Psyche
alle pijlers
ADD, welke symptomen hebben jullie?
maandag 5 november 2012 om 10:25
Ik ben het met je eens hoor, alleen zijn er bij ADHD vaak medicijnen in het spel en bij homoseksualiteit niet. Daarnaast lijkt de laatste me niet echt een beperking, net als muzieksmaak, kledingstijl etc.
Bovendien is homoseksualiteit met 1 vraag te beantwoorden en lijkt ADHD me een verzamelnaam voor een reeks symptomen, al dan niet met dezelfde oorzaak.
Juist omdat ik zie dat veel kinderen (12-16) medicijnen slikken, zou ik als ouder wel echt zeker willen weten wat het is en wat het doet. Daar krijgen ze vaak geen volledige informatie over. Nu wordt soms te pas en te onpas ergens een label opgedrukt. Ik zou liever zien dat die kinderen de handvatten krijgen om te leren omgaan met hun ADHD, in plaats van elke dag 3 pillen nemen. Ik merk dat sommige kinderen ook echt het gevoel hebben dat ze niet goed zijn zoals ze zijn, en daarom Ritalin nemen. Ik vind dat erg. ADHD hoeft echt geen beperking zijn en kan zelfs een verrijking zijn. Mits je er goed mee om leert gaan.
En: ik las er net overheen denk ik, maar je schreef dat iemand pas iets mankeert als hij er zelf last van heeft ipv de omgeving. Ik denk dat dat niet helemaal opgaat, denk aan zedendelinquenten, pyromanen, etc.
Bovendien is homoseksualiteit met 1 vraag te beantwoorden en lijkt ADHD me een verzamelnaam voor een reeks symptomen, al dan niet met dezelfde oorzaak.
Juist omdat ik zie dat veel kinderen (12-16) medicijnen slikken, zou ik als ouder wel echt zeker willen weten wat het is en wat het doet. Daar krijgen ze vaak geen volledige informatie over. Nu wordt soms te pas en te onpas ergens een label opgedrukt. Ik zou liever zien dat die kinderen de handvatten krijgen om te leren omgaan met hun ADHD, in plaats van elke dag 3 pillen nemen. Ik merk dat sommige kinderen ook echt het gevoel hebben dat ze niet goed zijn zoals ze zijn, en daarom Ritalin nemen. Ik vind dat erg. ADHD hoeft echt geen beperking zijn en kan zelfs een verrijking zijn. Mits je er goed mee om leert gaan.
En: ik las er net overheen denk ik, maar je schreef dat iemand pas iets mankeert als hij er zelf last van heeft ipv de omgeving. Ik denk dat dat niet helemaal opgaat, denk aan zedendelinquenten, pyromanen, etc.
maandag 5 november 2012 om 10:32
maandag 5 november 2012 om 11:14
quote:Tuya schreef op 05 november 2012 @ 10:32:
[...]
Niet helemaal. Ik heb de diagnose in 1999 gehad. Ik had nergens last van.
Hoe heb je die diagnose gekregen dan?
Volgens een psychologie student is het toch zo dat er pas een diagnose kan worden gesteld als je er dus last van ondervind.
Een psycholoog die ik dat daarna nog vroeg gaf aan dat dit inderdaad juist was.
[...]
Niet helemaal. Ik heb de diagnose in 1999 gehad. Ik had nergens last van.
Hoe heb je die diagnose gekregen dan?
Volgens een psychologie student is het toch zo dat er pas een diagnose kan worden gesteld als je er dus last van ondervind.
Een psycholoog die ik dat daarna nog vroeg gaf aan dat dit inderdaad juist was.
maandag 5 november 2012 om 11:17
quote:_flower_ schreef op maandag 05 november 2012 11:14
Hoe heb je die diagnose gekregen dan?
Volgens een psychologie student is het toch zo dat er pas een diagnose kan worden gesteld als je er dus last van ondervind.
Een psycholoog die ik dat daarna nog vroeg gaf aan dat dit inderdaad juist was.
Ik denk dat mijn omgeving er hinder van ondervond
Ik merk dat ik heel sceptisch overkom nu, maar ik zit even in een fase waarin ik er bijna van overtuigd ben dat ik helemaal geen adhd heb, maar gewoon even 'dingen op een rijtje' moet zetten. This too, shall pass.
