Kinderen
alle pijlers
rare gedachtes over kind
zaterdag 20 juni 2009 om 16:29
Al sinds ik mijn kind heb, heb ik rare gedachtes erover of dagdromen. HOe je het ook noemt, ik zie heel vaak voor me dat er iets met mijn kind gebeurt. De meest vreselijke dingen zoals auto-ongelukken, botsingen, dat hij van de trap valt, de meest vreselijke dingen.
Dit is overigens niet altijd zo maar komt van tijd tot tijd weer boven. Afgelopen week heb ik zelfs gedroomd dat ik hem kwijt was aan een heftig ongeluk en dat ie weg was! Ik moest zo gillen in mijn droom dat ik er gelukkig wakker van werd.
Het is een verschrikkelijk gevoel die ik altijd zo snel mogelijk probeer te verbannen maar soms lijkt het alsof ik er geen controle over heb.
GELUKKIG is hij gezond en levendig en het is een heel vrolijk mannetje. Tijdens het alledaagse laat ik me nooit leiden door zulke gevoelens en niemand weet dit ook van mij. Maar soms als ik alleen ben of in slaap val dan komen ze ineens.
Ik kan me voorstellen dat dit in het begin van het eerste levensjaar vaak voorkomt omdat het nieuw is maar mijn zoon is al twee jaar!!
Heeft iemand dit ook en zo ja, ook tips om er vanaf te komen?
Dit is overigens niet altijd zo maar komt van tijd tot tijd weer boven. Afgelopen week heb ik zelfs gedroomd dat ik hem kwijt was aan een heftig ongeluk en dat ie weg was! Ik moest zo gillen in mijn droom dat ik er gelukkig wakker van werd.
Het is een verschrikkelijk gevoel die ik altijd zo snel mogelijk probeer te verbannen maar soms lijkt het alsof ik er geen controle over heb.
GELUKKIG is hij gezond en levendig en het is een heel vrolijk mannetje. Tijdens het alledaagse laat ik me nooit leiden door zulke gevoelens en niemand weet dit ook van mij. Maar soms als ik alleen ben of in slaap val dan komen ze ineens.
Ik kan me voorstellen dat dit in het begin van het eerste levensjaar vaak voorkomt omdat het nieuw is maar mijn zoon is al twee jaar!!
Heeft iemand dit ook en zo ja, ook tips om er vanaf te komen?
zondag 21 juni 2009 om 21:29
Wind, ik heb het ook een beetje; zoon is groot en sterk, dochter is (ook een heel stuk jonger) tenger en nog maar klein en heeft wat gekwakkeld met haar groei en gezondheid. Bij haar heb ik eerder de angst dat er iets gebeurt, terwijl zoon al veel meer de wijde wereld in trekt (en dus feitelijke aan meer gevaren blootstaat?)
zondag 21 juni 2009 om 21:40
Ik ben sinds ruim een jaar moeder en de grootste verandering in mijn leven vind ik dat mijn perspectief ineens zó veranderd is. Waar ik eerder onder de indruk kon zijn van nare dingen in het leven (die helaas ook kinderen betreffen) als ziektes en rampen, word ik er nu echt misselijk van. Ik sluit me af en toe af voor bepaalde berichten of uitzendingen op tv. Ik heb er niets aan om me daardoor over de zeik te laten helpen dus doe ik dan aan zeer bewuste struisvogelpolitiek.
Je bent als ouder het meest kwetsbaar in je kinderen. En daar horen de angsten en nare dromen dus bij.... Ik vind het wel een erg mooie gedachte (was die van domnaiefmutsje?!) om op dat soort momenten dankbaar te zijn. En wat bij mij helpt, als ik aan het malen ben, is hardop 'stop' zeggen. Klinkt stom, maar het werkt!
