Overig
alle pijlers
3000+ deel 19!
zaterdag 9 januari 2010 om 14:47
14 Oktober 2009 opende Floor een topic voor de grap. Ze kon niet weten dat het topic uit zou groeien tot een topic vol met sterke, lieve en grappige dames (en zelfs een aantal heren) die elkaar enorm veel steun, afleiding en ja, zelfs liefde zouden geven.
Alle onderwerpen zijn hier bespreekbaar en iedereen is welkom! Wel hebben wel drie regels namelijk:
- We quoten zo min mogelijk van elkaar en al helemaal geen gevoelige informatie.
- We tonen respect naar elkaar toe in elke situatie.
- verdriet wordt niet vergeleken, elk leed is leed.
3000 plussers van het eerste uur Floor en BAM zijn tijdelijk verbannen naar Libelle! We missen jullie en zijn blij als jullie weer thuis zijn!
Ons 3000 plus nummer:
Thats what friends are for
zondag 10 januari 2010 om 22:14
zondag 10 januari 2010 om 22:15
Het verhaal van de roos.
Het begon klein en eenvoudig, maar ze groeide, die kleine rode roos.
Ze gaven haar water en mest en alle zorg die ze nodig had.
Soms kwam de Heer van de tuin kijken of ze goed verzorgd werd.
De rode roos kwam verder tot bloei, ze werd een juweel.
Ze had oog voor andere soortgenoten en overwoekerde ze niet.
Het liefst gaf ze meer ruimte aan de ander, meer zonlicht aan de ander,
Want voor zichzelf had ze maar weinig nodig.
Op een gegeven moment raakten haar doornen
verstrikt in die van een andere roos, een witte.
Uit hun samenzijn ontstonden nieuwe scheuten,
Die ze met liefde omringden.
Ze werden zelfs samen een keer verplant.
Maar hun rozenbed bleef gericht naar de zon,
zorgde voor geur en pracht in de tuin van de Heer.
Maar na verloop van jaren nam de witte roos in krachten af.
De rode roos en de kleine rozen hebben vanaf dat moment de witte roos beschut.
De Heer zette zijn beste tuinlieden in en die hebben de witte roos in hun midden genomen.
De rode roos verloor haar geur en pracht zonder haar witte roos.
Doch hun rozenbed heeft haar in de zon geplaatst en haar alle krachten geschonken die ze maar hadden. De rode roos leek telkens weer op krachten te komen.
Toen is plotseling de Heer van de tuin gekomen en heeft in stilte de rode roos geplukt.
De andere rozen en de tuinlieden waren heel bedroefd en zeiden:
“Heer, waarom??? Iedereen deed zo zijn best, wij konden haar nog niet missen”.
En de Heer zei: “Het is goed zo, ik heb zelf de zorg voor deze mooie roos op me genomen. Ik zal er zelf verder voor zorgen”.
Het begon klein en eenvoudig, maar ze groeide, die kleine rode roos.
Ze gaven haar water en mest en alle zorg die ze nodig had.
Soms kwam de Heer van de tuin kijken of ze goed verzorgd werd.
De rode roos kwam verder tot bloei, ze werd een juweel.
Ze had oog voor andere soortgenoten en overwoekerde ze niet.
Het liefst gaf ze meer ruimte aan de ander, meer zonlicht aan de ander,
Want voor zichzelf had ze maar weinig nodig.
Op een gegeven moment raakten haar doornen
verstrikt in die van een andere roos, een witte.
Uit hun samenzijn ontstonden nieuwe scheuten,
Die ze met liefde omringden.
Ze werden zelfs samen een keer verplant.
Maar hun rozenbed bleef gericht naar de zon,
zorgde voor geur en pracht in de tuin van de Heer.
Maar na verloop van jaren nam de witte roos in krachten af.
De rode roos en de kleine rozen hebben vanaf dat moment de witte roos beschut.
De Heer zette zijn beste tuinlieden in en die hebben de witte roos in hun midden genomen.
De rode roos verloor haar geur en pracht zonder haar witte roos.
Doch hun rozenbed heeft haar in de zon geplaatst en haar alle krachten geschonken die ze maar hadden. De rode roos leek telkens weer op krachten te komen.
Toen is plotseling de Heer van de tuin gekomen en heeft in stilte de rode roos geplukt.
De andere rozen en de tuinlieden waren heel bedroefd en zeiden:
“Heer, waarom??? Iedereen deed zo zijn best, wij konden haar nog niet missen”.
En de Heer zei: “Het is goed zo, ik heb zelf de zorg voor deze mooie roos op me genomen. Ik zal er zelf verder voor zorgen”.
