Psyche
alle pijlers
Burnout! Het vervolg
woensdag 9 februari 2011 om 17:27
woensdag 16 februari 2011 om 22:33
Mij is ook geadviseerd om gewoon lekker te sporten, stevig aanpakken dat lijf, maar niet zoveel dat je niet meer kunt praten. Maar vooral elke dag bewegen, dus een halfuur wandelen of fietsen. Spierpijn is niet erg, zeggen ze (hoewel dat me wel veel energie kost nu hoor, dat merk ik wel. Maar ik merk ook dat ik echt met enorme sprongen vooruit ga, dus nog even doorzetten en dan heb geen spierpijn meer). Moet ook toegeven dat ik dat niet elke dag heb gedaan... Maar ik merk nu ook dat ik in het algemeen fitter ben als ik even op de fiets ben weggeweest ipv de auto.
Dus maris, als ik jou was, zou ik gewoon elke dag dat stukkie van 750 meter fietsen/lopen, dan komt er vanzelf vooruitgang.
Dus maris, als ik jou was, zou ik gewoon elke dag dat stukkie van 750 meter fietsen/lopen, dan komt er vanzelf vooruitgang.
woensdag 16 februari 2011 om 22:34
Oh ik zal die valkuilen van mij even op Hyves zetten maris. Wie weet hebben anderen er ook nog wat aan.
Naar aanleiding van je collega's
Valkuil 1:
Altijd aan anderen willen uitleggen waarom je een beslissing neemt/een bepaalde datum voorstelt/een aanbod afslaat/een uitnodiging afslaat
Oplossing (gechargeerd):
Anderen luisteren al helemaal niet meer. Als jij nee hebt gezegd, dan is ze dat duidelijk en een antwoord op de vraag en meestal is dat alles dat ze willen weten. Alles wat daarna komt, wordt afgedaan als overbodig. Als ze willen weten waarom, vragen ze dat en als ze het niet vragen, vinden ze het niet nodig om te weten. Zonde van je energie dus.
Naar aanleiding van je collega's
Valkuil 1:
Altijd aan anderen willen uitleggen waarom je een beslissing neemt/een bepaalde datum voorstelt/een aanbod afslaat/een uitnodiging afslaat
Oplossing (gechargeerd):
Anderen luisteren al helemaal niet meer. Als jij nee hebt gezegd, dan is ze dat duidelijk en een antwoord op de vraag en meestal is dat alles dat ze willen weten. Alles wat daarna komt, wordt afgedaan als overbodig. Als ze willen weten waarom, vragen ze dat en als ze het niet vragen, vinden ze het niet nodig om te weten. Zonde van je energie dus.
woensdag 16 februari 2011 om 23:01
Zo, ben toch even geweest bij dansen en ik heb dit keer niet het gevoel dat ik over mijn grens heen ben gegaan. Heb wat gekletst met mensen en wat rustige dansen meegedaan. Ben wel moe maar voel me niet heel moe. Terwijl ik vanmiddag veel meer uitgeput was toen ik heen liep naar onze afspraak (en later weer terug) maar toen heb ik ook een uur gepraat/gesprek gevolgd dus dat kost ook energie.
Ik lees jullie nu over sporten en vraag me af hoe lang jullie dat niet gedaan hebben? Ik heb nu een maand vrijwel niet gedanst, sinds vorige week probeer ik dus weer wat meer mee te doen. Ik fiets alleen niet zelf heen en terug want dan was er zowiezo nog niks terecht gekomen van dansen. Denk dat ik in dat geval niet eens zou overwegen om te gaan. Net wat na Maris al zei, na een 0,5 à 1 km lopen/fietsen of een paar keer de trap op en neer ben ik al zo aam het hijgen.
Dat lijkt me dus ook lastig met weer gaan werken op den duur. Ik zie al helemaal voor me dat ik van de reis zelf (van deur tot deur ruim een uur) al moe ben. Ben dus ook heel benieuwd wat de bedrijfsarts gaat zeggen volgende week over (op therapeutische basis) weer gaan werken. Hoe ging dat bij jullie. Werkt 1 van jullie ook wat verder weg? Zou na 2 (of 3) maanden weer (voor een paar uurtjes) werken haalbaar zijn? (zit nu bijna 1,5 maand thuis)
Zelf denk ik dat het eerst maar weer moet lukken om de kinderen weg te brengen (wat ik normaal ook al deed) zonder uitgeput te raken. Want van de week (maandag en vandaag gemerkt) moest ik daar echt een paar uur van bijkomen voor ik weer een beetje mens ben.