Hoe heb je die diagnose gekregen dan?
Volgens een psychologie student is het toch zo dat er pas een diagnose kan worden gesteld als je er dus last van ondervind.
Een psycholoog die ik dat daarna nog vroeg gaf aan dat dit inderdaad juist was.
Ik denk dat mijn omgeving er hinder van ondervond
Ik merk dat ik heel sceptisch overkom nu, maar ik zit even in een fase waarin ik er bijna van overtuigd ben dat ik helemaal geen adhd heb, maar gewoon even 'dingen op een rijtje' moet zetten. This too, shall pass.
maandag 5 november 2012 om 11:37
Volgens mij gaat het er in dit geval totaal niet om of je nou wel ADD hebt of niet. Het is duidelijk dat je obstakels ondervind en of anderen het eens zijn met een diagnose ja of nee is denk ik niet belangrijk. ADD word ook nog wel eens verward met HSP. Zoek maar eens op, erg interessant. Ik ben zelf ook voorzien van deze bijzondere gave. Dat is het namelijk. Het is een gave. Wanneer je je gave begrijpt kun je deze uit gaan buiten. Ontdek waar je goed in bent, waar jou talenten liggen. Juist door jou bijzondere manier van denken heb je deze wereld heel wat nieuws te brengen! Probeer eerst maar eens te houden van jezelf met al je tekortkomingen. Met je chaotische hoofd, met het feit dat je nooit iets afmaakt en of ergens aan begint. Verdiep je in jezelf.koop boeken en neem hele kleine stapjes wanneer je dingen wil veranderen. Veel succes!!
maandag 5 november 2012 om 11:38
Klopt Tuya, je kunt wel degelijk 'iets' hebben als je er zelf geen last van hebt en een ander wel, zoals de voorbeelden die je noemt (pyromaan etc). Dan is er wel sprake van zaken die met strafrecht etc te maken hebben. Maar de grens bij ADD/ADHD is wellicht vaak heel vaag. Een partner kan ook veel last hebben van rommel in huis bijvoorbeeld, terwijl de persoon die de rommel maakt daar misschien geen last van heeft, om maar een klein voorbeeld te noemen. Maar die kan er weer last van krijgen omdat de partner er steeds problemen over maakt. Enzovoort, enzovoort. Hahaha, ook weer zo vermoeiend...
xYella.
xYella.
dinsdag 6 november 2012 om 16:24
Ik heb ook ADD en het meest irritante vind ik mijn uitstelgedrag.
Constant zijn er zaken die me boeien en daar doe ik dan een blauwe maandag iets mee, om vervolgens weer af te haken.
Ik voel me ook vaak niet meer geloofwaardig.
Weinig zin om dingen te ondernemen, liefst ben ik alleen.
Ben vaak overal te moe voor of hou dingen maar even vol omdat ik gelijk uitgeput ben. Vooral werken en sociale activiteiten.
Huishouden kan ik ook slecht plannen.
Op maandag zijn de werk kleren van manlief nog vaak niet droog. Dan schaam ik mij heel erg.
Ver volgens zit ik vol schuldgevoel omdat ik niet mee kan komen in het "normale" leven.
Krijg ook vaak te horen dat iedereen wel eens moe is of iedereen vergeet wel eens wat, pfffffffffff.....
O ja, je moet taken lijstjes maken, ook makkelijker gezegd dan gedaan, vraag me niet waarom.
Ik weet ook heel goed hoe alles moet of hoort, heb een creatieve manier van denken, ben vaak de lolbroek op een feestje.
Maar bij het uitvoeren van (alledaagse) werkzaamheden loop ik vast, lukt niet om ermee te starten of vol te houden.
De normaalste dingen kosten mij de grootste moeite, en ik zie het ook als een gevecht soms met mezelf.
In deze maatschappij vind ik het moeilijk om staande te blijven, maar los hiervan zou ik het niet willen missen!
Constant zijn er zaken die me boeien en daar doe ik dan een blauwe maandag iets mee, om vervolgens weer af te haken.
Ik voel me ook vaak niet meer geloofwaardig.
Weinig zin om dingen te ondernemen, liefst ben ik alleen.
Ben vaak overal te moe voor of hou dingen maar even vol omdat ik gelijk uitgeput ben. Vooral werken en sociale activiteiten.
Huishouden kan ik ook slecht plannen.
