Psyche
alle pijlers
Abortus, verstandig maar toch...
donderdag 17 januari 2013 om 13:25
Hallo iedereen,
Ik heb dit maar op psyche gezet, ik vind het nogal een pijnlijk onderwerp voor kinderen..
Ik ben er vanochtend achtergekomen dat ik zwanger ben, ik ben twee dagen over tijd en nu waarschijnlijk 2 weken en twee dagen zwanger.
Meteen toen ik de streepjes zag dacht ik ik wil dit niet, maar tegelijkertijd voelt het zo verwarrend.
Ik ben alleenstaand, ik heb mijn oudste dochter alleen gekregen, ben destijds in de kliniek weggelopen omdat ik t niet aankon.
Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing maar moeilijk is het zeker geweest.
Mijn tweede kindje heb ik met mijn ex die mij jarenlang heeft bedrogen, mishandeld etc, zij was wel gepland, de ellende begon in mijn zwangerschap.
We zijn nu een jaar uit elkaar en ik leef nog op de puinhopen van die relatie, ik ben in therapie hiervoor en ook financieel is het moeilijk.
Mijn nieuwe vriend ken ik pas drie maanden, we zittennog in de aftastende fase en overhaasten niets omdat er aan zijn kant ook 2 kinderen in het spel zijn.
Maar nu dus toch zwanger, ik gebruik de pil en we zijn allebei op soa getest, het voelt zo dom dat mij dit gebeurt!
Ik durf het hem ook niet goed te vertellen omdat de relatie nog zo pril is en hij daarbij ook nogal gelovig is, zoals ik hem ken is een abortus geen optie.
Ik heb vanochtend meteeen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, maar ik kan pas over tien dagen terecht omdat het vruchtje nog te klein is.
Ik vind het zo erg en ik hoop zo dat er nog geen hartje is als ik daar over tien dagen kom, dat is gevoelsmatig voor mij een grens die ik niet wil overschrijden.
Ik weet niet goed wat ik met dit topic wil, mijn verstand heeft allang een besluit genomen, alleen mijn hart wil er nog niet aan geloof ik...
Ik las ergens een verstandige beslissing is ook een beslissing, wat vinden jullie?
Ik heb dit maar op psyche gezet, ik vind het nogal een pijnlijk onderwerp voor kinderen..
Ik ben er vanochtend achtergekomen dat ik zwanger ben, ik ben twee dagen over tijd en nu waarschijnlijk 2 weken en twee dagen zwanger.
Meteen toen ik de streepjes zag dacht ik ik wil dit niet, maar tegelijkertijd voelt het zo verwarrend.
Ik ben alleenstaand, ik heb mijn oudste dochter alleen gekregen, ben destijds in de kliniek weggelopen omdat ik t niet aankon.
Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing maar moeilijk is het zeker geweest.
Mijn tweede kindje heb ik met mijn ex die mij jarenlang heeft bedrogen, mishandeld etc, zij was wel gepland, de ellende begon in mijn zwangerschap.
We zijn nu een jaar uit elkaar en ik leef nog op de puinhopen van die relatie, ik ben in therapie hiervoor en ook financieel is het moeilijk.
Mijn nieuwe vriend ken ik pas drie maanden, we zittennog in de aftastende fase en overhaasten niets omdat er aan zijn kant ook 2 kinderen in het spel zijn.
Maar nu dus toch zwanger, ik gebruik de pil en we zijn allebei op soa getest, het voelt zo dom dat mij dit gebeurt!
Ik durf het hem ook niet goed te vertellen omdat de relatie nog zo pril is en hij daarbij ook nogal gelovig is, zoals ik hem ken is een abortus geen optie.
Ik heb vanochtend meteeen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, maar ik kan pas over tien dagen terecht omdat het vruchtje nog te klein is.
Ik vind het zo erg en ik hoop zo dat er nog geen hartje is als ik daar over tien dagen kom, dat is gevoelsmatig voor mij een grens die ik niet wil overschrijden.
Ik weet niet goed wat ik met dit topic wil, mijn verstand heeft allang een besluit genomen, alleen mijn hart wil er nog niet aan geloof ik...