Nou ja, dit zijn zo wat gedachtenspinsels die nu door m'n hoofd gaan. Nu maar posten en dan weer loslaten. Slapen is belangrijker, geen gepieker over dit soort dingen.
Ik lees jullie nu over sporten en vraag me af hoe lang jullie dat niet gedaan hebben? Ik heb nu een maand vrijwel niet gedanst, sinds vorige week probeer ik dus weer wat meer mee te doen. Ik fiets alleen niet zelf heen en terug want dan was er zowiezo nog niks terecht gekomen van dansen. Denk dat ik in dat geval niet eens zou overwegen om te gaan. Net wat na Maris al zei, na een 0,5 à 1 km lopen/fietsen of een paar keer de trap op en neer ben ik al zo aam het hijgen.
Dat lijkt me dus ook lastig met weer gaan werken op den duur. Ik zie al helemaal voor me dat ik van de reis zelf (van deur tot deur ruim een uur) al moe ben. Ben dus ook heel benieuwd wat de bedrijfsarts gaat zeggen volgende week over (op therapeutische basis) weer gaan werken. Hoe ging dat bij jullie. Werkt 1 van jullie ook wat verder weg? Zou na 2 (of 3) maanden weer (voor een paar uurtjes) werken haalbaar zijn? (zit nu bijna 1,5 maand thuis)
Zelf denk ik dat het eerst maar weer moet lukken om de kinderen weg te brengen (wat ik normaal ook al deed) zonder uitgeput te raken. Want van de week (maandag en vandaag gemerkt) moest ik daar echt een paar uur van bijkomen voor ik weer een beetje mens ben.
Nou ja, dit zijn zo wat gedachtenspinsels die nu door m'n hoofd gaan. Nu maar posten en dan weer loslaten. Slapen is belangrijker, geen gepieker over dit soort dingen.
woensdag 16 februari 2011 om 23:02
Oooh dat doe ik ook Lief. Hier ook, jullie hebben al meermalen tegen me gezegd dat ik me zit te verdedigen
Zonnestraal, vervelend, zo'n blessure. Is inderdaad een spier die erg belast wordt bij hardlopen. Hopelijk krijg je er nu geen last van. Goeie schoenen en voorzichtig opbouwen zijn in ieder geval erg belangrijk.
bijzonder toch, dat mij juist wordt geadviseerd om onder mn grens te sporten of zelfs niet te sporten, terwijl tegen jou wordt gezegd dat jezelf afmatten juist wel goed is. Ik kan echt niets met die tegenstrijdige berichten merk ik, omdat ik niet voor mezelf kan beslissen / voelen wat goed voor me is, stom genoeg.
Ik twijfel.... is het raar om terug te mailen dat ik graag wil dat ze in week 12, 13 of 14 komen?? (het is nu week 7) Het 'moet' sowieso na mn volgende afspraak met ba (wk 9)... diezelfde week heb ik ook dé afspraak met lg, dus wk 9 wordt heftig. Dan wil ik graag wk 10 rust, in wk 11 heb ik ook een intensieve afspraak, dus dan wordt het wk 12... maar het voelt ook wel raar, duurt nog 5 weken... Speelt ook mee dat beide parttime werken, is maar één dag in de week dat ze beide werken, dus dat zal de dag worden dat ze samen mn kant op komen.
Zonnestraal, vervelend, zo'n blessure. Is inderdaad een spier die erg belast wordt bij hardlopen. Hopelijk krijg je er nu geen last van. Goeie schoenen en voorzichtig opbouwen zijn in ieder geval erg belangrijk.
bijzonder toch, dat mij juist wordt geadviseerd om onder mn grens te sporten of zelfs niet te sporten, terwijl tegen jou wordt gezegd dat jezelf afmatten juist wel goed is. Ik kan echt niets met die tegenstrijdige berichten merk ik, omdat ik niet voor mezelf kan beslissen / voelen wat goed voor me is, stom genoeg.
