Kinderen
alle pijlers
Schiet ik te kort als moeder?
donderdag 10 februari 2011 om 00:27
Hallo,
Ik ben een allenstaand moeder van 3 kinderen (14,13 en 11). Ik ben sinds 4 jaar uit elkaar (helaas is onze scheiding nog niet afgerond, redenen laat ik even buiten beschouwing).
De kinderen zijn het grootste gedeelte van de tijd bij mij. Ik heb sinds 3 jaar een vriend , tussen hem en de kinderen klikt het prima.
Maar nu het volgende: ik heb af en toe het idee dat ik tekort schiet naar mijn kinderen toe, ondanks dat ik verstandelijk wel weet dat het niet zo is.
Ze zitten op een sport , ik breng de jongste daar 2 keer per week naar toe, de oudste gaat zelf, maar ik zorg wel altijd dat het eten klaar is tussen de trainingstijden, de middelste heeft een verstandelijke beperking die sport momenteel niet.
Ik probeer ze zoveel mogelijk te geven, niet altijd in materialistische zin, maar natuurlijk ook aandacht, spelletje spelen, helpen met huiswerk, winkelen, strijk hun lievelingsshirt als ze dat toevallig aan willen, ouderavonden etc., maar natuurlijk ook wel bv als ze graag iets willen, dan ben ik ook wel vaak snel om.
Eigenlijk alles wat de meeste moeders doen. Vind ik ook absoluut geen bezwaar. Mijn ex doet alleen het superhoognodige, verder is hij zoals hij het zelf zegt niet beschikbaar.
Als mijn kinderen naar hun vader zijn, dan ben ik bij mijn vriend.doordeweeks ben ik altijd ´s avonds thuis. Een heel enkele keer ben ik een keertje een paar uurtjes weg en dan past mijn oudste op, vind ze doorgaans geen probleem (heb ook echt schatten van kinderen), ze is bijn 15 dus dat kan ook.
Maar morgenavond heb ik een sauna avondje met vriendinnen gepland, is bij mij in woonplaats, dus dichtbij.
Nu wil het geval dat mijn oudste morgenavond ook iets wil gaan doen. Vrijdagavond gaat ze naar een feestje bij een vriendin, blijft daar ook slapen, zaterdagavond gaat ze naar dansles en daarna naar vrijdansen. Volgende week komen hier 5 vriendinnen slapen.
Vind het allemaal prima, gun het haar van harte.
Maar nu wil ze zo graag morgenavond naar een voorstelling van haar vriendinnen (een muziekstukje), dat ze baalt dat ik al wat heb.
Wat nu? Aan de ene kant vind ik het moeilijk haar dat te weigeren, dan ga ik ook niet lekker weg, aan de andere kant dit van mij staat al 2 weken en was er echt even aan toe.
Heb geen ouders/schoonouders meer die op kunnen passen, zelf geen broers of zussen (mijn vriendinnen, daar wil ik dus mee weg, heb nog wel andere maar die wonen niet echt in de buurt), kan nog een buurmeisje vragen, maar weet niet of dat gaat lukken.
Mijn vriend had wel willen oppassen, maar hij heeft eigen bedrijf en heeft morgenavond wat.
Graag jullie mening, niet zozeer oplossing voor morfgenavond, maar meer hoe ik me nou niet zo schuldig kan voelen.
Ik ben een allenstaand moeder van 3 kinderen (14,13 en 11). Ik ben sinds 4 jaar uit elkaar (helaas is onze scheiding nog niet afgerond, redenen laat ik even buiten beschouwing).
De kinderen zijn het grootste gedeelte van de tijd bij mij. Ik heb sinds 3 jaar een vriend , tussen hem en de kinderen klikt het prima.
Maar nu het volgende: ik heb af en toe het idee dat ik tekort schiet naar mijn kinderen toe, ondanks dat ik verstandelijk wel weet dat het niet zo is.
Ze zitten op een sport , ik breng de jongste daar 2 keer per week naar toe, de oudste gaat zelf, maar ik zorg wel altijd dat het eten klaar is tussen de trainingstijden, de middelste heeft een verstandelijke beperking die sport momenteel niet.
Ik probeer ze zoveel mogelijk te geven, niet altijd in materialistische zin, maar natuurlijk ook aandacht, spelletje spelen, helpen met huiswerk, winkelen, strijk hun lievelingsshirt als ze dat toevallig aan willen, ouderavonden etc., maar natuurlijk ook wel bv als ze graag iets willen, dan ben ik ook wel vaak snel om.
Eigenlijk alles wat de meeste moeders doen. Vind ik ook absoluut geen bezwaar. Mijn ex doet alleen het superhoognodige, verder is hij zoals hij het zelf zegt niet beschikbaar.
Als mijn kinderen naar hun vader zijn, dan ben ik bij mijn vriend.doordeweeks ben ik altijd ´s avonds thuis. Een heel enkele keer ben ik een keertje een paar uurtjes weg en dan past mijn oudste op, vind ze doorgaans geen probleem (heb ook echt schatten van kinderen), ze is bijn 15 dus dat kan ook.
Maar morgenavond heb ik een sauna avondje met vriendinnen gepland, is bij mij in woonplaats, dus dichtbij.
