Overig
alle pijlers
Autistenhumor
vrijdag 9 april 2010 om 22:07
Af en toe lees ik een droge opmerking door een autist die ontzettend lollig is. Dus bij deze een topic.
Zoon (tien jaar) zit op de bank achter zijn DSscherm geplakt. Op TV is er reclame. Het is de reclame van geweld tegen mensen met een publieke taak heb je zelf in de hand. In beeld ene Jan Stork in een rolstoel. Hij kan ergens niet door en wordt geholpen. Voice over zegt dat Jan Stork er meer aan had gehad als hij vorig jaar was geholpen. Toen werd hij tijdens zijn werk als conducteur door drie jongens in elkaar geslagen. Elf mensen zagen het gebeuren en niemand deed iets.
Zonder op te kijken van zijn scherm zegt zoon: Hoezo niemand deed iets? Die drie jongens sloegen hem toch in elkaar? Hij haalt zijn schouders op en speelt verder.
Zoon (tien jaar) zit op de bank achter zijn DSscherm geplakt. Op TV is er reclame. Het is de reclame van geweld tegen mensen met een publieke taak heb je zelf in de hand. In beeld ene Jan Stork in een rolstoel. Hij kan ergens niet door en wordt geholpen. Voice over zegt dat Jan Stork er meer aan had gehad als hij vorig jaar was geholpen. Toen werd hij tijdens zijn werk als conducteur door drie jongens in elkaar geslagen. Elf mensen zagen het gebeuren en niemand deed iets.
Zonder op te kijken van zijn scherm zegt zoon: Hoezo niemand deed iets? Die drie jongens sloegen hem toch in elkaar? Hij haalt zijn schouders op en speelt verder.
MILF in the making 
woensdag 14 april 2010 om 08:42
Over dat boek,
A curious incident of the dog in the nighttime (en dan in het nederlands )
Is echt een heel leuk boek, heel herkenbaar te lezen wat er in een jongen met Asperger omgaat.
Mijn zoon las het in een keer uit, in het engels, voor school.
Wij herkende veel van zijn vriend in de personage in het boek.
En je kan er ook van leren, over de denkwijze van de personage,
net zoals je hier ook leest dat gezegdes wel eens letterlijk aankomen bij mensen met Asperger.
Dus het boek, zou wel leuk zijn om te krijgen, vind ik.
Succes ermee.
A curious incident of the dog in the nighttime (en dan in het nederlands )
Is echt een heel leuk boek, heel herkenbaar te lezen wat er in een jongen met Asperger omgaat.
Mijn zoon las het in een keer uit, in het engels, voor school.
Wij herkende veel van zijn vriend in de personage in het boek.
En je kan er ook van leren, over de denkwijze van de personage,
net zoals je hier ook leest dat gezegdes wel eens letterlijk aankomen bij mensen met Asperger.
Dus het boek, zou wel leuk zijn om te krijgen, vind ik.
Succes ermee.
woensdag 14 april 2010 om 08:55
Muis: En ik heb gedroomd over rugby..
Ik: Muis, ik heb je net een boterham aangegeven, en de boter, en je zegt en doet er niets mee, en er is al stennis over geweest, en merk je nu niet dat ik er last van heb dat je niet dankjewel zegt of zoiets? (redelijk opgefokt)
Muis (die aandachtig leek te luisteren): en het was Roosendaal tegen Nederland, en Nederland heeft gewonnen..
(Er volgde nog veel meer. Want terwijl ik het voorval om het niet te vergeten zo gedetailleerd mogelijk opschreef liep een discussie tussen Oudste en Middelste behoorlijk uit de hand. Maar daar zullen we het nu maar niet over hebben).
Ik: Muis, ik heb je net een boterham aangegeven, en de boter, en je zegt en doet er niets mee, en er is al stennis over geweest, en merk je nu niet dat ik er last van heb dat je niet dankjewel zegt of zoiets? (redelijk opgefokt)
Muis (die aandachtig leek te luisteren): en het was Roosendaal tegen Nederland, en Nederland heeft gewonnen..