Op maandag zijn de werk kleren van manlief nog vaak niet droog. Dan schaam ik mij heel erg.
Ver volgens zit ik vol schuldgevoel omdat ik niet mee kan komen in het "normale" leven.
Krijg ook vaak te horen dat iedereen wel eens moe is of iedereen vergeet wel eens wat, pfffffffffff.....
O ja, je moet taken lijstjes maken, ook makkelijker gezegd dan gedaan, vraag me niet waarom.
Ik weet ook heel goed hoe alles moet of hoort, heb een creatieve manier van denken, ben vaak de lolbroek op een feestje.
Maar bij het uitvoeren van (alledaagse) werkzaamheden loop ik vast, lukt niet om ermee te starten of vol te houden.
De normaalste dingen kosten mij de grootste moeite, en ik zie het ook als een gevecht soms met mezelf.
In deze maatschappij vind ik het moeilijk om staande te blijven, maar los hiervan zou ik het niet willen missen!
dinsdag 6 november 2012 om 22:22
Hallo allemaal,
Ik ben even benieuwd hoe jullie contacten onderhouden met mensen en hoe jullie je voelen en gedragen in een sociale omgeving.
Ik (ADD-er, 32 jr) loop vreselijk vast op het moment omdat mijn kindje sinds een week naar school gaat en ik ten eerste vreselijk moet zoeken naar een goed ritme, maar ook geen raad weet met de andere mama's van school. Omdat ik mijn kindje niks tekort wil doen, moet ik aan allerlei verplichtingen voldoen. Maar zo makkelijk als het bij anderen lijkt te gaan, zo moeilijk vind ik het. Ik voel mij heel erg onzeker en heb geen benul van hoe ik socialize op het schoolplein.........
Ik ben even benieuwd hoe jullie contacten onderhouden met mensen en hoe jullie je voelen en gedragen in een sociale omgeving.
Ik (ADD-er, 32 jr) loop vreselijk vast op het moment omdat mijn kindje sinds een week naar school gaat en ik ten eerste vreselijk moet zoeken naar een goed ritme, maar ook geen raad weet met de andere mama's van school. Omdat ik mijn kindje niks tekort wil doen, moet ik aan allerlei verplichtingen voldoen. Maar zo makkelijk als het bij anderen lijkt te gaan, zo moeilijk vind ik het. Ik voel mij heel erg onzeker en heb geen benul van hoe ik socialize op het schoolplein.........
dinsdag 6 november 2012 om 22:45
Hey! Ook al weet ik het nog maar net officieel (dwz dat het verklaard is door een psych, ik wist het daarvoor zelf al bijna zeker) de punten die voor mij het meest lastige zijn:
- Chaotisch
- Niet echt duidelijk m'n verhaal kunnen vertellen
- concentratieprobleem
- Raak altijd alles kwijt
- Rotzooi
- te laat gaan slapen.
Ik slik sinds kort medicijnen (Ritalin) en vind het erg fijn. Vooral dat ik minder moe ben aan het einde van de dag en me beter kan concentreren op de studie. Zie het als een hulp zodat het me minder moeite kost om m'n leven op orde te houden, van het huishouden tot sociale contacten tot studeren! Natuurlijk ben je daardoor niet ineens een net en geordend persoon. Het zal me altijd meer moeite kosten maar minder dan eerst. Ik weet van mezelf dat ik genoeg slaap moet hebben, alles op moet schrijven en veel moet plannen. Uitgerust zijn, ritme en plannen zijn toch wel de 3 belangrijkste dingen denk ik. En ondanks dat ik het denk én weet gaat de uitvoering toch niet altijd helemaal goed of kan ik me niet altijd tot alles zetten... Ik woon nog niet zo lang om mijzelf en loop daarom nu ook meer tegen dingen aan dan eerst. Gelukkig ga ik eens per week naar een hulpverlener om te praten over o.a. m'n ADD. Het frustreert me gewoon soms; zoveel ambitie en interesses maar het lukt me moeilijk om het goed op 'n rijtje te krijgen... Verder ken ik niemand (behalve wat familie) met ADD.. Dus misschien ook wel fijn om hier tips/trucs/do's and don'ts te delen...
- Chaotisch
- Niet echt duidelijk m'n verhaal kunnen vertellen
- concentratieprobleem
- Raak altijd alles kwijt
- Rotzooi
- te laat gaan slapen.