Nu wil het geval dat mijn oudste morgenavond ook iets wil gaan doen. Vrijdagavond gaat ze naar een feestje bij een vriendin, blijft daar ook slapen, zaterdagavond gaat ze naar dansles en daarna naar vrijdansen. Volgende week komen hier 5 vriendinnen slapen.
Vind het allemaal prima, gun het haar van harte.
Maar nu wil ze zo graag morgenavond naar een voorstelling van haar vriendinnen (een muziekstukje), dat ze baalt dat ik al wat heb.
Wat nu? Aan de ene kant vind ik het moeilijk haar dat te weigeren, dan ga ik ook niet lekker weg, aan de andere kant dit van mij staat al 2 weken en was er echt even aan toe.
Heb geen ouders/schoonouders meer die op kunnen passen, zelf geen broers of zussen (mijn vriendinnen, daar wil ik dus mee weg, heb nog wel andere maar die wonen niet echt in de buurt), kan nog een buurmeisje vragen, maar weet niet of dat gaat lukken.
Mijn vriend had wel willen oppassen, maar hij heeft eigen bedrijf en heeft morgenavond wat.
Graag jullie mening, niet zozeer oplossing voor morfgenavond, maar meer hoe ik me nou niet zo schuldig kan voelen.
donderdag 10 februari 2011 om 01:13
Ik vind dat je dochter gewoon haar afspraak na moet komen in dit geval. Ik heb niet het idee dat TO haar dochter steeds als oppas gebruikt maar dat ze af en toe als het uitkomt even bij haar broertje en zusje blijft als moeders van huis is. Niks mis mee. Ze zijn dan met z'n 3en wat zou er mis moeten gaan? Als haar broertje en zusje nou 1 en 3 waren zou ik ja zeggen. Dan neemt ze misschien de moederrol over. Maar deze broertjes en zusjes zijn zelf al behoorlijk zelfstandig. Dus ik zie het probleem niet.
Daarnaast het leven van een 14-jarige bestaat niet alleen maar uit uitstapjes en lusten. Soms ( en al helemaal als het beloofd/afgesproken is )mag er best NEE gezegd worden.
Daarnaast het leven van een 14-jarige bestaat niet alleen maar uit uitstapjes en lusten. Soms ( en al helemaal als het beloofd/afgesproken is )mag er best NEE gezegd worden.
donderdag 10 februari 2011 om 01:13
quote:_Carrera_ schreef op 10 februari 2011 @ 01:08:
[...]
Maar die van 13 is verstandelijk beperkt. Dan laat je de verantwoordelijkheid bij een kind van 11.Precies, en dat doe ik dus niet, ondanks dat ze gelukkig niet zwaar verstandelijk beperkt is, ze zal heus geen brand stichten, en in principe als ik weg ben, ligt ze al in bed (en komt ze daar zelden uit, maar toch), maar vind mijn jongste (nog) niet geschikt om dat te doen, terwijl de oudste een heel evenwichtig persoon is.
[...]
Maar die van 13 is verstandelijk beperkt. Dan laat je de verantwoordelijkheid bij een kind van 11.Precies, en dat doe ik dus niet, ondanks dat ze gelukkig niet zwaar verstandelijk beperkt is, ze zal heus geen brand stichten, en in principe als ik weg ben, ligt ze al in bed (en komt ze daar zelden uit, maar toch), maar vind mijn jongste (nog) niet geschikt om dat te doen, terwijl de oudste een heel evenwichtig persoon is.
donderdag 10 februari 2011 om 01:17
quote:loveboeddha schreef op 10 februari 2011 @ 01:13:
Ik vind dat je dochter gewoon haar afspraak na moet komen in dit geval. Ik heb niet het idee dat TO haar dochter steeds als oppas gebruikt maar dat ze af en toe als het uitkomt even bij haar broertje en zusje blijft als moeders van huis is. Niks mis mee. Ze zijn dan met z'n 3en wat zou er mis moeten gaan? Als haar broertje en zusje nou 1 en 3 waren zou ik ja zeggen. Dan neemt ze misschien de moederrol over. Maar deze broertjes en zusjes zijn zelf al behoorlijk zelfstandig. Dus ik zie het probleem niet.
Daarnaast het leven van een 14-jarige bestaat niet alleen maar uit uitstapjes en lusten. Soms ( en al helemaal als het beloofd/afgesproken is )mag er best NEE gezegd worden.
Dank jeLoveboeddha en ook Saar voor jullie begrip.
Mijn jongste is best wel zelfstandig en daar hoeft niet voor gezorgd te worden, maar wel te jong om op haar zus te passen. Zelfs de middelste kan veel dingen zelf, en heeft ook enige mate van zelfstandigheid, dus idd niet te vergelijken met kinderen van 1 en 3, maar om die van 11 en 13 alleen samen te laten, nee dat nou weer niet.
En oudste en jongste kijken elke avond samen (deel van ) dvdtje bij elkaar, dus oudste heeft geen moederrol in gezin. Ze zijn echt zusjes, en doen heel veel leuke dingen ook met elkaar. Mijn oudste is van zichzelf een heel zorgzaam typje, vindt het bv leuk om te koken, als het kerst of sint is, wil ze zelf vor iedereen cadeautjes kopen, ze regelt veel zelf. maar buiten dat ze heel af en toe oppast (bij mij of bij iemand anders) wordt haar geen moederrol opgelegd.