(Er volgde nog veel meer. Want terwijl ik het voorval om het niet te vergeten zo gedetailleerd mogelijk opschreef liep een discussie tussen Oudste en Middelste behoorlijk uit de hand. Maar daar zullen we het nu maar niet over hebben).
woensdag 14 april 2010 om 09:02
Mamzelle: het is op zich wel handig, het opschrijven van voorvallen. Het geeft je later meer houvast, je ziet het patroon van gebeurtenissen beter, en je kan daar dan ook beter op inspringen.
Jala: zoals Hans zegt, gewoon laten staan...soms reageren mensen er gewoon wat later op
Jala: zoals Hans zegt, gewoon laten staan...soms reageren mensen er gewoon wat later op
Perhaps it is better to be irresponsible and right, than to be responsible and wrong. Winston Churchill
woensdag 14 april 2010 om 09:17
woensdag 14 april 2010 om 12:04
quote:mamzelle schreef op 14 april 2010 @ 11:15:
Advertentie op straat: vijf grondgebonden woningen.
Zijn er dan ook woningen die aan het wandelen gaan?
Maar goed, ik neem aan dat 'iedereen' wel de humor in kan zien van zo'n advertentie.Kind zou dan op de vraag of er soms ook woningen aan het wandelen gaan, zeggen dat er ook woonwagens en campers zijn dus niet alle huizen grondgebonden zijn.
Advertentie op straat: vijf grondgebonden woningen.
Zijn er dan ook woningen die aan het wandelen gaan?
Maar goed, ik neem aan dat 'iedereen' wel de humor in kan zien van zo'n advertentie.Kind zou dan op de vraag of er soms ook woningen aan het wandelen gaan, zeggen dat er ook woonwagens en campers zijn dus niet alle huizen grondgebonden zijn.
MILF in the making
woensdag 14 april 2010 om 12:19
Ik heb morgen een intake bij het GGZ en ik moet een vragenlijst invullen. Vraag 4 gaat over wiens initiatief de verwijzing was. Vraag 5 luidt als volgt: 'Wat vindt u van deze verwijzing?'
Ik moet me zo gruuuuwelijk erg inhouden om niet 'Als ik het er mee oneens was, zou ik deze lame-ass vragenlijst niet aan het invullen zijn.' te schrijven.
Of zou ik het op mijn autisme kunnen gooien dat ik dat een heel normaal antwoord vind?
Ik moet me zo gruuuuwelijk erg inhouden om niet 'Als ik het er mee oneens was, zou ik deze lame-ass vragenlijst niet aan het invullen zijn.' te schrijven.
Of zou ik het op mijn autisme kunnen gooien dat ik dat een heel normaal antwoord vind?
Liever elitair dan een pauper!
woensdag 14 april 2010 om 12:25
@Kalliope...Ik zou het doen:-)
Zoonlief gaat mee naar oma. Oma accepteert zoon zijn pdd-nos niet echt. Valt allemaal wel mee, hij is gewoon onzeker en zo lief. En hij hecht zich wel enorm aan mensen (lees: aan haar). We komen binnen, zoon vraagt aan oma; heb je een cadeautje voor me? Oma zegt: Nee, sorry (?!?!!).
Zoon draait zich naar mij om en zegt: Kom we gaan, ik wilde toch alleen naar haar toe als ik iets zou krijgen?...
Niet echt leuk natuurlijk, maar ik heb al heel wat te stellen gehad met oma op dit front en moest hier stiekem dus best wel even om lachen.
Zoonlief gaat mee naar oma. Oma accepteert zoon zijn pdd-nos niet echt. Valt allemaal wel mee, hij is gewoon onzeker en zo lief. En hij hecht zich wel enorm aan mensen (lees: aan haar). We komen binnen, zoon vraagt aan oma; heb je een cadeautje voor me? Oma zegt: Nee, sorry (?!?!!).
Zoon draait zich naar mij om en zegt: Kom we gaan, ik wilde toch alleen naar haar toe als ik iets zou krijgen?...
