Kinderen
alle pijlers
Zoontje met HSP?
dinsdag 1 februari 2011 om 09:25
Hoi,
Mijn zoontje van 8 is al zijn hele leven "anders".
Al vanaf baby kon ik aan hem merken dat er wat aan de hand was, dan balde hij zijn vuistjes en trilde met zijn hele lijfje, het leek op woede of zo.
Toen hij rond de twee was kwam ik erachter dat hij heel erg bang is voor geluiden, zelfs het suizen van de verwarmingsbuizen vond hij eng. Ik heb hem naar zijn grote zus op haar slaapkamer verhuisd, maar nooit echt het idee gehad dat het hielp en inmiddels hebben ze allebei weer een eigen kamer.
Hij is gewoon bang. Hij valt ook nu niet in zijn eentje in slaap, blijf bij hem tot hij in slaap is gevallen, hij wil niet alleen boven zijn.
Heeft van kleins af aan woedeaanvallen en dan maakt hij ook dingen stuk, heb hem als klein mannetje nooit op de gang kunnen zetten als straf, hij zou de deur eruit geschopt hebben. Sloeg als peuter in z'n woede met zijn voorhoofd op de grond.
Hij roept als we boos op hem zijn dat hij dan wel van de trap springt, dan is hij dood en zijn we van hem af.
Hij slaapt geen nacht door, ik moet bij hem blijven als hij onder de douche staat, hij durft niet alleen in huis te zijn
Op school is hij het perfecte kind, leert heel goed, haalt hele goede cijfers, is lief en reteslim. Hij vertelt mij dingen waarvan ik het bestaan niet wist, zoals de Nascalijnen in Peru. Hij zoekt het op op de laptop en laat het me zien, weet alles tot in de details te vertellen. Hij kent heel veel bijzondere dingen, heeft het over Mount Rushmore, over de Queen Mary 2 en nog veel meer.
Ben maar eens gaan speuren op internet en heb dit gevonden op een site over hoog sensitieve kinderen:
snel schrikken
last hebben van kleren die kriebelen, naden in sokken of kledingmerkjes tegen de huid
niet houden van verrassingen
meer leren van een vriendelijke terechtwijzing dan van strenge straf
lijkt gedachten te kunnen lezen
moeilijke woorden gebruiken voor de leeftijd
elk vreemd geurtje ruiken
een scherpzinnig gevoel voor humor hebben
zeer intuïtief lijken
moeilijk in slaap te krijgen na een opwindende dag
moeite hebben met grote veranderingen
wil zich verkleden als de kleren nat of zanderig zijn geworden
veel vragen stellen
perfectionistisch zijn
oog hebben voor het verdriet van anderen
van rustige spelletjes houden
diepzinnige, beschouwende vragen stellen
zeer gevoelig zijn voor pijn
slecht kunnen tegen een luidruchtige omgeving
oog hebben voor detail (iets dat van plaats is veranderd, een verandering in iemand uiterlijk)
eerst kijken of het veilig is alvorens ergens in te klimmen
het best presteren wanneer er geen vreemden bij zijn
de dingen intensief beleven
Het enige wat ik niet herken is dat van die kriebelende kleren en het best presteren als er geen vreemden bij zijn.
Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts, misschien voor een doorverwijzing naar een kinderpsycholoog, maar kan pas volgende week terecht.
Nu ik dit teruglees denk ik, is het nou wel zo erg allemaal? Maar ik denk dat ik aan mijn plafond zit, die gebroken nachten breken me op, een half uur op zijn kamer tot hij slaapt kan ik bijna niet meer opbrengen na al die jaren.
Heeft iemand hier ervaringen mee? Ik heb in mijn omgeving helemaal niemand die dit herkent.
Mijn zoontje van 8 is al zijn hele leven "anders".
Al vanaf baby kon ik aan hem merken dat er wat aan de hand was, dan balde hij zijn vuistjes en trilde met zijn hele lijfje, het leek op woede of zo.
Toen hij rond de twee was kwam ik erachter dat hij heel erg bang is voor geluiden, zelfs het suizen van de verwarmingsbuizen vond hij eng. Ik heb hem naar zijn grote zus op haar slaapkamer verhuisd, maar nooit echt het idee gehad dat het hielp en inmiddels hebben ze allebei weer een eigen kamer.