Ik twijfel.... is het raar om terug te mailen dat ik graag wil dat ze in week 12, 13 of 14 komen?? (het is nu week 7) Het 'moet' sowieso na mn volgende afspraak met ba (wk 9)... diezelfde week heb ik ook dé afspraak met lg, dus wk 9 wordt heftig. Dan wil ik graag wk 10 rust, in wk 11 heb ik ook een intensieve afspraak, dus dan wordt het wk 12... maar het voelt ook wel raar, duurt nog 5 weken... Speelt ook mee dat beide parttime werken, is maar één dag in de week dat ze beide werken, dus dat zal de dag worden dat ze samen mn kant op komen.
woensdag 16 februari 2011 om 23:13
Maris, wat is de definitie van "raar"? Volgens mij heb je die zelf al ingevuld, ook voor je collega's...
Stel gewoon die dag in week 12 voor, dan hoor je wel wat ze ervan vinden. Zet er desnoods kort bij dat je veel afspraken hebt. Niet welke afspraken, maar gewoon, dat je afspraken hebt en dat dat momenteel nog erg veel energie vraagt.
5x5, je bent verdorie aan het plánnen! Hou daar eens snel mee op! De één gaat vrij vlot weer naar het werk, de ander doet er langer over. Niks haalbaarheid checken. Vóelen!
Ik moest de eerste re-integratieweek met de trein en was dus een uur heen en een uur terug en dat had veel impact. Daarom was ik er ook maar twee uurtjes, die ook al doodvermoeiend waren, en dan weer een uur terug. Tegen de tijd dat je weer wat meer uitgerust bent, kun je alles veel beter hebben. Ik zou me, als ik jou was, erop richten dat je weer een beetje leuk mee kan doen met dansen. Oefenen met dat trappen lopen enzo. Als je dat kunt, kun je ook beter de belastbaarheid betreffende werk inschatten.
Mij is opgevallen dat je je op een dag... Zomaar op een dag... Beter voelt in die zin dat je merkt dat er stiekem toch vooruitgang in zit. Zomaar... Net op het moment dat je het niet verwacht... 's Avonds bedenk je je dat je vandaag ineens niet meer stond te hijgen op de trap.
Een mens is goed in het onthouden van de mislukkingen. Wij zijn niet goed in het onthouden van overwinningen en vooruitgang. We merken het vaak niet eens op.
Stel gewoon die dag in week 12 voor, dan hoor je wel wat ze ervan vinden. Zet er desnoods kort bij dat je veel afspraken hebt. Niet welke afspraken, maar gewoon, dat je afspraken hebt en dat dat momenteel nog erg veel energie vraagt.
5x5, je bent verdorie aan het plánnen! Hou daar eens snel mee op! De één gaat vrij vlot weer naar het werk, de ander doet er langer over. Niks haalbaarheid checken. Vóelen!
Ik moest de eerste re-integratieweek met de trein en was dus een uur heen en een uur terug en dat had veel impact. Daarom was ik er ook maar twee uurtjes, die ook al doodvermoeiend waren, en dan weer een uur terug. Tegen de tijd dat je weer wat meer uitgerust bent, kun je alles veel beter hebben. Ik zou me, als ik jou was, erop richten dat je weer een beetje leuk mee kan doen met dansen. Oefenen met dat trappen lopen enzo. Als je dat kunt, kun je ook beter de belastbaarheid betreffende werk inschatten.
Mij is opgevallen dat je je op een dag... Zomaar op een dag... Beter voelt in die zin dat je merkt dat er stiekem toch vooruitgang in zit. Zomaar... Net op het moment dat je het niet verwacht... 's Avonds bedenk je je dat je vandaag ineens niet meer stond te hijgen op de trap.
Een mens is goed in het onthouden van de mislukkingen. Wij zijn niet goed in het onthouden van overwinningen en vooruitgang. We merken het vaak niet eens op.
woensdag 16 februari 2011 om 23:21
Maris, je bent je collega's geen uitleg verschuldigd.
Als het teveel voor je is, dan is het zo. Je zit niet voor niks thuis, dat begrijpen ze echt wel. En als ze dat niet begrijpen, dan hebben zij pech.
Als je geestelijk problemen hebt is het gewoon heel erg goed om je fysiek moe te maken. Maar wel rustig aan beginnen en niet over je grenzen heen gaan. Bij jou ligt je grens van sporten veel hoger dan bij ons en dan zal je echt als beginner weer alles op moeten bouwen.