Ik las ergens een verstandige beslissing is ook een beslissing, wat vinden jullie?
donderdag 17 januari 2013 om 13:46
Ik heb zeker op dit moment geen kinderwens, ik moet inderdaad eerst mijn leven met mijn kids op orde krijgen, vandaar dat ik het ook qua relatie heel rustig aan doe, ik zie en voel de noodzaak van eerst op mezelf aangwezen zijn als heel groot.
Ik denk dat hij na het verlies van zijn kindje er ook huiverig voor is, hij wil er niet eens over praten dus een ongeplande zwangerschap komt dan wel ineens keihard binnen lijkt mij.
Natuurlijk ben ik graag eerlijk en heeft hij t recht om te weten, ik ben alleen bang voor de gevolgen hiervan, en dan heb ik t niet over de relatie zelf, want hoe hard dit ook klinkt, ik kan ook verder zonder hem.
Ik denk dat hij na het verlies van zijn kindje er ook huiverig voor is, hij wil er niet eens over praten dus een ongeplande zwangerschap komt dan wel ineens keihard binnen lijkt mij.
Natuurlijk ben ik graag eerlijk en heeft hij t recht om te weten, ik ben alleen bang voor de gevolgen hiervan, en dan heb ik t niet over de relatie zelf, want hoe hard dit ook klinkt, ik kan ook verder zonder hem.
donderdag 17 januari 2013 om 13:48
quote:saaaaar81 schreef op 17 januari 2013 @ 13:43:
[...]
Ik denk niet dat ik het zou vertellen.
Nu niet vertellen betekent eeuwig zwijgen. Ik denk dat TO het er op termijn moeite mee gaat krijgen als deze abortus zonder zijn medeweten ondergaat. Wat voor basis heb je dan als er zo'n geheim tussen jullie in staat?
Moeilijk, hoor. Damned if you do, damned if you don't.
[...]
Ik denk niet dat ik het zou vertellen.
Nu niet vertellen betekent eeuwig zwijgen. Ik denk dat TO het er op termijn moeite mee gaat krijgen als deze abortus zonder zijn medeweten ondergaat. Wat voor basis heb je dan als er zo'n geheim tussen jullie in staat?
Moeilijk, hoor. Damned if you do, damned if you don't.
donderdag 17 januari 2013 om 13:48
Lullig voor je etc maar ik vraag me toch iets af. Of je bent niet secuur met de pil of die werkt niet goed bij jou. Dit is de tweede keer dus al. Is het niet veel verstandiger om met een vriendje van 3 maanden gewoon een condoom te gebruiken? Vind het trouwens wel wat, dat je snel het bed deelt.....ach we willen wel es wat. Maar om dan meteen na het eerste afspraakje op soa te testen... vinnik bietje raar eigenlijk. Je hebt met twee kindjes wel zo je verantwoordelijkheden hé.
donderdag 17 januari 2013 om 13:49
Huh? Men vind het een optie om het niet te vertellen aan de verwekker?
Daar kom ik niet bij met mijn verstand.
Ik zal niet neerzetten wat ik daar echt van vind. Om het netjes te houden; ik vind dat echt niet kunnen.
Het is toch ook 50% van hem.
Ik zou het wel vertellen. Los van alles eromheen. Hij heeft daar gewoon recht op.
En als je het niet gaat vertellen, welke basis heeft jouw relatie dan?
Ga je het hem na de abortus vertellen?
Ik snap je overweging goed. Ben ook niet tegen abortus.
Maar ben wel tegen liegen over zoiets belangrijks.
Daar kom ik niet bij met mijn verstand.
Ik zal niet neerzetten wat ik daar echt van vind. Om het netjes te houden; ik vind dat echt niet kunnen.
Het is toch ook 50% van hem.
Ik zou het wel vertellen. Los van alles eromheen. Hij heeft daar gewoon recht op.
En als je het niet gaat vertellen, welke basis heeft jouw relatie dan?
Ga je het hem na de abortus vertellen?
Ik snap je overweging goed. Ben ook niet tegen abortus.