Hij is gewoon bang. Hij valt ook nu niet in zijn eentje in slaap, blijf bij hem tot hij in slaap is gevallen, hij wil niet alleen boven zijn.
Heeft van kleins af aan woedeaanvallen en dan maakt hij ook dingen stuk, heb hem als klein mannetje nooit op de gang kunnen zetten als straf, hij zou de deur eruit geschopt hebben. Sloeg als peuter in z'n woede met zijn voorhoofd op de grond.
Hij roept als we boos op hem zijn dat hij dan wel van de trap springt, dan is hij dood en zijn we van hem af.
Hij slaapt geen nacht door, ik moet bij hem blijven als hij onder de douche staat, hij durft niet alleen in huis te zijn
Op school is hij het perfecte kind, leert heel goed, haalt hele goede cijfers, is lief en reteslim. Hij vertelt mij dingen waarvan ik het bestaan niet wist, zoals de Nascalijnen in Peru. Hij zoekt het op op de laptop en laat het me zien, weet alles tot in de details te vertellen. Hij kent heel veel bijzondere dingen, heeft het over Mount Rushmore, over de Queen Mary 2 en nog veel meer.
Ben maar eens gaan speuren op internet en heb dit gevonden op een site over hoog sensitieve kinderen:
snel schrikken
last hebben van kleren die kriebelen, naden in sokken of kledingmerkjes tegen de huid
niet houden van verrassingen
meer leren van een vriendelijke terechtwijzing dan van strenge straf
lijkt gedachten te kunnen lezen
moeilijke woorden gebruiken voor de leeftijd
elk vreemd geurtje ruiken
een scherpzinnig gevoel voor humor hebben
zeer intuïtief lijken
moeilijk in slaap te krijgen na een opwindende dag
moeite hebben met grote veranderingen
wil zich verkleden als de kleren nat of zanderig zijn geworden
veel vragen stellen
perfectionistisch zijn
oog hebben voor het verdriet van anderen
van rustige spelletjes houden
diepzinnige, beschouwende vragen stellen
zeer gevoelig zijn voor pijn
slecht kunnen tegen een luidruchtige omgeving
oog hebben voor detail (iets dat van plaats is veranderd, een verandering in iemand uiterlijk)
eerst kijken of het veilig is alvorens ergens in te klimmen
het best presteren wanneer er geen vreemden bij zijn
de dingen intensief beleven
Het enige wat ik niet herken is dat van die kriebelende kleren en het best presteren als er geen vreemden bij zijn.
Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts, misschien voor een doorverwijzing naar een kinderpsycholoog, maar kan pas volgende week terecht.
Nu ik dit teruglees denk ik, is het nou wel zo erg allemaal? Maar ik denk dat ik aan mijn plafond zit, die gebroken nachten breken me op, een half uur op zijn kamer tot hij slaapt kan ik bijna niet meer opbrengen na al die jaren.
Heeft iemand hier ervaringen mee? Ik heb in mijn omgeving helemaal niemand die dit herkent.
zondag 6 februari 2011 om 00:11
zondag 6 februari 2011 om 12:11
zondag 6 februari 2011 om 12:33
Of HSP nou een mythe is of niet, laat ik even in het midden. Ik herken veel uit mijn jeugd in jouw verhaal over je zoon (niet alles, maar het angstige, het dreigen met van de trap springen, het interesse hebben in voor mijn leeftijd bijzondere zaken).
Ik zou je willen aanraden (naast bezoek aan de huisarts, dat moet je sowieso doen om andere dingen uit te (laten) sluiten!!!) eens te kijken of je iets kunt met de boeken van Elaine Aron. Of je nou wel of niet iets kunt met het label HSP: er staan tips in hoe met gevoelige kinderen om te gaan.
Tegen mijn ouders werd ook altijd gezegd dat ze harder moesten zijn voor mij, ik was een "watje". Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat mijn ouders dat advies nooit opgevolgd hebben, want ik had juist rust en begrip nodig en ben uiteindelijk vanzelf over veel dingen heen gegroeid. Zonder label/etiketje.
Ik zou je willen aanraden (naast bezoek aan de huisarts, dat moet je sowieso doen om andere dingen uit te (laten) sluiten!!!) eens te kijken of je iets kunt met de boeken van Elaine Aron. Of je nou wel of niet iets kunt met het label HSP: er staan tips in hoe met gevoelige kinderen om te gaan.