5x5, jeetje moet jij een uur reizen voor je werk? Of begrijp ik dat verkeerd? Zodra het weer een beetje mogelijk is zal de ba zeer waarschijnlijk het advies geven om weer wat te komen werken. Anders wordt de drempel ook veel te hoog.
Ik moet zelf ongeveer een half uur met de auto rijden als ik 's middags naar mijn werk ga. Ben dan al meestal doodop. Gewoon wat extra pauze nemen dan. Als alles goed gaat, dan ga ik over 2 1/2 week weer langzaam beginnen.
Geef gewoon eerlijk aan als het niet goed gaat met je.
Lief, heb je post over de valkuil een paar keer gelezen. Zeer herkenbaar...
Als het teveel voor je is, dan is het zo. Je zit niet voor niks thuis, dat begrijpen ze echt wel. En als ze dat niet begrijpen, dan hebben zij pech.
Als je geestelijk problemen hebt is het gewoon heel erg goed om je fysiek moe te maken. Maar wel rustig aan beginnen en niet over je grenzen heen gaan. Bij jou ligt je grens van sporten veel hoger dan bij ons en dan zal je echt als beginner weer alles op moeten bouwen.
5x5, jeetje moet jij een uur reizen voor je werk? Of begrijp ik dat verkeerd? Zodra het weer een beetje mogelijk is zal de ba zeer waarschijnlijk het advies geven om weer wat te komen werken. Anders wordt de drempel ook veel te hoog.
Ik moet zelf ongeveer een half uur met de auto rijden als ik 's middags naar mijn werk ga. Ben dan al meestal doodop. Gewoon wat extra pauze nemen dan. Als alles goed gaat, dan ga ik over 2 1/2 week weer langzaam beginnen.
Geef gewoon eerlijk aan als het niet goed gaat met je.
Lief, heb je post over de valkuil een paar keer gelezen. Zeer herkenbaar...
woensdag 16 februari 2011 om 23:26
quote:lief_29 schreef op 16 februari 2011 @ 23:13:
Mij is opgevallen dat je je op een dag... Zomaar op een dag... Beter voelt in die zin dat je merkt dat er stiekem toch vooruitgang in zit. Zomaar... Net op het moment dat je het niet verwacht... 's Avonds bedenk je je dat je vandaag ineens niet meer stond te hijgen op de trap.
Een mens is goed in het onthouden van de mislukkingen. Wij zijn niet goed in het onthouden van overwinningen en vooruitgang. We merken het vaak niet eens op.Wat is dit een mooie opmerking!
Mij is opgevallen dat je je op een dag... Zomaar op een dag... Beter voelt in die zin dat je merkt dat er stiekem toch vooruitgang in zit. Zomaar... Net op het moment dat je het niet verwacht... 's Avonds bedenk je je dat je vandaag ineens niet meer stond te hijgen op de trap.
Een mens is goed in het onthouden van de mislukkingen. Wij zijn niet goed in het onthouden van overwinningen en vooruitgang. We merken het vaak niet eens op.Wat is dit een mooie opmerking!
woensdag 16 februari 2011 om 23:36
Oke, ik stop al met me druk maken hierover. Op dit moment is werken zowiezo geen haalbare kaart. Volgende week het gesprek (donderdag pas) en dan zien we wel weer hoe of wat. Het enige wat ik kan doen is eerlijk zijn over wat ik voel en denk wel of niet aan te kunnen.
Idd Zonnestraaltje, normaal bracht ik de kids weg (ging om 7.20 de deur uit) en was dan om 8.45 op m'n werk. (inclusief fietsen naar station, overstappen en ook nog een stuk(je) lopen vanaf station naar werk).
