
burn-out wie ook??

donderdag 25 januari 2007 om 10:40
hoihoi,
Weet sinds aantal weken dat ik 'gezegend' ben
met een burnout/overspannen.
heb medicijnen, en ben inmiddels in mijn hoofd
iets rustiger, maar ook wel heel erg moe.
nou ja dat hoort bij een burnout, maar ik ben toch
opzoek naar mensen die het ook hebben of hebben gehad,
om ervaringen uit te wisselen e.d.
gr. Phoebe
Weet sinds aantal weken dat ik 'gezegend' ben
met een burnout/overspannen.
heb medicijnen, en ben inmiddels in mijn hoofd
iets rustiger, maar ook wel heel erg moe.
nou ja dat hoort bij een burnout, maar ik ben toch
opzoek naar mensen die het ook hebben of hebben gehad,
om ervaringen uit te wisselen e.d.
gr. Phoebe
zaterdag 19 april 2008 om 09:23
Hoi allemaal,
Ben al een tijdje niet geweest. Het lijkt wel of ik nu nog meer afspraken heb dan voor mijn burn out. (gesprekken met de Arbo, psych etc.)
De situatie is er hier niet op vooruit gegaan. Zoals ik de laatste keer al schreef staat mijn werk mijn herstel nog aardig in de weg. Door de stress heb ik enorme rugklachten erbij gekregen en heb me soms voor de dagen dat ik normaal gesproken weer zou gaan beginnen me weer ziek moeten melden. Het was zo erg dat ik niet eens zonder hulp mijn bed uit kon komen... Helaas kreeg ik daarna nog meer klachten en moest ik me weer ziek melden afgelopen weekend. Tot mijn verbazing ontving ik afgelopen maandag een officiële waarschuwing!!!! Vanwege het ziekmelden en het niet nakomen van de afspraken die ik volgens mijn werkgever met de Arbo dienst heb gemaakt. Dat klopt ook ik zou weer 2.5 dag gaan werken, maar door de pijn was dat totaal onrealistisch.
Ik vind het geweldig om te lezen dat het overgrote deel van de werkgevers zich hier heel begripvol opstelt. Die van mij helaas niet. We hebben nog steeds geen reïntegratie plan opgesteld.
Naar aanleiding van de officiele waarschuwing heb ik afgelopen week een gesprek met mijn werkgever gehad. Ik heb me hierbij heel begripvol opgesteld en verteld wat er allemaal met mij lichamelijk en geestelijk aan de hand is. Hij bleef echter bij zijn standpunt en vond mijn verzuim ongeoorloofd. Volgens mijn vriend mag mijn werkgever me hiervoor helemaal geen officiele waarschuwing geven (tenzij hij me bijvoorbeeld zou 'betrappen' in de kroeg oid) dus ik ga maandag iig even contact opnemen met de FNV.
Ik heb tevens aangegeven dat mijn werkgever met mij een reïntegratie plan moet maken, maar dit was volgens hem niet nodig omdat hij een casemanager heeft ingeschakelt via de Arbo. Deze zal met mij contact hierover opnemen???
De collega die mij de brief heeft geschreven is volgens zijn zeggen op het matje geroepen, maar ik heb daar niet zo heel erg veel vertrouwen meer in. Eigenlijk was het hele gesprek totaal niet bevredigend en heb ik alleen maar meer vragen... Er waren nogal wat punten waar hij erg vaag over was nl.
Het vreemdste moet nog komen. (ja echt, het begint op een soap te lijken) Hoewel mijn werkgever tijdens het gesprek continue sprak over mijn volledige herstel en dat hij hoopte dat ik zo snel mogelijk weer volledig aan de slag zou gaan, kom ik vandaag op mijn werk, (ja ik weet het heel slecht, maar ik moet mijn verhaal echt even kwijt) blijkt dat er een nieuwe werkneemster is aangenomen. Ze staat op het rooster overal waar ik zou werken!! We hebben eergister een gesprek gehad, waarom is hij er toen niet over begonnen???
Het begint er meer en meer op te lijken dat hij me echt weg wil hebben. En hoewel ik hier sowieso geen carière ameer ambieer, wilde ik eerst herstellen eer ik me weer in het sollicitatie leven wilde gaan storten, ik denk echter dat het verstandiger is om daar maar zo snel mogelijk mee te beginnen. Misschien komt dat mijn herstel ook wel ten goede omdat ik dan iig de stress van hier niet meer heb.
Mijn excuses voor het lange verhaal, maar zoals ik het al aangaf, moest ik even mijn verhaal kwijt.
liefs
Ben al een tijdje niet geweest. Het lijkt wel of ik nu nog meer afspraken heb dan voor mijn burn out. (gesprekken met de Arbo, psych etc.)
De situatie is er hier niet op vooruit gegaan. Zoals ik de laatste keer al schreef staat mijn werk mijn herstel nog aardig in de weg. Door de stress heb ik enorme rugklachten erbij gekregen en heb me soms voor de dagen dat ik normaal gesproken weer zou gaan beginnen me weer ziek moeten melden. Het was zo erg dat ik niet eens zonder hulp mijn bed uit kon komen... Helaas kreeg ik daarna nog meer klachten en moest ik me weer ziek melden afgelopen weekend. Tot mijn verbazing ontving ik afgelopen maandag een officiële waarschuwing!!!! Vanwege het ziekmelden en het niet nakomen van de afspraken die ik volgens mijn werkgever met de Arbo dienst heb gemaakt. Dat klopt ook ik zou weer 2.5 dag gaan werken, maar door de pijn was dat totaal onrealistisch.
Ik vind het geweldig om te lezen dat het overgrote deel van de werkgevers zich hier heel begripvol opstelt. Die van mij helaas niet. We hebben nog steeds geen reïntegratie plan opgesteld.
Naar aanleiding van de officiele waarschuwing heb ik afgelopen week een gesprek met mijn werkgever gehad. Ik heb me hierbij heel begripvol opgesteld en verteld wat er allemaal met mij lichamelijk en geestelijk aan de hand is. Hij bleef echter bij zijn standpunt en vond mijn verzuim ongeoorloofd. Volgens mijn vriend mag mijn werkgever me hiervoor helemaal geen officiele waarschuwing geven (tenzij hij me bijvoorbeeld zou 'betrappen' in de kroeg oid) dus ik ga maandag iig even contact opnemen met de FNV.
Ik heb tevens aangegeven dat mijn werkgever met mij een reïntegratie plan moet maken, maar dit was volgens hem niet nodig omdat hij een casemanager heeft ingeschakelt via de Arbo. Deze zal met mij contact hierover opnemen???
De collega die mij de brief heeft geschreven is volgens zijn zeggen op het matje geroepen, maar ik heb daar niet zo heel erg veel vertrouwen meer in. Eigenlijk was het hele gesprek totaal niet bevredigend en heb ik alleen maar meer vragen... Er waren nogal wat punten waar hij erg vaag over was nl.
Het vreemdste moet nog komen. (ja echt, het begint op een soap te lijken) Hoewel mijn werkgever tijdens het gesprek continue sprak over mijn volledige herstel en dat hij hoopte dat ik zo snel mogelijk weer volledig aan de slag zou gaan, kom ik vandaag op mijn werk, (ja ik weet het heel slecht, maar ik moet mijn verhaal echt even kwijt) blijkt dat er een nieuwe werkneemster is aangenomen. Ze staat op het rooster overal waar ik zou werken!! We hebben eergister een gesprek gehad, waarom is hij er toen niet over begonnen???
Het begint er meer en meer op te lijken dat hij me echt weg wil hebben. En hoewel ik hier sowieso geen carière ameer ambieer, wilde ik eerst herstellen eer ik me weer in het sollicitatie leven wilde gaan storten, ik denk echter dat het verstandiger is om daar maar zo snel mogelijk mee te beginnen. Misschien komt dat mijn herstel ook wel ten goede omdat ik dan iig de stress van hier niet meer heb.
Mijn excuses voor het lange verhaal, maar zoals ik het al aangaf, moest ik even mijn verhaal kwijt.
liefs
zaterdag 19 april 2008 om 09:37
quote:Liselotte4 schreef op 16 april 2008 @ 14:45:
Wat ik me eigenlijk afvroeg:
Wat doen jullie eigenlijk op een dag? Sporten? Slapen? Dromen? Plan opstellen om beter te worden? Of lezen of helemaal niets? Of zijn het juist kleine dingen? Waar word je blij van en waar niet?
Hoe ziet jullie dag eruit?
Ikzelf krijg echt maar een paar kleine dingen gedaan op een dag, terwijl mijn vriend juist zegt dat ik dat ook niet moet doen. Maar ik vind het heel moeilijk om stil te staan en te ontspannen: ik MOET ontspannen, is zo tegenstrijdig.
Net een uurtje in de tuin gezeten en dat was heerlijk. Ook eindelijk toen even geen buikpijn meer.
