Overig
alle pijlers
Zoon naar middelbare, nieuwe fiets?
dinsdag 20 april 2010 om 17:00
Zoon, 11 jaar, gaat na de zomervakantie naar de middelbare school. Dat gebouw staat letterlijk naast zijn basisschool en is behoorlijk dicht bij huis. Hij gaat nu op de fiets, een vorig jaar via marktplaats aangeschafte stoere, wielmaat 26 inch, ongeveer zoiets
Nu is hij nog steeds niet echt groot, maar wel weer gegroeid ten opzichte van vorig jaar. We twijfelen of we nu voor hem, nu hij naar de middelbare school gaat, een "grote" fiets moeten kopen. Op zich is er niets mis met deze fiets (verlichting, bagagedrager, hij is niet echt te klein of zo) maar we willen ook niet dat hij uit de toon valt, hij is al jong (klas overgeslagen) en maakt moeilijk contact. Overigens kan de huidige fiets dan doorgeschoven naar jongere broer, die aast er al een tijdje op, zijn fietsje wordt te klein dus echt verspilling is het niet.
Wat zouden jullie doen? Gewoon nog even op de kinderfiets blijven? Of een andere kopen, en wat voor iets dan? Wat is hip én praktisch?
Nu is hij nog steeds niet echt groot, maar wel weer gegroeid ten opzichte van vorig jaar. We twijfelen of we nu voor hem, nu hij naar de middelbare school gaat, een "grote" fiets moeten kopen. Op zich is er niets mis met deze fiets (verlichting, bagagedrager, hij is niet echt te klein of zo) maar we willen ook niet dat hij uit de toon valt, hij is al jong (klas overgeslagen) en maakt moeilijk contact. Overigens kan de huidige fiets dan doorgeschoven naar jongere broer, die aast er al een tijdje op, zijn fietsje wordt te klein dus echt verspilling is het niet.
Wat zouden jullie doen? Gewoon nog even op de kinderfiets blijven? Of een andere kopen, en wat voor iets dan? Wat is hip én praktisch?
dinsdag 20 april 2010 om 23:38
Sassafras, ik vind het heel slim van je om aan zulke zaken te denken. Het zal misschien net even schelen bij aankomst eerste klas. De eerste indruk is een daalder waard (eigen interpretatie..)
Als ik jou was zou ik gewoon een tweede -of derdehands omafiets kopen. Die heb je in allerlei maten, ook voor de kleinere kinderen, zonder dat het echt opvalt. Geen kinderfiets en die fiets die je hebt getoond is zo stuk! Werkelijk zonde als je die voor school gaat gebruiken!
Met zo'n omafiets valt hij zeker niet uit de toon.
Als ik nadenk wat er van de fietsen van mijn kinderen is gesloopt op de middelbare school: werkelijk schokkend.
Ze krijgen nu gewoon een afgetrapte zoveel-de-handse fiets waar nog maar weinig aan gesloopt kan worden.
(3e klas VMBO en MBO)
Houd gewoon een goede fiets voor jullie tochtjes in Drente, of anders trapt hij maar wat harder. Een fiets met versnellingen en handremmen wordt meestal gezien als een uitdaging.
Als ik jou was zou ik gewoon een tweede -of derdehands omafiets kopen. Die heb je in allerlei maten, ook voor de kleinere kinderen, zonder dat het echt opvalt. Geen kinderfiets en die fiets die je hebt getoond is zo stuk! Werkelijk zonde als je die voor school gaat gebruiken!
Met zo'n omafiets valt hij zeker niet uit de toon.
Als ik nadenk wat er van de fietsen van mijn kinderen is gesloopt op de middelbare school: werkelijk schokkend.
Ze krijgen nu gewoon een afgetrapte zoveel-de-handse fiets waar nog maar weinig aan gesloopt kan worden.
