Overig
alle pijlers
Laat op het forum?
maandag 14 april 2008 om 02:20
Haha! nee sorry soleil.
Als je behoefte hebt om je verhaal te mogen doen is maatschappelijk werk nog wel een aanrader. Is vrij licht en biedt gewoon een luisterend oor.Als je de juiste persoon treft kan deze een beetje orde in de chaos scheppen.
Ad? nou ja zeg,mag een mens niet meer gewoon zijn portie verdriet incasseren.
Wel heel naar voor je dat het zo slecht gaat,maar niet gek toch?
Hoelang is het nu precies geleden?
En Het lullige is dat alles elkaar opvolgt.dat je geen uitweg ziet is menselijk.
Er zijn best wat speerpunten om je wat op weg te helpen.
Die kan ik je ook wel geven.
Lastig is alleen dat het juist heel zwaar is om je daar aan te houden,maar het helpt je wel verder.
Zit je aan therapie te denken dan?
Als je behoefte hebt om je verhaal te mogen doen is maatschappelijk werk nog wel een aanrader. Is vrij licht en biedt gewoon een luisterend oor.Als je de juiste persoon treft kan deze een beetje orde in de chaos scheppen.
Ad? nou ja zeg,mag een mens niet meer gewoon zijn portie verdriet incasseren.
Wel heel naar voor je dat het zo slecht gaat,maar niet gek toch?
Hoelang is het nu precies geleden?
En Het lullige is dat alles elkaar opvolgt.dat je geen uitweg ziet is menselijk.
Er zijn best wat speerpunten om je wat op weg te helpen.
Die kan ik je ook wel geven.
Lastig is alleen dat het juist heel zwaar is om je daar aan te houden,maar het helpt je wel verder.
Zit je aan therapie te denken dan?
maandag 14 april 2008 om 02:30
.
Tja, het gaat niet echt goed met me. Maar voor mijn gevoel is dat ook logisch. Het is ook niet zo dat ik de hele tijd maar in de put zit, ik heb ook wel goede momenten. Ik vind het gewoon allemaal even heel zwaar nu en vergeleken met ee half jaar geleden voel ik me erg ongelukkig ja. Maar er is ook zoveel weggevallen... En alles zo plotsklaps. Ik weet gewoon niet wanneer je moet zeggen: nu gaat het niet meer.
Nou, ik zit zelf niet echt aan therapie te denken hoor. Zoals ik al zei, ik heb daar niet zo'n hoge pet van op. En zolang ik nog mijn bed uit kom, mezelf nog verzorg, nog mensen zie, het me nog lukt om (af en toe) te solliciteren en om een poging te doen om zelf weer een toekomst op te bouwen, vraag ik me ook af of het wel nodig is. Ik vind zelf dat ik best wel sterk ben, maar dat de omstandigheden gewoon heel zwaar zijn. Zou dat niet voor iedereen gelden?
Maar ik begon erover, omdat ik met vriendinnen er een discussie over had. Eentje vond dus dat ik maar eens hulp moest zoeken (en dat is een hele tijd geleden ook al eens door een ander gezegd). Ik was het daar niet zo mee eens en een andere vriendin ook niet (dat is de vriendin waar ik wel altijd mijn ei bij kwijt ben en die er denk ik het meeste van begrijpt).
Bij zulke opmerkingen vraa ik me gewoon af, wanneer je zo'n beslissing moet nemen. Wanneer heeft iemand inderdaad hulp van buitenaf nodig.
Tja, het gaat niet echt goed met me. Maar voor mijn gevoel is dat ook logisch. Het is ook niet zo dat ik de hele tijd maar in de put zit, ik heb ook wel goede momenten. Ik vind het gewoon allemaal even heel zwaar nu en vergeleken met ee half jaar geleden voel ik me erg ongelukkig ja. Maar er is ook zoveel weggevallen... En alles zo plotsklaps. Ik weet gewoon niet wanneer je moet zeggen: nu gaat het niet meer.