Ik slik sinds kort medicijnen (Ritalin) en vind het erg fijn. Vooral dat ik minder moe ben aan het einde van de dag en me beter kan concentreren op de studie. Zie het als een hulp zodat het me minder moeite kost om m'n leven op orde te houden, van het huishouden tot sociale contacten tot studeren! Natuurlijk ben je daardoor niet ineens een net en geordend persoon. Het zal me altijd meer moeite kosten maar minder dan eerst. Ik weet van mezelf dat ik genoeg slaap moet hebben, alles op moet schrijven en veel moet plannen. Uitgerust zijn, ritme en plannen zijn toch wel de 3 belangrijkste dingen denk ik. En ondanks dat ik het denk én weet gaat de uitvoering toch niet altijd helemaal goed of kan ik me niet altijd tot alles zetten... Ik woon nog niet zo lang om mijzelf en loop daarom nu ook meer tegen dingen aan dan eerst. Gelukkig ga ik eens per week naar een hulpverlener om te praten over o.a. m'n ADD. Het frustreert me gewoon soms; zoveel ambitie en interesses maar het lukt me moeilijk om het goed op 'n rijtje te krijgen... Verder ken ik niemand (behalve wat familie) met ADD.. Dus misschien ook wel fijn om hier tips/trucs/do's and don'ts te delen...
dinsdag 6 november 2012 om 22:59
quote:floweryjava schreef op 06 november 2012 @ 22:37:
Maak eerst een afspraak met een psycholoog/psychiater/orthopedagoog oid (mensen die hiervoor hebben gestudeerd) om je je laten testen. Doe dus niet aan zelfdiagnose.Mee eens! En als je het van zo iemand krijgt te horen is het ook een fijne bevestiging en kan je er (proberen) rekening mee houden. En als je krijgt te horen dat je 't niet hebt kan je altijd verder onderzoeken.
Maak eerst een afspraak met een psycholoog/psychiater/orthopedagoog oid (mensen die hiervoor hebben gestudeerd) om je je laten testen. Doe dus niet aan zelfdiagnose.Mee eens! En als je het van zo iemand krijgt te horen is het ook een fijne bevestiging en kan je er (proberen) rekening mee houden. En als je krijgt te horen dat je 't niet hebt kan je altijd verder onderzoeken.
dinsdag 6 november 2012 om 23:03
quote:petitraisin schreef op 06 november 2012 @ 22:59:
[...]
Mee eens! En als je het van zo iemand krijgt te horen is het ook een fijne bevestiging en kan je er (proberen) rekening mee houden. En als je krijgt te horen dat je 't niet hebt kan je altijd verder onderzoeken.Daarnaast kan zo'n iemand je ook waarschijnlijk goede adviezen meegeven.
[...]
Mee eens! En als je het van zo iemand krijgt te horen is het ook een fijne bevestiging en kan je er (proberen) rekening mee houden. En als je krijgt te horen dat je 't niet hebt kan je altijd verder onderzoeken.Daarnaast kan zo'n iemand je ook waarschijnlijk goede adviezen meegeven.
woensdag 7 november 2012 om 11:42
Fluwa, komt er ook autisme voor in je familie? Ik heb hetzelfde euvel met de contacten met bijvoorbeeld andere ouders op school, dit is iets waar ik vroeger overigens veel minder last van had, toen gingen contacten met toch makkelijker af geloof ik. Maar mijn oudste zoon heeft de diagnose Asperger en ASS-trekken komen in mijn familie meer voor. Soms denk ik dat ik toch wel een milde tik van de ASS-molen heb. En, zoals ik altijd zeg, vaak zijn het allemaal vruchten van dezelfde boom, volgens mij.
Jannaj, ik herken veel in wat je schrijft. Als ik nadenk over dingen als uitvoeren wat ik plan, of het aan iemand probeer uit te leggen, kan ik me soms niet voorstellen dat ik er daadwerkelijk zo'n moeite mee heb en voelt het alsof het vanaf dat moment ook verleden tijd is. Maar ik loop al mijn hele leven aan tegen het niet bijhouden van simpele dingen als administratie. Het is niet zo dat het in mijn geval dramatisch is, het levert natuurlijk wel elk jaar stress op bij de belastingaangifte en ik stoor me aan de stapels papier in de keuken, in mijn werkkamer en de enorme hoeveelheid rommeltjes overal, in elke lade, in elke opbergbak, terwijl ik constant het gevoel heb dat ik loop op te ruimen. Achter mijn kont aan groeit de voorraad twee keer zo hard weer aan geloof ik... zucht. Letterlijk elke dag neem ik me voor om vandaag toch zeker één la/bak/kastje te ontdoen van alles dat geen vaste plek heeft. Maar wat er uiteindelijk van terecht komt raad je al wel.