Niet echt leuk natuurlijk, maar ik heb al heel wat te stellen gehad met oma op dit front en moest hier stiekem dus best wel even om lachen.
woensdag 14 april 2010 om 13:05
Ik heb vroeger ook weleens rare dingen gezegd en gedacht. Tegen oma zei ik: "U heeft een plastic-gezicht." Tja, als je ouder wordt, blijft je huid niet eeuwig glad.
En over mijn opa dacht ik: Als je als man heel oud wordt, verlies je je stem. Maar waarom dacht ik dat? Er was een ding die ik toen niet wist. Mijn opa had stemproblemen, was eraan geopereerd, maar was permanent hees, en moeilijk verstaanbaar. Dat vertelde mijn moeder later, en bovendien zag en hoorde ik ook oude mannen met een normale stem. Tja, wist ik als kind veel...
En over mijn opa dacht ik: Als je als man heel oud wordt, verlies je je stem. Maar waarom dacht ik dat? Er was een ding die ik toen niet wist. Mijn opa had stemproblemen, was eraan geopereerd, maar was permanent hees, en moeilijk verstaanbaar. Dat vertelde mijn moeder later, en bovendien zag en hoorde ik ook oude mannen met een normale stem. Tja, wist ik als kind veel...
World of Warcraft: Legion
woensdag 14 april 2010 om 13:19
Haha, 'u heeft een plastic gezicht'... Kinderen spreken de waarheid.
Nog een goeie hier. Ik probeer mijn zoon te leren om naar mensen hun gezicht te kijken als hij twijfelt of iets een grapje is of niet. Hij vindt het namelijk hee l moeilijk en vervelend als mensen dat er niet bij zeggen natuurlijk.
Had hij tegen de juf gezegd; ' als je een grapje maakt moet je wel net zo kijken als mama'. 'Hoe kijkt mama dan?' vroeg juf. 'Alsof ze een zure citroen heeft gegeten' was het antwoord. En bedankt!
Nog een goeie hier. Ik probeer mijn zoon te leren om naar mensen hun gezicht te kijken als hij twijfelt of iets een grapje is of niet. Hij vindt het namelijk hee l moeilijk en vervelend als mensen dat er niet bij zeggen natuurlijk.
Had hij tegen de juf gezegd; ' als je een grapje maakt moet je wel net zo kijken als mama'. 'Hoe kijkt mama dan?' vroeg juf. 'Alsof ze een zure citroen heeft gegeten' was het antwoord. En bedankt!
woensdag 14 april 2010 om 14:01
quote:vos24 schreef op 14 april 2010 @ 08:42:
Over dat boek,
A curious incident of the dog in the nighttime (en dan in het nederlands )
Is echt een heel leuk boek, heel herkenbaar te lezen wat er in een jongen met Asperger omgaat.
Mijn zoon las het in een keer uit, in het engels, voor school.
Wij herkende veel van zijn vriend in de personage in het boek.
En je kan er ook van leren, over de denkwijze van de personage,
net zoals je hier ook leest dat gezegdes wel eens letterlijk aankomen bij mensen met Asperger.
Dus het boek, zou wel leuk zijn om te krijgen, vind ik.
Succes ermee.Dankjewel voor je reactie. Ik ben inmiddels begonnen en vind het ook een erg leuk boek. Heb nog wel even mijn zwager gebeld en hij wist dat mijn zus nog een boek op haar verlanglijstje had staan. Die probeert hij even te ontfutselen en dan kan ik altijd nog zien wat ik doe.
Over dat boek,
A curious incident of the dog in the nighttime (en dan in het nederlands )
Is echt een heel leuk boek, heel herkenbaar te lezen wat er in een jongen met Asperger omgaat.
Mijn zoon las het in een keer uit, in het engels, voor school.
Wij herkende veel van zijn vriend in de personage in het boek.
En je kan er ook van leren, over de denkwijze van de personage,
net zoals je hier ook leest dat gezegdes wel eens letterlijk aankomen bij mensen met Asperger.
Dus het boek, zou wel leuk zijn om te krijgen, vind ik.
