Kinderen
alle pijlers
Zoontje met HSP?
dinsdag 1 februari 2011 om 09:25
Hoi,
Mijn zoontje van 8 is al zijn hele leven "anders".
Al vanaf baby kon ik aan hem merken dat er wat aan de hand was, dan balde hij zijn vuistjes en trilde met zijn hele lijfje, het leek op woede of zo.
Toen hij rond de twee was kwam ik erachter dat hij heel erg bang is voor geluiden, zelfs het suizen van de verwarmingsbuizen vond hij eng. Ik heb hem naar zijn grote zus op haar slaapkamer verhuisd, maar nooit echt het idee gehad dat het hielp en inmiddels hebben ze allebei weer een eigen kamer.
Hij is gewoon bang. Hij valt ook nu niet in zijn eentje in slaap, blijf bij hem tot hij in slaap is gevallen, hij wil niet alleen boven zijn.
Heeft van kleins af aan woedeaanvallen en dan maakt hij ook dingen stuk, heb hem als klein mannetje nooit op de gang kunnen zetten als straf, hij zou de deur eruit geschopt hebben. Sloeg als peuter in z'n woede met zijn voorhoofd op de grond.
Hij roept als we boos op hem zijn dat hij dan wel van de trap springt, dan is hij dood en zijn we van hem af.
Hij slaapt geen nacht door, ik moet bij hem blijven als hij onder de douche staat, hij durft niet alleen in huis te zijn
Op school is hij het perfecte kind, leert heel goed, haalt hele goede cijfers, is lief en reteslim. Hij vertelt mij dingen waarvan ik het bestaan niet wist, zoals de Nascalijnen in Peru. Hij zoekt het op op de laptop en laat het me zien, weet alles tot in de details te vertellen. Hij kent heel veel bijzondere dingen, heeft het over Mount Rushmore, over de Queen Mary 2 en nog veel meer.
Ben maar eens gaan speuren op internet en heb dit gevonden op een site over hoog sensitieve kinderen:
snel schrikken
last hebben van kleren die kriebelen, naden in sokken of kledingmerkjes tegen de huid
niet houden van verrassingen
meer leren van een vriendelijke terechtwijzing dan van strenge straf
lijkt gedachten te kunnen lezen
moeilijke woorden gebruiken voor de leeftijd
elk vreemd geurtje ruiken
een scherpzinnig gevoel voor humor hebben
zeer intuïtief lijken
moeilijk in slaap te krijgen na een opwindende dag
moeite hebben met grote veranderingen
wil zich verkleden als de kleren nat of zanderig zijn geworden
veel vragen stellen
perfectionistisch zijn
oog hebben voor het verdriet van anderen
van rustige spelletjes houden
diepzinnige, beschouwende vragen stellen
zeer gevoelig zijn voor pijn
slecht kunnen tegen een luidruchtige omgeving
oog hebben voor detail (iets dat van plaats is veranderd, een verandering in iemand uiterlijk)
eerst kijken of het veilig is alvorens ergens in te klimmen
het best presteren wanneer er geen vreemden bij zijn
de dingen intensief beleven
Het enige wat ik niet herken is dat van die kriebelende kleren en het best presteren als er geen vreemden bij zijn.
Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts, misschien voor een doorverwijzing naar een kinderpsycholoog, maar kan pas volgende week terecht.
Nu ik dit teruglees denk ik, is het nou wel zo erg allemaal? Maar ik denk dat ik aan mijn plafond zit, die gebroken nachten breken me op, een half uur op zijn kamer tot hij slaapt kan ik bijna niet meer opbrengen na al die jaren.
Heeft iemand hier ervaringen mee? Ik heb in mijn omgeving helemaal niemand die dit herkent.
Mijn zoontje van 8 is al zijn hele leven "anders".
Al vanaf baby kon ik aan hem merken dat er wat aan de hand was, dan balde hij zijn vuistjes en trilde met zijn hele lijfje, het leek op woede of zo.
