ADD, welke symptomen hebben jullie?

Als jij serieus denkt dat het een kwestie is van weinig zelfdisipline en gewoon doen? Daar staat je andere stoornis los van..., alleen mensen die het niet of nauwelijks hebben kunnen zo reageren wat mij betreft. Het hebben van ADHD is gewoon complexer dan gewoon doen. Sorry, geen aanval op jou. Jij zal het vast heel zwaar hebben! Maar zulke uitspraken doe je niet als je aan der lijve ondervind wat ADHD met je doet. Denk ik dan....heb ook niet de wijsheid in pacht.

Nou blijkbaar wel dus. Ik maak wekelijks een lijst van alle taken die ik moet doen. Ik weet dat ik nog chaotischer in mijn hoofd wordt wanneer ik die lijst niet afwerk, dus ik schop mijzelf 100x per dag onder mijn reet om het toch te doen. Daarmee heb ik het niet ineens makkelijk. Daarmee maak ik het alleen overzichtelijker voor mijzelf.

Dat zijn dingen die ik in therapie heb geleerd en die ik na heel veel moeite onder de knie heb gekregen.

Bedoel je te zeggen dat mensen die het niet lukt, zichzelf te weinig onder hun eigen kont schoppen?

quote:qupida schreef op 03 november 2012 @ 00:13:

Nou blijkbaar wel dus. Ik maak wekelijks een lijst van alle taken die ik moet doen. Ik weet dat ik nog chaotischer in mijn hoofd wordt wanneer ik die lijst niet afwerk, dus ik schop mijzelf 100x per dag onder mijn reet om het toch te doen. Daarmee heb ik het niet ineens makkelijk. Daarmee maak ik het alleen overzichtelijker voor mijzelf.

Dat zijn dingen die ik in therapie heb geleerd en die ik na heel veel moeite onder de knie heb gekregen.



Ik vind het heel knap van je, Qupida. Maar als ik een lijst maak van dingen die ik in een week moet doen word ik al panisch, ten eerste omdat die lijst veel te lang wordt (omdat ik dan alles ga opschrijven wat ik nog WIL doen) en ten tweede omdat ik niet weet of ik genoeg energie en tijd heb om alles op die lijst ook werkelijk te doen. Wat dus al impliceert dat ik mijn lijst niet goed maak en te hoge eisen aan mezelf stel, en niet goed prioriteiten kan stellen.



Wat Tantejos zegt, voor mij is het soms al genoeg om te denken: ademen, dat is het enige wat je moet doen.

Nee, dat wil ik niet zeggen. Ik wil zeggen dat verschillende mensen verschillende symptomen hebben. Dat maakt het ene niet erger dan het andere.

Waar jij veel last van hebt, heb ik misschien weinig last van en viseversa.

En als je nu bij mij in de huiskamer zou staan, zou je zien dat het mij ook nog steeds niet altijd lukt.

quote:qupida schreef op 03 november 2012 @ 00:22:

Nee, dat wil ik niet zeggen. Ik wil zeggen dat verschillende mensen verschillende symptomen hebben. Dat maakt het ene niet erger dan het andere.

Waar jij veel last van hebt, heb ik misschien weinig last van en viseversa.Zo is het. Jij kan goed ermee omgaan en dat vind ik fijn voor jou!

quote:qupida schreef op 03 november 2012 @ 00:23:

En als je nu bij mij in de huiskamer zou staan, zou je zien dat het mij ook nog steeds niet altijd lukt.Dat snap ik dan weer niet. Jij gaf net als antwoord gewoon doen. Waarom doe jij je huiskamer dan niet gewoon? Wil echt niet naar over komen. Met tekst is het soms moeilijk over te brengen! Maar snap gewoon niet dat je zonder blozen een metgezel zoiets wijsmaakt.

Omdat het voor mij nou eenmaal zo werkt. Dat wil niet zeggen dat ik me er altijd toe kan zetten.