Tegen mijn ouders werd ook altijd gezegd dat ze harder moesten zijn voor mij, ik was een "watje". Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat mijn ouders dat advies nooit opgevolgd hebben, want ik had juist rust en begrip nodig en ben uiteindelijk vanzelf over veel dingen heen gegroeid. Zonder label/etiketje.
zondag 6 februari 2011 om 12:47
Ik herken mijn kinderen en mezelf van vroeger er ook in.
Wij zijn allemaal prima zoals we zijn, met alle "negatieve" én fijne dingen, en hoeven niet anders te worden of anders behandeld te worden. Dat leer ik mijn kinderen. Je hoeft dingen die afwijken niet 'aan te pakken'. Afwijken mag.
Wij voeden onze kinderen op ons gevoel op, en het gaat prima met ze. Soms niet. Zoals bij alle mensen. Niet alles hoeft panklaar gelabeld te worden, noch opgelost, zo is het leven.
Gevoeligerds moeten er ook zijn en vinden prima hun weg naar volwassenheid.
Laten merken dat je kind prima is zoals het is en er vooral géén extra aandacht aan besteden, dat kan ik je aanraden.
Wij zijn allemaal prima zoals we zijn, met alle "negatieve" én fijne dingen, en hoeven niet anders te worden of anders behandeld te worden. Dat leer ik mijn kinderen. Je hoeft dingen die afwijken niet 'aan te pakken'. Afwijken mag.
Wij voeden onze kinderen op ons gevoel op, en het gaat prima met ze. Soms niet. Zoals bij alle mensen. Niet alles hoeft panklaar gelabeld te worden, noch opgelost, zo is het leven.
Gevoeligerds moeten er ook zijn en vinden prima hun weg naar volwassenheid.
Laten merken dat je kind prima is zoals het is en er vooral géén extra aandacht aan besteden, dat kan ik je aanraden.
zondag 6 februari 2011 om 16:36
Ik heb ook echt nog nooit gehoord dat mensen bij een paragnost vandaan kwamen en dat deze gezegd had dat het kind in kwestie níet paranormaal begaafd was dan wel hoog-sensitief. Net zoals wanneer je met vage klachten naar een natuurgenezer gaat, dan heb je áltijd een candidiasis en hypoglycaemie. Maar ja, zeg nooit nooit...
Heel veel van de kenmerken die bij HSP genoemd worden, gelden ook voor ASS. Maakt inderdaad niet zo uit hoe je het noemt, maar het is wel handig om te weten hoe iemand in elkaar zit en waar problematiek vandaan komt. Toch weet je dat ook weer niet per definitie als een diagnose gesteld wordt, want zoals iemand anders ook al schrijft is de ene autist de andere ook niet. Mijn oudste zoontje heeft de diagnose syndroom van Asperger vorig jaar gekregen, terwijl ik zelf altijd vond dat hij te weinig kenmerken had voor een diagnose. Hij is echter op school geobserveerd en getest en daar was hij toch anders, zijn 'dingetjes' waren daar veel sterker aanwezig dan thuis, waar hij over het algemeen kan doen wat hem boeit en waar hij zin in heeft, en zichzelf mag zijn.
Angst voor verandering, woede-aanvallen en angsten heeft hij niet of nauwelijks, vooralsnog (hij is bijna 7,5 jaar oud nu). Hij speelt heel graag met andere kinderen, maar bepaalt dan wel liefst het spel. Hij begrijpt het niet goed dat anderen het niet automatisch leuk vinden dat hij altijd de baas wil zijn in rollenspellen en de regels wil bepalen. Hij is geïnteresseerd in zaken waar de meeste kinderen zich niet mee bezighouden en ziet details die mij nooit opvallen, bijvoorbeeld of er opeens een sticker op een lantaarnpaal zit.
