Bang om dood te gaan
woensdag 12 juni 2019 om 22:21
Hoi Allemaal
Ik heb al heel wat jaren de angst om ooit dood te gaan. Niet nu maar later dat het dan opeens ophoud. Meestal heb ik hier last van ''s avonds als ik alleen ben. Als ik er dan teveel aan denk raak ik helemaal in paniek. Zijn er meer mensen die hier last van hebben en hoe gaan jullie hier mij om
Groetjes
Ik heb al heel wat jaren de angst om ooit dood te gaan. Niet nu maar later dat het dan opeens ophoud. Meestal heb ik hier last van ''s avonds als ik alleen ben. Als ik er dan teveel aan denk raak ik helemaal in paniek. Zijn er meer mensen die hier last van hebben en hoe gaan jullie hier mij om
Groetjes
donderdag 13 juni 2019 om 16:31
Mijn vader overleed op mijn 5e dus ik heb er altijd mee te maken gehad helaas. De angst dat mijn moeder zou overlijden had ik wel heel sterk. Of mijn broertje of mijn oma. Daar was ik enorm bang voor als kind. Om mijn eigen dood niet echt. Mede dankzij mijn moeder. We spraken thuis veel over de dood en ze maakte er een normaal gespreksonderwerp van toen we wat ouder waren.raccoon schreef: ↑13-06-2019 14:34Zolang je er niet mee te maken hebt is er geen angst. Maar zodra er iets gebeurt dat je weleens spoedig dood kan gaan, wordt het toch vaak een ander vehaal. Wat ook heel menselijk is. Ik ben nu ook niet bang, maar als ik te horen zou krijgen dat het niet lang meer duurt wordt het toch wel eventjes anders.
Levendige discussies over wat we dachten dat er was waren altijd welkom, ook met mijn oma erbij. Mijn moeder's vader overleed ook erg jong dus zij had er ook al jong mee te dealen.
Ik ben op mijn 16e bijna onder een vrachtwagen gekomen, ik schampte hem net aan met de fiets en kon het op een haar na navertellen. En heels stiekem: baalde ik daarvan. Ik was op dat moment al heel depressief en werd enorm gepest dus van mij mocht het op dat moment wel klaar zijn. Toen ik erachter kwam dat ik met de schrik vrij kwam was ik best teleurgesteld.
Niet omdat ik per se zo nieuwsgierig was naar de dood maar omdat het van mij over mocht zijn. Als ik vandaag te horen krijg dat ik ernstig ziek ben en niet lang meer zal leven zal ik voornamelijk opgelucht zijn. Verdrietig voor mijn familie, dat wel, maar voor mezelf niet.
Ik zou dan alleen maar hopen dat ik mijn oma weer ga zien als ik zou overlijden. En mijn vader.
Ik heb nooit echte zelfmoordpogingen gedaan en zou dat ook niet doen maar als ik morgen niet meer wakker word vind ik dat best.
Maar ik begrijp andermans angst voor de dood echt wel hoor. Ik denk dat de meeste mensen het ook wel zullen zijn. Je weet immers niet waar je terecht komt. Het lijkt me een hele lastige angst, vooral omdat het er een is waar je nooit vanaf komt omdat hij altijd uit komt.
donderdag 13 juni 2019 om 16:33
Haha niet dat ik weet. Hoe kom je daar nou bij? Heb ik iets gemist?