Wanneer ik een drukke werkweek heb, zoals deze week elke dag van 09.00 - 20.00, dan trek ik het soms niet meer.

Morgen ochtend is het eerste wat ik ga doen als een orkaan door mijn huis heen gaan zodat het weer aan kant is en ik weer rustiger kan worden.



Er zit nogal een verschil in moe zijn van mijzelf of, in dit geval, moe zijn van fysieke werkzaamheden.

Nou, echt respect voor je Qupida: zulke lange werkdagen en het dan ook nog opbrengen als een orkaan door je huis te gaan. Kan me wel goed voorstellen dat je rustig kunt zijn als je huis aan kant is.

Ik zou willen dat ik dat kon, ik heb nog steeds heel veel moeite en vind het nog steeds belachelijk dat ik als jong persoon niet gewoon full-time aan de slag kan en het huishouden aankan zonder op de branden. Vind ik heel erg.



Maar goed, ik blijf gewoon zoeken tot ik een goede balans vind. Ik moet wel mijn eigen broek ophouden op het gegeven moment, ook al is het minder dan anderen. Dan zal ik wel een stuk tevredener zijn.

Ik denk dat ik wel begrijp wat qupida wil zeggen.

Alleen moeilijk uit te leggen merk ik.

Ik herkende heel veel op forumtopics over ADHD/ADD en heb enkele jaren gedacht dat ik dat had. Nu twijfel ik of ik die diagnose officieel zou moeten hebben, zeg maar. De vraag is of dat ook belangrijk is. Je bent toch zoals je bent en ieder zal voor zichzelf uit moeten zoeken wat voor hem of haar werkt. Ik ben niet erg impulsief en kan in principe heel goed organiseren, dat zijn dingen die de gemiddelde ADD/ADHD'er niet goed kan. Maar ik kom steeds een stapje dichter bij de kern van mijn probleem en dat is 'te veel denkkracht, te weinig daadkracht'. In theorie weet en kan ik alles, kort door de bocht, maar in de praktijk komt er heel weinig van. Ik heb weerstand tegen dingen die ik 'moet' doen, of die nu van iemand anders moeten of van mezelf, en of ze nu saai of vervelend zijn of leuk. Als ik me iets voorneem, laat ik er altijd iets tussenkomen dat ik op dat moment voorrang geef. Een keukenla uitmesten is al een megaklus, in dat licht.

Ik ben nu eigenlijk een beetje 'uitgezocht', ik weet niet goed meer waar ik verder nog informatie kan vinden over dit laatste stukje, die weerstand tegen het uitvoeren van een voorgenomen klus en het verlangen altijd nét wat anders te doen. Het heeft in elk geval ook te maken met hormonale schommelingen, want in de eerste helft van mijn cyclus ben ik veel daadkrachtiger dan in de tweede helft. Verder heb ik vooral in mijn werk harde deadlines nodig, of negatieve consequenties als ik niet doe wat ik moet doen (zoals de kans opdrachten te verliezen of niet betaald te krijgen). Ook bij andere aspecten in mijn leven geldt dit. Als er geen directe consequenties of andere heel sterke prikkels zijn, doe ik niks. Voorbeeld: de zolder opruimen omdat onze zoon daar zijn slaapkamer krijgt. Dat voornemen speelt al jaren. Af en toe ruim ik een paar dozen op en toevallig heeft mijn man vanochtend dozen vol boeken uitgezocht die daar nog stonden, maar verder sleept het maar voort. Ik weet dat ik pas echt aan de slag ga, als ik iemand inhuur die het plafond en de vloer komt isoleren op die en die datum, zo en zo laat, omdat die persoon anders dan niet uit de voeten kan. Er móet altijd een stok achter de deur zijn, en een dikke ook, om mij in beweging te krijgen. Ik zou daar zo ontzettend graag van af willen, maar ik heb al zo lang gezocht en al zo veel gedaan (ook medicatie geprobeerd, methylfenidaat en dexamphetamine), maar het laatste schakeltje heb ik dus nog niet gevonden. Helaas zie ik het bij mijn kinderen terug, vooral bij mijn oudste zoon, die heeft veel sterkere prikkels nodig dan anderen om b.v. schoolwerk af te krijgen of zich aan te kleden, wat dan ook.