Ik vind dat je dochter gewoon haar afspraak na moet komen in dit geval. Ik heb niet het idee dat TO haar dochter steeds als oppas gebruikt maar dat ze af en toe als het uitkomt even bij haar broertje en zusje blijft als moeders van huis is. Niks mis mee. Ze zijn dan met z'n 3en wat zou er mis moeten gaan? Als haar broertje en zusje nou 1 en 3 waren zou ik ja zeggen. Dan neemt ze misschien de moederrol over. Maar deze broertjes en zusjes zijn zelf al behoorlijk zelfstandig. Dus ik zie het probleem niet.
Daarnaast het leven van een 14-jarige bestaat niet alleen maar uit uitstapjes en lusten. Soms ( en al helemaal als het beloofd/afgesproken is )mag er best NEE gezegd worden.
Dank jeLoveboeddha en ook Saar voor jullie begrip.
Mijn jongste is best wel zelfstandig en daar hoeft niet voor gezorgd te worden, maar wel te jong om op haar zus te passen. Zelfs de middelste kan veel dingen zelf, en heeft ook enige mate van zelfstandigheid, dus idd niet te vergelijken met kinderen van 1 en 3, maar om die van 11 en 13 alleen samen te laten, nee dat nou weer niet.
En oudste en jongste kijken elke avond samen (deel van ) dvdtje bij elkaar, dus oudste heeft geen moederrol in gezin. Ze zijn echt zusjes, en doen heel veel leuke dingen ook met elkaar. Mijn oudste is van zichzelf een heel zorgzaam typje, vindt het bv leuk om te koken, als het kerst of sint is, wil ze zelf vor iedereen cadeautjes kopen, ze regelt veel zelf. maar buiten dat ze heel af en toe oppast (bij mij of bij iemand anders) wordt haar geen moederrol opgelegd.
donderdag 10 februari 2011 om 01:19
Je hoeft je echt niet shuldig te voelen ten opzichte van je dochter, jij vraagt haar om op te passen & betaald haar hier voor, deze afspraak heeft ze met jou gemaakt, dan moet ze ook leren hier verantwoording voor te dragen.
ben je trouwens niet bang dat ze stiekum weg gaat zodra jij naar je sauna afspraak bent gegaan?
ben je trouwens niet bang dat ze stiekum weg gaat zodra jij naar je sauna afspraak bent gegaan?
donderdag 10 februari 2011 om 01:20
Namita, vertrouw gewoon op jezelf. Jij bent hun moeder. Jij weet zelf van binnen heel goed of je dit wel of niet van je dochter kan vragen. Als zij geen afspraak buiten de deur had gehad was het gewoon door gegaan en had je jezelf ook niet schuldig gevoeld.
Het gaat er dus niet om of je dit wel of niet kan doen. Het gaat meer om het stuk NEE zeggen tegen je dochter omdat je haar graag haar zin geeft en jezelf anders schuldig voelt. NIET DOEN, je hebt geen reden jezelf schuldig te voelen.
Het gaat er dus niet om of je dit wel of niet kan doen. Het gaat meer om het stuk NEE zeggen tegen je dochter omdat je haar graag haar zin geeft en jezelf anders schuldig voelt. NIET DOEN, je hebt geen reden jezelf schuldig te voelen.
donderdag 10 februari 2011 om 01:24
quote:jill92 schreef op 10 februari 2011 @ 01:19:
Je hoeft je echt niet shuldig te voelen ten opzichte van je dochter, jij vraagt haar om op te passen & betaald haar hier voor, deze afspraak heeft ze met jou gemaakt, dan moet ze ook leren hier verantwoording voor te dragen.
ben je trouwens niet bang dat ze stiekum weg gaat zodra jij naar je sauna afspraak bent gegaan?Nee dat ben ik niet, kan haar echt vertrouwen, ze is een heel verantwoordelijk typje.
Je hoeft je echt niet shuldig te voelen ten opzichte van je dochter, jij vraagt haar om op te passen & betaald haar hier voor, deze afspraak heeft ze met jou gemaakt, dan moet ze ook leren hier verantwoording voor te dragen.
ben je trouwens niet bang dat ze stiekum weg gaat zodra jij naar je sauna afspraak bent gegaan?Nee dat ben ik niet, kan haar echt vertrouwen, ze is een heel verantwoordelijk typje.
donderdag 10 februari 2011 om 01:27
quote:loveboeddha schreef op 10 februari 2011 @ 01:20:
Namita, vertrouw gewoon op jezelf. Jij bent hun moeder. Jij weet zelf van binnen heel goed of je dit wel of niet van je dochter kan vragen. Als zij geen afspraak buiten de deur had gehad was het gewoon door gegaan en had je jezelf ook niet schuldig gevoeld.
Het gaat er dus niet om of je dit wel of niet kan doen. Het gaat meer om het stuk NEE zeggen tegen je dochter omdat je haar graag haar zin geeft en jezelf anders schuldig voelt. NIET DOEN, je hebt geen reden jezelf schuldig te voelen.