Toen hij rond de twee was kwam ik erachter dat hij heel erg bang is voor geluiden, zelfs het suizen van de verwarmingsbuizen vond hij eng. Ik heb hem naar zijn grote zus op haar slaapkamer verhuisd, maar nooit echt het idee gehad dat het hielp en inmiddels hebben ze allebei weer een eigen kamer.
Hij is gewoon bang. Hij valt ook nu niet in zijn eentje in slaap, blijf bij hem tot hij in slaap is gevallen, hij wil niet alleen boven zijn.
Heeft van kleins af aan woedeaanvallen en dan maakt hij ook dingen stuk, heb hem als klein mannetje nooit op de gang kunnen zetten als straf, hij zou de deur eruit geschopt hebben. Sloeg als peuter in z'n woede met zijn voorhoofd op de grond.
Hij roept als we boos op hem zijn dat hij dan wel van de trap springt, dan is hij dood en zijn we van hem af.
Hij slaapt geen nacht door, ik moet bij hem blijven als hij onder de douche staat, hij durft niet alleen in huis te zijn
Op school is hij het perfecte kind, leert heel goed, haalt hele goede cijfers, is lief en reteslim. Hij vertelt mij dingen waarvan ik het bestaan niet wist, zoals de Nascalijnen in Peru. Hij zoekt het op op de laptop en laat het me zien, weet alles tot in de details te vertellen. Hij kent heel veel bijzondere dingen, heeft het over Mount Rushmore, over de Queen Mary 2 en nog veel meer.
Ben maar eens gaan speuren op internet en heb dit gevonden op een site over hoog sensitieve kinderen:
snel schrikken
last hebben van kleren die kriebelen, naden in sokken of kledingmerkjes tegen de huid
niet houden van verrassingen
meer leren van een vriendelijke terechtwijzing dan van strenge straf
lijkt gedachten te kunnen lezen
moeilijke woorden gebruiken voor de leeftijd
elk vreemd geurtje ruiken
een scherpzinnig gevoel voor humor hebben
zeer intuïtief lijken
moeilijk in slaap te krijgen na een opwindende dag
moeite hebben met grote veranderingen
wil zich verkleden als de kleren nat of zanderig zijn geworden
veel vragen stellen
perfectionistisch zijn
oog hebben voor het verdriet van anderen
van rustige spelletjes houden
diepzinnige, beschouwende vragen stellen
zeer gevoelig zijn voor pijn
slecht kunnen tegen een luidruchtige omgeving
oog hebben voor detail (iets dat van plaats is veranderd, een verandering in iemand uiterlijk)
eerst kijken of het veilig is alvorens ergens in te klimmen
het best presteren wanneer er geen vreemden bij zijn
de dingen intensief beleven
Het enige wat ik niet herken is dat van die kriebelende kleren en het best presteren als er geen vreemden bij zijn.
Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts, misschien voor een doorverwijzing naar een kinderpsycholoog, maar kan pas volgende week terecht.
Nu ik dit teruglees denk ik, is het nou wel zo erg allemaal? Maar ik denk dat ik aan mijn plafond zit, die gebroken nachten breken me op, een half uur op zijn kamer tot hij slaapt kan ik bijna niet meer opbrengen na al die jaren.
Heeft iemand hier ervaringen mee? Ik heb in mijn omgeving helemaal niemand die dit herkent.
dinsdag 1 februari 2011 om 09:35
Nooit gaan zoeken op het internet, daar wordt je alleen maar onrustig van.
Kan me wel voorstellen dat je er op sommige momenten helemaal door heen zit en een goede stap hebt genomen door een afspraak te maken met de HA.
Laat professionals bekijken of er iets mankeert aan je zoon, of hij uberhaubt iets mankeert, maar ga niet surfen over het internet, jij als leek kan jezelf helemaal gek maken.
Kan me wel voorstellen dat je er op sommige momenten helemaal door heen zit en een goede stap hebt genomen door een afspraak te maken met de HA.