(3e klas VMBO en MBO)
Houd gewoon een goede fiets voor jullie tochtjes in Drente, of anders trapt hij maar wat harder. Een fiets met versnellingen en handremmen wordt meestal gezien als een uitdaging.
dinsdag 20 april 2010 om 23:43
Je verwoord het precies goed Iry, ik weet dat ik hem niet kan beschermen, maar ik wil hem zo graag het gepest besparen dat mij ten deel viel als kind. Ik herken zoveel van mezelf in hem, ook ik had weinig aansluiting op de basisschool en werd door de rest uitgelachen, om mijn stomme kleding (mijn kunstzinnige moeder maakte alles zelf, * zucht*) en mijn andere interesses en zelfs het feit dat ik niet plat praatte. Nou woonde ik toen in een stom boerendorp en dat is voor ons nu gelukkig anders, we wonen in een (kleine) stad.
Ik weet dat dit goed gaat komen, het ligt ook niet aan zijn sociale vaardigheden maar hij heeft gewoon simpelweg nu te weinig raakvlakken met de andere kinderen in zijn klas. Zoon houdt niet van voetballen, kijkt niet naar MTV, maar wel naar Horizon op de BBC en wil dáár over kunnen praten. Ik heb zelf op een scholengemeenschap gezeten en voor mij begon mijn jeugd pas leuk te worden toen ik na de brugklas met alle andere nerds in het gymnasiumklasje terecht kwam. Nog meer kinderen die voor de lol boeken lazen! Samen met de bus naar de grote stad naar het natuurmuseum, joepie! Dus ik ben er van overtuigd dat hij, ergens in de komende jaren, zijn kringetje wel zal vinden.
En voordat iemand nu denkt dat het hier allemaal aan mijn opvoeding ligt, nummer 2 is "gewoon" gezellig kind, dat vanmiddag na school weer stond te goochelen met allerlei speelafspraken ("kom jij bij mij of zal ik bij jou, of komen jullie allebei?") met als gevolg dat er hier op een gegeven moment 5 kinderen de tuin in en uit renden.
Maar ondanks dat ik weet dat dit goed komt, doet het pijn om hem zo eenzaam te zien. Ik geloof wel dat ik er meer last van heb dan hij.
Ik weet dat dit goed gaat komen, het ligt ook niet aan zijn sociale vaardigheden maar hij heeft gewoon simpelweg nu te weinig raakvlakken met de andere kinderen in zijn klas. Zoon houdt niet van voetballen, kijkt niet naar MTV, maar wel naar Horizon op de BBC en wil dáár over kunnen praten. Ik heb zelf op een scholengemeenschap gezeten en voor mij begon mijn jeugd pas leuk te worden toen ik na de brugklas met alle andere nerds in het gymnasiumklasje terecht kwam. Nog meer kinderen die voor de lol boeken lazen! Samen met de bus naar de grote stad naar het natuurmuseum, joepie! Dus ik ben er van overtuigd dat hij, ergens in de komende jaren, zijn kringetje wel zal vinden.
En voordat iemand nu denkt dat het hier allemaal aan mijn opvoeding ligt, nummer 2 is "gewoon" gezellig kind, dat vanmiddag na school weer stond te goochelen met allerlei speelafspraken ("kom jij bij mij of zal ik bij jou, of komen jullie allebei?") met als gevolg dat er hier op een gegeven moment 5 kinderen de tuin in en uit renden.
Maar ondanks dat ik weet dat dit goed komt, doet het pijn om hem zo eenzaam te zien. Ik geloof wel dat ik er meer last van heb dan hij.
dinsdag 20 april 2010 om 23:47
Sas, wat lastig en wat vervelend dat je je zo'n zorgen maakt over je kind! Echt niet fijn. Er is niks wat je zo raakt als dat.
Enne... ja hoe flauw ook als je 11, 12, 13 bent is zoiets onbenulligs als een fiets, schooltas, onderbroek, wel of geen broodtrommel belangrijk.