Zoals ik al zei, niet heel dramatisch misschien, we hebben een groot huis en veel plaats voor rommel, maar ik zou er zooooooo graag van af willen. Als ik somber ben denk ik wel eens: brandde de hele kiet maar af, dan kon ik helemaal opnieuw beginnen met een schone lei, zonder overbodige papieren en rommel. En dan schrik ik weer, want 'be careful what you wish for' is een van mijn lijfspreuken. Maar stiekem toch... Natuurlijk ben ik er ook van overtuigd dat ik het dan bij zou houden hè, dat weet ik zéker. Maar de praktijk van mijn leven bewijst anders, en dat vind ik nog steeds gek. Zó overtuigd kunnen zijn van iets, en het dan toch ongewild saboteren.
xYella.
Jannaj, ik herken veel in wat je schrijft. Als ik nadenk over dingen als uitvoeren wat ik plan, of het aan iemand probeer uit te leggen, kan ik me soms niet voorstellen dat ik er daadwerkelijk zo'n moeite mee heb en voelt het alsof het vanaf dat moment ook verleden tijd is. Maar ik loop al mijn hele leven aan tegen het niet bijhouden van simpele dingen als administratie. Het is niet zo dat het in mijn geval dramatisch is, het levert natuurlijk wel elk jaar stress op bij de belastingaangifte en ik stoor me aan de stapels papier in de keuken, in mijn werkkamer en de enorme hoeveelheid rommeltjes overal, in elke lade, in elke opbergbak, terwijl ik constant het gevoel heb dat ik loop op te ruimen. Achter mijn kont aan groeit de voorraad twee keer zo hard weer aan geloof ik... zucht. Letterlijk elke dag neem ik me voor om vandaag toch zeker één la/bak/kastje te ontdoen van alles dat geen vaste plek heeft. Maar wat er uiteindelijk van terecht komt raad je al wel.
Zoals ik al zei, niet heel dramatisch misschien, we hebben een groot huis en veel plaats voor rommel, maar ik zou er zooooooo graag van af willen. Als ik somber ben denk ik wel eens: brandde de hele kiet maar af, dan kon ik helemaal opnieuw beginnen met een schone lei, zonder overbodige papieren en rommel. En dan schrik ik weer, want 'be careful what you wish for' is een van mijn lijfspreuken. Maar stiekem toch... Natuurlijk ben ik er ook van overtuigd dat ik het dan bij zou houden hè, dat weet ik zéker. Maar de praktijk van mijn leven bewijst anders, en dat vind ik nog steeds gek. Zó overtuigd kunnen zijn van iets, en het dan toch ongewild saboteren.
xYella.
woensdag 7 november 2012 om 16:01
Hoi Jella
Dat gevoel heb ik ook altijd, alsof ik constant bezig ben met opruimen/schoonmaken en taken doen en toch is het nooit genoeg.
Het is altijd maar net half/half.
Daar baal ik ook echt van.
Bij mij is het misschien ook niet echt dramatisch, ligt eraan hoe je het bekijkt, maar ben er wel de hele dag mee bezig, piekeren, schuldig voelen, boos worden op mezelf, en toch niks doen. Ik probeer ook altijd om het niet op te laten vallen aan anderen, want ja je bent een gezonde jonge vrouw en je KAN iets niet??? Heel moeilijk om uit te leggen aan mensen die geen ADD hebben.
Als kind dacht ik altijd dat ik geen zelfdiscipline had, maakte vaak grapjes dat ik maar in het leger zou moeten gaan voor wat discipline.
Tot ik 10 jaar later hoorde van ADD, man wat een opluchting wa s dat zeg.
Want het is idd raar, je wil iets heeeel graag doen en bent daar echt vastberaden in, maar toch doe je het niet, en heb je er vervolgens last van. Rare vicieuze cirkel is het.