Je bent als ouder het meest kwetsbaar in je kinderen. En daar horen de angsten en nare dromen dus bij.... Ik vind het wel een erg mooie gedachte (was die van domnaiefmutsje?!) om op dat soort momenten dankbaar te zijn. En wat bij mij helpt, als ik aan het malen ben, is hardop 'stop' zeggen. Klinkt stom, maar het werkt!
Be yourself; everyone else is already taken - Oscar Wilde
maandag 22 juni 2009 om 00:05
Wat mij goed doet is om hier te lezen dat ik niet de enige ben. Mijn man heeft het bijv. niet of veeeel minder dan ik. En dan zeg ik dus maar niks en probeer m'n gedachten te verzetten. En ik moet ook wel oppassen dat m'n gevoelens en gedachten niet met me aan de haal gaan!
Waarom zou m'n kind zomaar opeens dood in bed liggen? Bijvoorbeeld...
Waarom zou ik de enige zijn die goed op ze kan letten? En andere niet???
Zelfs het hier uitspreken is eng hé?
Ik ben altijd blij als ze weer veilig thuis zijn en in bed liggen.
Maar ik ben wel van mening dat het komt door alle ellende die je op tv kan zien. En op momenten schieten die beelden door me heen, en betrek ik dan op m'n eigen kinderen.
M'n zoon sms-te gisteren dat ie uitging en bij een vriend bleef slapen. Tot morgen X sms-te ie...en ik kreeg een eng gevoel. Dit wordt z'n laatste sms-je wat ik krijg...schiet er dan door me heen. En dan denk ik dat ik een voorspellend gevoel heb, dat er wat gaat gebeuren..en dan wil ik hem het liefst thuis laten komen.
Maar ik doe het niet en druk het weg en dan ebt het ook wel weer weg...
Gelukkig heb ik dit niet elke dag, dat is vermoeiend voor m'n geest.
Maar ik was wel weer heel blij toen ie veilig thuis was en het te gek had gehad!
Waarom zou m'n kind zomaar opeens dood in bed liggen? Bijvoorbeeld...
Waarom zou ik de enige zijn die goed op ze kan letten? En andere niet???
Zelfs het hier uitspreken is eng hé?
Ik ben altijd blij als ze weer veilig thuis zijn en in bed liggen.
Maar ik ben wel van mening dat het komt door alle ellende die je op tv kan zien. En op momenten schieten die beelden door me heen, en betrek ik dan op m'n eigen kinderen.
M'n zoon sms-te gisteren dat ie uitging en bij een vriend bleef slapen. Tot morgen X sms-te ie...en ik kreeg een eng gevoel. Dit wordt z'n laatste sms-je wat ik krijg...schiet er dan door me heen. En dan denk ik dat ik een voorspellend gevoel heb, dat er wat gaat gebeuren..en dan wil ik hem het liefst thuis laten komen.
Maar ik doe het niet en druk het weg en dan ebt het ook wel weer weg...
Gelukkig heb ik dit niet elke dag, dat is vermoeiend voor m'n geest.
Maar ik was wel weer heel blij toen ie veilig thuis was en het te gek had gehad!
maandag 22 juni 2009 om 01:07
Fleurtje het helpt mij echt om de beelden toe te laten en ze in het ergste scenario af te draaien. Daarna is het weg. Het is logisch dat je bang bent dat je kind iets overkomt, en het is logisch dat je hier gedachten over hebt. Maar je moet niet bang zijn voor de gedachte of angst hebben voor de angst. Kijk er naar en bedenk dat het normaal is. Het is geen voorspellende gedachte en het is ook niet "de goden verzoeken"
maandag 22 juni 2009 om 07:33
nou madammicmac, dat heb ik dus ook....dat ik niet vreemd ben omdat ik dat soort verschrikkelijke dingen heb. Ik ben ook steeds bang dat ik een voorspellende gave heb ja....ik geloof daar namelijk wel in :S
en het hier uitspreken vond ik heel eng....mijn hart bonsde in mijn keel....alsof ik een vloek uitsprak oid.
en wat betreft televisie, nieuws e.d. ; het punt is dat je nu VOELT wat die ouders voelen dus dergelijke verhalen komen keihard aan! Ik merk dat ik ze ook steeds vaker probeer te vermijden.
