Ben ik nu daadwerkelijk de schuldige?

Paar maanden terug leerde ik een lieve respectvolle wat jongere jongen kennen. (4jaar jonger). Hij is zzp'er, was fulltime aan het werk en hield niet van liegen. Ik zelf liet weten dat ik hem te jong vond, hij daagde me uit om het te proberen. Logisch want ja af en toe moet je gewoon loskomen uit je comfortzone. Ik liet hem weten trots te zijn naar veel tegenslagen eindelijk sterk te staan en me eigen financieelplaatje net aan te boven zijn. Werk 45 uur in de week en hou van een schoon en opgeruimd huis zodat er meer rust is mijn hoofd. Voor de rest ben ik altijd wel een luisterend oor voor iedereen, ze noemde mij dan vroeger ook de florence night a kale. Hij behandelde me als een prinses de eerste 3 weken, schat ik verdien genoeg voor ons 2 dus ga maar kijken of je een studie kan vinden die je kan gaan doen, krijg je meer vrijheid en meer kansen. Ik zeg na misschien ooit als we langer samen zijn. Op dat moment zat hij in Rotterdam en had hem een sleutel gegeven voor als hij onverwachts eens eerder thuis was of iets. Alleen na vrijwel 2 nachten in Rotterdam begon hij elke dag op en neer te rijden. Hij was verliefd logisch ik ook dus zag niet echt het probleem. Is toch immers lief als iemand op en neer rijd en inzet toont om bij je te slapen. Hij vroeg me een week met hem samen vrij te nemen, ik zeg oké maar dan moeten we wel wat gaan ondernemen anders kan ik beter gaan werken. Zijn tas was inmiddels uitgepakt en in de kast geplaatst. Hij zelf praatte over genoeg geld. Alleen toen was de vakantie aangebroken (in de verliefdheidfase nog). De eerste 3 nachten besteedde hij aan zijn verslaving gamen en overdag was hij niet ze bed uit te krijgen. Terwijl het buiten 26/27 graden was. Ik zei hem dat ik begreep dat hij moest ontspannen na al het werk, maar dat het me leuk leek als hij gewoon eens optijd naast me kwam liggen zodat we overdag eens naar het strand konden of iets. Daarna hebben we 2 dagen dingen ondernomen waarvan vrijwel alle tijd die over was opging naar seks. De andere dagen kwam hij niet verder dan zijn game. In een opwelling zegt hij zullen we naar een festival gaan ik betaal, want jr hebt aangegeven dat jij dat niet red deze maand. Ik zeg lijkt me leuk. Op het moment dat de kaartjes zijn besteld zegt hij kan je het even voorschieten maak het straks naar je over. Ik zeg nou eigenlijk niet want sta dan in de min en heb dat geld nodig voor eten en benzine zodat ik naar werk kan. Ja maar ik maak het echt gelijk over. Het geld is nog altijd niet terug betaald. Mijn verantwoordelijkheid begon weer: werk , bijna een vast contract in de pocket dus goed me best doen. Kom ik thuis heeft hij zich ziek gemeld, zit in mijn huis, 1 grote bom ontploft, blikjes energie door de woonkamer, alles uit de kasten opgegeten, ik zeg waarom ben jij hier eigenlijk? Ja heb me een weekje ziek gemeld. Ik zeg ohw zo ziek zie je er niet uit? Nee ben ik ook niet. Ik zeg maar als ik te werk ben kan je toch naar je mama? Nee want dan krijg ik ruzie omdat ik niet naar werk ben en wel zit te gamen. Ik zeg naja logisch van je moeder. Ik zeg maar nu denk je dat ik dit allemaal ga opruimen? Zegt ie een huis moet in geleefd worden toch? Ik zeg laat jou mama dit dan toe? Hij zegt betaal toch 300 kost geld bij haar. Ik zeg terwijl je hier bent ingetrokken? Zeg waar blijft mijn festival ticket geld dan en mijn 50 euro per week voor jou benodigdheden? Stil. Schat ik heb 1100 euro per maand vrij te