Idd Zonnestraaltje, normaal bracht ik de kids weg (ging om 7.20 de deur uit) en was dan om 8.45 op m'n werk. (inclusief fietsen naar station, overstappen en ook nog een stuk(je) lopen vanaf station naar werk).
donderdag 17 februari 2011 om 10:36
Soms vraag ik me af of ik het allemaal wel goed genoeg doe. Ik weet dat ik dat niet moet mag wil denken, maar toch... Ze zeggen dat je er zoveel beter uitkomt. En dat je een ander mens wordt. En ik vraag me dus af of dat wel aan het gebeuren is bij mij. Ik bedoel, ik heb nog steeds dezelfde valkuilen, ik kan er dan misschien beter mee omgaan, maar ze zijn er nog gewoon. Ik vraag me af of ik ook, zoals annemie zegt, minder hard ben geworden wordt, en milder voor mezelf en omgeving. Of dat ik er gewoon mee leer omgaan en meer niet. Ik weet niet of ik van dit proces nou echt een gelukkiger en tevredener mens ga worden. Op dit moment lijkt het wel of ik alles ga omgooien, ander werk, ander huis, enzovoorts. Maar als dat nou niet helpt? Als dat het nou niet is?
Ik vraag me af of ik wel diep genoeg graaf bij mezelf, mezelf genoeg "behandeling" geef. Ik vraag me af of het wel echt waar is dat ik nu weet wat ik wil, wat ik niet wil. Of neem ik die besluiten net zoals eerst? Toen was ik er ook van overtuigd dat ik dat ècht wilde. En dat bleek ook niet helemaal juist. Soms raak ik daar zo vertwijfeld over. Herkent iemand dat?
Ik vraag me af of ik wel diep genoeg graaf bij mezelf, mezelf genoeg "behandeling" geef. Ik vraag me af of het wel echt waar is dat ik nu weet wat ik wil, wat ik niet wil. Of neem ik die besluiten net zoals eerst? Toen was ik er ook van overtuigd dat ik dat ècht wilde. En dat bleek ook niet helemaal juist. Soms raak ik daar zo vertwijfeld over. Herkent iemand dat?
donderdag 17 februari 2011 om 10:54
Ja, ik herken het wel Lief!
Niet alles, want ik zit nog maar in het beginstadium, maar ik herken bijvoorbeeld de andere keuzes die ik uiteindelijk wil gaan maken en waar ik over twijfel. Ga ik dan de juiste keuzes wel maken, bega ik niet weer dezelfde fout?
En hoe ga ik leren beter uit deze periode te komen, hoe ga ik niet weer in dezelfde valkuilen stappen straks?
Lastig he? Ik schuif het wel op de langere baan, eerst me weer wat beter voelen voor ik echt over keuzes ga nadenken (en er actie in onderneem). Maar ik ben weleens bang het me niet gaat lukken om straks wel de juiste weg in te slaan.
Niet alles, want ik zit nog maar in het beginstadium, maar ik herken bijvoorbeeld de andere keuzes die ik uiteindelijk wil gaan maken en waar ik over twijfel. Ga ik dan de juiste keuzes wel maken, bega ik niet weer dezelfde fout?
En hoe ga ik leren beter uit deze periode te komen, hoe ga ik niet weer in dezelfde valkuilen stappen straks?
Lastig he? Ik schuif het wel op de langere baan, eerst me weer wat beter voelen voor ik echt over keuzes ga nadenken (en er actie in onderneem). Maar ik ben weleens bang het me niet gaat lukken om straks wel de juiste weg in te slaan.
donderdag 17 februari 2011 om 12:17
Lief, je bent nu veel meer bewust bezig met alles en ja ook jij gaat hierin veranderen. Maar er zullen best wel wat momenten zijn, dat je op de oude manier verder gaat. Alles heeft tijd nodig...
Je valkuilen zullen altijd aanwezig blijven. Het gaat er om of jij er op een andere manier mee om kan gaan.
Of je nu meer vanuit je eigen gevoel je beslissing durft te nemen. Dat je meer op jezelf leert vertrouwen en leert luisteren naar alle signalen, die je lichaam aangeeft.
Aan mezelf merk ik wel de verschillen. Het is zo je wordt milder en je kijkt op een andere manier naar de dingen. Alhoewel dat bij mij ook wel een andere oorzaak heeft.
Opeens merk je dat dezelfde situatie waarin je normaal gesproken helemaal gespannen was en je suf ging piekeren en negatieve gedachten, dat je in deze situatie de dingen niet meer zoveel op jezelf betrekt. Maar het laat zijn zoals het echt is.
Je valkuilen zullen altijd aanwezig blijven. Het gaat er om of jij er op een andere manier mee om kan gaan.