Laat professionals bekijken of er iets mankeert aan je zoon, of hij uberhaubt iets mankeert, maar ga niet surfen over het internet, jij als leek kan jezelf helemaal gek maken.
dinsdag 1 februari 2011 om 09:35
quote:Christiane04 schreef op 01 februari 2011 @ 09:30:
Heb je wel eens gedacht aan een vorm van autisme in plaats van hoogsensitiviteit?Eerlijk gezegd namen we hem altijd maar zoals hij is en (hoe dom kun je zijn) nooit bedacht dat hij iets zou mankeren. Tuurlijk zou het ook een vorm van autisme kunnen zijn, ik sluit niks uit, maar dit vond ik en het past zo goed bij hem.
Heb je wel eens gedacht aan een vorm van autisme in plaats van hoogsensitiviteit?Eerlijk gezegd namen we hem altijd maar zoals hij is en (hoe dom kun je zijn) nooit bedacht dat hij iets zou mankeren. Tuurlijk zou het ook een vorm van autisme kunnen zijn, ik sluit niks uit, maar dit vond ik en het past zo goed bij hem.
dinsdag 1 februari 2011 om 09:39
Autist, terwijl hij juist zo goed kan aanvoelen?
Ik ga iets raars zeggen. Kan het gewoon zijn karakter zijn zonder dat er iets mis met hem is?
Met dat gegeven kan je je heus aanpassen aan zijn behoeftes en hem begeleiden in de wereld zoals hij is. (leren omgaan met vele dingen die niet aan hem aangepast kunnen worden)
Ik ga iets raars zeggen. Kan het gewoon zijn karakter zijn zonder dat er iets mis met hem is?
Met dat gegeven kan je je heus aanpassen aan zijn behoeftes en hem begeleiden in de wereld zoals hij is. (leren omgaan met vele dingen die niet aan hem aangepast kunnen worden)
dinsdag 1 februari 2011 om 09:46
@robdevries, Zo raar is dat niet nee, heb altijd gedacht dat het gewoon zijn karakter is. Toch zegt mijn onderbuikgevoel dat er iets gewoon niet klopt, hij is ook heel moeilijk voor zichzelf.
Hij piekert heel veel, waardoor hij regelmatig hoofdpijn heeft, ik denk sowieso dat een psycholoog wel wat voor hem kan betekenen.
Hij piekert heel veel, waardoor hij regelmatig hoofdpijn heeft, ik denk sowieso dat een psycholoog wel wat voor hem kan betekenen.
dinsdag 1 februari 2011 om 09:52
Bij kinderen komen eigenaardigheden goed naar voren. Ze hebben zich immers nog niet leren aanpassen aan de wereld. Dan heb je het grote gemiddelde hoe kinderen zich gedragen. Het gemiddelde is dan blijkbaar de maatstaaf. Dat kinderen daarvan afwijken, hoeft hen nog niet problematisch te maken. Als ouders al doen alsof hun kind 'anders' is, denkt het kind dat dan niet al helemaal?
Kijk eens naar jezelf. Dan kan je waarschijnlijk ook een lijst vol eigenaardigheden opnoemen waar je een labeltje op kunt plakken. Zo ook bij mij en de rest van de wereld.
Ik hou er niet zo van, dat gekijk naar afwijkingen. Maar jij bent zijn moeder en jij weet het beste. Ik reageer alleen maar op wat jij schrijft en wil een ander geluid laten horen dan dat gelabel.
Kijk eens naar jezelf. Dan kan je waarschijnlijk ook een lijst vol eigenaardigheden opnoemen waar je een labeltje op kunt plakken. Zo ook bij mij en de rest van de wereld.