Misschien herkent iemand zich hierin en heeft een tip om gericht verder te zoeken?



Aan TO: in jouw geval zou ik zeker het proberen van medicatie overwegen. Het kan heel goed uitpakken. Bij mij deed het niet zo veel, ik nam het niet regelmatig genoeg in en van de dexamphetamine kon ik uiteindelijk vooral niet slapen.



xYella.

Maat wat is een gemiddelde AD(H)D-er?



1 borst, een halve piemel? Bestaat er echt zoiets als een gemiddeld beeld? Ik ben er van overtuigd dat je eigen persoonlijkheid ook voor een groot gedeelte mee speelt, en we verschillen nou eenmaal allemaal van elkaar.

Van Dex kon ik ook niet slapen! Lukte maar niet )0:

Persoonlijkheid, opvoeding en omgeving hebben allemaal invloed. Ik weet ook niet of er een gemiddelde ADHD er is. Er zijn wel wat kenmerken waar je aan moet voldoen voor diagnose. Misschien word dat bedoeld?

quote:qupida schreef op 03 november 2012 @ 17:07:

Maat wat is een gemiddelde AD(H)D-er?



1 borst, een halve piemel? Bestaat er echt zoiets als een gemiddeld beeld? Ik ben er van overtuigd dat je eigen persoonlijkheid ook voor een groot gedeelte mee speelt, en we verschillen nou eenmaal allemaal van elkaar.



Aan het gemiddelde beeld zal inderdaad niemand kunnen voldoen. Daarom is het een gemiddelde denk ik zo.

Maar voor een diagnose zullen wel een aantal kenmerken of richtlijnen zijn waaraan voldaan moet worden wil de diagnose gegeven worden.

quote:aaquamarine schreef op vrijdag 02 november 2012 23:12 Als je ADD hebt, is er iets in je hersenen verkeerd. Dat los je niet zomaar even op door gewoon maar even zelfdiscipline te krijgen.Ik vraag me af hoe jullie dat weten. Heb je een hersenscan gehad? Is het niet misschien een karaktertype, in plaats van een afwijking? Dit zijn oprechte vragen, ik zie dat er een cynische ondertoon in lijkt te zitten maar dat is niet waar. Ik weet even geen andere manier om de vraag te stellen.

quote:_flower_ schreef op 03 november 2012 @ 20:37:

[...]





Aan het gemiddelde beeld zal inderdaad niemand kunnen voldoen. Daarom is het een gemiddelde denk ik zo.

Maar voor een diagnose zullen wel een aantal kenmerken of richtlijnen zijn waaraan voldaan moet worden wil de diagnose gegeven worden.



Een van de belangrijkste "voorwaarden" voor de diagnose adhd is dat de symptomen ook al in je jeugd bestonden.



Twee artikelen over wat er aan de hand is in de hersenen met adhd;



http://www.nwo.nl/nwohome.nsf/pages/NWOP_7ZLCFV



http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/zie ... -adhd.html

@yella,



Compleet herkenbaar wat je schrijft. Ik kan ook niet tegen 'moeten' . Ik werd er vroeger al mee gepest, omdat ik altijd ging steigeren als iemand zei dat ik iets moest doen. Ik heb wel een trucje. Als ik iets moet doe ik het niet, maar als ik dan een tweede opdracht heb/krijg, dan heb ik daar ook geen zin in en dan begin ik uit balorigheid maar aan de eerste.