Het meest merk ik eigenlijk dat er 'iets' is aan zijn informatieverwerking en manier van praten en vertellen. Als hij iets vertelt, lijkt het soms of hij een bandje afspeelt, hij 'doceert' dan. Vooral als hij iets herhaalt dat ik, of de juf, of iemand op tv of zo gezegd heeft en hij vertelt daarover. Als hij iets puur vanuit zichzelf vertelt, heeft hij dat niet. Hij wil per se zijn verhaal afmaken en doet dat ook, werkt woorden ook helemaal 'af', zeker als hij 'doceert'. Dat móet die informatie er op die manier uit en niet anders. Hij voelt niet aan dat een onderwerp misschien al voorbij is. Dat herken ik trouwens ook bij mijn man; die kan in een gesprek opeens iets zeggen over iets waar het al niet meer over gaat. Hij heeft blijkbaar wat langer nodig om te verwerken wat er allemaal gezegd wordt en hoe hij daarop wil reageren. Dat kan lastig zijn als je daar geen oog voor hebt. Zo heb ik jaren geleden eens een zakelijk gesprek gevoerd met iemand, die ongeveer op 40% van mijn snelheid zat, zeg maar. Dan had ik het over iets en ging hij opeens door op iets dat in mijn ogen allang afgesloten was. Mijn conclusie toen was dat met die man niet te praten viel en dat we helemaal niet 'klikten', ik vond het heel naar. Inmiddels ben ik ouder en wijzer, haha, en zie ik die dingen veel beter. Nu mijn zoon de diagnose Asperger heeft, zie ik in de familie ook patronen en in mezelf.
Over de kenmerken van HSP en/of ASS nog even: mijn jongste zoon is bijna 6 jaar. Ik zeg wel eens dat beide zonen om beurten een ASS- dan wel AD(H)D-kenmerkje uit de hoge hoed getrokken hebben toen de eigenschappen werden uitgedeeld. Zo heeft mijn jongste vaak last van kleding die kriebelt, als het maar even een beetje niet lekker voelt raakt hij zwaar geïrriteerd. En dat heeft mijn oudste niet. De jongste - die nooit een diagnose ASS zou krijgen - kan er moeilijk tegen als iets ander loopt dan hij zich had voorgesteld, dat kan wel even drama opleveren. En dat heeft de oudste ook weer niet of nauwelijks.
Kortom: ach ja... maakt het uit hoe het heet... aan de ene kant niet, aan de andere wel. Je kunt meer begrip voor iemand hebben en hem beter begrijpen als je weet hoe iets in elkaar zou kunnen steken. Maar je zult, ongeacht een diagnose, altijd naar de persoon in kwestie moeten kijken. Wat heeft hij/zij nodig? Wat kun je doen om te helpen en het kind zo goed mogelijk te begeleiden, wie kun je daartoe inschakelen en waar vind je 'lot'genoten etc.?
En als je dicht bij je kind staat zegt je gevoel je heel veel. Ik laat me daar het vaakst toch door leiden, ik ken mijn kinderen heel goed en denk het dan toch het beste te weten. Nu beschik ik wel over enige kennis wat psyche en gezondheid betreft, dat scheelt misschien iets, ik weet het niet.
Pas in elk geval op met paragnosten etc, want ook als iemand er zelf echt van overtuigd is de juiste antwoorden 'door te krijgen', is dat vaak pertinente onzin. Als iets helpt, dan helpt het (ik ben met mijn jongste, die 'voetkriebels' had als hij niet kon slapen en waarover geen reguliere kennis bestaat en geen behandelsuggesties, ook bij een vrouw geweest die 'energetisch opereert' en magnetiseert en hij is ervan af) en sommige dingen schaden niet. Maar laat je niet meeslepen en zeker niet leiden door 'boodschappen van gene zijde' etc, diagnoses ook niet geloven. Dat heeft geen enkele zin.
Ik raak de draad van mijn eigen geschrijf nu een beetje kwijt, zal er eens mee stoppen, haha. Succes met de vervolgstappen, want het zal heel naar zijn als je kind zo bang is voor van alles, vooral ook voor hemzelf natuurlijk...
xYella.
Heel veel van de kenmerken die bij HSP genoemd worden, gelden ook voor ASS. Maakt inderdaad niet zo uit hoe je het noemt, maar het is wel handig om te weten hoe iemand in elkaar zit en waar problematiek vandaan komt. Toch weet je dat ook weer niet per definitie als een diagnose gesteld wordt, want zoals iemand anders ook al schrijft is de ene autist de andere ook niet. Mijn oudste zoontje heeft de diagnose syndroom van Asperger vorig jaar gekregen, terwijl ik zelf altijd vond dat hij te weinig kenmerken had voor een diagnose. Hij is echter op school geobserveerd en getest en daar was hij toch anders, zijn 'dingetjes' waren daar veel sterker aanwezig dan thuis, waar hij over het algemeen kan doen wat hem boeit en waar hij zin in heeft, en zichzelf mag zijn.