Ik hou er niet zo van, dat gekijk naar afwijkingen. Maar jij bent zijn moeder en jij weet het beste. Ik reageer alleen maar op wat jij schrijft en wil een ander geluid laten horen dan dat gelabel.
dinsdag 1 februari 2011 om 09:56
Ik geloof heilig in verschillende soorten mensen. Een grootste massa waar ik zelf bij hoor van 'gewone' mensen. Die mensen houden het leven op gang. Je hebt mensen met andere karakter eigenschappen die moeten kunnen initieren. Die niet zoveel rekening houden met een individu, maar met een geheel. Deze mensen zijn vaak niet geliefd, maar ze zijn wel nodig. Hoewel ze graag gestuurd worden naar een psycholoog. Zo geloof ik ook aan extra intuitieve mensen die meer zien dan wat zo op het oog lijkt. En mensen die zich meer dan gewoon inzetten voor anderen. Deze variaties zijn goed in het leven. Je zoon is in die zin waarschijnlijk anders, maar het is goed. Dat geeft kwetsbaarheden, maar ook mogelijkheden.
dinsdag 1 februari 2011 om 10:04
@robdevries, Ik snap wat je bedoelt en zelf ben ik nooit een labelplakker geweest. Het is meer zo dat de dingen die spelen me op gaan breken, me toch steeds vaker afvraag of er niets "mis" is met hem. Ik vind zelf dat ik lang heb gewacht met afwachten wat er gebeurt, hoe hij zich zou ontwikkelen.
Het is allemaal niet onoverkomelijk, maar er speelt zoveel, er zijn zoveel dingen waar ik bij hem rekening mee moet houden.
Misschien egoïstisch, maar de pap is op.
Het is allemaal niet onoverkomelijk, maar er speelt zoveel, er zijn zoveel dingen waar ik bij hem rekening mee moet houden.
Misschien egoïstisch, maar de pap is op.
dinsdag 1 februari 2011 om 10:10
Het is niet "goed" als een kind van 8 zo doodsbenauwd is dat hij niet durft te slapen, het is niet "goed" dat een kind van 8 niet alleen onder de douche durft en het is niet "goed" dat een kind van 8 niet even alleen kan blijven. En het is ook niet "goed" dat een kind roept dat hij van de trap gaat springen omdat ze dan van hem af zijn.
Een kind wat overduidelijk zo niet goed in zijn vel zit en zo bang is, dat moet je hulp bieden.
En daar hoef ik niet eens voor te labelen. Groot gelijk dat je met hem naar de huisarts gaat, ga alsjeblieft niet zelf met vage labels als HSP in de weer. Al die zaken die iemand "HSP" maken zijn bijvoorbeeld over het algemeen perfect toepasbaar op een autist.
Labels moet je aan een professional over laten.
En een autist kan wel degelijk goed aanvoelen. Geen autist is namelijk hetzelfde.
Een kind wat overduidelijk zo niet goed in zijn vel zit en zo bang is, dat moet je hulp bieden.
En daar hoef ik niet eens voor te labelen. Groot gelijk dat je met hem naar de huisarts gaat, ga alsjeblieft niet zelf met vage labels als HSP in de weer. Al die zaken die iemand "HSP" maken zijn bijvoorbeeld over het algemeen perfect toepasbaar op een autist.
Labels moet je aan een professional over laten.
En een autist kan wel degelijk goed aanvoelen. Geen autist is namelijk hetzelfde.
dinsdag 1 februari 2011 om 10:18
Unreachable,
Wat je zegt zou mefszoon kunnen zijn. Daarnaast praatte hij buiten het huis niet; hij was te bang om met andere mensen/kinderen te praten. Ik ging oop internet uitpluisen en heb veel gelezen. HSP is echter een mythe. Elk kind is anders, de ene gevoeliger dan de andere, de ene moeilijker dan de andere. Het beste wat je kan doen is je kind goed leren kennen en help steunen. Mefszoon is nu 10 jaar oud. Hij beheerst zijn woedeaanvallen goed en is niet meer zo bang. Hij is vaak alleen thuis en dat vind hij fijn, zolang het niet donker is. Ik moet wel zeggen dat hij twee jaar in therapie is geweest en weer eraan toe is om aan zijn zelfvertrouwen te werken. Hij nog anders, maar nog steeds een kind, met de behoeftes van een kind. Als je je zorgen over je kind maakt, ga naar de ha of Jeugdzorg (daar ben ik heel goed geholpen).