besteden zeg maar wat je nodig hebt?. Ik zeg een jongen die naar me om kijkt en gewoon zorgt dat het huis blijft zodat het was?. Helemaal boos want dat kan je niet van iemand vragen in het begin van een relatie. Ik zeg zomaar intrekken mag wel? Tot opeens ik hem doordeweeks s avonds laat met iemand hoor bellen ja man ik kom naar buiten. Werd er drugs aan mijn deur geleverd terwijl ik in bed lag. Dus ik gooi boos de deur dicht. Ik zeg never nooit dat je dat aan mijn huis laat leveren. En zo snoof hij de nachten gamen door. Hij had al gecompenseerd zei hij dan, want normaal gamede hij tot 6 uur in de ochtend en nu kwam hij om 3 uur naast me liggen. Netjes genoeg toch? Ik zeg ja kom je me wakker maken terwijl ik 2 uur later op moet staan om naar werk te gaan, laat dan maar zitten. Opgeven moment werd het tijd om meer over jezelf bekend te maken. Dus ook dat ik met een narcist ben samen geweest die snoof en ik me daarom niet zo prettig voel bij het idee dat iemand zichzelf kapot maakt met drugs. Onder invloed de weg op, omdat meneer moe is. Even een snuifje en de dag was weer good to go. Ik kreeg een assertiviteit boek naar me kop gegooid en ik moest maar naar een psychiater want het verleden was niet zijn probleem. Hij besprak een vakantie met vrienden waar ik naast zat zonder wat te vragen hoe ik hier over dacht. En vond het raar dat ik dat nodig vond te bespreken. Mag toch doen en laten wat ik wil. Ik zeg maar je bent toch samen? Maar goed prima. Toen moest ik vaker jurkjes gaan dragen, ik zeg naar me werk? Ik zeg je weet dat liefde niet om kleding draait he? Bij mij wel. Terwijl hij zelf uit te tekenen was in trainingsbroek en t shirt met brandgaten er in. Alleen wanneer hij naar vrienden ging was het leuk gekleed en ze haar gedaan enzo. Dus waarom moet ik dan jurkjes dragen? Op de bank naast iemand die gamed en niet naar me omkijkt? Bij mij brak na al die onzin me licht in me ogen, ik werd stiller. Ik deed van alles fout. Hij was niet zoals dat ik zei. Ik zeg ik doe alles in jou ogen fout? Zeg krijg op alles commentaar en verwacht nu dat ik vrolijk thuis kom?. Ik heb hem terug naar ze moeder gestuurd. Dat werd me niet in dank af genomen want kankerwijf ik hou niet van jou (met groot gemaakt lichaam een kleine centimeter van me af). Ik zeg als je nu niet snel je spullen pakt na wat je net zegt dan gooi ik je spullen via het balkon na buiten kan je ze daar opvangen. Waarop hij antwoord dan kanker ik jou er achter aan. Vervolgens krijg ik 4 dagen later, jammer dat het niks word had er echt op gehoopt dat je me soulmate was en de seks was erg goed. Ik antwoorden met hmm oké, je hebt dus misbruik gemaakt voor de seks? Anders stuur je me dat niet. Nee ik kom vrijdag met je praten. Vrijdag staat hij hier, ik mis je zo enzo. En omdat ik om hem gaf wou ik het geloven. Misschien had ik wel te overdreven gereageerd door angst uit het verleden. Dag daarna schold hij me verrot omdat er geen asbak stond toen hij wakker werd. Ik zeg zo ook goedemorgen, ik zeg krijg ik nog een kus of alleen een snauw door je kater? Kreeg een kus en hoorde vervolgens niks meer. Dag daarna pas ik mis je mag ik komen slapen? Ja dat is goed. Hele leuke avond geweest. Woensdags klein beetje contact. Donderdag was hij jarig. Ik stuurde hem om 00.00 een voicebericht en zong daar happy birthday in dat als hij wakker werd zich jarig en geliefd voelde. Plaatste een foto van hem op Facebook omdat hij gek was van ze uiterlijk en zetten daarbij happy