Heel gek maar de eerste weken dat ik thuis zat ben ik naast het vele slapen, als een gek gaan poetsen, mijn huis is nog nooit zo schoon geweest
Toen ik op een gegeven moment aan de vliering was begonnen heeft mijn vriend me 'op het matje' geroepen. Ik had zelf namelijk toen ook nog echt het idee dat ik over een maandje weer volledig hersteld zou zijn
Nu probeer ik echt te ontspannen. Ik wandel met de hond, drink koffie met de buren in de zon (ik kende voorheen door mijn drukke werkzaamheden mijn buren amper...) ik zwem 2x in de week, ik schilder en doe wat lichte pr werkzaamheden voor mijn schoon ouders en maak alleen nog schoon als het moet En dit alles op mijn voorwaarden en mijn tempo. De dag nadat ik gewerkt heb doe ik overigens bijna niets. Ik heb die dag echt nodig om bij te komen.
Dat ik nu schilder is min of meer op aanraden van de psych, ik moest van haar op zoek naar een hobby. Die had ik namelijk helemaal niet meer.
liefs
Wat ik me eigenlijk afvroeg:
Wat doen jullie eigenlijk op een dag? Sporten? Slapen? Dromen? Plan opstellen om beter te worden? Of lezen of helemaal niets? Of zijn het juist kleine dingen? Waar word je blij van en waar niet?
Hoe ziet jullie dag eruit?
Ikzelf krijg echt maar een paar kleine dingen gedaan op een dag, terwijl mijn vriend juist zegt dat ik dat ook niet moet doen. Maar ik vind het heel moeilijk om stil te staan en te ontspannen: ik MOET ontspannen, is zo tegenstrijdig.
Net een uurtje in de tuin gezeten en dat was heerlijk. Ook eindelijk toen even geen buikpijn meer.
Heel gek maar de eerste weken dat ik thuis zat ben ik naast het vele slapen, als een gek gaan poetsen, mijn huis is nog nooit zo schoon geweest
Toen ik op een gegeven moment aan de vliering was begonnen heeft mijn vriend me 'op het matje' geroepen. Ik had zelf namelijk toen ook nog echt het idee dat ik over een maandje weer volledig hersteld zou zijn
Nu probeer ik echt te ontspannen. Ik wandel met de hond, drink koffie met de buren in de zon (ik kende voorheen door mijn drukke werkzaamheden mijn buren amper...) ik zwem 2x in de week, ik schilder en doe wat lichte pr werkzaamheden voor mijn schoon ouders en maak alleen nog schoon als het moet En dit alles op mijn voorwaarden en mijn tempo. De dag nadat ik gewerkt heb doe ik overigens bijna niets. Ik heb die dag echt nodig om bij te komen.
Dat ik nu schilder is min of meer op aanraden van de psych, ik moest van haar op zoek naar een hobby. Die had ik namelijk helemaal niet meer.
liefs
zaterdag 19 april 2008 om 18:38
Hoi venus, balen voor je hoe het gaat op je werk maar probeer je er zo veel mogelijk voor af te sluiten. Jij moet je alleen bezig houden met jouw herstel. Probeer je niet te verliezen in ergernissen over die nieuwe werkneemster. Mocht je weer bv zo'n pijn in je rug krijgen, dan is het misschien raadzaam om langs de huisarts te gaan, of de huisarts bij jou langs. Dan heb je eventueel bewijs als dat ooit nodig mocht zijn. Informeren bij het FNV kan natuurlijk nooit kwaad.
Liselotte, interapie gaat via internet. Google maar het woord interapie(zonder h), daarnaast ga ik ook naar een haptonoom en voor mij werkt die combi wel heel goed.Interapie is voor het verstandelijke deel, bewust worden van mijn gedrag, gedragsverandering, omgaan met andere mensen etc en de hapto doet dit ook wel maar gaat dieper in op het voelen.Waarom handel je zoals je handelt, waarom voel je die emotie etc.
Ik heb gelukkig een goie week gehad en ga er van uit dat ik nu echt ga steigen, minder dippen en minder diep. Vandaag kon ik een negatiefgevoel omzetten in iets positiefs waardoor ik er niet een hele tijd in bleef hangen. Gat al die terapie eindelijk zijn vruchten afwerpen!
Fijn weekend allemaal, denk aan de zomer die voor de deur staat en echt......er komen voor ons ook weer goeie tijden aan. laat het koppie niet (te lang) hangen.
Liselotte, interapie gaat via internet. Google maar het woord interapie(zonder h), daarnaast ga ik ook naar een haptonoom en voor mij werkt die combi wel heel goed.Interapie is voor het verstandelijke deel, bewust worden van mijn gedrag, gedragsverandering, omgaan met andere mensen etc en de hapto doet dit ook wel maar gaat dieper in op het voelen.Waarom handel je zoals je handelt, waarom voel je die emotie etc.
Ik heb gelukkig een goie week gehad en ga er van uit dat ik nu echt ga steigen, minder dippen en minder diep. Vandaag kon ik een negatiefgevoel omzetten in iets positiefs waardoor ik er niet een hele tijd in bleef hangen. Gat al die terapie eindelijk zijn vruchten afwerpen!
Fijn weekend allemaal, denk aan de zomer die voor de deur staat en echt......er komen voor ons ook weer goeie tijden aan. laat het koppie niet (te lang) hangen.
zondag 20 april 2008 om 10:04
Eranma, vandaag ben ik ook een stukje rustiger. Komt ook omdat ik dood op ben van een dag werken(gister). Maar ik heb besloten me er vandaag niet meer druk om te gaan maken. Dat heeft toch totaal geen zin. Morgen moet ik weer werken en zal mijn manager er ook weer zijn, dus dan zal ik hem wel vragen hoe het zit.
Wat fijn dat je zo'n goeie week hebt gehad. Ik merk gewoon dat ik emotioneel nog heel erg instabiel ben. Kleine dingen (positief of negatief) kunnen een hele grote invloed hebben. Maar zo met het mooie weer kan ik het wel sneller ombuigen naar iets positiefs. Hoop dat het zo lekker blijft vandaag, dan kan ik misschien vanmiddag lekker met mijn boekje in de zon zitten:D
liefs
Even als toevoeging: de rugklachten waren niet de enige klachten waardoor ik weer thuis kwam te zitten . Maar deze klachten zijn zo specifiek dat ik dan net zo goed mijn naam hier neer kan zetten. Voor die andere klachten loop ik bij een specialist, dus dat kan ik zo aantonen.
Wat fijn dat je zo'n goeie week hebt gehad. Ik merk gewoon dat ik emotioneel nog heel erg instabiel ben. Kleine dingen (positief of negatief) kunnen een hele grote invloed hebben. Maar zo met het mooie weer kan ik het wel sneller ombuigen naar iets positiefs. Hoop dat het zo lekker blijft vandaag, dan kan ik misschien vanmiddag lekker met mijn boekje in de zon zitten:D
liefs
Even als toevoeging: de rugklachten waren niet de enige klachten waardoor ik weer thuis kwam te zitten . Maar deze klachten zijn zo specifiek dat ik dan net zo goed mijn naam hier neer kan zetten. Voor die andere klachten loop ik bij een specialist, dus dat kan ik zo aantonen.
zondag 20 april 2008 om 10:53
Venus, kan me voorstellen dat je schrok dat er een nieuwe werkneemster was. Echter, heeft dit niet te maken met "arbeidstherapeutisch werken"? Dat wil zeggen dat je wel naar werk komt, maar "overtallig" bent, dwz, zodra je weg wilt, is er iemand die je werk direct overneemt (bv een tijdelijke kracht). Deze is er ook, zodat jij niet het geveol krijgt dat er dingen van je verwacht worden, dat je dingen MOET doen. Ik heb van mijn psych begrepen dat dit de juiste manier is van omgaan met een bo op de werkvloer. Zij vroeg mij nl of er een tijdelijke kracht was die mijn werk overnam. Die is er niet. Toen vertelde ze het bovenstaande verhaal en zei dat dat eigenlijk de correcte manier is voor werkgevers om te handelen. Dit neemt uiteraard niet weg dat het vreemd is dat je werkgever hier niets over heeft gezegd tijdens jullie gesprek.
Wb het reïntergratieplan: dat werd bij mij ook pas opgesteld, toen er een eerste gesprek was geweest met de reïntegratiecoach (casemanager). Dat is ook degene, die het plan in overleg met mij en werkgever opstelde en er nu "over waakt".
Wb het solliciteren: uit ervaring weet ik dat dit moeilijk kan zijn als je nog niet helemaal hersteld bent. Tenminste, ik vind het moeilijk en leg mezelf een te grote druk op. Bovendien schijnt het dat men uit je brief kan lezen dat je niet lekker in je vel zit. Als je graag wilt gaan solliciteren, zeker doen, maar ik wilde het bovenstaande toch even met je delen...