Maar ben wel tegen liegen over zoiets belangrijks.
donderdag 17 januari 2013 om 13:49
@saaar
Ik bedoel dat het me niet fair lijkt als TO Meldt aan vriend dat ze zwanger is en morgen abortus ondergaat bij wijze van.
Dan is het een mededeling. En dat vind ik vreemd in een relatie. Wennen is misschien niet goede woord, maar ik bedoel dat
als ze het vertelt ook haar vriend ruimte en tijd moet krijgen voor zijn emoties.
Ik bedoel dat het me niet fair lijkt als TO Meldt aan vriend dat ze zwanger is en morgen abortus ondergaat bij wijze van.
Dan is het een mededeling. En dat vind ik vreemd in een relatie. Wennen is misschien niet goede woord, maar ik bedoel dat
als ze het vertelt ook haar vriend ruimte en tijd moet krijgen voor zijn emoties.
donderdag 17 januari 2013 om 13:49
De gevolgen zijn er toch wel, of je het nu wel of niet vertelt. De vraag is, kun jij leven in de wetenschap dat je hem belangrijke informatie ontzegt, en feitelijk gezien hem buiten spel zet. Ik vind dat ontzettend unfair, en dat niet alleen, er komt een dag en dan komt het uit, en dan?
Stel je voor je gaat leuk verder met deze man, en je bent drie jaar verder, en het komt uit, wat dan? Dan hebben jouw kinderen ook een band met hem. Ben je nog verder van huis.
Stel je voor je gaat leuk verder met deze man, en je bent drie jaar verder, en het komt uit, wat dan? Dan hebben jouw kinderen ook een band met hem. Ben je nog verder van huis.
donderdag 17 januari 2013 om 13:50
donderdag 17 januari 2013 om 13:51
quote:boekenlegger0 schreef op 17 januari 2013 @ 13:49:
@saaar
Ik bedoel dat het me niet fair lijkt als TO Meldt aan vriend dat ze zwanger is en morgen abortus ondergaat bij wijze van.
Dan is het een mededeling. En dat vind ik vreemd in een relatie. Wennen is misschien niet goede woord, maar ik bedoel dat
als ze het vertelt ook haar vriend ruimte en tijd moet krijgen voor zijn emoties.Tja, in mijn ogen is het sowieso een mededeling in dit geval. Sterker nog, in de meeste gevallen zal het een mededeling zijn aan de mannen. Zeker in dit geval van TO zou ik er niet te lang mee wachten.
@saaar
Ik bedoel dat het me niet fair lijkt als TO Meldt aan vriend dat ze zwanger is en morgen abortus ondergaat bij wijze van.
Dan is het een mededeling. En dat vind ik vreemd in een relatie. Wennen is misschien niet goede woord, maar ik bedoel dat
als ze het vertelt ook haar vriend ruimte en tijd moet krijgen voor zijn emoties.Tja, in mijn ogen is het sowieso een mededeling in dit geval. Sterker nog, in de meeste gevallen zal het een mededeling zijn aan de mannen. Zeker in dit geval van TO zou ik er niet te lang mee wachten.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
donderdag 17 januari 2013 om 13:54
quote:paprikaatje schreef op 17 januari 2013 @ 13:48:
[...]
Nu niet vertellen betekent eeuwig zwijgen. Ik denk dat TO het er op termijn moeite mee gaat krijgen als deze abortus zonder zijn medeweten ondergaat. Wat voor basis heb je dan als er zo'n geheim tussen jullie in staat?
Moeilijk, hoor. Damned if you do, damned if you don't.
Het lijkt mij idd ook erg moeilijk.
Sowieso, denkend aan de man. Een voldragen kind verloren en dan een partner die een abortus ondergaat. Dat met een Christelijke inslag. Hij zal er iig een flinke mep van krijgen.
[...]
Nu niet vertellen betekent eeuwig zwijgen. Ik denk dat TO het er op termijn moeite mee gaat krijgen als deze abortus zonder zijn medeweten ondergaat. Wat voor basis heb je dan als er zo'n geheim tussen jullie in staat?
Moeilijk, hoor. Damned if you do, damned if you don't.
Het lijkt mij idd ook erg moeilijk.