birthday, love you big time. Het berichtje op Facebook werd gelijk verwijderd(09.00) en het voice bericht pas om half 2 beantwoord met alleen een hartje. Ik zeg waarom verwijder je me fb bericht? Moet je het voor iemand verstoppen dat je een meisje hebt? Nee vond de foto lelijk. Terwijl het de vrolijkste foto van hem was die er is. Plus hij noemde zichzelf god dus waar moet je jezelf dan voor schamen? S avonds voelde ik me niet lekker en hij kwam om samen te zijn voor ze verjaardag. Ik een pret stick voor hem gehaald met het laatste beetje geld wat ik nog had (omdat ik nog steeds in de min stond door de festival kaartjes) en een geurtje van 60 euro. Terwijl als ik 2 zakken witte bolletjes vroeg voor 1.50 zodat ik kon eten op werk moest ik er 4 dagen om smeken en zelfs bij me ouders gaan halen omdat hij het steeds of vergat of gewoon de schijt had. Zelfs het touwtje van de wasmachine uit trekken waar zijn was in zat was al te veel gevraagd. Hij komt binnen, ik zeg voel me niet zo lekker dus word geen seks, helemaal beledigd nou geef me dan maar me cadeautje. Gaat naast me zitten en is gaan gamen tot hij weg ging. Ik zeg blijf je slapen? Want ik mis je. Nee hij zegt ga na huis heb morgen vrij genomen en ga uitslapen. Maar hij zegt ik wil je morgen wel zien. Ik zeg naja als je er behoefte aan hebt want zo kom je niet over. Hij is gegaan. En het cadeautje lag als oud vuil op de grond, geen dankjewel niks. Vrijdags is hij in me huis geweest om het geurtje te zoeken toen ik was werken. Maar ik had het verstopt omdat ik de manier waarop hij deed gewoon ondankbaar vond. Vervolgens hoorde ik niks meer en toen ik vroeg hoelaat ik hem zou zien werd ik genegeerd. Toen ik vroeg wat hij was doen was het wat gaat dat jou nou aan. Vervolgens heb ik ze reet gedumpt omdat je niet zo met mensen omgaat en vroeg me sleutel terug. Ja die ben ik kwijt, als ik hem vind krijg je hem ooit wel eens. Ik zeg nee gewoon nu vandaag jr hebt hier niks meer te zoeken. Ik heb me cilinder vervangen van me slot want vind het idee dat ie nog in me huis kon gewoon niet fijn. 4 dagen later komt hij de sleutel brengen en ik vraag hem waarom ie me zo behandeld. Krijg ik te horen: jou belevingswereld is echt zo niet gezond, je kan je niet inleven in andere mensen, als je in jurkjes was blijven lopen dan had ik misschien nog wel gewoon naar je omgekeken. Jij bent echt ziek meisje en je zult nooit een relatie krijgen die goed loopt. Daarom heb ik je gedumpt. In mijn beleving werd nu toch juist alles omgedraaid door middel van manipulatie? Of ben ik nu echt degene die niet in verbinding staat met de realiteit. Want zoals zijn woorden waren: realistisch? Wie wilt dat nou. Zijn mooie paar weken, daarna de lelijke kant van een persoon. Is het toch logisch dat iemand stil word omdat ze niet snappen dat iemand zo snel omdraaien? Zijn meisje hiervoor verving hij gewoon, toen ik hem vroeg waarom was je bij haar? Seks was goed, naja een hartslag zeg maar.

Ik begin in mijn hoofd nu een gevecht te krijgen: was ik echt zo fout? Of is dit nu echt wat hij wilt? Mij laten denken dat ik gek ben?

Enn schreef: ↑

20-08-2019 00:27

Eens.
Ik ga voor deze!

Ik voel me daar ook het meest in thuis.. mens die mij normaal behandeld krijgt een mooie behandeling terug. En tegen de tijd dat urine bruin is bij het plassen van de ketamine en je er niks aan doet is voor mij inderdaad jezelf vernietigen en vind niet dat iemand die om jou geeft daar met ze mond dicht naar hoort te kijken.