Nou, ik zit zelf niet echt aan therapie te denken hoor. Zoals ik al zei, ik heb daar niet zo'n hoge pet van op. En zolang ik nog mijn bed uit kom, mezelf nog verzorg, nog mensen zie, het me nog lukt om (af en toe) te solliciteren en om een poging te doen om zelf weer een toekomst op te bouwen, vraag ik me ook af of het wel nodig is. Ik vind zelf dat ik best wel sterk ben, maar dat de omstandigheden gewoon heel zwaar zijn. Zou dat niet voor iedereen gelden?
Maar ik begon erover, omdat ik met vriendinnen er een discussie over had. Eentje vond dus dat ik maar eens hulp moest zoeken (en dat is een hele tijd geleden ook al eens door een ander gezegd). Ik was het daar niet zo mee eens en een andere vriendin ook niet (dat is de vriendin waar ik wel altijd mijn ei bij kwijt ben en die er denk ik het meeste van begrijpt).
Bij zulke opmerkingen vraa ik me gewoon af, wanneer je zo'n beslissing moet nemen. Wanneer heeft iemand inderdaad hulp van buitenaf nodig.
maandag 14 april 2008 om 02:31
Ik herken wel hoe je je voelt.
Toen ik ging scheiden verloor ik tijdelijk mijn vertrouwde omgeving.
Ik heb anderhalf jaar op een zoldertje geleefd met mijn kids bij een vriendin. Was een groot deel van mijn spullen kwijt. Kreeg een conflictsituatie op mijn werk,verloor mijn baan,kwam in de wao. Had een enorm verlies van inkomen.Verloor een deel van mijn vrienden.En was mijn vechtlust totaal kwijt. Kwam in een crisissituatie wat betreft mijn gewicht en kon niet terecht voor geschikte hulp daarvoor.
Dus ja,geen vrolijk verhaal. Maar de bodem van de put heb ik goed gezien.
Wat ik ermee wil zeggen,ik erken je gevoel soleil en dat is rond uit klote.
Toen ik ging scheiden verloor ik tijdelijk mijn vertrouwde omgeving.
Ik heb anderhalf jaar op een zoldertje geleefd met mijn kids bij een vriendin. Was een groot deel van mijn spullen kwijt. Kreeg een conflictsituatie op mijn werk,verloor mijn baan,kwam in de wao. Had een enorm verlies van inkomen.Verloor een deel van mijn vrienden.En was mijn vechtlust totaal kwijt. Kwam in een crisissituatie wat betreft mijn gewicht en kon niet terecht voor geschikte hulp daarvoor.
Dus ja,geen vrolijk verhaal. Maar de bodem van de put heb ik goed gezien.
Wat ik ermee wil zeggen,ik erken je gevoel soleil en dat is rond uit klote.
maandag 14 april 2008 om 02:35
Meisje...5 maanden al best een tijd???
get real!
Je mag nog elke dag huilend in je bed liggen.
En nee ik vind je (nog) niet rijp voor therapie.
Maar het zou wel fijn zijn als iemand je bij de hand kan pakken en het samen met je doet. Totdat jij kan zeggen,laat maar los,ik kan het weer alleen.
Maar dat moet je wel durven vragen .En een geschikt persoon ervoor hebben waar je je vertrouwd mee voelt.
get real!
Je mag nog elke dag huilend in je bed liggen.
En nee ik vind je (nog) niet rijp voor therapie.
Maar het zou wel fijn zijn als iemand je bij de hand kan pakken en het samen met je doet. Totdat jij kan zeggen,laat maar los,ik kan het weer alleen.
