Schiet ik te kort als moeder?

quote:namita schreef op 10 februari 2011 @ 08:40:

[...]



Omdat ze het soms al zo moeilijk hebben met het gedrag van hun vader, wil ik ze juist alles geven wat ik heb, maar er zijn grenzen, want net wat je zegt, ook een kind moet leren dat niet alles kan.



Maar het ging niet alleen over vanavond, ik bedoelde meer van in hoe ver kan en moet je als (alleenstaand) moeder gaan, om je kinderen het idee te geven dat ze niets te kort komen.



Ik heb zelf een leuke jeugd gehad, mijn ouders waren niet moeilijk, maar ook ik mocht natuurlijk niet alles.

Maar toch wil ik mijn kinderen net zo´n fijne jeugd geven als ik zelf heb gehad, en dat lukt natuurlijk niet helemaal, omdat wij gescheiden zijn, de kinderen moeten zich toch enigszins aanpassen, helemaal onbezorgd is het niet voor ze.

Dus probeer je dat op een bepaalde manier te compenseren, maar ook mijn kinderen moeten leren dat ze niet altijd kunnen doen wat ze willen.



Je dochter kent haar eigen grenzen beter dan dat jij ze kent, geloof ik Namita Je schrijft zelf wat het probleem is: je voelt je schuldig over de scheiding, hun vader schiet te kort en jij probeert dat te compenseren. Je wilt ze alles geven wat je hebt (!) en dat botst met het opleggen van grenzen.



Ik herken dat wel, ook al voel ik me niet verantwoordelijk voor het mislukken van mijn huwelijk, voelde ik me aanvankelijk wel heel schuldig tegenover de kinderen. Ook hun vader neemt zijn verantwoordelijkheid niet zoals het moet. Ik heb moeten leren om dat schuldgevoel om te zetten in verantwoordelijkheidsgevoel. Ik neem net als jij op alle vlakken mijn verantwoordelijkheid. Dus hoef ik me niet schuldig te voelen (schuldgevoel is de negatieve vorm van verantwoordelijkheid). De scheiding is gebeurd, ik weet van mezelf dat ik er alles aan heb gedaan het huwelijk te redden, dus ook op dat punt heb ik mijn verantwoordelijkheid genomen.



Het moeilijke punt is als je ex dat niet doet en je ziet dat je kinderen daaronder lijden. In mijn huwelijk was ik gewend het grootste deel van de verantwoordelijkheid op me te nemen. Ook een groot deel van die van mijn ex. Dat patroon zette zich na het huwelijk door. Als hij te kort schoot, voelde ik me dus schuldig. Ik heb nu geleerd zijn verantwoordelijkheid te scheiden van de mijne. Ik neem de mijne, dubbel en dwars ook. Ja, ik moet de rommel opruimen als hij het laat afweten en dat doe ik. Ik troost ze als ze verdrietig zijn, ik praat met ze als ze hun vader missen.



Maar ik weiger om vader te spelen. Ze hebben namelijk al een vader. Het enige wat ik kan zijn, is een goede moeder. Geen perfecte supermoeder die alles wat ze bij hun vader missen aanvult. Gewoon een goede moeder, net zoals jij.



Als jij ze leert dat ze op jou kunnen rekenen, niet alleen voor de leuke dingen maar ook voor een goede, consequente opvoeding en het bijbrengen van belangrijke waarden, dan is dat goud waard. Dan hoef je helemaal niets te compenseren. Dat weegt, gezien jouw rol, zeker op tegen de soms negatieve invloed van hun vader. Door zijn falen te compenseren is voor je kinderen de scheiding tussen jou en hun vader niet meer duidelijk. Het is een manier van zijn gedrag goedpraten. Door zijn verantwoordelijkheid over te nemen, werk je in de hand dat zij jou ook als verantwoordelijk zullen zien. Dan hebben ze twee ouders die te kort schieten.

dank je Dubiootje voor je post, ik neem hem ook ter harte

quote:Julus schreef op 10 februari 2011 @ 00:42:

Saar, daar gaat het in mijn voorbeeld niet om (het aantal uitjes). Ik ben gewoon van mening dat een kind die rol niet van de moeder over moet nemen.In dat geval laat TO haar oudste niet meer oppassen (mist ze ook die inkomsten) en neemt ze een oppas voor zulke gelegenheden. Dan kan haar dochter op die avonden ook niet uit.

Graag gedaan, Iry Het is moeilijk om je niet schuldig te voelen, hè?

Het is ook niet de rol van de moeder overnemen, tenminste zo zie ik het niet, het is steeds meer een rol krijgen naar volwassenheid toe.

Je laat als ouder ook zien, ik acht jou in staat dat je dat kan, ik vertrouw je, we doen het steeds meer samen.



Een gezin is teamwork, niet een afgepeigerde moeder die er alleen voor staat.En ja het is zuur dat ze in een gescheiden situatie opgroeien( tell me about it) en je daardoor meer teamwork moet leveren.

Je taak is ook volwassenen af te leveren, geen prinsjes en prinsesjes. Dan gaat de wereld wel te hard worden voor ze.