Kijk Loveboeddha, dit is nou precies wat ik bedoel, zoals ik al in mijn post aangaf, het gaat niet om een oplossing voor morgenavond, het ging mij meer om het algemeen.
Moet je je schuldig voelen als je een keer nee zegt.
En de meesten hadden het over morgenavond, maar dat was meer een voorbeeld en daar zal heus wel een oplossing voor zijn, het ging mij meer om dat ik me soms schuldig voel als ik zelf iets heb (komt niet zo vaak voor hoor) en 1 van de kinderen toevallig ook.
Namita, vertrouw gewoon op jezelf. Jij bent hun moeder. Jij weet zelf van binnen heel goed of je dit wel of niet van je dochter kan vragen. Als zij geen afspraak buiten de deur had gehad was het gewoon door gegaan en had je jezelf ook niet schuldig gevoeld.
Het gaat er dus niet om of je dit wel of niet kan doen. Het gaat meer om het stuk NEE zeggen tegen je dochter omdat je haar graag haar zin geeft en jezelf anders schuldig voelt. NIET DOEN, je hebt geen reden jezelf schuldig te voelen.
Kijk Loveboeddha, dit is nou precies wat ik bedoel, zoals ik al in mijn post aangaf, het gaat niet om een oplossing voor morgenavond, het ging mij meer om het algemeen.
Moet je je schuldig voelen als je een keer nee zegt.
En de meesten hadden het over morgenavond, maar dat was meer een voorbeeld en daar zal heus wel een oplossing voor zijn, het ging mij meer om dat ik me soms schuldig voel als ik zelf iets heb (komt niet zo vaak voor hoor) en 1 van de kinderen toevallig ook.
donderdag 10 februari 2011 om 01:33
quote:jill92 schreef op 10 februari 2011 @ 01:29:
[...]
maar jij voelt je schuldig als je haar op haar verantwoordelijkheid aanspreekt?Ik voel me eigenlijk schuldig dat ik haar iets moet ontzeggen, maar vraag ik me dan af is dat terecht. Ik bedoel ze komen echt niets te kort. Ik zeg zelden nee, tenzij iets echt niet kan, gevaarlijk is, of te duur of iets.
[...]
maar jij voelt je schuldig als je haar op haar verantwoordelijkheid aanspreekt?Ik voel me eigenlijk schuldig dat ik haar iets moet ontzeggen, maar vraag ik me dan af is dat terecht. Ik bedoel ze komen echt niets te kort. Ik zeg zelden nee, tenzij iets echt niet kan, gevaarlijk is, of te duur of iets.
donderdag 10 februari 2011 om 01:38
quote:Saaar schreef op 10 februari 2011 @ 01:31:
Je mag je pas schuldig gaan voelen wanneer je nooit eens nee zegt tegen je kinderen of ze niet aan hun afspraken houdt.
Dan zou je pas fout bezig zijn.
Nu niet
Daar heb je een punt Saaar, ik zeg zelden nee, want vaak heb ik geen reden om nee te zeggen. Ik bedoel als ze nou bv slecht op school zouden gaan, maar dat is zeker niet het geval, of dingen doen die niet mogen, maar dat doen ze ook niet.
Nee het zijn geen modelkinderen, want ook zij hebben hun kuren en buien.
Het enigste waar ik af en toe (in hun ogen) over loop te zeuren, dat ze hun troep achter hun kont moeten opruimen, verder geven ze (in mijn ogen ) niet veel aanleiding tot verbieden of dat ik echt boos moet worden of straf moet geven.
Je mag je pas schuldig gaan voelen wanneer je nooit eens nee zegt tegen je kinderen of ze niet aan hun afspraken houdt.
Dan zou je pas fout bezig zijn.
Nu niet
Daar heb je een punt Saaar, ik zeg zelden nee, want vaak heb ik geen reden om nee te zeggen. Ik bedoel als ze nou bv slecht op school zouden gaan, maar dat is zeker niet het geval, of dingen doen die niet mogen, maar dat doen ze ook niet.
Nee het zijn geen modelkinderen, want ook zij hebben hun kuren en buien.
Het enigste waar ik af en toe (in hun ogen) over loop te zeuren, dat ze hun troep achter hun kont moeten opruimen, verder geven ze (in mijn ogen ) niet veel aanleiding tot verbieden of dat ik echt boos moet worden of straf moet geven.
donderdag 10 februari 2011 om 01:38
Namita, ik herken dat wel hoor. Dat is je moederhart. Je wilt graag dat je kind niks te kort komt en gelukkig is. Net wat Saaar zegt, als je nooit NEE zegt tegen je kind kan je vraagtekens gaan trekken bij de opvoeding. Nee, is een grens en schept duidelijkheid bij kinderen. Deze NEE kan je dochter even niet zo goed uitkomen maar ze zal niet minder van je houden en is nog steeds gelukkig. Ze heeft zat om naar uit te kijken en nu wijs je haar op haar verantwoordelijkheden en dat neemt ze mee in haar leerproces.
donderdag 10 februari 2011 om 01:40
quote:namita schreef op 10 februari 2011 @ 01:33:
[...]