Maar dat moet je wel durven vragen .En een geschikt persoon ervoor hebben waar je je vertrouwd mee voelt.
maandag 14 april 2008 om 02:36
Oh, en het is niet eens zozeer dat ik maar continu mijn verhaal wil doen. Soms liever niet juist. Het is meer dat ik het soms fijn zou vinden als mensen zouden erkennen dat ik even niet mijn oude zelf ben en dat het allemaal even niet zo makkelijk is. Dat ze bijvoorbeeld gewoon eens oprecht zouden vragen hoe het met me is. Of dat het contact eens van hun uit zou komen, omdat mij dat nu niet altijd lukt (ik heb momenten dat ik de neiging heb me een beetje terug te trekken). Of dat als ik bijv. in een e-mail naar iemand wel nog over ex schrijf, of over twijfels of angsten die ik nu heb, dat ze erop in zouden gaan (als was het maar gewoon met "wat rot voor je") i.p.v. er niks over te zeggen en te doen alsof ik niks geschreven heb.
maandag 14 april 2008 om 02:40
Ja meid,mensen vinden het soms lastig om er wat mee te doen.Of zijn te druk met hun eigen leven.Soms is het gewoon onbeholpenheid.
Maar hier mag je altijd je verhaal doen hoor!
Als ik even mee mag klagen(niet dat je klaagt hoor!)
Na 17 jaar eetstoornis vind iedereen het heel normaal. Werkelijk niemand vraagt er naar. Maarja,ik zeg ook niets. Is een beetje de wisselwerking.
Alleen vriend natuurlijk wel en mijn dochter ook.
Maar verder? en soms zou ik ook wel eens willen horen,red je je wel?
Maar hier mag je altijd je verhaal doen hoor!
Als ik even mee mag klagen(niet dat je klaagt hoor!)
Na 17 jaar eetstoornis vind iedereen het heel normaal. Werkelijk niemand vraagt er naar. Maarja,ik zeg ook niets. Is een beetje de wisselwerking.
Alleen vriend natuurlijk wel en mijn dochter ook.
Maar verder? en soms zou ik ook wel eens willen horen,red je je wel?
maandag 14 april 2008 om 02:42
quote:iry schreef op 14 april 2008 @ 02:35:
Maar het zou wel fijn zijn als iemand je bij de hand kan pakken en het samen met je doet. Totdat jij kan zeggen,laat maar los,ik kan het weer alleen.
.
ja, dat is het eigenlijk, je slaat de spijker op zijn kop. Soms heb ik daar inderdaad behoefte aan, maar er is niemand die mijn hand pakt.
En dat huilen doe ik nog hoor Ik wist niet dat een mens zovee tranen had.
En ik vind het echt heel knap hoe jij je leven weer op orde hebt weten te krijgen na je scheiding. Wat moet jij je ellendig gevoeld hebben.
Maar het zou wel fijn zijn als iemand je bij de hand kan pakken en het samen met je doet. Totdat jij kan zeggen,laat maar los,ik kan het weer alleen.
.
ja, dat is het eigenlijk, je slaat de spijker op zijn kop. Soms heb ik daar inderdaad behoefte aan, maar er is niemand die mijn hand pakt.
En dat huilen doe ik nog hoor Ik wist niet dat een mens zovee tranen had.
En ik vind het echt heel knap hoe jij je leven weer op orde hebt weten te krijgen na je scheiding. Wat moet jij je ellendig gevoeld hebben.
maandag 14 april 2008 om 02:47
I know the feeling,dus niet moeilijk om de spijker op de kop te slaan.
En dank je voor je compliment. Ach knap,toen vriend op de proppen kwam heeft hij een hoop shit met mij opgeruimd hoor.
Vooral in de slepende rechtzaak waar ik door mijn werk in kwam. dat was nou net de druppel toen.
Verder ben ik wel een bijtertje hoor. En jij volgens mij ook.
Maar die hand,niemand in je nabije omgeving waaraan je dat kan vragen?
En dank je voor je compliment. Ach knap,toen vriend op de proppen kwam heeft hij een hoop shit met mij opgeruimd hoor.
Vooral in de slepende rechtzaak waar ik door mijn werk in kwam. dat was nou net de druppel toen.
Verder ben ik wel een bijtertje hoor. En jij volgens mij ook.