Ik kan me de eerste dag op de middelbare school nog goed herinneren. Inderdaad nieuwe fiets, nieuwe leren schoudertas, boeken gekaft met hip papiertje enz.
Na die eerste dag heb ik mijn nieuwe leren tas ingeruild voor zo'n linnen boodschappentas, ik wilde niet meer met mijn nieuwe, maar met de oude fiets van mijn vader naar school (meisje met een fiets met stang was toen stoer) en mijn boeken heb ik ontkaft en vervolgens opnieuw gekaft met reclame foldertjes.
Low budget was hot toen.
Niet met de massa meelopen was geen optie toen.
Enne... ja hoe flauw ook als je 11, 12, 13 bent is zoiets onbenulligs als een fiets, schooltas, onderbroek, wel of geen broodtrommel belangrijk.
Ik kan me de eerste dag op de middelbare school nog goed herinneren. Inderdaad nieuwe fiets, nieuwe leren schoudertas, boeken gekaft met hip papiertje enz.
Na die eerste dag heb ik mijn nieuwe leren tas ingeruild voor zo'n linnen boodschappentas, ik wilde niet meer met mijn nieuwe, maar met de oude fiets van mijn vader naar school (meisje met een fiets met stang was toen stoer) en mijn boeken heb ik ontkaft en vervolgens opnieuw gekaft met reclame foldertjes.
Low budget was hot toen.
Niet met de massa meelopen was geen optie toen.
dinsdag 20 april 2010 om 23:49
Lieve Sas, ik lees nu pas je andere berichtje over je verdrietig zijn en ik wou dat ik je ook kon troosten. De (vaak onuitgesproken) pijn van je kinderen voel je tot diep in je ziel en hoewel ik het probleem van jouw zoon niet ervaar bij mijn kinderen, herken ik wel jouw pijn door (andere) problemen van mijn kinderen.
Lieverd, jouw liefde kan je zoon niet helpen met zijn sociale contacten, maar zelfs ik wordt warm van jouw berichtje en zo zal jouw zoon het ook ervaren.
Daarnaast zijn de kinderen op het gymnasium vaak wat ruimdenkender (zoals Iry al aangaf) en verwacht ik dat hij daar echt wel vriend(en) zal maken. Daar zijn waarschijnlijk meer gelijk gestemden.
Knuffel,
Oehoe
Lieverd, jouw liefde kan je zoon niet helpen met zijn sociale contacten, maar zelfs ik wordt warm van jouw berichtje en zo zal jouw zoon het ook ervaren.
Daarnaast zijn de kinderen op het gymnasium vaak wat ruimdenkender (zoals Iry al aangaf) en verwacht ik dat hij daar echt wel vriend(en) zal maken. Daar zijn waarschijnlijk meer gelijk gestemden.
Knuffel,
Oehoe
dinsdag 20 april 2010 om 23:56
Dat is dus juist het fijne aan de middelbare school (nogmaals zoals ik het zie)
Meer kinderen, meer variatie meer mogelijkheden om aansluiting te krijgen.
Bovendien kom je ook op niveau te zitten zodat je daarin ook niet meer "afwijkt".
Je laatste zinnetje verbergt wel een pijnpunt Sas, en tevens ook een valkuil vanuit jouw vertrekpunt naar je zoon toe.
Je voelt vanuit je eigen referentiekader, en wellicht is die pijn, pijnlijker dan wat je zoon voelt?
Let daarmee op dat je hem daarmee niet (onbewust) in een positie ziet die wellicht niet helemaal reeel is.
Toets eens regelmatig bij je zoon, is hij wel gelukkig genoeg met hoe het gaat?
Vind hij alleen zijn misschien wel prettig? (niet iedereen is een mensenmens zeg maar)
Probeer je zoon als uitgangspunt te houden en niet je eigen ervaringen (al snap ik hem wel hoor )
En tuurlijk ligt het niet aan je opvoeding gek mens
Meer kinderen, meer variatie meer mogelijkheden om aansluiting te krijgen.