Maar daarentegen voel ik me heerlijk als mijn takenlijstjes wel (of gedeeltelijk) af komen.
Het is ook wel apart, als mijn partner thuis komt en ik overenthousiast ben omdat ik EINDELIJK dat ene simpele telefoontje heb gepleegd...
Dat gevoel heb ik ook altijd, alsof ik constant bezig ben met opruimen/schoonmaken en taken doen en toch is het nooit genoeg.
Het is altijd maar net half/half.
Daar baal ik ook echt van.
Bij mij is het misschien ook niet echt dramatisch, ligt eraan hoe je het bekijkt, maar ben er wel de hele dag mee bezig, piekeren, schuldig voelen, boos worden op mezelf, en toch niks doen. Ik probeer ook altijd om het niet op te laten vallen aan anderen, want ja je bent een gezonde jonge vrouw en je KAN iets niet??? Heel moeilijk om uit te leggen aan mensen die geen ADD hebben.
Als kind dacht ik altijd dat ik geen zelfdiscipline had, maakte vaak grapjes dat ik maar in het leger zou moeten gaan voor wat discipline.
Tot ik 10 jaar later hoorde van ADD, man wat een opluchting wa s dat zeg.
Want het is idd raar, je wil iets heeeel graag doen en bent daar echt vastberaden in, maar toch doe je het niet, en heb je er vervolgens last van. Rare vicieuze cirkel is het.
Maar daarentegen voel ik me heerlijk als mijn takenlijstjes wel (of gedeeltelijk) af komen.
Het is ook wel apart, als mijn partner thuis komt en ik overenthousiast ben omdat ik EINDELIJK dat ene simpele telefoontje heb gepleegd...
woensdag 7 november 2012 om 16:06
@Fluwa
Dit herken ik ook heel sterk!
Ik ben nog geen moeder maar ik zie er erg tegen op, wat jij net beschreef.
Door mijn ADD en daarnaast heb ik ook een sociale fobie ben ik bang om later geen goede moeder te zullen zijn.
Mijn neefje is 6 en haal of breng ik af en toe naar school.
Ik weet dan ook niet goed hoe ik mij moet gedragen en wel/geen contact leggen.
Soms durf ik niet eens naar de andere "mama's" te kijken.
En weet ik uberhaupt niet waar ik moet kijken.
Ook ben ik bang dat ik de verplichtingen niet na zal kunnen komen betreft huiswerk, ouderavonden ed.
Het is je kind, dus je moet!
Dat snap ik ook, maar ik ben er wel bang voor.
Benieuwd hoe jij daar verder mee omgaat.
Dit herken ik ook heel sterk!
Ik ben nog geen moeder maar ik zie er erg tegen op, wat jij net beschreef.
Door mijn ADD en daarnaast heb ik ook een sociale fobie ben ik bang om later geen goede moeder te zullen zijn.
Mijn neefje is 6 en haal of breng ik af en toe naar school.
Ik weet dan ook niet goed hoe ik mij moet gedragen en wel/geen contact leggen.
Soms durf ik niet eens naar de andere "mama's" te kijken.
En weet ik uberhaupt niet waar ik moet kijken.
Ook ben ik bang dat ik de verplichtingen niet na zal kunnen komen betreft huiswerk, ouderavonden ed.
Het is je kind, dus je moet!
Dat snap ik ook, maar ik ben er wel bang voor.
Benieuwd hoe jij daar verder mee omgaat.
woensdag 7 november 2012 om 20:20
Eigenlijk hoef ik het niet vertellen het staat er allemaal al: uitstelgedrag en maar dan slecht over voelen. De hele dag alles lopen zoeken. Niet kunnen tegen dingen moeten (zoals ik eerder al schreef). Omdat ik een chronische ziekte heb ben ik niet zoveel bezig met het ADD verhaal. Ik kan er ook wel redelijk cynisch over zijn. Maar nu ik het zo lees....
donderdag 8 november 2012 om 12:07
quote:petitraisin schreef op 06 november 2012 @ 22:45:
Hey! Ook al weet ik het nog maar net officieel (dwz dat het verklaard is door een psych, ik wist het daarvoor zelf al bijna zeker) de punten die voor mij het meest lastige zijn:
- Chaotisch
- Niet echt duidelijk m'n verhaal kunnen vertellen
- concentratieprobleem
- Raak altijd alles kwijt
- Rotzooi
- te laat gaan slapen.