Het omgekeerde heb ik ook. Als ik iets NIET moet dan wil ik het juist. Dingen die slecht voor me zijn die hebben een enorme aantrekkingskracht op me.



Ik vind het wel grappig dat je het zo opschrijft, ik ben het nog niet eerder zo tegengekomen. Als je er ooit meer over weet hou ik me aanbevolen.



groetjes S.

Ik denk dat je daar ook pas op uit kunt komen als je al heeeeeel erg veel aan zelfreflectie en zelfanalyse gedaan hebt, Sabrina. Ik kan nu vrij kernachtig aangeven waar 'm bij mij de schoen wringt, maar daar heb ik lang over gedaan (ben ook al 44 jaar oud).

Het moeten is wel iets dat ik vaker gehoord heb. De broer van een vriendin was een 'rechtgesnaarde' ADHD'er en zijn levensmotto was: ik moet nix. Dat stond op die manier ook zo gedrukt op glaasjes die iedereen kreeg op zijn uitvaart om met alle aanwezigen tegelijk whiskey uit te drinken (hij overleed helaas enkele jaren geleden aan een hersentumor, by the way, ik heb een donkerbruin vermoeden dat hersentumoren meer voorkomen bij ADHD'ers, ben heel benieuwd of daar wel eens onderzoek naar gedaan is, maar dat denk ik niet, zal ook lastig zijn daar de diagnose nog niet zo oud is en heel veel mensen die wel 'kwalificeren' die helemaal niet officieel hebben of het niet weten etc, blabla).



Dat is wel een goede truuk Sabrina, haha, jezelf om de tuin leiden met een plan B, zeg maar. Ik doe het wel eens als ik echt moet slapen omdat de tijd gaat tikken, dan maak ik mezelf zo goed mogelijk wijs dat ik over vijf minuten moet opstaan, dat het al ochtend is en de wekker op snooze staat, haha. Want ja, dán lig ik het lekkerst natuurlijk en slaap ik het snelst, als die situatie er werkelijk is. (hoewel dat tegenwoordig, na jarenlang vechten tegen mijn rare bioritme omdat ik nu eenmaal kinderen heb gekregen die op tijd naar school moeten etc wel meevalt, maar dit terzijde)



Met 'de gemiddelde ADHD/ADD'er' bedoel ik eigenlijk 'de meeste ADHD/ADD'ers'. Want impulsief zijn en niet goed kunnen plannen en organiseren zijn wel twee heel belangrijke punten.

ADHD/ADD is nog niet echt in de hersenen te constateren, Tuya. Misschien dat dat ooit wel kan, wie weet. Feit is dat het grotendeels erfelijk is, dus er moet een fysieke component zijn. Iemand zei dat er iets 'verkeerd' is in de hersenen, maar dat is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt. Ik zeg altijd: stel dat ik in een natuurvolkstam zou leven, of met een groep op een eiland waar geen voorzieningen zijn, whatever, dan zou ik heel gedreven zijn om elke dag weer op zoek te gaan naar voedsel. Niets zo bevredigend als op zoek gaan, niet al van tevoren weten wat je zult vinden, elke keer weer de kans dat je iets heerlijks/voedzaams/nieuws etc vindt. Ook goudzoeken zou iets voor mij zijn, dingen die telkens weer prikkelen tot doorgaan. Misschien zijn daardoor ook wel veel ADHD'ers zelfstandig ondernemer: van tevoren weten wat je elke maand op de rekening krijgt is niet prikkelend, werken onder een baas is meestal ook niet iets waar een ADHD'er goed in is. Als je eenmaal weet waar je grootste valkuilen zitten en je een paar 'knoppen' gevonden hebt die maken dat je je creativiteit kunt uiten en aan het werk kunt gaan en blijven, dan kun je heel mooie dingen doen.