Wat je zegt zou mefszoon kunnen zijn. Daarnaast praatte hij buiten het huis niet; hij was te bang om met andere mensen/kinderen te praten. Ik ging oop internet uitpluisen en heb veel gelezen. HSP is echter een mythe. Elk kind is anders, de ene gevoeliger dan de andere, de ene moeilijker dan de andere. Het beste wat je kan doen is je kind goed leren kennen en help steunen. Mefszoon is nu 10 jaar oud. Hij beheerst zijn woedeaanvallen goed en is niet meer zo bang. Hij is vaak alleen thuis en dat vind hij fijn, zolang het niet donker is. Ik moet wel zeggen dat hij twee jaar in therapie is geweest en weer eraan toe is om aan zijn zelfvertrouwen te werken. Hij nog anders, maar nog steeds een kind, met de behoeftes van een kind. Als je je zorgen over je kind maakt, ga naar de ha of Jeugdzorg (daar ben ik heel goed geholpen).
dinsdag 1 februari 2011 om 10:19
HSP vind ik persoonlijk een onzin diagnose. De één is wat gevoeliger dan de ander. Als het, het leven van je kind belemmert is een stap naar de huisarts geen slecht idee. Maar om er nou zelf allerlei labels op te gaan plakken lijkt me geen goed idee.
Liefde is als sinterklaas, je moet erin geloven, anders word het niks!
dinsdag 1 februari 2011 om 10:33
@mefs, Lekker dat mefszoon een stuk beter in zijn vel zit nu. Hoe ga jij om met je zoon? Ik krijg toch vanuit mijn omgeving vaak te horen dat ik hem hard aan moet pakken, hem veel harder aan moet pakken als hij flipt, voet bij stuk moet houden dat hij alleen moet gaan slapen, Wat hij overigens niet doet hoor, hij gaat echt zijn bed niet in, schiet in de paniek en krijst de hele boel bij elkaar. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat hij het niet speelt en echt niet alleen durft te zijn. Hoe heb jij dit soort dingen aangepakt dan? Ik probeer altijd heel rustig te blijven omdat dit bij hem veel beter werkt.
dinsdag 1 februari 2011 om 10:40
Niet slapen heb ik hem gedwongen toen hij 1.5 was. Laten huilen en doorbijten. Na een tijdje waren we weer terug bij af. Hij mocht in ons bed slapen en dan bracht mefsman hem naar zijn bed. Hij heeft gelukkig een diepe slaap. Toen hij ongeveer 8 was, werd hij te zwaar om hem in zijn hoogslaper te sjouwen. Hij mocht het licht uit en een boeken bij zich hebben. Ik bleef boven rommelen. Dat boven rommelen werd steeds korter.
Voor de rest, het is een evewicht tussen pushen en beschermen. Hij kan niet zijn angst overwinnen als hij er in bevestigd wordt. Je moet hem overheen laten komen, zodat hij ziet dat het niet zo eng is. Soms moet je het wel laten gaan, want de angst is te groot en dan kan hij het letterlijk niet aan. Als hij zijn angst overwonnen heeft, prijzen, maar niet te veel. Als hij iets echt niet kan, zeggen dat hij het volgende keer zal kunnen, als hij eraantoe is.
Voor de rest, het is een evewicht tussen pushen en beschermen. Hij kan niet zijn angst overwinnen als hij er in bevestigd wordt. Je moet hem overheen laten komen, zodat hij ziet dat het niet zo eng is. Soms moet je het wel laten gaan, want de angst is te groot en dan kan hij het letterlijk niet aan. Als hij zijn angst overwonnen heeft, prijzen, maar niet te veel. Als hij iets echt niet kan, zeggen dat hij het volgende keer zal kunnen, als hij eraantoe is.
dinsdag 1 februari 2011 om 10:55
Ik stimuleer hem ook wel om angsten te overwinnen, voorheen durfde hij ook niet alleen boven te zijn met zijn zus, nu gaat dat wel goed, mits 's avonds alle lampen op alle kamers aan mogen zijn. Dan zeg ik wel dat het goed van hem is en dat hij dat wel kan.