Ik voel me eigenlijk schuldig dat ik haar iets moet ontzeggen, maar vraag ik me dan af is dat terecht. Ik bedoel ze komen echt niets te kort. Ik zeg zelden nee, tenzij iets echt niet kan, gevaarlijk is, of te duur of iets.Volgens mij is dat niet terecht, het klinkt alsof je je kinderen alles gunt. Probeer het van deze kant te bekijken: Door jezelf af en toe de gelegenheid te geven om tot rust te komen & op te laden ben je een betere moeder voor je kinderen!
[...]
Ik voel me eigenlijk schuldig dat ik haar iets moet ontzeggen, maar vraag ik me dan af is dat terecht. Ik bedoel ze komen echt niets te kort. Ik zeg zelden nee, tenzij iets echt niet kan, gevaarlijk is, of te duur of iets.Volgens mij is dat niet terecht, het klinkt alsof je je kinderen alles gunt. Probeer het van deze kant te bekijken: Door jezelf af en toe de gelegenheid te geven om tot rust te komen & op te laden ben je een betere moeder voor je kinderen!
donderdag 10 februari 2011 om 01:45
quote:loveboeddha schreef op 10 februari 2011 @ 01:38:
Namita, ik herken dat wel hoor. Dat is je moederhart. Je wilt graag dat je kind niks te kort komt en gelukkig is. Net wat Saaar zegt, als je nooit NEE zegt tegen je kind kan je vraagtekens gaan trekken bij de opvoeding. Nee, is een grens en schept duidelijkheid bij kinderen. Deze NEE kan je dochter even niet zo goed uitkomen maar ze zal niet minder van je houden en is nog steeds gelukkig. Ze heeft zat om naar uit te kijken en nu wijs je haar op haar verantwoordelijkheden en dat neemt ze mee in haar leerproces.
Thanks Loveboeddha en Saaar, jullie steken mij een hart onder de riem, die ik kan gebruiken, en pept mij even op.
Zoals ik al zei dat van morgenavond lost zich wel op, het ging mij meer om de algemene zin.
En natuurlijk zeg ik ook heus wel eens nee, het is niet zo dat ik nooit nee zeg, maar zonder reden zal ik niet zo snel nee zeggen, want wil mijn kin deren gelukkig zien.
Ik besef wel, dat als kinderen nooit nee horen ze later verwend worden en dan ook nooit nee van iemand zullen accepteren en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.
Als ze vlak voor het eten willen snoepen zeg ik ook nee, als de jongste ´s avonds na het eten in het donker wil buiten spelen zeg ik ook nee. Willen ze iets bv nieuwe ipod, ipad oid, die krijgen ze echt niet, ga maar sparen, deed ik vroeger ook.
Dus jullie zien, nee zeggen doe ik echt wel, maar ja als ze vrijdagavond naar een feestje wil, waarom zou ik nee zeggen.
Als ze dan ook zaterdagavond naar een feestje van de dansschool wil waarom zou ik nee zeggen. Haar schoolwerk gaat prima dus geen reden om nee te zeggen.
Namita, ik herken dat wel hoor. Dat is je moederhart. Je wilt graag dat je kind niks te kort komt en gelukkig is. Net wat Saaar zegt, als je nooit NEE zegt tegen je kind kan je vraagtekens gaan trekken bij de opvoeding. Nee, is een grens en schept duidelijkheid bij kinderen. Deze NEE kan je dochter even niet zo goed uitkomen maar ze zal niet minder van je houden en is nog steeds gelukkig. Ze heeft zat om naar uit te kijken en nu wijs je haar op haar verantwoordelijkheden en dat neemt ze mee in haar leerproces.
Thanks Loveboeddha en Saaar, jullie steken mij een hart onder de riem, die ik kan gebruiken, en pept mij even op.
Zoals ik al zei dat van morgenavond lost zich wel op, het ging mij meer om de algemene zin.
En natuurlijk zeg ik ook heus wel eens nee, het is niet zo dat ik nooit nee zeg, maar zonder reden zal ik niet zo snel nee zeggen, want wil mijn kin deren gelukkig zien.
Ik besef wel, dat als kinderen nooit nee horen ze later verwend worden en dan ook nooit nee van iemand zullen accepteren en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.
Als ze vlak voor het eten willen snoepen zeg ik ook nee, als de jongste ´s avonds na het eten in het donker wil buiten spelen zeg ik ook nee. Willen ze iets bv nieuwe ipod, ipad oid, die krijgen ze echt niet, ga maar sparen, deed ik vroeger ook.
Dus jullie zien, nee zeggen doe ik echt wel, maar ja als ze vrijdagavond naar een feestje wil, waarom zou ik nee zeggen.
Als ze dan ook zaterdagavond naar een feestje van de dansschool wil waarom zou ik nee zeggen. Haar schoolwerk gaat prima dus geen reden om nee te zeggen.
donderdag 10 februari 2011 om 01:46
quote:jill92 schreef op 10 februari 2011 @ 01:40:
[...]
Volgens mij is dat niet terecht, het klinkt alsof je je kinderen alles gunt. Probeer het van deze kant te bekijken: Door jezelf af en toe de gelegenheid te geven om tot rust te komen & op te laden ben je een betere moeder voor je kinderen!Thanks Jill92
[...]