Melanthe, ik heb afgelopen donderdag zowel met werkgever als met coach gesproken en aangegeven dat ik op het ogenblik mijn grens bereikt heb. Ze vatten het beide redelijk goed op. Coach had ondertussen al met psych gesproken en wist eigenlijk al wat er aan de hand was, toen ik belde. Er is nu afgesproken dat ik zelf aangeef wat ik kan en wat niet (moest hier een mail over schrijven, gisteren gedaan en was weer helemaal moe daarna, omdat er toch iets zwart-op-wit komt te staan, dus je moet zó goed op je bewoordingen letten...) en dat we tijdens gesprek volgende week (met coach werkgever en mij) de zaak verder gaan bekijken. Ik weet iig nu al dat ik over een week nog niet m'n uren uit wil breiden. Dat zou nl betekenen dat ik 5x6 ga werken, dat trek ik denk ik nog niet. Heb die extra dag gewoon nog even nodig...ben benieuwd hoe dat gesprek gaat lopen.
Eranma, je hebt gelijk: fysieke klachten komen voort uit overbelasting van je lichaam en geest, als je niet luistert naar je lichaam en geest. Daar ben ik ook van overtuigd! Dus probeer nu idd gas terug te nemen, ik heb het nu even nodig...Fijn toruwens dat je je weer stukken beter voelt!!
Lieve meiden, en geniet van het weekend!
Liefs,
Jooles
Wb het reïntergratieplan: dat werd bij mij ook pas opgesteld, toen er een eerste gesprek was geweest met de reïntegratiecoach (casemanager). Dat is ook degene, die het plan in overleg met mij en werkgever opstelde en er nu "over waakt".
Wb het solliciteren: uit ervaring weet ik dat dit moeilijk kan zijn als je nog niet helemaal hersteld bent. Tenminste, ik vind het moeilijk en leg mezelf een te grote druk op. Bovendien schijnt het dat men uit je brief kan lezen dat je niet lekker in je vel zit. Als je graag wilt gaan solliciteren, zeker doen, maar ik wilde het bovenstaande toch even met je delen...
Melanthe, ik heb afgelopen donderdag zowel met werkgever als met coach gesproken en aangegeven dat ik op het ogenblik mijn grens bereikt heb. Ze vatten het beide redelijk goed op. Coach had ondertussen al met psych gesproken en wist eigenlijk al wat er aan de hand was, toen ik belde. Er is nu afgesproken dat ik zelf aangeef wat ik kan en wat niet (moest hier een mail over schrijven, gisteren gedaan en was weer helemaal moe daarna, omdat er toch iets zwart-op-wit komt te staan, dus je moet zó goed op je bewoordingen letten...) en dat we tijdens gesprek volgende week (met coach werkgever en mij) de zaak verder gaan bekijken. Ik weet iig nu al dat ik over een week nog niet m'n uren uit wil breiden. Dat zou nl betekenen dat ik 5x6 ga werken, dat trek ik denk ik nog niet. Heb die extra dag gewoon nog even nodig...ben benieuwd hoe dat gesprek gaat lopen.
Eranma, je hebt gelijk: fysieke klachten komen voort uit overbelasting van je lichaam en geest, als je niet luistert naar je lichaam en geest. Daar ben ik ook van overtuigd! Dus probeer nu idd gas terug te nemen, ik heb het nu even nodig...Fijn toruwens dat je je weer stukken beter voelt!!
Lieve meiden, en geniet van het weekend!
Liefs,
Jooles
maandag 21 april 2008 om 10:41
Hoi dames,
Ook hier ben ik weer eventjes. Hoe is jullie weekend geweest? Ik zat maar te wachten en te wachten op die beloofde 18 graden met zon, maar ik heb er weinig van gezien (vooral zondag).
Jooles, goed dat je nu je grens (top) hebt aangegeven en helemaal blij t horen dat dit redelijk goed opgepakt is. Wel eng inderdaad, nu je alles zwart op wit moet zetten. Aan de andere kant heb je nu wel degelijk iets op papier staan waar jíj het mee eens bent (en niet 'bedacht' door de werkgever). Deze week ga je het dus bespreken? Spannend (en een beetje eng denk ik) hoor!
Melanthe, heb je nog voor jezelf gekookt? Kan me voorstellen hoor, dat je daar niet zoveel zin (meer) in hebt. Heb je hier al eens op het forum gekeken bij 'eten'? Allemaal hele leuke (en gemakkelijke) recepten. Ik had ook een tijdje geen zin in (gezond) koken, maar als je dan eenmaal bezig bent met één of ander raar gerecht, dan wordt het vanzelf wel leuk (een soort overwinning).
Eranma, wat onzettend knap van je dat je iets negatiefs zélf om kon zetten in iets positiefs! Was je daarna wel een beetje trots op jezelf? Ik vind het heel erg knap van je (ben stiekem wel een beetje jaloers) en hoop dat je het nog veel vaker zult kunnen de komende tijd.
Venus, ik jouw verhaal (mbt het onbegrip van de werkgever plus de neiging om te solliciteren) herken ik veel. Ik had (heb) ook een werkgever die me voor mijn gevoel meer tegen heeft gewerkt dan heeft geholpen en ook ik had sterk de neiging om ergens anders aan de slag te gaan. Dat is alleen niet reeel (althans, bij mij niet).
Als je nu al doodop bent van een paar uurtjes op het werk/boodschappen/huishouding/afspraken met vriendinnen, dan kun je niet zomaar 36 uur aan het werk bij een nieuwe werkgever. Tenminste, dat is wat ik op dit moment denk/ ervaar.
En inderdaad, hoe meer je je daar over opwindt, hoe erger je klachten naast de bo worden...
Liselotte, inderdaad heel vervelend dat je afspraak met de psych niet was wat je had gehoopt. Gelukkig ben ik 'gezegend' met een ontzettend fijn mens. Als je de moed op kunt brengen, zoek dan inderdaad nog even door naar een andere. Ik heb zoveel aan die gesprekken....Ik hoop dat jij ook nog iemand kunt vinden waar je je ei kwijt kunt.
(sorry als ik nu iemand vergeten ben)
Hier was het een rare week. Bijna elke avond ben ik veel te laat naar bed gegaan (voor mijn doen) en door het zonnetje had ik het gevoel de hele wereld aan te kunnen en deed dus veel te veel op een dag. Dit resulteerde in een week lang hoofdpijn (nu dus weer). En ik was juist zo blij er vanaf te zijn!
Op het werk gaat het opzich nog prima. Het verbaast me hoeveel productkennis (financiele branche) ik nog heb (al is het af en toe wel even zoeken hoor). Mijn teamleider 'past' tot nu toe nog goed op me.
Donderdag moet ik weer naar de Arbo, maar daar zie ik wel tegenop eigenlijk. Mijn werkgever twijfelt er dus blijkbaar aan of ik wel bo/overspannen ben en ik weet niet precies wat zij allemaal tegen de Arbo zeggen (is weer lang verhaal).
In ieder geval heb ik besloten dat ik maximaal 3x2 uur (voorlopig) aan het werk wil gaan. Vorige week dus teveel gedaan (normaal even een rondje lopen, nu een rondje naar de stad lopen + boodschappen) en ik merk dat dat nog niet goed gaat.
Hoe gaat het trouwens met jullie en alcohol? Voor mijn bo/overspannen kon ik redelijk wat wijntjes wegtikken, zonder enige last. Zaterdag heb ik 2 wijntjes gehad en werd tegen het dronkenschap aan en had de volgende ochtend een behoorlijke 'kater'.
Vandaag schijnt de zon weer lekker en ik moet nog wat dingetjes regelen met de gemeente, dus ik ga maar eens lopend er naartoe denk ik. Lekker.
Fijne dag vandaag allemaal!
liefs,
mieke
Ook hier ben ik weer eventjes. Hoe is jullie weekend geweest? Ik zat maar te wachten en te wachten op die beloofde 18 graden met zon, maar ik heb er weinig van gezien (vooral zondag).
Jooles, goed dat je nu je grens (top) hebt aangegeven en helemaal blij t horen dat dit redelijk goed opgepakt is. Wel eng inderdaad, nu je alles zwart op wit moet zetten. Aan de andere kant heb je nu wel degelijk iets op papier staan waar jíj het mee eens bent (en niet 'bedacht' door de werkgever). Deze week ga je het dus bespreken? Spannend (en een beetje eng denk ik) hoor!
Melanthe, heb je nog voor jezelf gekookt? Kan me voorstellen hoor, dat je daar niet zoveel zin (meer) in hebt. Heb je hier al eens op het forum gekeken bij 'eten'? Allemaal hele leuke (en gemakkelijke) recepten. Ik had ook een tijdje geen zin in (gezond) koken, maar als je dan eenmaal bezig bent met één of ander raar gerecht, dan wordt het vanzelf wel leuk (een soort overwinning).
Eranma, wat onzettend knap van je dat je iets negatiefs zélf om kon zetten in iets positiefs! Was je daarna wel een beetje trots op jezelf? Ik vind het heel erg knap van je (ben stiekem wel een beetje jaloers) en hoop dat je het nog veel vaker zult kunnen de komende tijd.