Bovendien kom je ook op niveau te zitten zodat je daarin ook niet meer "afwijkt".
Je laatste zinnetje verbergt wel een pijnpunt Sas, en tevens ook een valkuil vanuit jouw vertrekpunt naar je zoon toe.
Je voelt vanuit je eigen referentiekader, en wellicht is die pijn, pijnlijker dan wat je zoon voelt?
Let daarmee op dat je hem daarmee niet (onbewust) in een positie ziet die wellicht niet helemaal reeel is.
Toets eens regelmatig bij je zoon, is hij wel gelukkig genoeg met hoe het gaat?
Vind hij alleen zijn misschien wel prettig? (niet iedereen is een mensenmens zeg maar)
Probeer je zoon als uitgangspunt te houden en niet je eigen ervaringen (al snap ik hem wel hoor )
En tuurlijk ligt het niet aan je opvoeding gek mens
dinsdag 20 april 2010 om 23:57
quote:sassafras schreef op 20 april 2010 @ 23:51:
Maar het is mijn kuiken, mijn kleintje..........
En dit zeg ik niet om flauw te doen, maar hij is niet meer klein. Hij wordt groot en gaat de grote, boze, wijde buitenwereld in, waar zijn moeder een andere rol gaat vervullen en hij het steeds meer zelf moet gaan doen.
De overtuiging die je zelf net even liet zien, vanuit je eigen vervelende ervaringen, uiteindelijk komt het goed, met zo'n houding en dat vertrouwen is je jochie gebaat.
Maar het is mijn kuiken, mijn kleintje..........
En dit zeg ik niet om flauw te doen, maar hij is niet meer klein. Hij wordt groot en gaat de grote, boze, wijde buitenwereld in, waar zijn moeder een andere rol gaat vervullen en hij het steeds meer zelf moet gaan doen.
De overtuiging die je zelf net even liet zien, vanuit je eigen vervelende ervaringen, uiteindelijk komt het goed, met zo'n houding en dat vertrouwen is je jochie gebaat.
woensdag 21 april 2010 om 00:03
Ai Sas... loslaten, moeilijk hoor. Vooral de eerste die dreigt ouder te worden.
Goed dat je het ziet van jezelf!
Koop maar lekker een afgetrapte omafiets voor hem.
Niet te duur en helemaal in het pulletje!
Dan heb je in ieder geval het gevoel dat je er nog een beetje invloed op hebt gehad.
Maar lees de opmerkingen van Iry nog eens; ik sluit mij er volledig bij aan.
Goed dat je het ziet van jezelf!
Koop maar lekker een afgetrapte omafiets voor hem.
Niet te duur en helemaal in het pulletje!
Dan heb je in ieder geval het gevoel dat je er nog een beetje invloed op hebt gehad.
Maar lees de opmerkingen van Iry nog eens; ik sluit mij er volledig bij aan.
woensdag 21 april 2010 om 00:08
Mijn dochter is 20 Floor, steekt bijna een kop boven mij uit.
Woont niet meer thuis, studeert in de grote stad en wat een grote zelfstandige meid.
Maar he, hier eeen zorgzame mama, en bij elk kinkje (ja je leest het goed kinkJE) in de kabel, *poef* klein meisje!, die ik graag weer direct onder mijn vleugels zou willen nemen.
Maar ik snap wel wat je bedoelt te zeggen hoor
Het vertrouwen geven en dat ook uitstralen naar je kind toe dat ook jij hem groot genoeg vindt zonder handje vasthouden te lopen.
Woont niet meer thuis, studeert in de grote stad en wat een grote zelfstandige meid.
Maar he, hier eeen zorgzame mama, en bij elk kinkje (ja je leest het goed kinkJE) in de kabel, *poef* klein meisje!, die ik graag weer direct onder mijn vleugels zou willen nemen.