Volgens mij is dat niet terecht, het klinkt alsof je je kinderen alles gunt. Probeer het van deze kant te bekijken: Door jezelf af en toe de gelegenheid te geven om tot rust te komen & op te laden ben je een betere moeder voor je kinderen!Thanks Jill92
donderdag 10 februari 2011 om 03:22
Ik begrijp je gevoel, ik zou ook de neiging hebben maar niet te gaan en mijn kind haar zin te geven.
Maar nu sta ik op afstand en denk ik, gaan!!
Een kind kan niet altijd haar zin krijgen en moet ook leren dat het geven en nemen is.
Als moeder sta je altijd voor ze klaar en tuurlijk dat is wat moederschap ook is, maar je bent niet enkel moeder en alleen maar goed voor hun persoonlijk comfort.
Kinderen die altijd maar hun zin krijgen worden er geen leuke volwassenen op en er is niets mis mee weleens wat te moeten laten schieten om wat voor je ouders te betekenen.
Maar nu sta ik op afstand en denk ik, gaan!!
Een kind kan niet altijd haar zin krijgen en moet ook leren dat het geven en nemen is.
Als moeder sta je altijd voor ze klaar en tuurlijk dat is wat moederschap ook is, maar je bent niet enkel moeder en alleen maar goed voor hun persoonlijk comfort.
Kinderen die altijd maar hun zin krijgen worden er geen leuke volwassenen op en er is niets mis mee weleens wat te moeten laten schieten om wat voor je ouders te betekenen.
donderdag 10 februari 2011 om 03:28
quote:Julus schreef op 10 februari 2011 @ 00:42:
Saar, daar gaat het in mijn voorbeeld niet om (het aantal uitjes). Ik ben gewoon van mening dat een kind die rol niet van de moeder over moet nemen.
Maar dat is toch niet het geval.
Er staat een afspraak dat ze op zou passen en op een bepaalde leeftijd vind ik het heel normaal dat ook kinderen een duit in het zakje doen binnen het gezinsleven. Of dat nu huishoudelijke taken zijn, of oppassen.
Het is prima als je een oplossing probeert te zoeken maar als die niet voor handen is mag een kind best een keer pech hebben en haar afspraak na komen. Oppassen dus.
Saar, daar gaat het in mijn voorbeeld niet om (het aantal uitjes). Ik ben gewoon van mening dat een kind die rol niet van de moeder over moet nemen.
Maar dat is toch niet het geval.
Er staat een afspraak dat ze op zou passen en op een bepaalde leeftijd vind ik het heel normaal dat ook kinderen een duit in het zakje doen binnen het gezinsleven. Of dat nu huishoudelijke taken zijn, of oppassen.
Het is prima als je een oplossing probeert te zoeken maar als die niet voor handen is mag een kind best een keer pech hebben en haar afspraak na komen. Oppassen dus.
donderdag 10 februari 2011 om 08:40
quote:iry schreef op 10 februari 2011 @ 03:42:
Ik begrijp je schuldgevoel wel hoor en doorgaans zijn pubers er heel goed in deze te manipuleren voor hun eigen plezier.
Dat hoef je ze niet kwalijk te nemen, maar ook hun zin niet in te geven.
Wat leer je ze daar nu mee.
Thanks Iry,
tuurlijk zijn met name pubers heel goed in het hun eigen leventje leiden. Hun wereld is het belangrijkste, gelukkig is mijn oudste een heel redelijke meid, met soms puberbuien, maar dat mag.
Omdat ze het soms al zo moeilijk hebben met het gedrag van hun vader, wil ik ze juist alles geven wat ik heb, maar er zijn grenzen, want net wat je zegt, ook een kind moet leren dat niet alles kan.
Sommige mensen vielen erover dat ze *op moest passen*, maar ze past ook wel eens ergens anders op, dus daar gaat het niet om. En ze kan kind genoeg zijn, maar soms willen ze dat op deze leeftijd al niet eens meer.
Maar goed, vanochtend zei ze zelf: mam ik wil niet weg vanavond, want ik ben morgenavond al weg en blijf logeren en dan wordt het ook wel heel laat, zaterdagavond ben ik ook al weg en zaterdag overdag is ze een groot deel van de dag weg, omdat ze een wedstrijd ver weg moet spelen. als ik vanavond ook weg ben (en dat duurt tot half 12) dan trek ik het allemaal niet meer.
Het is een verstandige meid, en vaak trekt ze zelf haar eigen conclusies, zo ook nu.
Maar het ging niet alleen over vanavond, ik bedoelde meer van in hoe ver kan en moet je als (alleenstaand) moeder gaan, om je kinderen het idee te geven dat ze niets te kort komen.
Ik heb zelf een leuke jeugd gehad, mijn ouders waren niet moeilijk, maar ook ik mocht natuurlijk niet alles.
Maar toch wil ik mijn kinderen net zo´n fijne jeugd geven als ik zelf heb gehad, en dat lukt natuurlijk niet helemaal, omdat wij gescheiden zijn, de kinderen moeten zich toch enigszins aanpassen, helemaal onbezorgd is het niet voor ze.
Dus probeer je dat op een bepaalde manier te compenseren, maar ook mijn kinderen moeten leren dat ze niet altijd kunnen doen wat ze willen.
Ik begrijp je schuldgevoel wel hoor en doorgaans zijn pubers er heel goed in deze te manipuleren voor hun eigen plezier.