Sowieso, denkend aan de man. Een voldragen kind verloren en dan een partner die een abortus ondergaat. Dat met een Christelijke inslag. Hij zal er iig een flinke mep van krijgen.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
donderdag 17 januari 2013 om 13:54
quote:brighteyes79 schreef op 17 januari 2013 @ 13:25:
Hallo iedereen,
Ik heb dit maar op psyche gezet, ik vind het nogal een pijnlijk onderwerp voor kinderen..
Ik ben er vanochtend achtergekomen dat ik zwanger ben, ik ben twee dagen over tijd en nu waarschijnlijk 2 weken en twee dagen zwanger.
Meteen toen ik de streepjes zag dacht ik ik wil dit niet, maar tegelijkertijd voelt het zo verwarrend.
Ik ben alleenstaand, ik heb mijn oudste dochter alleen gekregen, ben destijds in de kliniek weggelopen omdat ik t niet aankon.
Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing maar moeilijk is het zeker geweest.
Mijn tweede kindje heb ik met mijn ex die mij jarenlang heeft bedrogen, mishandeld etc, zij was wel gepland, de ellende begon in mijn zwangerschap.
We zijn nu een jaar uit elkaar en ik leef nog op de puinhopen van die relatie, ik ben in therapie hiervoor en ook financieel is het moeilijk.
Mijn nieuwe vriend ken ik pas drie maanden, we zittennog in de aftastende fase en overhaasten niets omdat er aan zijn kant ook 2 kinderen in het spel zijn.
Maar nu dus toch zwanger, ik gebruik de pil en we zijn allebei op soa getest, het voelt zo dom dat mij dit gebeurt!
Ik durf het hem ook niet goed te vertellen omdat de relatie nog zo pril is en hij daarbij ook nogal gelovig is, zoals ik hem ken is een abortus geen optie.
Ik heb vanochtend meteeen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, maar ik kan pas over tien dagen terecht omdat het vruchtje nog te klein is.
Ik vind het zo erg en ik hoop zo dat er nog geen hartje is als ik daar over tien dagen kom, dat is gevoelsmatig voor mij een grens die ik niet wil overschrijden.
Ik weet niet goed wat ik met dit topic wil, mijn verstand heeft allang een besluit genomen, alleen mijn hart wil er nog niet aan geloof ik...
Ik las ergens een verstandige beslissing is ook een beslissing, wat vinden jullie?Maar hij heeft wel sex met je gehad, voor jullie getrouwd zijn? Das dan toch ook hypocriet?
Hallo iedereen,
Ik heb dit maar op psyche gezet, ik vind het nogal een pijnlijk onderwerp voor kinderen..
Ik ben er vanochtend achtergekomen dat ik zwanger ben, ik ben twee dagen over tijd en nu waarschijnlijk 2 weken en twee dagen zwanger.
Meteen toen ik de streepjes zag dacht ik ik wil dit niet, maar tegelijkertijd voelt het zo verwarrend.
Ik ben alleenstaand, ik heb mijn oudste dochter alleen gekregen, ben destijds in de kliniek weggelopen omdat ik t niet aankon.
Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing maar moeilijk is het zeker geweest.
Mijn tweede kindje heb ik met mijn ex die mij jarenlang heeft bedrogen, mishandeld etc, zij was wel gepland, de ellende begon in mijn zwangerschap.
We zijn nu een jaar uit elkaar en ik leef nog op de puinhopen van die relatie, ik ben in therapie hiervoor en ook financieel is het moeilijk.
Mijn nieuwe vriend ken ik pas drie maanden, we zittennog in de aftastende fase en overhaasten niets omdat er aan zijn kant ook 2 kinderen in het spel zijn.
Maar nu dus toch zwanger, ik gebruik de pil en we zijn allebei op soa getest, het voelt zo dom dat mij dit gebeurt!
Ik durf het hem ook niet goed te vertellen omdat de relatie nog zo pril is en hij daarbij ook nogal gelovig is, zoals ik hem ken is een abortus geen optie.
Ik heb vanochtend meteeen een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, maar ik kan pas over tien dagen terecht omdat het vruchtje nog te klein is.