Maar ik snap wel wat je bedoelt te zeggen hoor
Het vertrouwen geven en dat ook uitstralen naar je kind toe dat ook jij hem groot genoeg vindt zonder handje vasthouden te lopen.
woensdag 21 april 2010 om 00:09
Wauw Iry, het lijkt wel of je hier in huis mee kunt kijken!
Zoon heeft het prima zo, maakt zich er zelf niet druk om, (zegt hij). Hij stapt vrolijk overal alleen op af, zo wilde hij op de open dag van het gymnasium en de concurrende middelbare school per se alleen rond kijken. Hij komt dan bekenden tegen (klasgenoten, kinderen die hij kent van andere zaken als de scouting en de kinderjury van de bibliotheek), groet die vriendelijk, kletst er soms zelfs even mee en heeft daarna weer genoeg aan zijn eigen gezelschap. En dat weet ik en dat respecteer ik ook. Tot op bepaalde hoogte ben ik zelf ook zo, durf overal naar toe, kan me uitstekend alleen vermaken. Maar toch, ik kan me ook nog zo goed herinneren wat voor een wereld er voor me open ging toen ik dus wel contacten kreeg. Wat een verrijking ik dat vond. Ik hoop dat het voor hem ook zo is.
En dat het mijn kleintje is, bedoel ik vooral figuurlijk, hij komt me al aardig na (ben zelf niet zo groot). Zeker als hij, voor het slapen gaan, me een onhandige knuffel geeft, voel ik hoe groot, lang (en onhandig, haha) hij al geworden is. Zeker als je bedenkt dat hij bij zijn geboorte minder dan 1000 gram woog. Dat speelt ook mee, hij is vanaf zijn geboorte, eigenlijk zelfs voor zijn geboorte, ons 'zorgenkindje' geweest. Eerst was er de vraag of hij bleef leven en hoe dan, daarna de vraag of hij zich wel normaal zou ontwikkelen. Later kwam daar de vraag bij waarom hij toch zo gek deed in groep 1/2 en weer wat later de vraag wat we aanmoesten met een kind van 4 wat zichzelf lezen had geleerd. Toen hij 8 was had hij alle 7 delen van Harry Potter uitgelezen. Eng gewoon! Door allerlei redenen hebben we hem heel lang (misschien wel té lang) niet laten versnellen, maar vorig jaar, in groep 6, was hij echt niet meer te handelen, zowel niet voor juf als voor ons thuis. Hij is toen op proef halverwege het jaar naar groep 7 gegaan en dat heeft wel wat geholpen. Maar zijn sociale contacten zijn er niet beter op geworden, zijn klasgenoten zaten niet echt op zo'n klein bijdehandje te wachten.
Poeh, dit is eigenlijk voor het eerst dat ik er zoveel over schrijf, ik loop echt leeg. Het zit me meer dwars dan ik toe wil geven, geloof ik.
Bedankt voor het luisteren/lezen
Zoon heeft het prima zo, maakt zich er zelf niet druk om, (zegt hij). Hij stapt vrolijk overal alleen op af, zo wilde hij op de open dag van het gymnasium en de concurrende middelbare school per se alleen rond kijken. Hij komt dan bekenden tegen (klasgenoten, kinderen die hij kent van andere zaken als de scouting en de kinderjury van de bibliotheek), groet die vriendelijk, kletst er soms zelfs even mee en heeft daarna weer genoeg aan zijn eigen gezelschap. En dat weet ik en dat respecteer ik ook. Tot op bepaalde hoogte ben ik zelf ook zo, durf overal naar toe, kan me uitstekend alleen vermaken. Maar toch, ik kan me ook nog zo goed herinneren wat voor een wereld er voor me open ging toen ik dus wel contacten kreeg. Wat een verrijking ik dat vond. Ik hoop dat het voor hem ook zo is.