Dat hoef je ze niet kwalijk te nemen, maar ook hun zin niet in te geven.
Wat leer je ze daar nu mee.
Thanks Iry,
tuurlijk zijn met name pubers heel goed in het hun eigen leventje leiden. Hun wereld is het belangrijkste, gelukkig is mijn oudste een heel redelijke meid, met soms puberbuien, maar dat mag.
Omdat ze het soms al zo moeilijk hebben met het gedrag van hun vader, wil ik ze juist alles geven wat ik heb, maar er zijn grenzen, want net wat je zegt, ook een kind moet leren dat niet alles kan.
Sommige mensen vielen erover dat ze *op moest passen*, maar ze past ook wel eens ergens anders op, dus daar gaat het niet om. En ze kan kind genoeg zijn, maar soms willen ze dat op deze leeftijd al niet eens meer.
Maar goed, vanochtend zei ze zelf: mam ik wil niet weg vanavond, want ik ben morgenavond al weg en blijf logeren en dan wordt het ook wel heel laat, zaterdagavond ben ik ook al weg en zaterdag overdag is ze een groot deel van de dag weg, omdat ze een wedstrijd ver weg moet spelen. als ik vanavond ook weg ben (en dat duurt tot half 12) dan trek ik het allemaal niet meer.
Het is een verstandige meid, en vaak trekt ze zelf haar eigen conclusies, zo ook nu.
Maar het ging niet alleen over vanavond, ik bedoelde meer van in hoe ver kan en moet je als (alleenstaand) moeder gaan, om je kinderen het idee te geven dat ze niets te kort komen.
Ik heb zelf een leuke jeugd gehad, mijn ouders waren niet moeilijk, maar ook ik mocht natuurlijk niet alles.
Maar toch wil ik mijn kinderen net zo´n fijne jeugd geven als ik zelf heb gehad, en dat lukt natuurlijk niet helemaal, omdat wij gescheiden zijn, de kinderen moeten zich toch enigszins aanpassen, helemaal onbezorgd is het niet voor ze.
Dus probeer je dat op een bepaalde manier te compenseren, maar ook mijn kinderen moeten leren dat ze niet altijd kunnen doen wat ze willen.
donderdag 10 februari 2011 om 08:48
quote:namita schreef op 10 februari 2011 @ 01:45:
[...]
En natuurlijk zeg ik ook heus wel eens nee, het is niet zo dat ik nooit nee zeg, maar zonder reden zal ik niet zo snel nee zeggen, want wil mijn kin deren gelukkig zien.
Als ze vlak voor het eten willen snoepen zeg ik ook nee, als de jongste ´s avonds na het eten in het donker wil buiten spelen zeg ik ook nee. Willen ze iets bv nieuwe ipod, ipad oid, die krijgen ze echt niet, ga maar sparen, deed ik vroeger ook.
Dus jullie zien, nee zeggen doe ik echt wel, maar ja als ze vrijdagavond naar een feestje wil, waarom zou ik nee zeggen.
Als ze dan ook zaterdagavond naar een feestje van de dansschool wil waarom zou ik nee zeggen.
Je zegt dus alleen nee als het in het belang van de kinderen zelf is. Maar als jouw belang in het geding is, heb je daar moeite mee? Het lijkt me heel goed voor je kinderen als je laat zien dat jij jezelf ook belangrijk vindt. Je hebt in die zin een belangrijke voorbeeldfunctie, zeker als de vader niet zo'n grote rol speelt. Je wilt later toch ook dat ze in relaties met hun partner of kinderen goed voor zichzelf zorgen?
Meer is het niet hoor. Jij zorgt goed voor jezelf. Soms heb je daarbij een conflict met het belang van een kind en dan weeg je af welk belang zwaarder weegt. Zij presteert goed op school, jij op je werk en met je gezin, dus dan hebben jullie allebei een uitje verdiend, als je het zo wil zien.
Mijn jongste laat nog wel eens emotionele chantage op me los als ik een avondje uit wil, maar dan zeg ik: Jammer dan meid, je moeder heeft ook een eigen leven Ik vind dat voor mezelf belangrijk en ook opvoedkundig goed dat ik mezelf niet volledig ten dienste van hen stel.
Wel denk ik dat de verantwoordelijkheid van oppassen iets anders is dan een avondje uitgaan en dat je daar goede afspraken over moet maken met je dochter (ik heb niet het hele topic gelezen, kan zijn dat hier al iets over gezegd is). Bv. een agenda bijhouden waarin jullie activiteiten en uitjes opschrijven. Jij kunt er ook niet van uitgaan dat zij altijd beschikbaar is om op te passen ("want als ze iets anders heeft zeg je gewoon dat ze daar niet naartoe kan"). Zo bedoel jij het niet, maar zo kan een puber dat wel opvatten
Als ze moet oppassen, vraag het dan bijtijds, dan staat er een afspraak. Als zij niet kan, kun jij iets anders regelen. Als er van haar kant op het laatste moment iets tussen komt, dan kun je haar aanspreken op jullie afspraak. Dat is voor iedereen duidelijk.
[...]
En natuurlijk zeg ik ook heus wel eens nee, het is niet zo dat ik nooit nee zeg, maar zonder reden zal ik niet zo snel nee zeggen, want wil mijn kin deren gelukkig zien.