Ik ben bang dat het nooit overgaat aangezien ik net een post las van een mevrouw waarvan haar kids ruim boven de 20 zijn!!
Ik put wel kracht uit een post van iemand hier die zei dat het een berschemingstactiek van de natuur is.
Misschien herken je gevaarlijke situaties dan eerder!
en het hier uitspreken vond ik heel eng....mijn hart bonsde in mijn keel....alsof ik een vloek uitsprak oid.
en wat betreft televisie, nieuws e.d. ; het punt is dat je nu VOELT wat die ouders voelen dus dergelijke verhalen komen keihard aan! Ik merk dat ik ze ook steeds vaker probeer te vermijden.
Ik ben bang dat het nooit overgaat aangezien ik net een post las van een mevrouw waarvan haar kids ruim boven de 20 zijn!!
Ik put wel kracht uit een post van iemand hier die zei dat het een berschemingstactiek van de natuur is.
Misschien herken je gevaarlijke situaties dan eerder!
maandag 22 juni 2009 om 08:14
Het komt mij zelfs vreemd voor als een moeder dat gevoel nooit zou hebben. Datgene dat je het dichtste bij staat en je in het diepste van je wezen raakt dat wil je nooit verliezen en dus is de angst dat dat wel gebeurd zo nu en dan.
Ik heb er zelf ook last van. Mijn dochter is pas 4 jaar, zoontje 21 maanden en ik vind het af en toe doodeng allemaal. Ik heb er ook bij het ene kind meer moeite mee dan bij het andere. Bij dochter ben ik angstiger voor wat anderen haar aan zouden kunnen doen en hoop ik maar dat ze alle perverse idioten op deze aardkloot mag omzeilen. Bij zoontje ben ik veel angstiger dat hij ziek wordt of een ongeluk krijgt. Ik weet waar dat verschil bij mij in zit. Ik heb mijn eerste zoon verloren en ergens speelt er nog steeds ongeloof dat ik dit jongetje wel zal mogen zien opgroeien.
Ik heb er zelf ook last van. Mijn dochter is pas 4 jaar, zoontje 21 maanden en ik vind het af en toe doodeng allemaal. Ik heb er ook bij het ene kind meer moeite mee dan bij het andere. Bij dochter ben ik angstiger voor wat anderen haar aan zouden kunnen doen en hoop ik maar dat ze alle perverse idioten op deze aardkloot mag omzeilen. Bij zoontje ben ik veel angstiger dat hij ziek wordt of een ongeluk krijgt. Ik weet waar dat verschil bij mij in zit. Ik heb mijn eerste zoon verloren en ergens speelt er nog steeds ongeloof dat ik dit jongetje wel zal mogen zien opgroeien.
maandag 22 juni 2009 om 08:37
Ik vraag me af of jullie dit ook al hadden voordat jullie kinderen hadden? (dus niet over je kinderen, maar over jezelf of je man). Ik heb zelf altijd doemscenario's gehad namelijk. En ben bang dat dit erger gaat worden als ik kinderen krijg.
Heb hier trouwens geen hulp voor gehad, omdat het bij mij met vlagen is. Maar ben dus wel benieuwd of jullie dit eerder ook hadden..
Heb hier trouwens geen hulp voor gehad, omdat het bij mij met vlagen is. Maar ben dus wel benieuwd of jullie dit eerder ook hadden..
maandag 22 juni 2009 om 09:26
Keeprunning ik had het niet voor ik kinderen kreeg maar ik had dan ook al heel jong een kind
Bij mijn man en moeder heb ik het ook wel, maar op de een of andere manier is dat wel veel minder heftig. Ik zou het vreselijk vinden als man iets overkomt, maar ik weet dat het leven dan (uiteindelijk) wel door zou gaan, als ik nog een keer een van mijn kinderen zou verliezen weet ik niet of ik nog verder zou kunnen.
