals bij gevoelszaken vaak gebeurt; eerst neem je een standpunt in en vervolgens zoek je er argumenten bij, in plaats van andersom.
donderdag 2 november 2017 om 16:59
Jij hebt het hier uitsluitend over wat het beste is voor jou.lux. schreef: ↑02-11-2017 16:43Maar dat ben ik ook helemaal met je eens. Het lijkt me uitstekend als de vader de zorg gaat doen als de moeder werkt. Topplan. Maar niet wonen. En uit Amand’s post proef ik dat hij wilde dat zijn dochter onder de 1 ook bij hem zou wonen en dat lijkt mij echt helemaal niet goed voor een baby. En dus blijft zo’n jong kind in eerste instantie bij de primaire verzorger, wat meestal de moeder is. Over dagen voer ik helemaal geen discussie, ik heb het over in 2 huizen wonen. Maar misschien heb ik Amand verkeerd begrepen hoor.