Venus, ik jouw verhaal (mbt het onbegrip van de werkgever plus de neiging om te solliciteren) herken ik veel. Ik had (heb) ook een werkgever die me voor mijn gevoel meer tegen heeft gewerkt dan heeft geholpen en ook ik had sterk de neiging om ergens anders aan de slag te gaan. Dat is alleen niet reeel (althans, bij mij niet).
Als je nu al doodop bent van een paar uurtjes op het werk/boodschappen/huishouding/afspraken met vriendinnen, dan kun je niet zomaar 36 uur aan het werk bij een nieuwe werkgever. Tenminste, dat is wat ik op dit moment denk/ ervaar.
En inderdaad, hoe meer je je daar over opwindt, hoe erger je klachten naast de bo worden...
Liselotte, inderdaad heel vervelend dat je afspraak met de psych niet was wat je had gehoopt. Gelukkig ben ik 'gezegend' met een ontzettend fijn mens. Als je de moed op kunt brengen, zoek dan inderdaad nog even door naar een andere. Ik heb zoveel aan die gesprekken....Ik hoop dat jij ook nog iemand kunt vinden waar je je ei kwijt kunt.
(sorry als ik nu iemand vergeten ben)
Hier was het een rare week. Bijna elke avond ben ik veel te laat naar bed gegaan (voor mijn doen) en door het zonnetje had ik het gevoel de hele wereld aan te kunnen en deed dus veel te veel op een dag. Dit resulteerde in een week lang hoofdpijn (nu dus weer). En ik was juist zo blij er vanaf te zijn!
Op het werk gaat het opzich nog prima. Het verbaast me hoeveel productkennis (financiele branche) ik nog heb (al is het af en toe wel even zoeken hoor). Mijn teamleider 'past' tot nu toe nog goed op me.
Donderdag moet ik weer naar de Arbo, maar daar zie ik wel tegenop eigenlijk. Mijn werkgever twijfelt er dus blijkbaar aan of ik wel bo/overspannen ben en ik weet niet precies wat zij allemaal tegen de Arbo zeggen (is weer lang verhaal).
In ieder geval heb ik besloten dat ik maximaal 3x2 uur (voorlopig) aan het werk wil gaan. Vorige week dus teveel gedaan (normaal even een rondje lopen, nu een rondje naar de stad lopen + boodschappen) en ik merk dat dat nog niet goed gaat.
Hoe gaat het trouwens met jullie en alcohol? Voor mijn bo/overspannen kon ik redelijk wat wijntjes wegtikken, zonder enige last. Zaterdag heb ik 2 wijntjes gehad en werd tegen het dronkenschap aan en had de volgende ochtend een behoorlijke 'kater'.
Vandaag schijnt de zon weer lekker en ik moet nog wat dingetjes regelen met de gemeente, dus ik ga maar eens lopend er naartoe denk ik. Lekker.
Fijne dag vandaag allemaal!
liefs,
mieke
dinsdag 22 april 2008 om 11:54
Ha Mieke, jazeker had ik nog voor mezelf gekookt. Ik vind het op zich ook wel leuk om te doen, maar de laatste tijd kost het me zó veel moeite. (zelfde ook voor het huishouden, die poetsbuien die iemand anders beschreef heb ik niet...al ben ik wel erg blij als mijn huis weer schoon is - geeft toch ook in het hoofd een wat opgeruimder gevoel).
Alcohol: ik drink momenteel bijna niet (poging het hoofd helder te houden), dus als ik wel wat drink heb ik daar wel goed last van.
Er is zoveel gedoe om me heen, dat ik moet zeggen dat ik soms wel de behoefte voel om me te bezatten ofzo. Ik moet eigenlijk een paar beslissingen nemen (werk, maar ook relationeel) waarvan ik weet dat het goed zou zijn, maar die ik niet kan/wil/durf te nemen.
Een mooie dag gewenst allemaal! (zonder gedoe, maar met zonneschijn en rust)
M
Alcohol: ik drink momenteel bijna niet (poging het hoofd helder te houden), dus als ik wel wat drink heb ik daar wel goed last van.
Er is zoveel gedoe om me heen, dat ik moet zeggen dat ik soms wel de behoefte voel om me te bezatten ofzo. Ik moet eigenlijk een paar beslissingen nemen (werk, maar ook relationeel) waarvan ik weet dat het goed zou zijn, maar die ik niet kan/wil/durf te nemen.
Een mooie dag gewenst allemaal! (zonder gedoe, maar met zonneschijn en rust)
M
woensdag 23 april 2008 om 11:15
hee melanthe,
Wat is er allemaal met je aan de hand meis? Mopper mopper? Geestelijk instorten? Dat gaat NIET gebeuren! Schrijf eerst die pieker-dingen eens op papier en kijk wat je op kunt lossen en wat niet. Dat wat je op kunt lossen, dat doe je/ laat je doen en dat wat je niet op kunt lossen gooi je met papier en al in de prullebak.
Daarna ga je naar een winkel, haalt een dikke reep chocolade voor jezelf en sleep jezelf daarna naar de stad en koop het allermooiste jurkje dat je kunt vinden (oké, wel een beetje op het budget letten natuurlijk). Je hebt het verdiend, en werkelijk, het helpt! (ik heb gisteren een bloesje gekocht waar ik zoooooooooo blij mee ben).
Hebben we een deal?
liefs,
mieke
Wat is er allemaal met je aan de hand meis? Mopper mopper? Geestelijk instorten? Dat gaat NIET gebeuren! Schrijf eerst die pieker-dingen eens op papier en kijk wat je op kunt lossen en wat niet. Dat wat je op kunt lossen, dat doe je/ laat je doen en dat wat je niet op kunt lossen gooi je met papier en al in de prullebak.
Daarna ga je naar een winkel, haalt een dikke reep chocolade voor jezelf en sleep jezelf daarna naar de stad en koop het allermooiste jurkje dat je kunt vinden (oké, wel een beetje op het budget letten natuurlijk). Je hebt het verdiend, en werkelijk, het helpt! (ik heb gisteren een bloesje gekocht waar ik zoooooooooo blij mee ben).
Hebben we een deal?
liefs,
mieke
woensdag 23 april 2008 om 11:45
hey meiden,
Venus, hoe gaat het nu? Dat is wel even schrikken dat ze opeens iemand anders hebben aangenomen, maar misschien ook fijn omdat het, als je het positief bekijkt, wel betekent dat je meer ruimte krijgt. Wel idioot dat je baas het niet heeft gezegd.
Hoe gaat het nu? Ben je de confrontatie aangegaan?
Melanthe, wat voor beslissingen moet je nemen? Wil je ze op het forum gooien? Als iets 'in the open is' lijkt het misschien minder zwaar? Maar je mag het natuurlijk ook voor je zelf houden
Sterkte igg... kan ik je met iets helpen? Je hebt mij igg geholpen met je tip over interterapie.
Ik heb zelf op jullie aanraden een andere psycholoog gezocht. Doorverwijzing van de huisarts heb ik nu. Wat een energie kosten dat soort dingen trouwens.. Ik moest echt even wachten totdat ik weer opgeladen was.
Bij mij wil iedereen dat ik weer begin met werken. Het ene moment geven ze de boodschap: doe maar rustig aan, je herstel is belangrijk, maar daarna bellen ze me met de vraag of ik dit of dat nog niet even kan regelen. Ik ben gister echt boos geworden. Wat eigenlijk wel een opluchting was. Ik heb voor het eerst mijn grens aangegeven!! Hoewel ik me er eerst heel rot overvoelde (ik ben nooit boos), voel ik me vandaag wel sterk.
Ik weet alleen niet hoe lang ik dit vol kan houden. En mijn kontrakt loopt binnen kort af. Aan de ene kant vind ik het heerlijk om te zeggen: ik stop, aan de andere kant voel ik me dan als een grote mislukkeling. Maar dan heb ik wel de kans om dingen op mijn manier te doen.
Maar ja, dan zit ik wel zonder inkomen.... (gelukkig heb ik veel gespaard, dus het kan wel )......
Wat vinden jullie?
Venus, hoe gaat het nu? Dat is wel even schrikken dat ze opeens iemand anders hebben aangenomen, maar misschien ook fijn omdat het, als je het positief bekijkt, wel betekent dat je meer ruimte krijgt. Wel idioot dat je baas het niet heeft gezegd.
Hoe gaat het nu? Ben je de confrontatie aangegaan?
Melanthe, wat voor beslissingen moet je nemen? Wil je ze op het forum gooien? Als iets 'in the open is' lijkt het misschien minder zwaar? Maar je mag het natuurlijk ook voor je zelf houden

Sterkte igg... kan ik je met iets helpen? Je hebt mij igg geholpen met je tip over interterapie.
Ik heb zelf op jullie aanraden een andere psycholoog gezocht. Doorverwijzing van de huisarts heb ik nu. Wat een energie kosten dat soort dingen trouwens.. Ik moest echt even wachten totdat ik weer opgeladen was.