Bij mijn man en moeder heb ik het ook wel, maar op de een of andere manier is dat wel veel minder heftig. Ik zou het vreselijk vinden als man iets overkomt, maar ik weet dat het leven dan (uiteindelijk) wel door zou gaan, als ik nog een keer een van mijn kinderen zou verliezen weet ik niet of ik nog verder zou kunnen.
maandag 22 juni 2009 om 09:35
Voor ik een kind had, had ik het natuurlijk weleens dat ik bang was om van een trap te vallen en al mijn tanden te verliezen, dus ja, toen speelde het al maar in VEEL mindere mate.
Ik had het verder ook niet met familieleden of vrienden.
ik vraag me wel af hoe dit zou zijn als ik voor een tweede zou gaan...dan heb je er twee om zorgen over te maken...DAT vind ik dan wel een eng idee waardoor ik me laat leiden
Ik had het verder ook niet met familieleden of vrienden.
ik vraag me wel af hoe dit zou zijn als ik voor een tweede zou gaan...dan heb je er twee om zorgen over te maken...DAT vind ik dan wel een eng idee waardoor ik me laat leiden
maandag 22 juni 2009 om 09:56
En ik maar denken dat ik de enige was die dit had....
Ik heb het overigens ook met mijn partner en directe familieleden. Maar met mijn dochter is het toch heftiger.
Dat drama op dat kinderdagverblijf in Belgie, brrrr... Ik had echt moeite om dochter daarna weer naar het kdv te brengen. Bang dat één of andere idioot op ideeen was gebracht. Daar heb ik echt van wakker gelegen.
Ik heb het overigens ook met mijn partner en directe familieleden. Maar met mijn dochter is het toch heftiger.
Dat drama op dat kinderdagverblijf in Belgie, brrrr... Ik had echt moeite om dochter daarna weer naar het kdv te brengen. Bang dat één of andere idioot op ideeen was gebracht. Daar heb ik echt van wakker gelegen.
maandag 22 juni 2009 om 11:56
Fleurtje, misschien dat je dat soort dingen beter van je af kunt zetten dan 'zelfverzonnen' drama's ofzo? Omdat het dan toch al een keer gebeurd is?
Dat is het omgekeerde van dat ik soms denk, dat omdat ik aan dat soort nare dingen denk, het dus ook wel zal gaan gebeuren. Ook een volkomen irreele gedachte natuurlijk.
Dat is het omgekeerde van dat ik soms denk, dat omdat ik aan dat soort nare dingen denk, het dus ook wel zal gaan gebeuren. Ook een volkomen irreele gedachte natuurlijk.
maandag 22 juni 2009 om 12:09
Ik heb het voor mijn kinderen nooit gehad. Ook niet met mijn man. Maar als mijn man nu met een kind met de auto weg gaat dan zeg ik wel 10 keer; voorzichtig hé, kijk je uit, hou afstand...Als ie alleen weg gaat ook, maar nu komt er dan een heftiger gevoel bij.
Nog meer heb ik dat als m'n kinderen bij een ander in de auto zit. Bijv. met voetbal en dan meerijden naar een andere plaats...Dan ga ik wat doen en m'n gedachten verzetten.
Middelste gaat nu voor 3 dagen op schoolreis naar Parijs...echt wel dat ie heel veel beltegoed mee krijgt.
Nog meer heb ik dat als m'n kinderen bij een ander in de auto zit. Bijv. met voetbal en dan meerijden naar een andere plaats...Dan ga ik wat doen en m'n gedachten verzetten.
Middelste gaat nu voor 3 dagen op schoolreis naar Parijs...echt wel dat ie heel veel beltegoed mee krijgt.