Ik vind het zo erg en ik hoop zo dat er nog geen hartje is als ik daar over tien dagen kom, dat is gevoelsmatig voor mij een grens die ik niet wil overschrijden.
Ik weet niet goed wat ik met dit topic wil, mijn verstand heeft allang een besluit genomen, alleen mijn hart wil er nog niet aan geloof ik...
Ik las ergens een verstandige beslissing is ook een beslissing, wat vinden jullie?Maar hij heeft wel sex met je gehad, voor jullie getrouwd zijn? Das dan toch ook hypocriet?
donderdag 17 januari 2013 om 13:54
quote:secondhandsuus schreef op 17 januari 2013 @ 13:49:
Huh? Men vind het een optie om het niet te vertellen aan de verwekker?
Daar kom ik niet bij met mijn verstand.
Ik zal niet neerzetten wat ik daar echt van vind. Om het netjes te houden; ik vind dat echt niet kunnen.
Het is toch ook 50% van hem.
Ik zou het wel vertellen. Los van alles eromheen. Hij heeft daar gewoon recht op.
En als je het niet gaat vertellen, welke basis heeft jouw relatie dan?
Ga je het hem na de abortus vertellen?
Ik snap je overweging goed. Ben ook niet tegen abortus.
Maar ben wel tegen liegen over zoiets belangrijks.
Ik ben ook voor om het NIET te vertellen. Zeker als zij denkt dat hij het zal willen houden. Zij moet aan haar voorgeschiedenis denken met al 2 kinderen van 2 verschillende mannen, wil ze daarmee doorgaan, van elke vent 'n kind baren? Lijkt me nuttig dat TO zich steriliseert als ze zo makkelijk door de pil heen zwanger wordt.
En haar huidige vriendje (scharrel eigenlijk nog als het nog maar 3 maanden aan is) hoeft er helemaal niets van te weten. Ze kan het delen met een vriendin met wie ze lief en leed deelt.
Huh? Men vind het een optie om het niet te vertellen aan de verwekker?
Daar kom ik niet bij met mijn verstand.
Ik zal niet neerzetten wat ik daar echt van vind. Om het netjes te houden; ik vind dat echt niet kunnen.
Het is toch ook 50% van hem.
Ik zou het wel vertellen. Los van alles eromheen. Hij heeft daar gewoon recht op.
En als je het niet gaat vertellen, welke basis heeft jouw relatie dan?
Ga je het hem na de abortus vertellen?
Ik snap je overweging goed. Ben ook niet tegen abortus.
Maar ben wel tegen liegen over zoiets belangrijks.
Ik ben ook voor om het NIET te vertellen. Zeker als zij denkt dat hij het zal willen houden. Zij moet aan haar voorgeschiedenis denken met al 2 kinderen van 2 verschillende mannen, wil ze daarmee doorgaan, van elke vent 'n kind baren? Lijkt me nuttig dat TO zich steriliseert als ze zo makkelijk door de pil heen zwanger wordt.
En haar huidige vriendje (scharrel eigenlijk nog als het nog maar 3 maanden aan is) hoeft er helemaal niets van te weten. Ze kan het delen met een vriendin met wie ze lief en leed deelt.
donderdag 17 januari 2013 om 13:56
Meestal zal het een mededeling zijn, maar dan nog kan vrouw naar de.man luisteren. Wat ze met zijn inbreng doet is wat anders. Misschien zegt hij iets wat TO over het hoofd ziet. Misschien wil hij een bepaald ritueel uitvoeren ter verwerking. Misschien wil haar vriend haar wel heel graag emotioneel kunnen steunen bij de abortus. Dat ontneem je vriend als je het niet zegt. En tijd gunnen is misschien nodig zodat vriend na zijn eerste emotionele reactie er achterkomt dat hij rationeel wel achter de abortus staay en haar dus wil steunen.