Bij mij wil iedereen dat ik weer begin met werken. Het ene moment geven ze de boodschap: doe maar rustig aan, je herstel is belangrijk, maar daarna bellen ze me met de vraag of ik dit of dat nog niet even kan regelen. Ik ben gister echt boos geworden. Wat eigenlijk wel een opluchting was. Ik heb voor het eerst mijn grens aangegeven!! Hoewel ik me er eerst heel rot overvoelde (ik ben nooit boos), voel ik me vandaag wel sterk.
Ik weet alleen niet hoe lang ik dit vol kan houden. En mijn kontrakt loopt binnen kort af. Aan de ene kant vind ik het heerlijk om te zeggen: ik stop, aan de andere kant voel ik me dan als een grote mislukkeling. Maar dan heb ik wel de kans om dingen op mijn manier te doen.
Maar ja, dan zit ik wel zonder inkomen.... (gelukkig heb ik veel gespaard, dus het kan wel )......
Wat vinden jullie?
woensdag 23 april 2008 om 16:35
Liselotte, probeer goed naar je gevoel te lusiteren en doe niks overhaast.De beslissing kan alleen jij nemen.
Melanthe, soms lijkt het dat je in het dieps van een dal zit maar dan blijkt dat het nog dieper kan. dat heb ik ook ervaren maar......ook dat gaat weer voorbij en krabbel je weer op. Ga er maar even doorheen en probeer heel leif voor jezelf te zijn, dat heb je nu gewoon heel erg nodig en mopper hier lekker een end weg. dat lucht op, lekker blijven mopperen, doe ik ook vaak genoeg.
Melanthe, soms lijkt het dat je in het dieps van een dal zit maar dan blijkt dat het nog dieper kan. dat heb ik ook ervaren maar......ook dat gaat weer voorbij en krabbel je weer op. Ga er maar even doorheen en probeer heel leif voor jezelf te zijn, dat heb je nu gewoon heel erg nodig en mopper hier lekker een end weg. dat lucht op, lekker blijven mopperen, doe ik ook vaak genoeg.
woensdag 23 april 2008 om 19:52
Dag allemaal, dank voor jullie lieve woorden!
Ik moet 'iets' doen met mijn werk, beslissen of ik door wil met dit project, of binnen het bedrijf iets anders wil doen (of helemaal ergens anders wil werken, zie punt 2). Mijn baas steunt me volledig, iedereen is begripvol, maar ik kan het zo moeilijk loslaten, voel me erg verantwoordelijk, en weet überhaupt niet wat ik wil,en voel me niet in staat de beslissing te nemen, ook al weet ik eigenlijk wel wat beter voor me is. Verder is er iets gebeurd waardoor mijn relatie nu écht uit lijkt te zijn. Het was al geruime tijd uit, maar we gingen nog veel met elkaar om, en werken ook deels samen (voel je m al...). Dat ging allemaal prima, maar ik voel nu zo'n gat, ik voel me al klote door die burnout, en nu dit erop; er was toch altijd een soort hoop, en nu zie ik toch 'nee, ik moet los zien te komen en voor mezelf kiezen', en ik weet niet hoe. Moet ik een andere baan? (andere vrienden ook?) ik wil hem ook helemaal niet kwijt, voel me alleen, nuja, enz. Ik weet gewoon niet goed wat ik moet doen. Het gemopper van eerdaags was ivm een kleine aanvaring met de personeelsmiep, wat eigenlijk nergens op sloeg (maar wel stom van haar, en getuigend van nul begrip), maar waardoor ik echt woedend was. Ik voel me even helemaal niet aan de beterende hand, en ben dan meteen weer bang dat ik niet aan verwachtingen voldoe, want er was een kleine opgaande lijn, en nu niet meer...
Ga denk ik toch nu maar met psychologe/huisarts praten over medicijnen, iig iets dat even helpt bij het slapen (ik slaap wel, maar schrik dan wakker, denk 1 seconde niets, en dan 'ohja, dit is er allemaal aan de hand' en ben dan volledig in paniek, waardoor ik de volgende dag gesloopt ben).
Liselotte, ik ben blij voor je dat je een andere psycholoog hebt gevonden, en hoop echt dat je je bij die persoon prettig voelt en dat je er iets aan zult hebben. Goed van je dat je je grens hebt kunnen aangeven! Dat is belangrijk! (hoor mij, een ander kan ik heus adviseren, maar mezelf...) Verder eens met eranma: doe niets overhaasts of onder druk: jij bent degene die nu het belangrijkst is.
Mieke, OK, soort van deal, ik ga morgen naar mijn psychologe en daarna inderdaad de stad in en troostkopen
Die chocoladereep komt ook wel goed vrees ik...was zo mooi op gewicht, maar ik ben nu weer wat aangekomen...
(en dan hoop ik maar dat het komt doordat ik niet goed gegeten heb de laatste tijd en niet door iets anders...ik heb de laatste tijd wat vreemde 'griepjes' enz gehad, waardoor ik daar niet helemaal gerust op ben)
Ik moet 'iets' doen met mijn werk, beslissen of ik door wil met dit project, of binnen het bedrijf iets anders wil doen (of helemaal ergens anders wil werken, zie punt 2). Mijn baas steunt me volledig, iedereen is begripvol, maar ik kan het zo moeilijk loslaten, voel me erg verantwoordelijk, en weet überhaupt niet wat ik wil,en voel me niet in staat de beslissing te nemen, ook al weet ik eigenlijk wel wat beter voor me is. Verder is er iets gebeurd waardoor mijn relatie nu écht uit lijkt te zijn. Het was al geruime tijd uit, maar we gingen nog veel met elkaar om, en werken ook deels samen (voel je m al...). Dat ging allemaal prima, maar ik voel nu zo'n gat, ik voel me al klote door die burnout, en nu dit erop; er was toch altijd een soort hoop, en nu zie ik toch 'nee, ik moet los zien te komen en voor mezelf kiezen', en ik weet niet hoe. Moet ik een andere baan? (andere vrienden ook?) ik wil hem ook helemaal niet kwijt, voel me alleen, nuja, enz. Ik weet gewoon niet goed wat ik moet doen. Het gemopper van eerdaags was ivm een kleine aanvaring met de personeelsmiep, wat eigenlijk nergens op sloeg (maar wel stom van haar, en getuigend van nul begrip), maar waardoor ik echt woedend was. Ik voel me even helemaal niet aan de beterende hand, en ben dan meteen weer bang dat ik niet aan verwachtingen voldoe, want er was een kleine opgaande lijn, en nu niet meer...
Ga denk ik toch nu maar met psychologe/huisarts praten over medicijnen, iig iets dat even helpt bij het slapen (ik slaap wel, maar schrik dan wakker, denk 1 seconde niets, en dan 'ohja, dit is er allemaal aan de hand' en ben dan volledig in paniek, waardoor ik de volgende dag gesloopt ben).
Liselotte, ik ben blij voor je dat je een andere psycholoog hebt gevonden, en hoop echt dat je je bij die persoon prettig voelt en dat je er iets aan zult hebben. Goed van je dat je je grens hebt kunnen aangeven! Dat is belangrijk! (hoor mij, een ander kan ik heus adviseren, maar mezelf...) Verder eens met eranma: doe niets overhaasts of onder druk: jij bent degene die nu het belangrijkst is.
Mieke, OK, soort van deal, ik ga morgen naar mijn psychologe en daarna inderdaad de stad in en troostkopen


donderdag 24 april 2008 om 14:52
hallo meiden,
sorry dat ik zo binnenval in een clubje dat zo te zien al een tijd met elkaar aan het praten is.
veel van de klachten van jullie die ik hier lees, herken ik ; ik ben ontzettend moe, de dag vliegt voorbij, terwijl ik amper iets doe, als ik aan werk denk, voel ik me alweer beroerd worden, en: ik heb steeds de behoefte om te huilen, maar zelfs daar de energie niet voor.
morgen heb ik een gesprek met mijn baas over hoe nu verder, dat heb ik zelf aangevraagd, want thuis zitten schiet ook niet op voor mn gevoel, maar ik zie er erg tegenop om weer naar mn werk te gaan.
Het gekke is dat ik mijn werk en collega's juist altijd heel leuk vond, ik werk er nu een paar jaar en bleef vaak en graag langer doorwerken, maar nu kan ik me niet voorstellen weer terug te moeten.
Mijn vraag is: hoe weet je nu of je overspannen / burn out bent of niet?
sorry dat ik zo binnenval in een clubje dat zo te zien al een tijd met elkaar aan het praten is.
veel van de klachten van jullie die ik hier lees, herken ik ; ik ben ontzettend moe, de dag vliegt voorbij, terwijl ik amper iets doe, als ik aan werk denk, voel ik me alweer beroerd worden, en: ik heb steeds de behoefte om te huilen, maar zelfs daar de energie niet voor.
morgen heb ik een gesprek met mijn baas over hoe nu verder, dat heb ik zelf aangevraagd, want thuis zitten schiet ook niet op voor mn gevoel, maar ik zie er erg tegenop om weer naar mn werk te gaan.
Het gekke is dat ik mijn werk en collega's juist altijd heel leuk vond, ik werk er nu een paar jaar en bleef vaak en graag langer doorwerken, maar nu kan ik me niet voorstellen weer terug te moeten.