En dat het mijn kleintje is, bedoel ik vooral figuurlijk, hij komt me al aardig na (ben zelf niet zo groot). Zeker als hij, voor het slapen gaan, me een onhandige knuffel geeft, voel ik hoe groot, lang (en onhandig, haha) hij al geworden is. Zeker als je bedenkt dat hij bij zijn geboorte minder dan 1000 gram woog. Dat speelt ook mee, hij is vanaf zijn geboorte, eigenlijk zelfs voor zijn geboorte, ons 'zorgenkindje' geweest. Eerst was er de vraag of hij bleef leven en hoe dan, daarna de vraag of hij zich wel normaal zou ontwikkelen. Later kwam daar de vraag bij waarom hij toch zo gek deed in groep 1/2 en weer wat later de vraag wat we aanmoesten met een kind van 4 wat zichzelf lezen had geleerd. Toen hij 8 was had hij alle 7 delen van Harry Potter uitgelezen. Eng gewoon! Door allerlei redenen hebben we hem heel lang (misschien wel té lang) niet laten versnellen, maar vorig jaar, in groep 6, was hij echt niet meer te handelen, zowel niet voor juf als voor ons thuis. Hij is toen op proef halverwege het jaar naar groep 7 gegaan en dat heeft wel wat geholpen. Maar zijn sociale contacten zijn er niet beter op geworden, zijn klasgenoten zaten niet echt op zo'n klein bijdehandje te wachten.
Poeh, dit is eigenlijk voor het eerst dat ik er zoveel over schrijf, ik loop echt leeg. Het zit me meer dwars dan ik toe wil geven, geloof ik.
Bedankt voor het luisteren/lezen
woensdag 21 april 2010 om 00:10
Volgens mij is het echt niet nodig om je zo veel zorgen te maken over de fiets van je zoon, ookal begrijp ik dat je niet wilt dat hij het mikpunt wordt. Het gaat om het zelfvertrouwen dat hij zelf uitstraalt en of dat nou op een 'hippe' fiets is of niet is totaal niet relevant.
Met mijn fiets is overigens nog nooit iets gebeurd. M'n tweedehands fiets met versnellingen en een werkend voor- en achterlicht doet het nog steeds perfect na middelbare school van 1500 leerlingen, zonder dat ie ook maar 1 keer naar de fietsenmaker moest. Woon nu in Amsterdam, weer tweedehands fiets, doet het ook gewoon.
Met mijn fiets is overigens nog nooit iets gebeurd. M'n tweedehands fiets met versnellingen en een werkend voor- en achterlicht doet het nog steeds perfect na middelbare school van 1500 leerlingen, zonder dat ie ook maar 1 keer naar de fietsenmaker moest. Woon nu in Amsterdam, weer tweedehands fiets, doet het ook gewoon.
woensdag 21 april 2010 om 00:15
En wat oehoe zegt.
De praktische kanten verzorgen en daarin wat controle uitoefenen in "niet buiten de boot vallen" lijkt mij zeker ook voor jou heel goed.
Zo heb je het gevoel er in ieder geval je verantwoordelijkheid in te hebben gedragen.
En lieverd, je faalt niet als moeder als je kind even niet zo goed mee komt.
Knoop dat goed in je oren!
En ik schrijf bewust "even" wat ik ben haast overtuigd dat die draai vinden daar wel gaat komen.
Gun hem dat te doen in zijn eigen tempo.
Dat kan hij ook, ook als dat even niet zo makkelijk gaat,
immers wacht thuis een lieve begripvolle mama op hem om op terug te vallen.
De praktische kanten verzorgen en daarin wat controle uitoefenen in "niet buiten de boot vallen" lijkt mij zeker ook voor jou heel goed.
Zo heb je het gevoel er in ieder geval je verantwoordelijkheid in te hebben gedragen.
En lieverd, je faalt niet als moeder als je kind even niet zo goed mee komt.
Knoop dat goed in je oren!
En ik schrijf bewust "even" wat ik ben haast overtuigd dat die draai vinden daar wel gaat komen.
Gun hem dat te doen in zijn eigen tempo.