Dat slapen, boven rommelen mag van hem best, maar hij gaat niet slapen, hij roept net zolang tot ik bij hem ga zitten. Hij weet wel dat als hij slaapt ik naar beneden ga en dat vindt hij wel oké. Op zich is dat nog wel op te brengen, maar nooit en dan ook helemaal nooit doorslapen vind ik zo vermoeiend worden, moet elke nacht zeker 2 keer naar hem toe. Als hij (heel soms) bij ons in bed ligt slaapt hij wel door. Toch gaat mijn voorkeur daar echt niet naar uit. Hij hoort in zijn eigen bed.
Dat slapen, boven rommelen mag van hem best, maar hij gaat niet slapen, hij roept net zolang tot ik bij hem ga zitten. Hij weet wel dat als hij slaapt ik naar beneden ga en dat vindt hij wel oké. Op zich is dat nog wel op te brengen, maar nooit en dan ook helemaal nooit doorslapen vind ik zo vermoeiend worden, moet elke nacht zeker 2 keer naar hem toe. Als hij (heel soms) bij ons in bed ligt slaapt hij wel door. Toch gaat mijn voorkeur daar echt niet naar uit. Hij hoort in zijn eigen bed.
dinsdag 1 februari 2011 om 11:07
Het lijkt me dat hij een gewoonte ervan heeft gemaakt. Hij heeft ook van die periodes. Toen hij klein was, kwam hij bij ons in bed en daarna brachten we hem naar bed. Op een gegeven moment hebben we met hem gesproken. Hij mag het licht aan doen (we hebben en schakkelaar naast zijn bed ingebouwd). Op een gegeven moment kon hij doorslapen. Nu wordt nog steeds af en toe wakker, maar hij komt niet meer naar ons toe.
Mefszoon sliep ook niet totdat ik bij hem zat. Ik heb het langzaam opgebouwd, steeds verder weg van zijn bed zitten, met mijn rug naar hem toe en niet op hem reageren. Binnen een week zat ik in de gang. Toen ben ik de tijd die ik boven was begonnen steeds korter te maken. Ik heb altijd met hem gesproken wat het doel was en dat hij al een flink jongen was en dat ik zo trots op hem ben.
Mefszoon sliep ook niet totdat ik bij hem zat. Ik heb het langzaam opgebouwd, steeds verder weg van zijn bed zitten, met mijn rug naar hem toe en niet op hem reageren. Binnen een week zat ik in de gang. Toen ben ik de tijd die ik boven was begonnen steeds korter te maken. Ik heb altijd met hem gesproken wat het doel was en dat hij al een flink jongen was en dat ik zo trots op hem ben.
donderdag 3 februari 2011 om 23:06
Jammer dat ik hier weer lees dat er direct aan autisme word gedacht. Ook wij hebben zo'n zoon en hij is door veel instanties gezien en de ene helft zegt, is een autist en de andere helft zegt van niet.
In septeber 2010 naar een paranormaal genezer geweest en deze constateerde hsp en paranormaal begaafd.
Hier gaan we nu mee aan het werk.
Hij is 7 jaar en we zien absoluut geen autist. Wel kenmerken, maar ga eens bij een "normale "basischool staan en kijk eens wat daar de deur uit komt stuiteren.
In septeber 2010 naar een paranormaal genezer geweest en deze constateerde hsp en paranormaal begaafd.
Hier gaan we nu mee aan het werk.
Hij is 7 jaar en we zien absoluut geen autist. Wel kenmerken, maar ga eens bij een "normale "basischool staan en kijk eens wat daar de deur uit komt stuiteren.