Ik slik sinds kort medicijnen (Ritalin) en vind het erg fijn. Vooral dat ik minder moe ben aan het einde van de dag en me beter kan concentreren op de studie. Zie het als een hulp zodat het me minder moeite kost om m'n leven op orde te houden, van het huishouden tot sociale contacten tot studeren! Natuurlijk ben je daardoor niet ineens een net en geordend persoon. Het zal me altijd meer moeite kosten maar minder dan eerst. Ik weet van mezelf dat ik genoeg slaap moet hebben, alles op moet schrijven en veel moet plannen. Uitgerust zijn, ritme en plannen zijn toch wel de 3 belangrijkste dingen denk ik. En ondanks dat ik het denk én weet gaat de uitvoering toch niet altijd helemaal goed of kan ik me niet altijd tot alles zetten... Ik woon nog niet zo lang om mijzelf en loop daarom nu ook meer tegen dingen aan dan eerst. Gelukkig ga ik eens per week naar een hulpverlener om te praten over o.a. m'n ADD. Het frustreert me gewoon soms; zoveel ambitie en interesses maar het lukt me moeilijk om het goed op 'n rijtje te krijgen... Verder ken ik niemand (behalve wat familie) met ADD.. Dus misschien ook wel fijn om hier tips/trucs/do's and don'ts te delen...ik heb precies hetzelfde! De studentenpsycholoog schuifde het bij mij af op discipline. ik ga volgend jaar sowieso naar de psychiater om het te laten testen (aangezien dan het eigen risico niet meer geldt). Hoe heb jij je laten testen als ik vragen mag?
Hey! Ook al weet ik het nog maar net officieel (dwz dat het verklaard is door een psych, ik wist het daarvoor zelf al bijna zeker) de punten die voor mij het meest lastige zijn:
- Chaotisch
- Niet echt duidelijk m'n verhaal kunnen vertellen
- concentratieprobleem
- Raak altijd alles kwijt
- Rotzooi
- te laat gaan slapen.
Ik slik sinds kort medicijnen (Ritalin) en vind het erg fijn. Vooral dat ik minder moe ben aan het einde van de dag en me beter kan concentreren op de studie. Zie het als een hulp zodat het me minder moeite kost om m'n leven op orde te houden, van het huishouden tot sociale contacten tot studeren! Natuurlijk ben je daardoor niet ineens een net en geordend persoon. Het zal me altijd meer moeite kosten maar minder dan eerst. Ik weet van mezelf dat ik genoeg slaap moet hebben, alles op moet schrijven en veel moet plannen. Uitgerust zijn, ritme en plannen zijn toch wel de 3 belangrijkste dingen denk ik. En ondanks dat ik het denk én weet gaat de uitvoering toch niet altijd helemaal goed of kan ik me niet altijd tot alles zetten... Ik woon nog niet zo lang om mijzelf en loop daarom nu ook meer tegen dingen aan dan eerst. Gelukkig ga ik eens per week naar een hulpverlener om te praten over o.a. m'n ADD. Het frustreert me gewoon soms; zoveel ambitie en interesses maar het lukt me moeilijk om het goed op 'n rijtje te krijgen... Verder ken ik niemand (behalve wat familie) met ADD.. Dus misschien ook wel fijn om hier tips/trucs/do's and don'ts te delen...ik heb precies hetzelfde! De studentenpsycholoog schuifde het bij mij af op discipline. ik ga volgend jaar sowieso naar de psychiater om het te laten testen (aangezien dan het eigen risico niet meer geldt). Hoe heb jij je laten testen als ik vragen mag?
donderdag 8 november 2012 om 13:48
Ik heb al heel mijn leven ADHD, maar door mijn goede omgeving, en een eigen compingsmechanisme en hoger IQ dan gemiddeld heb ik mezelf aardig staande gehouden door verwachtingen niet zo hoog te leggen voor mezelf.
Echter, 3 jaar geleden begon ik met een HBO deeltijdopleiding en had nu ineens enorme last van concentratieproblemen e.d. Om op school in een prikkelarme ruimte een toets te mogen maken had ik een stempeltje nodig. Prima, dus onderzoek gehad en wat ik al wist werd bevestigd alleen omdat ik volwassen ben en de H van binnen zit noemen ze het ADD. Prima, papiertje naar school. Uiteindelijk moeten stoppen met de opleiding want dei prikkelarme ruimte was nog meer prikkelend als het lokaal waar mijn klasgenoten zaten voor hun toets.