Dat kan hij ook, ook als dat even niet zo makkelijk gaat,
immers wacht thuis een lieve begripvolle mama op hem om op terug te vallen.
woensdag 21 april 2010 om 00:16
quote:Ritz schreef op 21 april 2010 @ 00:10:
Volgens mij is het echt niet nodig om je zo veel zorgen te maken over de fiets van je zoon, ookal begrijp ik dat je niet wilt dat hij het mikpunt wordt. Het gaat om het zelfvertrouwen dat hij zelf uitstraalt en of dat nou op een 'hippe' fiets is of niet is totaal niet relevant.
Daar heb je helemaal gelijk in Ritz, en gek genoeg geeft zoon ook geen enkele reden om eraan te twijfelen dat hij niet genoeg zelfvertrouwen heeft. Voorbeeld? Hij vindt het zonde van zijn tijd om zich druk te maken over sokken. Als hij 's ochtends schone sokken pakt en hij vindt een setje van 2 gelijken in de mand, prima, zijn het 2 verschillende, ook prima. Zijn mening: ze zijn schoon, mijn tenen steken er niet door, dus wat doet het ertoe welke kleur ze hebben.
Stiekem ben ik weleens een beetje jaloers op hem, ben zelf niet zo dapper in dit opzicht.
Volgens mij is het echt niet nodig om je zo veel zorgen te maken over de fiets van je zoon, ookal begrijp ik dat je niet wilt dat hij het mikpunt wordt. Het gaat om het zelfvertrouwen dat hij zelf uitstraalt en of dat nou op een 'hippe' fiets is of niet is totaal niet relevant.
Daar heb je helemaal gelijk in Ritz, en gek genoeg geeft zoon ook geen enkele reden om eraan te twijfelen dat hij niet genoeg zelfvertrouwen heeft. Voorbeeld? Hij vindt het zonde van zijn tijd om zich druk te maken over sokken. Als hij 's ochtends schone sokken pakt en hij vindt een setje van 2 gelijken in de mand, prima, zijn het 2 verschillende, ook prima. Zijn mening: ze zijn schoon, mijn tenen steken er niet door, dus wat doet het ertoe welke kleur ze hebben.
Stiekem ben ik weleens een beetje jaloers op hem, ben zelf niet zo dapper in dit opzicht.
anoniem_59773 wijzigde dit bericht op 21-04-2010 00:21
Reden: d's en t's, 't blijft lastig
Reden: d's en t's, 't blijft lastig
% gewijzigd
woensdag 21 april 2010 om 00:18
quote:Oehoe schreef op 21 april 2010 @ 00:14:
Wat voor fiets wil je zoon eigelijk?Zoon was vorig jaar al zo gelukkig met deze, via marktplaats aangeschafte "stoere" met versnellingen, ik denk dat hij ervan uitgaat dat hij voorlopig doorgaat met deze fiets. Vandaar mijn vraag (en dan zijn we terug bij mijn OP) of hij het mikpunt van spot wordt met een dergelijke fiets.
Wat voor fiets wil je zoon eigelijk?Zoon was vorig jaar al zo gelukkig met deze, via marktplaats aangeschafte "stoere" met versnellingen, ik denk dat hij ervan uitgaat dat hij voorlopig doorgaat met deze fiets. Vandaar mijn vraag (en dan zijn we terug bij mijn OP) of hij het mikpunt van spot wordt met een dergelijke fiets.
woensdag 21 april 2010 om 00:22
Sas, zelfrespect en zelfvertrouwen is het grootste goed wat je een kind kunt meegeven. Als een kind zelfvertrouwen heeft en zichzelf respecteert dan 'dwingt' hij diezelfde houding ws. ook af bij de ander, ongeacht of hij anders is. Een fiets/broodtrommel/schooltas is dan niet meer belangrijk.
*privacy*
Houding, gevoel, uitstraling, zijn zo belangrijk soms.