Leren dat je wat voor elkaar doet.

Leren dat niet alles kan.

quote:dubiootje schreef op 10 februari 2011 @ 09:26:

Graag gedaan, Iry Het is moeilijk om je niet schuldig te voelen, hè?



Zeer zeker

Ik herken Namita's gevoel ook heel erg, schuldgevoel kleurt ook zo je beeld wie en wat je bent als moeder, eigenlijk doe je vooral jezelf te kort.

( damn waarom kan ik het altijd zo goed een ander vertellen, maar niet tegen mijzelf)

Het is idd wel zaak tijdig daar afspraken over te maken.

Kinderen hebben zelf ook een agenda,als je dat maar blijft respecteren.



Ik heb met dochter ook weleens gehad dat ik een afspraak had en er later wat op haar pad kwam.

Ik zal dan wel mijn best doen voor haar een alternatief te vinden, liet haar dan overigens ook zelf daar in meedenken en het soms ook zelf regelen( toen ze wat ouder was).

Helemaal mee eens, Iry. Een kind van 14, bijna 15, loopt echt geen schade op als het af en toe op broertjes of zusjes moet oppassen. Zelfs als dat onbetaald zou zijn! Het is een normale bijdrage aan het gezin.



Uitjes zijn extraatjes, geen recht. Je hoeft je als moeder niet in allerlei bochten te wringen om je kind in staat te stellen elk leuk ding dat voorbijkomt te kunnen doen. Ook als je zelf wel iets leuks gaat doen. Die scheve verhouding is helemaal prima: jij bent namelijk de ouder. Net zoals ik weleens iets voor mezelf koop terwijl ik net tegen de kinderen heb gezegd dat ze iets niet mochten hebben. Ik werk er namelijk voor



(haha, klink ik gemeen nu? )



Uit onderzoek is gebleken dat een voordeel van een scheiding is dat kinderen zelfstandiger opgroeien.

Jongste kinderen uitbesteden naar hun vriendjes, als doordeweekse logeerpartij? Als dat incidenteel gebeurt denk ik dat andere ouders daar niet zo heel veel moeite mee hebben. Toch een oppas achter de hand houden voor noodgevallen?



Ik ben niet van mening dat je niet genoeg doet voor je kinderen. Maar er is geen enkele reden waarom ook de oudste niet gewoon kind mag zijn en bij kind zijn hoort lekker naar de uitvoering van vriendinnen gaan.



Overigens kun je haar ook vragen of de kleintjes mee mogen, zo klein zijn die ook weer niet en die uitvoering zal toch niet eeuwig duren.

Goede aanpak van jou, Iry, om je dochter mee te laten werken aan een oplossing. Zo zie je, Namita, je kan een deel van de verantwoordelijkheid ook delegeren

15?

Ze willen niet eens kind zijn, ze willen als volwassenen behandeld worden , volwassen dingen doen.

Prima, als je dat kan en ik acht dat ook, be my guest.

Maar dan niet ineens kind zijn als je wat voor mij moet doen, toetiemeloetie ermee.

( mijn kids hebben er overigens nooit problemen mee)

namita, ik denk dat alle ouders die gevoelens wel hebben. wanneer doe je het goed, maar gezien de reactie van je oudste zeg ik;,,chapeau meid, je hebt haar goed opgevoed, ze is gelukkig!,,

t is gewoon als alleenstaande ouder wat lastiger, je bent altijd de enige eindverantwoordelijke. en dat is gewoon zwaar.

maar af en toe moet je er gewoon even uit, op een gegeven moment denk je dat je naam mam is en neurie je bob de bouwer liedjes bij de ah.

mijn familie woont een eind van me af, bijna elke vakantie kunnen mijn kinderen daar een paar dagen tot een dikke week logeren.

ze hebben het daar heerlijk, ik bel niet meer als ze daar zijn en ik word alleen gebeld als er echt iets aan de hand is.

ik gedraag me die dagen als een echte vrijgezel, scheuren op de motor, lekker een keer stappen, enz.

normaal maak ik weleens gebruik van een oppas, niet vaak, maar die mini vakanties zijn super, kan ik er weer poosje tegen.

soms moet je je gewoon even opladen/ontladen. een moeder die goed voor zichzelf zorgt en lekker in haar vel zit is ook een betere moeder.

quote:dubiootje schreef op 10 februari 2011 @ 09:46:

Goede aanpak van jou, Iry, om je dochter mee te laten werken aan een oplossing. Zo zie je, Namita, je kan een deel van de verantwoordelijkheid ook delegeren



Goh.. ik voel mij ineens een geweldige ouder



Dochter is inmiddels 21 en zeer zelfstandig, ben heel trots op haar.

En ja, ben er nog steeds voor haar, dat houdt niet op.

Maar toch fijn dat ze niet in paniektoestand verkeerde toen ze op kamers ging.. en ik ook niet.

Je bent ook een geweldige moeder, Iry

Ik vind het onzin als je thuis zou blijven, zo geef je het signaal af dat moeder wel slooft en zichzelf alle pleziertjes ontzegt.