Maar dat bezoekje aan de GGZ heeft me wel heel veel gebracht. Ik heb 1 jaar lang met in een groepje jongeren gezeten met alleen ADHD of ADD. We waren totaal verschillende mensen en hadden ook allemaal op een hele andere manier last van onze AD(H)D. Ik voelde me in eerste instantie niet helemaal thuis omdat ik zowaar de enige was zonder drug of alcoholverslaving, geldproblemen en depressiviteit. Maar dat jaar heb ik ontzettend veel geleerd van al deze mensen. Het was wel tijdrovend want 1x in de week cognitieve gedragstherapie, 1x in de week beeldende kunst therapie, en om de week naar psycholoog.
Al met al ondervind ik ook dagelijks hoe het is om ADD te hebben, maar ik zie het niet meer als een last. Het hoort bij mij. En ik heb momenten dat ik enorm gefrustreerd ben maar dan ga ik even wandelen.
Ik heb man en een dochtertje en er zijn ook enorm veel voordelen want ik ben impulsief, fantasierijk, sociaal en creatief en dat brengt mij de leukste en mooiste dingen.
Ik slik geen medicatie en zolang ik zonder kan zal ik dat ook niet gaan doen. Psychiater heeft me ooit verzoch om bij voorbaad anti-deprasiva te gaan slikken omdat ze denken dat vrouwen met AD(H)D grote kans hebben depresief te worden. Ik heb dat niet gedaan omdat ik duidelijk niet depresief ben.
Belangrijkste is: iedereen is anders en iedereen ervaart zijn of haar "beperking"anders. De oplossing of in ieder geval de accepatie is dus ook voor iedereen een ander traject.
Zo een hele lap tekst.....hopelijk heb je er wat aan.
Echter, 3 jaar geleden begon ik met een HBO deeltijdopleiding en had nu ineens enorme last van concentratieproblemen e.d. Om op school in een prikkelarme ruimte een toets te mogen maken had ik een stempeltje nodig. Prima, dus onderzoek gehad en wat ik al wist werd bevestigd alleen omdat ik volwassen ben en de H van binnen zit noemen ze het ADD. Prima, papiertje naar school. Uiteindelijk moeten stoppen met de opleiding want dei prikkelarme ruimte was nog meer prikkelend als het lokaal waar mijn klasgenoten zaten voor hun toets.
Maar dat bezoekje aan de GGZ heeft me wel heel veel gebracht. Ik heb 1 jaar lang met in een groepje jongeren gezeten met alleen ADHD of ADD. We waren totaal verschillende mensen en hadden ook allemaal op een hele andere manier last van onze AD(H)D. Ik voelde me in eerste instantie niet helemaal thuis omdat ik zowaar de enige was zonder drug of alcoholverslaving, geldproblemen en depressiviteit. Maar dat jaar heb ik ontzettend veel geleerd van al deze mensen. Het was wel tijdrovend want 1x in de week cognitieve gedragstherapie, 1x in de week beeldende kunst therapie, en om de week naar psycholoog.
Al met al ondervind ik ook dagelijks hoe het is om ADD te hebben, maar ik zie het niet meer als een last. Het hoort bij mij. En ik heb momenten dat ik enorm gefrustreerd ben maar dan ga ik even wandelen.
Ik heb man en een dochtertje en er zijn ook enorm veel voordelen want ik ben impulsief, fantasierijk, sociaal en creatief en dat brengt mij de leukste en mooiste dingen.
Ik slik geen medicatie en zolang ik zonder kan zal ik dat ook niet gaan doen. Psychiater heeft me ooit verzoch om bij voorbaad anti-deprasiva te gaan slikken omdat ze denken dat vrouwen met AD(H)D grote kans hebben depresief te worden. Ik heb dat niet gedaan omdat ik duidelijk niet depresief ben.
Belangrijkste is: iedereen is anders en iedereen ervaart zijn of haar "beperking"anders. De oplossing of in ieder geval de accepatie is dus ook voor iedereen een ander traject.
Zo een hele lap tekst.....hopelijk heb je er wat aan.