Succes ermee.Dankjewel voor je reactie. Ik ben inmiddels begonnen en vind het ook een erg leuk boek. Heb nog wel even mijn zwager gebeld en hij wist dat mijn zus nog een boek op haar verlanglijstje had staan. Die probeert hij even te ontfutselen en dan kan ik altijd nog zien wat ik doe.
anoniem_55861 wijzigde dit bericht op 14-04-2010 14:02
Reden: Had mijn stukje midden in de quote gezet
Reden: Had mijn stukje midden in de quote gezet
% gewijzigd
woensdag 14 april 2010 om 20:46
woensdag 14 april 2010 om 21:48
Pffff, zoon van tien heeft een spreekbeurt morgen. Over het Beckwith Wiedemann Syndroom. Hij zit in groep zes en de spreekbeurt is voor de brugklas nog te moeilijk, maar hij snapt wel waar het over gaat. Ach ja. Hij is alleen bloednerveus. Staat te hakkelen en te doen. Vorig jaar ook. Toen was zijn onderwerp het Humaan Papiloma Virus en hij had een 9,5!
MILF in the making
woensdag 14 april 2010 om 22:04
Ik heb jullie hele topic gelezen, niet in een keer, zoveel ist het. Ik wil even zeggen dat ik zo veel respect voor jullie allemaal heb! Het is een verschrikkelijk mooi topic met een lach en een traan.
Ik ben 25 jaar en ben op mijn 15de gediagnostiseerd met PDD-nos. Vooral vroeger had ik het er erg moeilijk mee. Maar de laatste jaren kan ik er veel beter mee om gaan. Zo goed zelfs dat als ik mensen vertel dat ik PDD-nos heb, mensen het niet geloven.
Ik zie het zo: door mij PDD-nos heb ik moeite met sommige dingen, veranderingen bijvoorbeeld, sociale nuances oppikken, te veel indrukken. Maar aan de andere kant kan ik sommige dingen heel goed, zoals snel verbindingen leggen en dingen begrijpen. dat rechtlijnige is soms heel handig.
Ik zie PDD-nos als een deel van mij, het maakt sommige dingen moeilijker, maar sommige dingen ook makkelijker.
Voor mij is het dus zowel positief als negatief.
Ik ben 25 jaar en ben op mijn 15de gediagnostiseerd met PDD-nos. Vooral vroeger had ik het er erg moeilijk mee. Maar de laatste jaren kan ik er veel beter mee om gaan. Zo goed zelfs dat als ik mensen vertel dat ik PDD-nos heb, mensen het niet geloven.
Ik zie het zo: door mij PDD-nos heb ik moeite met sommige dingen, veranderingen bijvoorbeeld, sociale nuances oppikken, te veel indrukken. Maar aan de andere kant kan ik sommige dingen heel goed, zoals snel verbindingen leggen en dingen begrijpen. dat rechtlijnige is soms heel handig.
Ik zie PDD-nos als een deel van mij, het maakt sommige dingen moeilijker, maar sommige dingen ook makkelijker.
Voor mij is het dus zowel positief als negatief.
donderdag 15 april 2010 om 09:41
Haha DRP, hoe komt hij aan die onderwerpen, leest hij de medische encyclopedie? Zoonlief hier vond er trouwens heel lang niks aan om fictie boeken te lezen, las liever over weetjes in dieren encyclopedieën, en naslagwerken over WOII. De laatste jaren is hij meer fantasy boeken gaan lezen, zoals Harry Potter, LOTR en "de Grijze Jager".
Medische boeken / programma's vind hij maar niks, het idee dat we er zo "vies" uitzien van binnen...
Medische boeken / programma's vind hij maar niks, het idee dat we er zo "vies" uitzien van binnen...
Perhaps it is better to be irresponsible and right, than to be responsible and wrong. Winston Churchill
donderdag 15 april 2010 om 09:48
donderdag 15 april 2010 om 11:05
Wat een ontzettend ontroerend topic. Heb het net in één ruk uitgelezen. Wat moeten jullie als moeders ontzettend knokken voor jullie kinderen, en wat een liefde klinkt er door in jullie verhalen. Sterkte hoef ik jullie niet te wensen, jullie zijn sterk zat. dus voor iedere stoere moeder een hele dikke knuffel (en voor Hans natuurlijk)
Ik las ook de twijfel van dangeensuus over medicatie mbt ADHD. Ik snap je beredenering, snap dat het moeilijk is om voor hem een keus te maken maar proberen kan altijd. Bevalt het niet dan is het net zo makkelijk terug te draaien. het kan helpend zijn om het niet te zien als hem willen veranderen, maar als hem willen helpen.