Je bent er voor je kinderen, ze heeft genoeg leuke dingen in het verschiet, maar vanavond even niet...kan je dochter niet een vriendin uitnodigen om het toch een beetje gezellig temaken?

Het meisje is dus wel een verdomd goede oppas als je de drie wel samen alleen durft te laten maar de twee jongsten niet. Zou haar dan gewoon betalen voor de oppasdienst en op die manier maak je er ook een echt contract van, met afspraak is afspraak. Hoe zou het trouwens verlopen als je de jongsten wel alleen thuis laat met een buurvrouw of buurman als achterwacht? Wat verwacht je dat ze gaan uithalen? Ik zou mijn elfjarige bij uitzonderlijke gelegenheid wel alleen durven laten voor een avondje namelijk. Alleen met (jongere) broertjes nog lange niet.

quote:Julus schreef op 10 februari 2011 @ 00:45:

Trek ik het nog even verder door; de 14-jarige zou dan samen met de 11-jarige 's avonds thuis zijn. Wat als er iets gebeurt?

Daar zou ik me schuldig over voelen..





Er stond laatst een jochie van 2 in de krant, zijn vader had een ongeluk gehad en dat kind belde zelf 911. Amerika, ik weet het. Maar een kind van 14 en een kind van 11 kunnen volgens mij best één keer een avond alleen zijn. Telefoonnummer op tafel van de sauna, je 06nummer hebben ze, 112 zal ook wel bekend zijn, buren eventueel inlichten dat je er éénmalig niet bent voor als er echt iets gebeurt, dat ze weten waarom de kinderen alleen thuis zijn.

Zo zou ik het misschien doen. Ik heb nooit in zo'n situatie gezeten. Ik heb wel eens nee gezegd tegen mijn dochter, omdat ik al eens iets anders gepland had. Maar dochter is wel veel ouder.

Je geeft zelf al aan dat je veel doet voor/met je kinderen, nu wil je zelf een keer iets. Daar mag ook wel een klein beetje begrip tegenover staan van je kinderen! Die weten ergens gerust wel dat moeder er altijd maar is. Het gaat toch niet om de diploma-uitreiking ofzo? Ga gewoon lekker naar de sauna!!! Bij kinderen onder de 10 jaar vind ik het een ander verhaal.

quote:dubiootje schreef op 10 februari 2011 @ 09:54:

Je bent ook een geweldige moeder, Iry Wat lief

En wat als er iets gebeurt als ze naar die uitvoering gaan? Een kind van 14 moet je toch echt loslaten. Ik denk dat je het vertrouwen moet opbouwen door ze vrijheid en verantwoordelijkheid te geven die ze aankunnen. Daar bewijs je je een dienst mee, dus daar hoef je je ook niet schuldig over te voelen



Kinderen van 13 en 11 zou ik niet zo snel een hele avond alleen laten. Misschien als je een paar straten verder bent, en met de buren als achterwacht inderdaad.

Mamz, ze wordt er ook voor betaald.

Dochter heeft er meer baat bij als ze ook leert dat ze (oppas)afspraken na moet komen en dat als ze het vergeet, de consequenties voor haarzelf zijn. Gewoon gaan. Het is niet alsof ze nooit buitenkomt of dat jij steeds de hort opgaat.

Ik heb geen zin om weer alles terug te lezen maar ik dacht dat de dochter alleen bij andere adresjes kreeg betaald, Dubio.



Overigens zou ik zelf ook wel hemel en aarde willen bewegen om naar die sauna te gaan als ik dat eenmaal zo had afgesproken. Dus in die zin ben ik het wel eens met afspraak is afspraak. Maar in het algemeen is het goed om te zorgen dat er toch een achtervang is voor dit soort noodgevallen, het gaat voor dochter ook niet om zomaar een uitje, maar iets dat vrij eenmalig is.

Eens met Nessemeisje. Als moeder het oplost als dochter een dubbele afspraak maakt, dan leert ze niet daar de consequenties van te aanvaarden. Ervan uitgaande dat er een afspraak staat en dat TO er niet vanuit gaat dat dochter wel kan oppassen, maar dit niet duidelijk meedeelt. Juist als het iets eenmaligs of belangrijks is, moet ze daar zelf goed op letten (zo belangrijk was het blijkbaar niet, omdat dochter het inmiddels zelf heeft afgezegd.)



Mamz, TO betaalt dochter omdat ze ook elders tegen betaling oppast.

quote:Julus schreef op 10 februari 2011 @ 00:31:

Ik vind dat je zelf thuis moet blijven. Je kunt niet van je kind verwachten dat het thuisblijft om op broertje of zusje te passen, jij bent de moeder.Dat vind ik ook. Het zijn jouw kinderen, niet die van je dochter. Alhoewel ik wel vind dat kinderen ook hun verantwoordelijkheden moeten leren, zijn nu juist de kinderen niet haar verantwoordelijkheid, maar de jouwe.

Dus jullie vinden principieel dat kinderen niet voor hun broertjes of zusjes moeten zorgen? Nooit? Of kun je dat in bepaalde gevallen of voor bepaalde taken wel vragen? En wat als ze het zelf graag willen?