donderdag 17 januari 2013 om 13:58
Ik denk dat ik het in jouw geval niet zou zeggen. Het is jouw leven en stel dat je het wel zou vertellen en hij zou tegen zijn dan kan ie je gaan haten puur vanuit zijn standpunt gezien i.v.m. zijn verleden terwijl jouw reden net zo legitiem is om het te aborteren. Een derde kind inclusief de zorgen en de kosten, is daar een relatie van 3 maanden wel tegen opgewassen? Zelfs al haalt ie je over om het te houden dan ben jij altijd de vrouw die het niet wilde in de eerste instantie en is hij degene die je een kind opdrong. Soms moet je een beslissing nemen in het leven die voor beide het beste is en dat geheim houden dat kan zwaar zijn maar niet onoverkomelijk. Het is jouw lichaam jij beslist en als je het al moeilijk vindt heb je geen extra druk en schuldgevoel nodig die een ander je op zal leggen.
donderdag 17 januari 2013 om 14:01
Ppff, dit doet me echt heel veel moet ik zeggen.
Mijn tweelingzus heeft in de week dat ik zwanger werd ook nog eens een miskraam gekregen van haar eerste kindje wat zo gewenst was, ik vind het zo oneerlijk.
@elninjo, meteen bij de abortus wordt een spiraal geplaatst, ik heb hier al om gevraagd.
Het gekke is dat zijn pijn van dit alles me nog het meest aan het hart gaat, ik vind het zo dubbel om hem dit aan te moeten doen, nog los van het feit hoe pijnlijk ik het voor mezelf en het vruchtje vind..
Ik ben in therapie en een van de dingen die daarbij naar voren komt is dat ik eerst aan een ander denk en op de laatste plaats aan mezelf, dus herkenbaar is het zeker.
Mijn tweelingzus heeft in de week dat ik zwanger werd ook nog eens een miskraam gekregen van haar eerste kindje wat zo gewenst was, ik vind het zo oneerlijk.
@elninjo, meteen bij de abortus wordt een spiraal geplaatst, ik heb hier al om gevraagd.
Het gekke is dat zijn pijn van dit alles me nog het meest aan het hart gaat, ik vind het zo dubbel om hem dit aan te moeten doen, nog los van het feit hoe pijnlijk ik het voor mezelf en het vruchtje vind..
Ik ben in therapie en een van de dingen die daarbij naar voren komt is dat ik eerst aan een ander denk en op de laatste plaats aan mezelf, dus herkenbaar is het zeker.
donderdag 17 januari 2013 om 14:02
quote:boekenlegger0 schreef op 17 januari 2013 @ 13:56:
Meestal zal het een mededeling zijn, maar dan nog kan vrouw naar de.man luisteren. Wat ze met zijn inbreng doet is wat anders. Misschien zegt hij iets wat TO over het hoofd ziet. Misschien wil hij een bepaald ritueel uitvoeren ter verwerking.Wat 'n onzin. Doen mannen dat ook als hun sperma de wc in druipt na de seks: afscheid nemen van hun celletjes?
Meestal zal het een mededeling zijn, maar dan nog kan vrouw naar de.man luisteren. Wat ze met zijn inbreng doet is wat anders. Misschien zegt hij iets wat TO over het hoofd ziet. Misschien wil hij een bepaald ritueel uitvoeren ter verwerking.Wat 'n onzin. Doen mannen dat ook als hun sperma de wc in druipt na de seks: afscheid nemen van hun celletjes?
donderdag 17 januari 2013 om 14:06
Dat ik bet niet wil vertellen is niet omdat ik hem niet kwijt wil, als dat zou moeten gebeuren dan gebeurt dat toch wel, en inderdaad, na drie maanden kan ik nig niet spreken van een diepe liefde, zeker omdat ik hem toch een beetje op afstand hou door mijn verleden.
Ik ben gewoon bang dat hij zijn verloren kindje, zijn relatie welke ook net over is en deze ongeplande zwangerschap niet kan handelen.
Ik weet van mezelf dat ik t wel kan, ik heb voor veel hetere vuren gestaan als deze?
Ik ben gewoon bang dat hij zijn verloren kindje, zijn relatie welke ook net over is en deze ongeplande zwangerschap niet kan handelen.