Maar die hand,niemand in je nabije omgeving waaraan je dat kan vragen?
maandag 14 april 2008 om 02:48
quote:iry schreef op 14 april 2008 @ 02:36:
Dringend advies. Ga de boel afhandelen.
Hoe zwaar en zuur dat is.Het is echt een last minder. En een gezondere basis om weer eigen stappen te kunnen maken.
Lijstjes maken meid!
Lijstjes liggen voor mijn neus En wonder boven wonder ka ik er zelfs af en toe iets van wegstrepen.
De inboedel wordt als het goed is binnenkort afgehandeld. Ik wacht even op iemand die daarbij wil helpen.
Maar dat is niet het enige. Ik word bijvoorbeeld ook nog regelmatig geconfronteerd met post van hem. Dat kan ik niet afhandelen, omdat er tussen ons gewoon geen enkel contact meer is. Maar ik zit er wel steeds mee. Gelukkig wordt het steeds minder, maar zolang er nog af en toe iets binnenkomt, is het voor mij niet afgehandeld.
Ik lig ook al maanden in de clinch met een woningbouwvereniging. Ik probeer mijn inschrijving van de zijne los te koppelen, maar daarvoor willen ze persé ook zijn handtekening. Die ik dus niet kan krijgen.
En zo zijn er meer van dit soort dingen. Zolang dat allemaal niet 'klaar' is, ben ik er nog mee bezig.
En ik baal ervan dat hij geen last van deze dingen heeft.
Dringend advies. Ga de boel afhandelen.
Hoe zwaar en zuur dat is.Het is echt een last minder. En een gezondere basis om weer eigen stappen te kunnen maken.
Lijstjes maken meid!
Lijstjes liggen voor mijn neus En wonder boven wonder ka ik er zelfs af en toe iets van wegstrepen.
De inboedel wordt als het goed is binnenkort afgehandeld. Ik wacht even op iemand die daarbij wil helpen.
Maar dat is niet het enige. Ik word bijvoorbeeld ook nog regelmatig geconfronteerd met post van hem. Dat kan ik niet afhandelen, omdat er tussen ons gewoon geen enkel contact meer is. Maar ik zit er wel steeds mee. Gelukkig wordt het steeds minder, maar zolang er nog af en toe iets binnenkomt, is het voor mij niet afgehandeld.
Ik lig ook al maanden in de clinch met een woningbouwvereniging. Ik probeer mijn inschrijving van de zijne los te koppelen, maar daarvoor willen ze persé ook zijn handtekening. Die ik dus niet kan krijgen.
En zo zijn er meer van dit soort dingen. Zolang dat allemaal niet 'klaar' is, ben ik er nog mee bezig.
En ik baal ervan dat hij geen last van deze dingen heeft.
maandag 14 april 2008 om 02:51
Als je in de buurt woonde gaf ik je die hand wel hoor!.
De tip die ik je van hieruit wel kan geven. ga schrijven,gewoon wat je denk wat je voelt,boos ,verdrietig,maakt niet uit.
En maak lijstjes bvan je doelen.
maak er twee,begin met de kleine doelen.
Het wegstrepen van punten brengt vrijheid in je hoofdje en geeft je kracht en zelfvertrouwen.
De tip die ik je van hieruit wel kan geven. ga schrijven,gewoon wat je denk wat je voelt,boos ,verdrietig,maakt niet uit.
En maak lijstjes bvan je doelen.
maak er twee,begin met de kleine doelen.
Het wegstrepen van punten brengt vrijheid in je hoofdje en geeft je kracht en zelfvertrouwen.
maandag 14 april 2008 om 03:00
Ja, ik kan me voorstellen dat jij ook weinig reacties ut je omgeving hoort, terwijl voor jou je eetstoornis nog een dagelijkse strijd is (sorry, ik had net even over je bericht heen gelezen). Vervelend.
Ik snap ook wel dat mensen gewoon niet met andermans problemen bezig zijn. En van een heleboel mensen kan ik dat ook goed hebben. Maar bij sommige mensen doet het pijn.