*privacy*
Houding, gevoel, uitstraling, zijn zo belangrijk soms.
woensdag 21 april 2010 om 00:32
Als ik je zo zie schrijven over je zoon denk ik dat hij al behoorlijk volwassen is en hij zijn eigen keuzes kan maken.
Misschien heeft hij ook al nagedacht over zijn fiets en wil hij die mooie fiets niet meenemen naar school.
Misschien vindt hij het stiekum wel een suffe fiets, maar durft hij dat niet te zeggen om jou niet te kwetsen.
Je weet het niet.
Kortom: praat met je zoon en in een ander context: hij gaat een andere fase in en zo te lezen kan hij dat best aan.
Je mag hartstikke trots op je zoon zijn!
Misschien heeft hij ook al nagedacht over zijn fiets en wil hij die mooie fiets niet meenemen naar school.
Misschien vindt hij het stiekum wel een suffe fiets, maar durft hij dat niet te zeggen om jou niet te kwetsen.
Je weet het niet.
Kortom: praat met je zoon en in een ander context: hij gaat een andere fase in en zo te lezen kan hij dat best aan.
Je mag hartstikke trots op je zoon zijn!
woensdag 21 april 2010 om 00:32
quote:Starshine schreef op 21 april 2010 @ 00:23:
Met de fiets van je OP? Ja, dat is duidelijk een kinderfiets en sommige mensen op school zullen het erg leuk vinden dat erin te wrijven.
Maar nu, in groep 8, is dit wel een stoere fiets...... Zijn klasgenoten hebben vergelijkbare fietsen, sommigen van die cruisers (hier geen Paul Frank, dit is de provincie ). De meesten van die jongens zijn een stuk groter dan zoon, dus dat die een keer een nieuwe (als in andere, mag dus ook van MP) krijgen, lijkt me niet gek. Maar sommigen van hen zijn net zo groot of kleiner, dus ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal een andere fiets krijgen. Vandaar dat ik me afvroeg hoe andere, meer ervaren ouders, daar over dachten.
Samenvattend wat ik nu weet/denk:
Loslaten, vragen aan zoon, vertrouwen hebben......
Met de fiets van je OP? Ja, dat is duidelijk een kinderfiets en sommige mensen op school zullen het erg leuk vinden dat erin te wrijven.
Maar nu, in groep 8, is dit wel een stoere fiets...... Zijn klasgenoten hebben vergelijkbare fietsen, sommigen van die cruisers (hier geen Paul Frank, dit is de provincie ). De meesten van die jongens zijn een stuk groter dan zoon, dus dat die een keer een nieuwe (als in andere, mag dus ook van MP) krijgen, lijkt me niet gek. Maar sommigen van hen zijn net zo groot of kleiner, dus ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal een andere fiets krijgen. Vandaar dat ik me afvroeg hoe andere, meer ervaren ouders, daar over dachten.
Samenvattend wat ik nu weet/denk:
Loslaten, vragen aan zoon, vertrouwen hebben......
woensdag 21 april 2010 om 00:36
quote:floor72 schreef op 21 april 2010 @ 00:22:
Sas, zelfrespect en zelfvertrouwen is het grootste goed wat je een kind kunt meegeven. Als een kind zelfvertrouwen heeft en zichzelf respecteert dan 'dwingt' hij diezelfde houding ws. ook af bij de ander, ongeacht of hij anders is. Een fiets/broodtrommel/schooltas is dan niet meer belangrijk.
Wijze woorden Floor! Ik schilder ze morgen nog op een tegeltje!
Sas, zelfrespect en zelfvertrouwen is het grootste goed wat je een kind kunt meegeven. Als een kind zelfvertrouwen heeft en zichzelf respecteert dan 'dwingt' hij diezelfde houding ws. ook af bij de ander, ongeacht of hij anders is. Een fiets/broodtrommel/schooltas is dan niet meer belangrijk.
Wijze woorden Floor! Ik schilder ze morgen nog op een tegeltje!