Ik weet van mezelf dat ik t wel kan, ik heb voor veel hetere vuren gestaan als deze?
donderdag 17 januari 2013 om 14:07
Als ie zo gelovig is, dan zou ik het hem al helemáál niet vertellen! Voor 't zelfde geld verbied hij je de abortus en daar zit je ook niet op te wachten neem ik aan. En gelovigen kunnen zo hypocriet zijn als de pest, want wél seks voor 't huwelijk (en dan ook nog onveilig...) maar kunnen mierenneuken over 'n klompje cellen. Kies eieren voor je geld, je kent die gast nog maar 'n blauwe maandag. Ga voor jezelf en je al bestaande kinderen en zorg dat je je voortaan permanent beschermd tegen dit soort ongelukjes.
donderdag 17 januari 2013 om 14:09
quote:brighteyes79 schreef op 17 januari 2013 @ 14:01:
Ppff, dit doet me echt heel veel moet ik zeggen.
Mijn tweelingzus heeft in de week dat ik zwanger werd ook nog eens een miskraam gekregen van haar eerste kindje wat zo gewenst was, ik vind het zo oneerlijk.
Dat is naar, maar dat heeft niets met jouw situatie te maken.
quote:Het gekke is dat zijn pijn van dit alles me nog het meest aan het hart gaat, ik vind het zo dubbel om hem dit aan te moeten doen, nog los van het feit hoe pijnlijk ik het voor mezelf en het vruchtje vind..
Ik ben in therapie en een van de dingen die daarbij naar voren komt is dat ik eerst aan een ander denk en op de laatste plaats aan mezelf, dus herkenbaar is het zeker.Nou, inderdaad. Jouw zwangerschap is net zo goed zijn verantwoordelijkheid. Ik denk dat je hem nog veel erger zou kwetsen door het te verzwijgen en achter zijn rug de abortus te ondergaan. Hij is een volwassen man, jij hoeft hem niet te beschermen tegen de pijn van de 'fouten' (sorry voor woordkeuze) die hij mede zelf heeft gemaakt.
Ppff, dit doet me echt heel veel moet ik zeggen.
Mijn tweelingzus heeft in de week dat ik zwanger werd ook nog eens een miskraam gekregen van haar eerste kindje wat zo gewenst was, ik vind het zo oneerlijk.
Dat is naar, maar dat heeft niets met jouw situatie te maken.
quote:Het gekke is dat zijn pijn van dit alles me nog het meest aan het hart gaat, ik vind het zo dubbel om hem dit aan te moeten doen, nog los van het feit hoe pijnlijk ik het voor mezelf en het vruchtje vind..
Ik ben in therapie en een van de dingen die daarbij naar voren komt is dat ik eerst aan een ander denk en op de laatste plaats aan mezelf, dus herkenbaar is het zeker.Nou, inderdaad. Jouw zwangerschap is net zo goed zijn verantwoordelijkheid. Ik denk dat je hem nog veel erger zou kwetsen door het te verzwijgen en achter zijn rug de abortus te ondergaan. Hij is een volwassen man, jij hoeft hem niet te beschermen tegen de pijn van de 'fouten' (sorry voor woordkeuze) die hij mede zelf heeft gemaakt.
donderdag 17 januari 2013 om 14:10
Omdat je je nieuwe vriend nog maar zó kort ken, denk ik dat je heel reëel moet zijn en je moet realiseren, als je het kindje houdt, dat je straks wellicht alleenstaand moeder van drie (!) kinderen bent.
Dat lijkt me heel zwaar, zeker omdat de afgelopen jaren bepaald niet stabiel waren.
Sterkte, wat je ook besluit.
Dat lijkt me heel zwaar, zeker omdat de afgelopen jaren bepaald niet stabiel waren.
Sterkte, wat je ook besluit.
donderdag 17 januari 2013 om 14:11
donderdag 17 januari 2013 om 14:11
TO: je gaat er nu van uit dat hij geen abortus zou willen omdat hij 1. christelijk is en 2. een kindje verloren heeft. Maar ergens hier op het topic zei je ook dat je eigenlijk nog geen diepe gesprekken met hem gehad hebt. Dus eigenlijk weet je helemaal niet wat hij wel of niet wil?! Dat hij christelijk is zegt naar mijn idee niks over hoe hij persoonlijk over abortus denkt in dit specifieke geval waarin hij zelf ook betrokken is. Het 2de punt zal het zeker moeilijk maken en geeft een grote extra lading aan een abortus, maar dat hij daarom gelijk maar een 'ongelukje' zou willen grootbrengen omdat hij een ander kind verloren is, dat lijkt me een overtrokken conclusie...