Als er bijvoorbeeld in de familie druk gepraat wordt over een nichtje met ludduvuddu over een relatie van een paar maanden, terwijl niemand vraagt naar hoe het met mij gaat, 'want dat is al zo lang gelden".
Nou ja, you get thepicture, genoeg geklaagd.
Ik heb geprobeerd dingen op te schrijven. Ik heb er zelfs een mooi dagboekje voor gekocht, maar het ligt hier onaageroerd voor me. Schrijven is erg pijnlijk en dat lukt me (nog) niet. Er gaat misschien ook te veel door mijn hoofd, ik krijg het niet geordend en op papier.
To do lijstjes heb ik ook. En dat helpt me ook wel goed om dingen te ordenen. En ik ben trots als ik dingen af kan strepen.
Ik heb er ook gewoon maar kleine dingen op staan hoor, zoals sollicitatie versturen, kopiën maken of die-en-die bellen. Maar ik heb ze wel nodig, anders gebeurt er weinig
Ik snap ook wel dat mensen gewoon niet met andermans problemen bezig zijn. En van een heleboel mensen kan ik dat ook goed hebben. Maar bij sommige mensen doet het pijn.
Als er bijvoorbeeld in de familie druk gepraat wordt over een nichtje met ludduvuddu over een relatie van een paar maanden, terwijl niemand vraagt naar hoe het met mij gaat, 'want dat is al zo lang gelden".
Nou ja, you get thepicture, genoeg geklaagd.
Ik heb geprobeerd dingen op te schrijven. Ik heb er zelfs een mooi dagboekje voor gekocht, maar het ligt hier onaageroerd voor me. Schrijven is erg pijnlijk en dat lukt me (nog) niet. Er gaat misschien ook te veel door mijn hoofd, ik krijg het niet geordend en op papier.
To do lijstjes heb ik ook. En dat helpt me ook wel goed om dingen te ordenen. En ik ben trots als ik dingen af kan strepen.
Ik heb er ook gewoon maar kleine dingen op staan hoor, zoals sollicitatie versturen, kopiën maken of die-en-die bellen. Maar ik heb ze wel nodig, anders gebeurt er weinig
maandag 14 april 2008 om 03:03
Lief dat je zegt dat je die hand zou geven Iry! Dat gevoel heb ik ook. Je geeft hem me hier al hoor, dat doet me goed.
De post gaat inderdaad de kliko in. In het begin heb ik het nog netjes doorgestuurd, maar zelfs daarbij had hij niet het fatsoen om even te bedanken ofzo, dus daar ben ik mee gestopt. Dan maar niet volwassen.
Maar ik schrik gewoon elke keer als zijn naam op een envelop staat.
De post gaat inderdaad de kliko in. In het begin heb ik het nog netjes doorgestuurd, maar zelfs daarbij had hij niet het fatsoen om even te bedanken ofzo, dus daar ben ik mee gestopt. Dan maar niet volwassen.
Maar ik schrik gewoon elke keer als zijn naam op een envelop staat.
maandag 14 april 2008 om 03:06
maandag 14 april 2008 om 03:11
Ach jee, Prada, dat klinkt vervelend. Dat geeft slapeloze nachten ja.
Je bent welkom om hierje ei kwijt te raken, als je wilt. Zoals je kunt zien zult je niet de enige zijn die hier flink spuit
Ja Iry, stom is dat hè. Mensen staan daar gewoon helemaal niet bij stil. Eigenlijk heel lomp, maar ja, zo zit men nu eenmaal in elkaar denk ik.
Je bent welkom om hierje ei kwijt te raken, als je wilt. Zoals je kunt zien zult je niet de enige zijn die hier flink spuit
Ja Iry, stom is dat hè. Mensen staan daar gewoon helemaal niet bij stil. Eigenlijk heel lomp, maar ja, zo zit men nu eenmaal in elkaar denk ik.