Als ze vlak voor het eten willen snoepen zeg ik ook nee, als de jongste ´s avonds na het eten in het donker wil buiten spelen zeg ik ook nee. Willen ze iets bv nieuwe ipod, ipad oid, die krijgen ze echt niet, ga maar sparen, deed ik vroeger ook.
Dus jullie zien, nee zeggen doe ik echt wel, maar ja als ze vrijdagavond naar een feestje wil, waarom zou ik nee zeggen.
Als ze dan ook zaterdagavond naar een feestje van de dansschool wil waarom zou ik nee zeggen.
Je zegt dus alleen nee als het in het belang van de kinderen zelf is. Maar als jouw belang in het geding is, heb je daar moeite mee? Het lijkt me heel goed voor je kinderen als je laat zien dat jij jezelf ook belangrijk vindt. Je hebt in die zin een belangrijke voorbeeldfunctie, zeker als de vader niet zo'n grote rol speelt. Je wilt later toch ook dat ze in relaties met hun partner of kinderen goed voor zichzelf zorgen?
Meer is het niet hoor. Jij zorgt goed voor jezelf. Soms heb je daarbij een conflict met het belang van een kind en dan weeg je af welk belang zwaarder weegt. Zij presteert goed op school, jij op je werk en met je gezin, dus dan hebben jullie allebei een uitje verdiend, als je het zo wil zien.
Mijn jongste laat nog wel eens emotionele chantage op me los als ik een avondje uit wil, maar dan zeg ik: Jammer dan meid, je moeder heeft ook een eigen leven Ik vind dat voor mezelf belangrijk en ook opvoedkundig goed dat ik mezelf niet volledig ten dienste van hen stel.
Wel denk ik dat de verantwoordelijkheid van oppassen iets anders is dan een avondje uitgaan en dat je daar goede afspraken over moet maken met je dochter (ik heb niet het hele topic gelezen, kan zijn dat hier al iets over gezegd is). Bv. een agenda bijhouden waarin jullie activiteiten en uitjes opschrijven. Jij kunt er ook niet van uitgaan dat zij altijd beschikbaar is om op te passen ("want als ze iets anders heeft zeg je gewoon dat ze daar niet naartoe kan"). Zo bedoel jij het niet, maar zo kan een puber dat wel opvatten
Als ze moet oppassen, vraag het dan bijtijds, dan staat er een afspraak. Als zij niet kan, kun jij iets anders regelen. Als er van haar kant op het laatste moment iets tussen komt, dan kun je haar aanspreken op jullie afspraak. Dat is voor iedereen duidelijk.
Ga in therapie!
donderdag 10 februari 2011 om 09:03
Zo is het Dubiootje, je mag best uitdragen dat je ook een eigen leven hebt( tevens ook wijze les voor mijzelf, want herken de gevoelens van To zeer zeker).
Dat er over het oppassen gestruikeld wordt, je dochter is oud genoeg je beschrijft haar als een verantwoordelijke meid dus ik denk dat ze het punt 1 goed aankan( maar die inschatting maak je als ouder sowieso al) en punt 2, zolang het niet te pas en te onpas gebeurt en met veel ongenoegen van je kind is het een prima bijdrage aan het gezin waar ze inleeft.
Mijn dochter heeft ook altijd opgepast als het een keertje nodig was, zonder problemen en zonder vergoeding, dat laatste zou ik ook van den zotte vinden. Ze krijgen alles wat hun hartje begeert.
Ik betaal ook niet voor een keer stofzuigen, vaatwasser uitruimen, een boodschap doen.
Je participeert aan een gezin en hoe ouder je wordt als kind , hoe meer je je aandeel hoort te hebben( in het redelijke).
Dat heeft ook met leren op eigen benen te staan, verantwoordelijkheden dragen etc.
Ik doe echt veel voor mijn kids, maar als ik van zoon van 14 soms hoor dat moeders nog de broodtrommels klaarmaken voor school denk ik wel.. 14!!
Namita veel plezier in de sauna
Dat er over het oppassen gestruikeld wordt, je dochter is oud genoeg je beschrijft haar als een verantwoordelijke meid dus ik denk dat ze het punt 1 goed aankan( maar die inschatting maak je als ouder sowieso al) en punt 2, zolang het niet te pas en te onpas gebeurt en met veel ongenoegen van je kind is het een prima bijdrage aan het gezin waar ze inleeft.
Mijn dochter heeft ook altijd opgepast als het een keertje nodig was, zonder problemen en zonder vergoeding, dat laatste zou ik ook van den zotte vinden. Ze krijgen alles wat hun hartje begeert.
Ik betaal ook niet voor een keer stofzuigen, vaatwasser uitruimen, een boodschap doen.
Je participeert aan een gezin en hoe ouder je wordt als kind , hoe meer je je aandeel hoort te hebben( in het redelijke).
Dat heeft ook met leren op eigen benen te staan, verantwoordelijkheden dragen etc.
Ik doe echt veel voor mijn kids, maar als ik van zoon van 14 soms hoor dat moeders nog de broodtrommels klaarmaken voor school denk ik wel.. 14!!
Namita veel plezier in de sauna