Dus mij lijkt dat je wel met hem gaat praten hierover, dan weet je tenminste echt hoe hij hierin staat. Als je het niet vertelt komt hij er snel genoeg achter (want hoe was je van plan helemaal niks te laten merken van de emotionele ravage die jij misschien wel bent na zo'n abortus??) en achteraf is het alleen nog maar heel veel vervelender, dan valt er echt niks meer te praten....
Dus mij lijkt dat je wel met hem gaat praten hierover, dan weet je tenminste echt hoe hij hierin staat. Als je het niet vertelt komt hij er snel genoeg achter (want hoe was je van plan helemaal niks te laten merken van de emotionele ravage die jij misschien wel bent na zo'n abortus??) en achteraf is het alleen nog maar heel veel vervelender, dan valt er echt niks meer te praten....
donderdag 17 januari 2013 om 14:15
[quote]boekenlegger0 schreef op 17 januari 2013 @ 13:56:
. Misschien wil hij een bepaald ritueel uitvoeren ter verwerking. quote]
Iets wat je niet weet hoef je ook niet te verwerken.
Als to zeker weet dat ze een abortus wil, wat in haar omstandigheden niet onverstandig is dan kan ze geen vriend gebruiken die haar een schuldgevoel gaat aanpraten omdat hij het wel wil houden.
Als to zich door hem laat overhalen om het kind te houden dan kan het maar zo zijn dat de prille relatie hier niet tegen bestand is.
Als puntje bij paaltje komt en de relatie mis loopt dan kan het maar zo zijn dat hij het genoeg vind om kind eens in de 14 dagen een weekend te zien en dan staat to wel praktisch alleen voor de opvoeding van het kind.
De enige reden om het te vertellen is dat vriend haar op die manier kan steunen en het fijn is voor to dat ze geen geheimen voor hem heeft. Maar als vriend niet achter haar besluit kan staan dan kan hij haar ook niet steunen.
To het hartje begint ongeveer met 6 weken te kloppen als jij over twee weken terecht kan in die abortuskliniek is er nog geen kloppend hartje.
Gebruik die 2 weken om goed na te denken of je echt een abortus wil of dat je het kind toch liever wil houden en zo ja of je er dan goed voor kan zorgen.
. Misschien wil hij een bepaald ritueel uitvoeren ter verwerking. quote]
Iets wat je niet weet hoef je ook niet te verwerken.
Als to zeker weet dat ze een abortus wil, wat in haar omstandigheden niet onverstandig is dan kan ze geen vriend gebruiken die haar een schuldgevoel gaat aanpraten omdat hij het wel wil houden.
Als to zich door hem laat overhalen om het kind te houden dan kan het maar zo zijn dat de prille relatie hier niet tegen bestand is.
Als puntje bij paaltje komt en de relatie mis loopt dan kan het maar zo zijn dat hij het genoeg vind om kind eens in de 14 dagen een weekend te zien en dan staat to wel praktisch alleen voor de opvoeding van het kind.
De enige reden om het te vertellen is dat vriend haar op die manier kan steunen en het fijn is voor to dat ze geen geheimen voor hem heeft. Maar als vriend niet achter haar besluit kan staan dan kan hij haar ook niet steunen.
To het hartje begint ongeveer met 6 weken te kloppen als jij over twee weken terecht kan in die abortuskliniek is er nog geen kloppend hartje.
Gebruik die 2 weken om goed na te denken of je echt een abortus wil of dat je het kind toch liever wil houden en zo ja of je er dan goed voor kan zorgen.
donderdag 17 januari 2013 om 14:21
Bij de GGD in Flevoland (Almere) kun je direct als je overtijd bent terecht voor de abortuspil, daar geldt dus niet die zotte wachttijd tot 6 weken tot het vruchtje groot genoeg is. Bovendien zijn het heel aardige mensen. Je kunt die pil vervolgens gewoon zelf thuis nemen. Google maar eens op GGD Flevoland Sense.