Mijn vraag is: hoe weet je nu of je overspannen / burn out bent of niet?
donderdag 24 april 2008 om 16:53
hallo ezeltje, Welkom! Leuk dat jij er ook bij bent. Vertel gerust al je verhalen, doen wij ook. 
Ik ben ook relatief nieuw hoor! Volgens mij ben ik de laatste die er bij is gekomen.
Ga anders ook even naar de huisarts. Die kan je hier in eerste instantie het beste bij helpen.
Volgens mij is chronische hyperventilatie idd een klacht van overwerkt.
Verschil tussen overwerkt en burnout weet ik trouwens ook niet precies. Maar eh... laat de diagnose aan een professional over zou ik zeggen (je huisarts) en ga niet zelf aan het kloten met je eigen diagnose. Overwerkt zijn is al moeilijk genoeg. Daar mag je best hulp bij vragen.
@melanthe
je zegt dat je niet weet wat je wilt, maar je weet wel wat beter voor je is? Wat is beter voor je? Durf je dat ook op te volgen?
Moeilijk dat jouw relatie ook nog slecht gaat en dat jullie samen werken... heb echt met je te doen. Je hebt echt alle recht om verdrietig te zijn. Een potje huilen helpt waarschijnlijk ook.
Wel fijn dat je werkgever je alle mogelijkheden biedt. Weet je trouwens zelf wel waar je goed in bent? Misschien kan je baas je daarbij helpen. Als het goed is, moet hij dat kunnen zien. Waar je goed in bent en wat je leuk vindt geven je vaak meer energie. die dingen moet je voor een deel terug vinden in je werk.
Heb je al eens nagedacht over de vraag of je beter in teams werkt, of alleen, of je juist een afgebakende opdracht wilt, of juist meer vrijheid? Dat soort dingen zijn zo belangrijk, alleen wordt dat vaak vergeten. De ene persoon is de andere niet.
Misschien helpt dat je om een keuze te maken.
Als je mij bijvoorbeeld een compleet afgebakende opdracht geef, schiet ik in de stres. Ik weet dan niet hoe ik het aan moet pakken. Alles staat zo vast, dat het mij benauwd. Ik heb het idee dat ik dan alleen maar fouten kan maken en voel me heel onzeker.
Als jij mij daarentegen een opdracht geeft met veel vrijheid, bloei ik op. Ik kan dan de mooiste dingen produceren. Met redelijk gemak bedenk ik de mooiste plannen.
Andere mensen zouden in deze situatie juist gestrest worden.
Vandaag heb ik zelf trouwens een geweldige dag gehad. heb een heel goed gesprek gehad met mijn baas. We zijn allebij heel eerlijk geweest en dat lucht verschrikkelijk op. Ook zei hij dat hij vond dat ik heel goed werk leverde, maar dat ik een situatie zat waar geen normaal mens ongeschonde uit zou kunnen komen. Dat was zo fijn om te horen. Hij heeft me ook geholpen door te benoemen waar hij vindt dat ik goed in ben, en door ook te zeggen welke taken ik niet goed in ben, dus die naar iemand anders zouden moeten. Dat was heel prettig.
Ik herkende mijzelf echt in het beeld. Overigens, als hij dit een maand geleden tegen me had gezegd, had ik er niet voor open gestaan en had ik het als kritiek opgevat.
en dames, ik ga idd mijn gevoel volgen!! Dank voor ondersteuning.
zo, en nu in bad. Ik heb het verdient!!

Ik ben ook relatief nieuw hoor! Volgens mij ben ik de laatste die er bij is gekomen.
Ga anders ook even naar de huisarts. Die kan je hier in eerste instantie het beste bij helpen.
Volgens mij is chronische hyperventilatie idd een klacht van overwerkt.
Verschil tussen overwerkt en burnout weet ik trouwens ook niet precies. Maar eh... laat de diagnose aan een professional over zou ik zeggen (je huisarts) en ga niet zelf aan het kloten met je eigen diagnose. Overwerkt zijn is al moeilijk genoeg. Daar mag je best hulp bij vragen.
@melanthe
je zegt dat je niet weet wat je wilt, maar je weet wel wat beter voor je is? Wat is beter voor je? Durf je dat ook op te volgen?
Moeilijk dat jouw relatie ook nog slecht gaat en dat jullie samen werken... heb echt met je te doen. Je hebt echt alle recht om verdrietig te zijn. Een potje huilen helpt waarschijnlijk ook.
Wel fijn dat je werkgever je alle mogelijkheden biedt. Weet je trouwens zelf wel waar je goed in bent? Misschien kan je baas je daarbij helpen. Als het goed is, moet hij dat kunnen zien. Waar je goed in bent en wat je leuk vindt geven je vaak meer energie. die dingen moet je voor een deel terug vinden in je werk.
Heb je al eens nagedacht over de vraag of je beter in teams werkt, of alleen, of je juist een afgebakende opdracht wilt, of juist meer vrijheid? Dat soort dingen zijn zo belangrijk, alleen wordt dat vaak vergeten. De ene persoon is de andere niet.
Misschien helpt dat je om een keuze te maken.
Als je mij bijvoorbeeld een compleet afgebakende opdracht geef, schiet ik in de stres. Ik weet dan niet hoe ik het aan moet pakken. Alles staat zo vast, dat het mij benauwd. Ik heb het idee dat ik dan alleen maar fouten kan maken en voel me heel onzeker.
Als jij mij daarentegen een opdracht geeft met veel vrijheid, bloei ik op. Ik kan dan de mooiste dingen produceren. Met redelijk gemak bedenk ik de mooiste plannen.
Andere mensen zouden in deze situatie juist gestrest worden.
Vandaag heb ik zelf trouwens een geweldige dag gehad. heb een heel goed gesprek gehad met mijn baas. We zijn allebij heel eerlijk geweest en dat lucht verschrikkelijk op. Ook zei hij dat hij vond dat ik heel goed werk leverde, maar dat ik een situatie zat waar geen normaal mens ongeschonde uit zou kunnen komen. Dat was zo fijn om te horen. Hij heeft me ook geholpen door te benoemen waar hij vindt dat ik goed in ben, en door ook te zeggen welke taken ik niet goed in ben, dus die naar iemand anders zouden moeten. Dat was heel prettig.
Ik herkende mijzelf echt in het beeld. Overigens, als hij dit een maand geleden tegen me had gezegd, had ik er niet voor open gestaan en had ik het als kritiek opgevat.
en dames, ik ga idd mijn gevoel volgen!! Dank voor ondersteuning.
zo, en nu in bad. Ik heb het verdient!!
vrijdag 25 april 2008 om 13:36
Hoi Ezeltje, welkom, uiteraard! Ben je ook al bij de huisarts geweest?
Liselotte, goed dat het gesprek met je baas prettig verlopen is! Kan me voorstellen dat het even een flinke opluchting is.
Heb je gisteravond genoten van een welverdiend relaxavondje?
Ik moet nu van coach bedenken wat belangrijk voor me is in het werk, etc., en hoewel ik altijd dacht dat ik prima wist wat ik wilde in mijn werk en daarbuiten, valt die opdracht me nu heel zwaar. Omdat ik me verder ook zo beroerd voel nu heb ik ook eigenlijk helemaal geen zin en energie om aan/over mijn werk te denken (ik ben echt even in ik-wil-helemaal-niks-modus), laat staan om er ingrijpende beslissingen over te nemen. Ik kom in elk geval niet tot heel erg veel (weet ik veel wat ik wil...haha)
Ik wil soms ook wel gewoon helemaal weg, maar wat iemand eerder al zei: ik kan nu mijn baan niet volledig aan, dus dan kan ik elders (of eerder juist elders) ook niet volledig aan de bak. Denk dat ik toch beter af ben zonder dit deel van mijn werk, en ook aan de situatie met mn ex weet ik wel wat ik zou moeten doen, maar ik kan op de een of andere manier niet, wil ook niet, en word daarom weer boos op mezelf omdat ik de beslissingen niet kan nemen..
Nuja... vanmorgen in bos gelopen, was wel fijn.
Liselotte, goed dat het gesprek met je baas prettig verlopen is! Kan me voorstellen dat het even een flinke opluchting is.
Heb je gisteravond genoten van een welverdiend relaxavondje?
Ik moet nu van coach bedenken wat belangrijk voor me is in het werk, etc., en hoewel ik altijd dacht dat ik prima wist wat ik wilde in mijn werk en daarbuiten, valt die opdracht me nu heel zwaar. Omdat ik me verder ook zo beroerd voel nu heb ik ook eigenlijk helemaal geen zin en energie om aan/over mijn werk te denken (ik ben echt even in ik-wil-helemaal-niks-modus), laat staan om er ingrijpende beslissingen over te nemen. Ik kom in elk geval niet tot heel erg veel (weet ik veel wat ik wil...haha)
Ik wil soms ook wel gewoon helemaal weg, maar wat iemand eerder al zei: ik kan nu mijn baan niet volledig aan, dus dan kan ik elders (of eerder juist elders) ook niet volledig aan de bak. Denk dat ik toch beter af ben zonder dit deel van mijn werk, en ook aan de situatie met mn ex weet ik wel wat ik zou moeten doen, maar ik kan op de een of andere manier niet, wil ook niet, en word daarom weer boos op mezelf omdat ik de beslissingen niet kan nemen..