Angst voor verandering, woede-aanvallen en angsten heeft hij niet of nauwelijks, vooralsnog (hij is bijna 7,5 jaar oud nu). Hij speelt heel graag met andere kinderen, maar bepaalt dan wel liefst het spel. Hij begrijpt het niet goed dat anderen het niet automatisch leuk vinden dat hij altijd de baas wil zijn in rollenspellen en de regels wil bepalen. Hij is geïnteresseerd in zaken waar de meeste kinderen zich niet mee bezighouden en ziet details die mij nooit opvallen, bijvoorbeeld of er opeens een sticker op een lantaarnpaal zit.
Het meest merk ik eigenlijk dat er 'iets' is aan zijn informatieverwerking en manier van praten en vertellen. Als hij iets vertelt, lijkt het soms of hij een bandje afspeelt, hij 'doceert' dan. Vooral als hij iets herhaalt dat ik, of de juf, of iemand op tv of zo gezegd heeft en hij vertelt daarover. Als hij iets puur vanuit zichzelf vertelt, heeft hij dat niet. Hij wil per se zijn verhaal afmaken en doet dat ook, werkt woorden ook helemaal 'af', zeker als hij 'doceert'. Dat móet die informatie er op die manier uit en niet anders. Hij voelt niet aan dat een onderwerp misschien al voorbij is. Dat herken ik trouwens ook bij mijn man; die kan in een gesprek opeens iets zeggen over iets waar het al niet meer over gaat. Hij heeft blijkbaar wat langer nodig om te verwerken wat er allemaal gezegd wordt en hoe hij daarop wil reageren. Dat kan lastig zijn als je daar geen oog voor hebt. Zo heb ik jaren geleden eens een zakelijk gesprek gevoerd met iemand, die ongeveer op 40% van mijn snelheid zat, zeg maar. Dan had ik het over iets en ging hij opeens door op iets dat in mijn ogen allang afgesloten was. Mijn conclusie toen was dat met die man niet te praten viel en dat we helemaal niet 'klikten', ik vond het heel naar. Inmiddels ben ik ouder en wijzer, haha, en zie ik die dingen veel beter. Nu mijn zoon de diagnose Asperger heeft, zie ik in de familie ook patronen en in mezelf.
Over de kenmerken van HSP en/of ASS nog even: mijn jongste zoon is bijna 6 jaar. Ik zeg wel eens dat beide zonen om beurten een ASS- dan wel AD(H)D-kenmerkje uit de hoge hoed getrokken hebben toen de eigenschappen werden uitgedeeld. Zo heeft mijn jongste vaak last van kleding die kriebelt, als het maar even een beetje niet lekker voelt raakt hij zwaar geïrriteerd. En dat heeft mijn oudste niet. De jongste - die nooit een diagnose ASS zou krijgen - kan er moeilijk tegen als iets ander loopt dan hij zich had voorgesteld, dat kan wel even drama opleveren. En dat heeft de oudste ook weer niet of nauwelijks.
Kortom: ach ja... maakt het uit hoe het heet... aan de ene kant niet, aan de andere wel. Je kunt meer begrip voor iemand hebben en hem beter begrijpen als je weet hoe iets in elkaar zou kunnen steken. Maar je zult, ongeacht een diagnose, altijd naar de persoon in kwestie moeten kijken. Wat heeft hij/zij nodig? Wat kun je doen om te helpen en het kind zo goed mogelijk te begeleiden, wie kun je daartoe inschakelen en waar vind je 'lot'genoten etc.?
En als je dicht bij je kind staat zegt je gevoel je heel veel. Ik laat me daar het vaakst toch door leiden, ik ken mijn kinderen heel goed en denk het dan toch het beste te weten. Nu beschik ik wel over enige kennis wat psyche en gezondheid betreft, dat scheelt misschien iets, ik weet het niet.
Pas in elk geval op met paragnosten etc, want ook als iemand er zelf echt van overtuigd is de juiste antwoorden 'door te krijgen', is dat vaak pertinente onzin. Als iets helpt, dan helpt het (ik ben met mijn jongste, die 'voetkriebels' had als hij niet kon slapen en waarover geen reguliere kennis bestaat en geen behandelsuggesties, ook bij een vrouw geweest die 'energetisch opereert' en magnetiseert en hij is ervan af) en sommige dingen schaden niet. Maar laat je niet meeslepen en zeker niet leiden door 'boodschappen van gene zijde' etc, diagnoses ook niet geloven. Dat heeft geen enkele zin.