Ik heb die voor een deel gevonden, maar er blijft natuurlijk nog veel te wensen over. 20 kg afvallen en me daartoe echt eens houden aan een voorgenomen voedingspatroon en bewegingsschema (maar daar heb je het dus al, 'voorgenomen patroon', schema, killing...), meer daadkracht zodat ik al die mooie plannen ook eens écht oppak in plaats van er alleen maar over na te denken, enzovoort.

En, most of all, dat er veel meer bekend wordt op korte termijn over deze zaken, en dat er goed werkende medicatie of therapieën komen waar mijn zoons profijt van kunnen hebben...

xYella.

quote:Yella41 schreef op zondag 04 november 2012 15:10"ADHD/ADD is nog niet echt in de hersenen te constateren, Tuya. Misschien dat dat ooit wel kan, wie weet. Feit is dat het grotendeels erfelijk is, dus er moet een fysieke component zijn."



Wat ik weet is dat het wel in de hersenen aan te tonen is, maar dat de diagnose niet op die manier gesteld kan worden (kosten, apparatuur etc). Zo heb je dus zelden 100% zekerheid.

Ik heb het idee dat er veel ADHD'ers zijn die zich verschuilen achter de diagnose. Hiermee bedoel ik niet de ADHD gebruiken als excuus, maar wel als verklaring. Misschien omdat er eindelijk een stukje duidelijkheid is.

Toch denk ik dat als het op 1 of andere manier wel aan te tonen is, er minder gestrooid wordt met het labeltje, en je van de 'overgebleven' ADHD'ers een prima compositie kan maken wát ADHD precies is, ook al uit het zich bij iedereen anders.

Ik heb zelf ook ADD/ADHD. Ik ben ook een enorme sloddervos, kan me moeilijk concentreren, bij veel werkgevers ben ik helaas milsukt doordat ik te chaotisch was. Mijn vrouw wordt af en toe gek van me.Dan doe ik weer een pot pindakaas in de koelkast, dan weer ben ik mijn sleutels weer kwijt. Ik ben al een tijdje onder behandeling. Ik moet emzefl echt dwingen bij elke handeling die ik doe na te denken. Dat zal ook moeten gebeuren bij een nieuwe baan. Een baan met wat meer afgebakende taken. Dan moet ik mijn werk gaan inplannen, dus van tevoren nadenken hoeveel tijd ik heb om werkzaamheden af te ronden. Alles moeten dubbelchecken om te kijken of ik geen slordigheidsfouten heb gemaakt of dingen ben vergeten. Klote, maar het is zoals het is.

Tuya, homoseksualiteit is ook met scans aan te tonen, kennelijk. Maar waarom zou je dat willen doen? Als het niet te zien is op een scan, ben je dan niet homoseksueel? Nou ja, misschien rare vergelijking, maar hoe dan ook heb je bij (vermeende?) ADHD/ADD te maken met een reeks symptomen waar je last van hebt. Ik ken een man die aan vrijwel alle symptomen voldoet, maar daar zelf geen last van heeft. Zijn personeel wel, maar dat boeit hem niet. Als je hem onder een scan zou leggen en ADD/ADHD zou aantoonbaar zijn, dan zou het er wel uitkomen, maar ik vind dat iemand pas 'iets mankeert' als hij/zij daar zelf last van heeft. Dat lijkt me het criterium om serieus te nemen. Mensen verbazen zich wel eens als ik zeg dat er zo weinig uit mijn handen komt en dat ik graag meer daadkracht zou willen hebben, want ik doe toch van alles en ik heb een bedrijf en een gezin enzovoort. Maar IK weet dat ik veel meer in mijn mars heb, maar dat ik er dat niet uit kan krijgen. Op sommige momenten vraag ik me af of ik niet gewoon verwend ben en tevredener zou moeten zijn met wat ik allemaal wél kan en doe, en op andere momenten voel ik me een waardeloze luie lapzwans. Dus ook in mijzelf verschilt die perceptie nogal. Om moe van te worden, haha!

xYella.