Nuja... vanmorgen in bos gelopen, was wel fijn.
zondag 27 april 2008 om 21:58
hallo meiden,
Allemaal een beetje genoten van het weekend? Ik igg wel. Lekker met vriendinnen op pad geweest. Wat was dat leuk!
Moet eerlijk zeggen dat ik weer verschrikkelijk terug ben gevallen. Het begon donderdagavond al. Ik kon mijn werk (was er dus vier uur geweest) niet meer loslaten. Alle projecten vlogen door mijn hoofd. Met alle dingen die mis kunnen gaan. En ik krijg het nog steeds niet weg. Heb weer buikpijn en slapeloze nachten. het is echt voorbij.
Ik ga morgen ook aangeven dat ik echt twee weken thuis ga zitten zonder telefoon. Ik moet mezelf echt serieuser gaan nemen. Het is net alsof ik denk dat ik wel binnen drie weken beter kan zijn.
Zelfs in het herstellen van een burnout wil ik de snelste zijn. Hoe erg ben je er dan aan toe?
en melanthe, is het al een beetje gelukt? Misschien helpt het als je de associatie neemt van wat wil ik in mijn werk, en juist niet je oude werk als uitgangspunt neemt.
Vraag je eens af wat je zou doen als je de jackpot zou winnen van de trekking in de staatsloterij (heb mijn lot voor koninginnedag al binnen
).
Wat zou je dan willen doen? Hoe zou je je leven inrichten? Wat zou je willen voor werk? Ik word daar heel gelukkig van.
hey @ezeltje,
da's een rare situatie, een promotie krijgen. Misschien denkt je baas dat jouw burnout voortkomt aan gebrek aan waardering en promtiekansen. Kan namelijk ook een oorzaak zijn, en wellicht denkt jouw baas dat, omdat dat iets is waar hij zichzelf in zou herkennen.
Opzich positief dat hij zijn best doet, maar kan me voorstellen dat je je juist door deze goed bedoelde opmerking heel onbegrepen hebt gevoeld.
Vraag hem anders waarom hij dat zei.
Allemaal een beetje genoten van het weekend? Ik igg wel. Lekker met vriendinnen op pad geweest. Wat was dat leuk!
Moet eerlijk zeggen dat ik weer verschrikkelijk terug ben gevallen. Het begon donderdagavond al. Ik kon mijn werk (was er dus vier uur geweest) niet meer loslaten. Alle projecten vlogen door mijn hoofd. Met alle dingen die mis kunnen gaan. En ik krijg het nog steeds niet weg. Heb weer buikpijn en slapeloze nachten. het is echt voorbij.
Ik ga morgen ook aangeven dat ik echt twee weken thuis ga zitten zonder telefoon. Ik moet mezelf echt serieuser gaan nemen. Het is net alsof ik denk dat ik wel binnen drie weken beter kan zijn.
Zelfs in het herstellen van een burnout wil ik de snelste zijn. Hoe erg ben je er dan aan toe?
en melanthe, is het al een beetje gelukt? Misschien helpt het als je de associatie neemt van wat wil ik in mijn werk, en juist niet je oude werk als uitgangspunt neemt.
Vraag je eens af wat je zou doen als je de jackpot zou winnen van de trekking in de staatsloterij (heb mijn lot voor koninginnedag al binnen

Wat zou je dan willen doen? Hoe zou je je leven inrichten? Wat zou je willen voor werk? Ik word daar heel gelukkig van.
hey @ezeltje,
da's een rare situatie, een promotie krijgen. Misschien denkt je baas dat jouw burnout voortkomt aan gebrek aan waardering en promtiekansen. Kan namelijk ook een oorzaak zijn, en wellicht denkt jouw baas dat, omdat dat iets is waar hij zichzelf in zou herkennen.
Opzich positief dat hij zijn best doet, maar kan me voorstellen dat je je juist door deze goed bedoelde opmerking heel onbegrepen hebt gevoeld.
Vraag hem anders waarom hij dat zei.
maandag 28 april 2008 om 10:53
Hoi ezeltje, jouw baas heeft ws echt geen idee wat een burnout inhoud. Ik denk dat hij het met de beste bedoelingen gezegd heeft. Daarnaast hebben wij burnies juist door onze burnout, toch wel een beetje de neiging om alles al snel van de negatieve kant te bekijken. Tenminste ik wel, op veel slakken zout leggen etc.
Liselotte, echt dat terugvallen hoort erbij maar wel heel verstandig dat je nu echt het "gas"eraf gaat nemen.
Ik heb dat eidelijk, de afgelopen twee maanden gedaan en ik ben daardoor een stuk opgeknapt, maar ben er natuurlijk nog niet.
Echt herstellen van een burnout heeft veel tijd nodig. Daarnaast moet je ook leren om bv op een andere manier met situaties om te gaan waardoor je later niet nog een keer een burnout krijgt.
Zet bv 10 mensne in een identieke situatie en misschien 2 krijgen er een burnout. Zij reageren dus anders op die situatie dan die andere 8. Zoals Liselot schrijft, dat zij thuis haar werk niet kan loslaten, is voor mij heel herkenbaar maar ik heb collega's die daar helemaal geen last van hebben.Ik moet dat dus gaan leren.
Afgelopen zondag heftig ruzie gemaakt met mijn vriend, gatver...en het was juist zo mooi weer. dat is niet leuk en kost me veel , negatieve energie. maar ja, dat hoort schijnbaar bij een relatie.
Liselotte, echt dat terugvallen hoort erbij maar wel heel verstandig dat je nu echt het "gas"eraf gaat nemen.
Ik heb dat eidelijk, de afgelopen twee maanden gedaan en ik ben daardoor een stuk opgeknapt, maar ben er natuurlijk nog niet.
Echt herstellen van een burnout heeft veel tijd nodig. Daarnaast moet je ook leren om bv op een andere manier met situaties om te gaan waardoor je later niet nog een keer een burnout krijgt.
Zet bv 10 mensne in een identieke situatie en misschien 2 krijgen er een burnout. Zij reageren dus anders op die situatie dan die andere 8. Zoals Liselot schrijft, dat zij thuis haar werk niet kan loslaten, is voor mij heel herkenbaar maar ik heb collega's die daar helemaal geen last van hebben.Ik moet dat dus gaan leren.
Afgelopen zondag heftig ruzie gemaakt met mijn vriend, gatver...en het was juist zo mooi weer. dat is niet leuk en kost me veel , negatieve energie. maar ja, dat hoort schijnbaar bij een relatie.
vrijdag 2 mei 2008 om 21:39
Beste allemaal, (vooral de meiden die ik veel gelezen en geschreven heb, Eranma, Jooles, Mieke)
Heb een tijdje niet geschreven, twijfelde of ik een burnout had en modderde een beetje aan. Dit afgelopen jaar, na ziekte en ernstige eczeem en allergie-uitbarstingen was een jar van twijfel en stilstand. Nu is daar plotseling en op een afschuwelijke manier een einde aan gekomen. Geheel onverwacht is mijn vader van 63 aan ws een hartstilstand overleden. Verschrikkelijke toestanden allemaal, er was niks geregeld en de relatie tussen mijn vaders vriendin (al 25 jaar), haar zoon (mijn halfbroer) en mij en mijn broer was altijd vrij slecht. Mijn vader was de buffer, en nu worden we keihard met elkaar geconfronteerd. Uit respect voor mijn vader hebben e geen ruzie gemaakt maar dat heeft me echt heel veel gekost. Die vriendin van mijn vader wilde alles alleen beslissen en heeft een hoop dingen gedan die ik en mijn broer niet wilden (oa mijn vader een week lang te kijk gelegd voor iedereen die het maar wilde zien). Nu is de begrafenis voorbij en begin ik een beetje bij te komen terwijl het verlies door begint te dringen. Ik klamp me vast aan vriend, moeder en broer en wil nauwelijks alleen zijn. Soms voel ik me een paar uurtjes goed, maar verder slaap ik slecht, doet mijn lichaam pijn (een soort zware spanning/stres/verstijfde spieren) en hebben de meeste dingen totaal geen betekenis voor me (werk, tv, boeken), en een kop als een zeef (pannen aan laten branden, sleutels kwijt, mijn vader willen bellen om iets te vragen terwijl hij dood is!). Dit wilde ik jullie even laten weten, misschien hebben jullie ervaringen of tips. Bijvoorbeeld: hoe lang mag je van je werk wegblijven, naast de 4 officiele dagen? Ik ga over 5 weken op vakantie en als het aan mij ligt, kom ik pas na mijn vakantie terug. Maar misschien is dat te lang en gaat mijn bazin dat niet goedkeuren. EN ik heb nu al helelmaal geen zin in die bedrijfsarts (altijd dezelfde) die mij huilend de deur uitduwt en me alleen maar aan het werk wil hebben.