Ik raak de draad van mijn eigen geschrijf nu een beetje kwijt, zal er eens mee stoppen, haha. Succes met de vervolgstappen, want het zal heel naar zijn als je kind zo bang is voor van alles, vooral ook voor hemzelf natuurlijk...
xYella.
woensdag 10 augustus 2011 om 15:22
Kleine update:
Ben (alleen) naar de huisarts geweest, die het toch allemaal wel wat zorgelijk vond. Aan onze HApraktijk zit een psycholoog verbonden met wie man, zoon en ik een gesprek hebben gehad.
Naar aanleiding daarvan zijn we doorverwezen naar psychiatrie jeugd. Het voelde niet goed; te zwaar; onderbuikgevoel dat dat te ver ging. We hebben het niet gedaan en verder gezocht.
School had het idee dat zoon hoogbegaafd is en wilde hem daar graag op testen. De dame met wie ik een gesprek kreeg over zoon vroeg of hij problemen had.
Na mijn verhaal stelde ze voor om een kindercoach in te schakelen. Zo gezegd, zo gedaan.
Dit voelt goed. Ze is lief voor hem en benadert alles positief. De insteek is niet: waarom ben jij zo, maar hoe kunnen we je helpen.
We zijn nog maar een paar keer bij haar geweest, maar ik heb goede hoop dat ze wat voor zoon kan betekenen, dat hij straks helemaal lekker in zijn vel zit.
Bedankt voor het meedenken destijds!
Ben (alleen) naar de huisarts geweest, die het toch allemaal wel wat zorgelijk vond. Aan onze HApraktijk zit een psycholoog verbonden met wie man, zoon en ik een gesprek hebben gehad.
Naar aanleiding daarvan zijn we doorverwezen naar psychiatrie jeugd. Het voelde niet goed; te zwaar; onderbuikgevoel dat dat te ver ging. We hebben het niet gedaan en verder gezocht.
School had het idee dat zoon hoogbegaafd is en wilde hem daar graag op testen. De dame met wie ik een gesprek kreeg over zoon vroeg of hij problemen had.
Na mijn verhaal stelde ze voor om een kindercoach in te schakelen. Zo gezegd, zo gedaan.
Dit voelt goed. Ze is lief voor hem en benadert alles positief. De insteek is niet: waarom ben jij zo, maar hoe kunnen we je helpen.
We zijn nog maar een paar keer bij haar geweest, maar ik heb goede hoop dat ze wat voor zoon kan betekenen, dat hij straks helemaal lekker in zijn vel zit.
Bedankt voor het meedenken destijds!
woensdag 10 augustus 2011 om 15:32
quote:PixieisBack schreef op 01 februari 2011 @ 10:19:
HSP vind ik persoonlijk een onzin diagnose. De één is wat gevoeliger dan de ander. Als het, het leven van je kind belemmert is een stap naar de huisarts geen slecht idee. Maar om er nou zelf allerlei labels op te gaan plakken lijkt me geen goed idee.HSP is ook geen diagnose maar een karaktertrek.
HSP vind ik persoonlijk een onzin diagnose. De één is wat gevoeliger dan de ander. Als het, het leven van je kind belemmert is een stap naar de huisarts geen slecht idee. Maar om er nou zelf allerlei labels op te gaan plakken lijkt me geen goed idee.HSP is ook geen diagnose maar een karaktertrek.
woensdag 10 augustus 2011 om 16:30
http://www.samaroxa.nl/nwt_kinderen.html
Kijk maar eens. Het wordt voor het grootste gedeelte vergoed door aanvullende verzekering.
Kijk maar eens. Het wordt voor het grootste gedeelte vergoed door aanvullende verzekering.
woensdag 10 augustus 2011 om 16:34
quote:Claudette schreef op 03 februari 2011 @ 23:06:
Jammer dat ik hier weer lees dat er direct aan autisme word gedacht. Ook wij hebben zo'n zoon en hij is door veel instanties gezien en de ene helft zegt, is een autist en de andere helft zegt van niet.
In septeber 2010 naar een paranormaal genezer geweest en deze constateerde hsp en paranormaal begaafd.