Misschien heb je iets aan mijn verhaal: Ik ben pas op latere leeftijd gediagnosticeerd met AD(H)D (24) en ben afgelopen jaar na veel wikken en wegen toch (tijdelijk ivm kinderwens) gestart met ritalin(inmiddels 28). En waar ik al jaren depressief was, bij vlagen in het verleden zelfs suïcidaal, gewoon heel erg niet blij met mezelf was, ben ik met ritalin wel tevreden met mezelf. Niet omdat ik nou als persoon zoveel verander (mijn vriend vind me met of zonder even lief), het wordt allemaal zoveel makkelijker en minder zwaar.
Minder stemmingswisselingen, geen frustraties van wel willen maar niet (aan) kunnen, geen niet te stoppen gedachtes (die bij mij dus in een spiraal naar beneden gingen). Ben ook een stuk socialer: ik kan gesprekken volgen, denk na voordat ik wat zeg en kwets mensen minder snel, waardoor ik weer minder op mijn tenen hoef te lopen, geen ruzies of verontschuldigingen voor het "verstrooide professor" gedrag meer.
Mijn zelfacceptatie is een stuk omhoog gegaan na de ritalin, en ik vind mezelf echt een stuk leuker. Voor mij is ritalin echt een wondermiddel, en ik zou een ieder met ADHD op zijn minst de kans geven om te kijken of het werkt.
Bij jou zoon zal het heel anders zijn omdat daar ook autisme bij komt, maar het zou toch voor hem heel fijn zijn als de scherpe kantjes ervan af gaan? Overigens zou ik niet wachten op vakantie, maar juist nu starten in een normale situatie, zodat je de effecten goed kan beoordelen.
Ik las ook de twijfel van dangeensuus over medicatie mbt ADHD. Ik snap je beredenering, snap dat het moeilijk is om voor hem een keus te maken maar proberen kan altijd. Bevalt het niet dan is het net zo makkelijk terug te draaien. het kan helpend zijn om het niet te zien als hem willen veranderen, maar als hem willen helpen.
Misschien heb je iets aan mijn verhaal: Ik ben pas op latere leeftijd gediagnosticeerd met AD(H)D (24) en ben afgelopen jaar na veel wikken en wegen toch (tijdelijk ivm kinderwens) gestart met ritalin(inmiddels 28). En waar ik al jaren depressief was, bij vlagen in het verleden zelfs suïcidaal, gewoon heel erg niet blij met mezelf was, ben ik met ritalin wel tevreden met mezelf. Niet omdat ik nou als persoon zoveel verander (mijn vriend vind me met of zonder even lief), het wordt allemaal zoveel makkelijker en minder zwaar.
Minder stemmingswisselingen, geen frustraties van wel willen maar niet (aan) kunnen, geen niet te stoppen gedachtes (die bij mij dus in een spiraal naar beneden gingen). Ben ook een stuk socialer: ik kan gesprekken volgen, denk na voordat ik wat zeg en kwets mensen minder snel, waardoor ik weer minder op mijn tenen hoef te lopen, geen ruzies of verontschuldigingen voor het "verstrooide professor" gedrag meer.
Mijn zelfacceptatie is een stuk omhoog gegaan na de ritalin, en ik vind mezelf echt een stuk leuker. Voor mij is ritalin echt een wondermiddel, en ik zou een ieder met ADHD op zijn minst de kans geven om te kijken of het werkt.
Bij jou zoon zal het heel anders zijn omdat daar ook autisme bij komt, maar het zou toch voor hem heel fijn zijn als de scherpe kantjes ervan af gaan? Overigens zou ik niet wachten op vakantie, maar juist nu starten in een normale situatie, zodat je de effecten goed kan beoordelen.
donderdag 15 april 2010 om 16:42