Dag allemaal, verder red ik het wel hoor, heb ook heel veel kracht gevoeld deze week, maar nu is het even weggezakt en ben ik alleen maar bang, voel me onveilig en depressief. MAar datzal er wel bij horen.
Liefs JJ
Heb een tijdje niet geschreven, twijfelde of ik een burnout had en modderde een beetje aan. Dit afgelopen jaar, na ziekte en ernstige eczeem en allergie-uitbarstingen was een jar van twijfel en stilstand. Nu is daar plotseling en op een afschuwelijke manier een einde aan gekomen. Geheel onverwacht is mijn vader van 63 aan ws een hartstilstand overleden. Verschrikkelijke toestanden allemaal, er was niks geregeld en de relatie tussen mijn vaders vriendin (al 25 jaar), haar zoon (mijn halfbroer) en mij en mijn broer was altijd vrij slecht. Mijn vader was de buffer, en nu worden we keihard met elkaar geconfronteerd. Uit respect voor mijn vader hebben e geen ruzie gemaakt maar dat heeft me echt heel veel gekost. Die vriendin van mijn vader wilde alles alleen beslissen en heeft een hoop dingen gedan die ik en mijn broer niet wilden (oa mijn vader een week lang te kijk gelegd voor iedereen die het maar wilde zien). Nu is de begrafenis voorbij en begin ik een beetje bij te komen terwijl het verlies door begint te dringen. Ik klamp me vast aan vriend, moeder en broer en wil nauwelijks alleen zijn. Soms voel ik me een paar uurtjes goed, maar verder slaap ik slecht, doet mijn lichaam pijn (een soort zware spanning/stres/verstijfde spieren) en hebben de meeste dingen totaal geen betekenis voor me (werk, tv, boeken), en een kop als een zeef (pannen aan laten branden, sleutels kwijt, mijn vader willen bellen om iets te vragen terwijl hij dood is!). Dit wilde ik jullie even laten weten, misschien hebben jullie ervaringen of tips. Bijvoorbeeld: hoe lang mag je van je werk wegblijven, naast de 4 officiele dagen? Ik ga over 5 weken op vakantie en als het aan mij ligt, kom ik pas na mijn vakantie terug. Maar misschien is dat te lang en gaat mijn bazin dat niet goedkeuren. EN ik heb nu al helelmaal geen zin in die bedrijfsarts (altijd dezelfde) die mij huilend de deur uitduwt en me alleen maar aan het werk wil hebben.
Dag allemaal, verder red ik het wel hoor, heb ook heel veel kracht gevoeld deze week, maar nu is het even weggezakt en ben ik alleen maar bang, voel me onveilig en depressief. MAar datzal er wel bij horen.
Liefs JJ
zaterdag 3 mei 2008 om 11:10
Lieve JufJannie,
Gecondoleerd met dit vreselijke verlies...Wat vreselijk om te lezen dat jouw vader er niet meer is. Is het, ondanks dat het niet helemaal jouw stijl was, wel een mooie begrafenis geweest?
Heb je wel veel lieve mensen om je heen? Mensen die eventjes helpen met bijvoorbeeld boodschappen doen? En het slapen? Ben je naar je huisarts geweest voor eventuele slaappillen? Hoe ga je er verder mee om? Kun je er met mensen over praten, foto's kijken, spulletjes zien etc? Meis, wat vreselijk voor je...Het maakt helemaal niks uit hoor, dat je je vastklampt aan mensen.
In nov. 2005 is mijn moeder, ook geheel onverwacht, overleden, dus helaas weet ik hoe je je voelt.
In die periode was ik net afgestudeerd en had alleen een bijbaantje. Daar ben ik toch een behoorlijke tijd niet aan het werk geweest, toch wel 3 weken denk ik. Wel ben ik er een keertje langs geweest voor een kopje koffie. Gewoon om mijn gezicht even te laten zien, maar ze zagen ook wel aan me dat ik niet 'gewoon' aan het werk kon. Jouw situatie is nu alleen heel anders natuurlijk, omdat je ook nog met een burnout/overspannen te kampen hebt.
Ik ben destijds een paar keer bij maatschappelijk werk geweest. Zij gaven een beetje 'tips' waar ik allemaal aan moest denken en hoe ik bijvoorbeeld werk/sport/vrienden aan kon pakken.
Wat je nu met je werk aan moet durf ik je niet te zeggen, misschien kun je dat overleggen met psych/ maatschappelijk werk? Ik kan me voorstellen dat, gezien de verhoudingen, je niet echt zin hebt om contact op te nemen. Misschien wil je vriend wel een 'update' geven aan je leidinggevende? Dan laat je tóch wat van je horen (goede wil) en hoef je zelf de confrontatie (nog) niet aan te gaan.
Meis, ik wens je heel veel sterkte in deze verschrikkelijke periode.
Liefs,
Mieke
Gecondoleerd met dit vreselijke verlies...Wat vreselijk om te lezen dat jouw vader er niet meer is. Is het, ondanks dat het niet helemaal jouw stijl was, wel een mooie begrafenis geweest?
Heb je wel veel lieve mensen om je heen? Mensen die eventjes helpen met bijvoorbeeld boodschappen doen? En het slapen? Ben je naar je huisarts geweest voor eventuele slaappillen? Hoe ga je er verder mee om? Kun je er met mensen over praten, foto's kijken, spulletjes zien etc? Meis, wat vreselijk voor je...Het maakt helemaal niks uit hoor, dat je je vastklampt aan mensen.
In nov. 2005 is mijn moeder, ook geheel onverwacht, overleden, dus helaas weet ik hoe je je voelt.
In die periode was ik net afgestudeerd en had alleen een bijbaantje. Daar ben ik toch een behoorlijke tijd niet aan het werk geweest, toch wel 3 weken denk ik. Wel ben ik er een keertje langs geweest voor een kopje koffie. Gewoon om mijn gezicht even te laten zien, maar ze zagen ook wel aan me dat ik niet 'gewoon' aan het werk kon. Jouw situatie is nu alleen heel anders natuurlijk, omdat je ook nog met een burnout/overspannen te kampen hebt.
Ik ben destijds een paar keer bij maatschappelijk werk geweest. Zij gaven een beetje 'tips' waar ik allemaal aan moest denken en hoe ik bijvoorbeeld werk/sport/vrienden aan kon pakken.
Wat je nu met je werk aan moet durf ik je niet te zeggen, misschien kun je dat overleggen met psych/ maatschappelijk werk? Ik kan me voorstellen dat, gezien de verhoudingen, je niet echt zin hebt om contact op te nemen. Misschien wil je vriend wel een 'update' geven aan je leidinggevende? Dan laat je tóch wat van je horen (goede wil) en hoef je zelf de confrontatie (nog) niet aan te gaan.
Meis, ik wens je heel veel sterkte in deze verschrikkelijke periode.
Liefs,
Mieke
zondag 4 mei 2008 om 09:20
Lieve JufJannie,
Ook van mij gecondoleerd, wat vreselijk voor je! Ik hoop ook dat de begrafenis ondanks alle omstandigheden mooi is geweest en dat je veel steun hebt aan je vriend, moeder en broer. Dat vastklampen lijkt me niet meer dan normaal en ik denk niet dat je naasten daar een probleem mee zullen hebben, dus probeer daar zelf ook geen probleem van te maken.
Wat betreft werk vind ik het moeilijk om goed advies te geven. Ik vond Mieke's tips wel heel goed. Ik snap dat je niet naar die nare bedrijfsarts wilt, maar je zult toch iets moeten laten weten als je tot je vakantie weg wilt blijven (wat ik trouwens een erg goede beslissing vind). Heb je een huisarts, waar je je prettig en begrepen voelt? Misschien kan hij/zij je advies geven en je in deze situatie helpen?
Heel veel sterkte en als je nog iets kwijt wilt, je weet waar je ons kunt vinden!
Liefs,
Jooles
Ook van mij gecondoleerd, wat vreselijk voor je! Ik hoop ook dat de begrafenis ondanks alle omstandigheden mooi is geweest en dat je veel steun hebt aan je vriend, moeder en broer. Dat vastklampen lijkt me niet meer dan normaal en ik denk niet dat je naasten daar een probleem mee zullen hebben, dus probeer daar zelf ook geen probleem van te maken.
Wat betreft werk vind ik het moeilijk om goed advies te geven. Ik vond Mieke's tips wel heel goed. Ik snap dat je niet naar die nare bedrijfsarts wilt, maar je zult toch iets moeten laten weten als je tot je vakantie weg wilt blijven (wat ik trouwens een erg goede beslissing vind). Heb je een huisarts, waar je je prettig en begrepen voelt? Misschien kan hij/zij je advies geven en je in deze situatie helpen?
Heel veel sterkte en als je nog iets kwijt wilt, je weet waar je ons kunt vinden!
Liefs,
Jooles
zondag 4 mei 2008 om 16:17