Hier gaan we nu mee aan het werk.Hij is 7 jaar en we zien absoluut geen autist. Wel kenmerken, maar ga eens bij een "normale "basischool staan en kijk eens wat daar de deur uit komt stuiteren.Ongelooflijk!
Jammer dat ik hier weer lees dat er direct aan autisme word gedacht. Ook wij hebben zo'n zoon en hij is door veel instanties gezien en de ene helft zegt, is een autist en de andere helft zegt van niet.
In septeber 2010 naar een paranormaal genezer geweest en deze constateerde hsp en paranormaal begaafd.
Hier gaan we nu mee aan het werk.Hij is 7 jaar en we zien absoluut geen autist. Wel kenmerken, maar ga eens bij een "normale "basischool staan en kijk eens wat daar de deur uit komt stuiteren.Ongelooflijk!
Frankly my dear, I don"t give a damn
woensdag 10 augustus 2011 om 16:44
@robdevries, @pixieisback: Ik bekijk labels een beetje anders dan jullie. Als je bij je kind eigenschappen ziet die het moeilijk maken voor je kind, dan ga je op zoek naar anderen die iets soortgelijks hebben. En als er veel kinderen zijn die hetzelfde setje moeilijke eigenschappen hebben, dan wordt daar een naam voor bedacht. Hoogsensitief, bijvoorbeeld. Doordat er een label aan hangt kun je vervolgens makkelijker terugvinden hoe anderen met datzelfde setje moeilijke eigenschappen ermee omgaan. Hartstikke handig.
Daar hoeft dus eigenlijk nog geen zorgverlener aan te pas te komen, tenzij je hoort dat je labelgenoten daar veel baat bij hebben gehad.
Voor TO: hoogsensitief betekent dus absoluut niet dat er iets _mis_ is met je kind! Het is een label waarmee je kunt gaan zoeken om zelf manieren te vinden om je kind te helpen. En dat hebben jullie gedaan. Chapeau!
Daar hoeft dus eigenlijk nog geen zorgverlener aan te pas te komen, tenzij je hoort dat je labelgenoten daar veel baat bij hebben gehad.
Voor TO: hoogsensitief betekent dus absoluut niet dat er iets _mis_ is met je kind! Het is een label waarmee je kunt gaan zoeken om zelf manieren te vinden om je kind te helpen. En dat hebben jullie gedaan. Chapeau!
anoniem_82673 wijzigde dit bericht op 10-08-2011 16:46
Reden: laatste zin ontbrak
Reden: laatste zin ontbrak
% gewijzigd
woensdag 10 augustus 2011 om 16:56
@ Annemoonz, je hebt gelijk. Het is heel lastig als je constateert dat je kind niet blij is, het zichzelf heel moeilijk maakt. Je wil weten hoe het komt, wat er aan de hand is. Het is een naar gevoel als je je vinger er niet op kan leggen. Je wil je kind snappen, begrijpen waarom het zo ongelukkig kan zijn.
Maar we zijn op de goede weg!
Maar we zijn op de goede weg!
vrijdag 28 oktober 2011 om 22:29
Unreachable, hoe is het nu met je zoon? Goed dat je naar je gevoel hebt geluisterd en een andere vorm van hulp hebt gekregen. Mij lijkt de stap naar een kinderpsychiater ook te groot en inderdaad, de nadruk zou nu toch moeten liggen op hoe je je kind kan helpen.
HSP is inderdaad echt geen diagnose. Je hebt wel diagnoses waarin je raakvlakken ziet, zoals Sensorische Integratie Stoornis. Maar een diagnose is puur en alleen bedoeld om te weten welke behandelmethodes (wetenschappelijk) bewezen zijn, niet om een etiketje te kunnen geven. Dat hebben de zorgverzekeraars ervan gemaakt zeg maar. Maar dat terzijde, ben gewoon erg benieuwd hoe het nu met je zoon is.
HSP is inderdaad echt geen diagnose. Je hebt wel diagnoses waarin je raakvlakken ziet, zoals Sensorische Integratie Stoornis. Maar een diagnose is puur en alleen bedoeld om te weten welke behandelmethodes (wetenschappelijk) bewezen zijn, niet om een etiketje te kunnen geven. Dat hebben de zorgverzekeraars ervan gemaakt zeg maar. Maar dat terzijde, ben gewoon erg benieuwd hoe het nu met je zoon is.