Of je nu meer vanuit je eigen gevoel je beslissing durft te nemen. Dat je meer op jezelf leert vertrouwen en leert luisteren naar alle signalen, die je lichaam aangeeft.
Aan mezelf merk ik wel de verschillen. Het is zo je wordt milder en je kijkt op een andere manier naar de dingen. Alhoewel dat bij mij ook wel een andere oorzaak heeft.
Opeens merk je dat dezelfde situatie waarin je normaal gesproken helemaal gespannen was en je suf ging piekeren en negatieve gedachten, dat je in deze situatie de dingen niet meer zoveel op jezelf betrekt. Maar het laat zijn zoals het echt is.
donderdag 17 februari 2011 om 12:33
Vandaag weer zo'n heerlijke dag. Gisteren is het me niet meer gelukt om te gaan wandelen, was zo moe dat ik de hele middag op de bank geslapen heb
Zie jullie vanavond wel weer hier. Zag dat vanmiddag dit forum eruit ligt.
Lief, je bent erg scherp in het analyseren en je kan de dingen ook erg goed beschrijven voor jezelf maar ook voor anderen.
Dat je dit kan is al een hele goede stap voorwaarts want nu kan je ook leren hoe het anders kan. En daar ben je allang mee bezig.
Lees zelf je eigen verhaal maar terug over je gesprek met bmw en baas
5x5, ook jou gaat het lukken om je eigen weg te vinden. Jij bent nog in de fase van accepteren en grenzen herkennen. Alles op zijn tijd.
Zie jullie vanavond wel weer hier. Zag dat vanmiddag dit forum eruit ligt.
Lief, je bent erg scherp in het analyseren en je kan de dingen ook erg goed beschrijven voor jezelf maar ook voor anderen.
Dat je dit kan is al een hele goede stap voorwaarts want nu kan je ook leren hoe het anders kan. En daar ben je allang mee bezig.
Lees zelf je eigen verhaal maar terug over je gesprek met bmw en baas
5x5, ook jou gaat het lukken om je eigen weg te vinden. Jij bent nog in de fase van accepteren en grenzen herkennen. Alles op zijn tijd.
donderdag 17 februari 2011 om 16:14
Lief, ik vind jou verbaal zo enorm gegroeid de laatste maanden. Zie je dat zelf ook? Ik ben verbaal ook geen slappeling maar als ik jouw posts lees ben ik altijd onder de indruk. Voor mij een teken dat de storm in jouw hoofd aanzienlijk is gedaald.
Wbt jouw de gedachten en twijfels die je beschrijft, ik heb bij vlagen dezelfde gedachtes. Vraag me ook wel eens af in hoeverre ik hier beter van word. Maar ik merk dat ik vooral van dag tot dag leef, en nog niet zo met de toekomst bezig... niet met hoe, wat en wanneer ik hier uit ga komen.
Ik heb een fijne dag. Vanmorgen een stuk gefietst met vriend. Even langs de winkel en even langs mn ouders, was mn broer ook. Het was zo lekker, frisse neus van de kou, maar toch de zon op je gezicht. Lekker door de bossen en weilanden. Smiddags heb ik een gevuld brood gebakken en verder lekker op de bank gelegen met de katten tegen me aan en de zon die naar binnen scheen, mmmmm... radio aan, kopje latte machiato, was echt een genietmomentje.
Ik heb mn collega terug gemaild dat ze welkom zijn, in week 12 of 13. Omdat ik die weken daarvoor al enige afspraken heb en dat me nog erg veel energie kost. Nu kijk ik natuurlijk elk uur of ik al reactie heb, haha. Bedankt voor jullie reacties daarover.
Wbt jouw de gedachten en twijfels die je beschrijft, ik heb bij vlagen dezelfde gedachtes. Vraag me ook wel eens af in hoeverre ik hier beter van word. Maar ik merk dat ik vooral van dag tot dag leef, en nog niet zo met de toekomst bezig... niet met hoe, wat en wanneer ik hier uit ga komen.
Ik heb een fijne dag. Vanmorgen een stuk gefietst met vriend. Even langs de winkel en even langs mn ouders, was mn broer ook. Het was zo lekker, frisse neus van de kou, maar toch de zon op je gezicht. Lekker door de bossen en weilanden. Smiddags heb ik een gevuld brood gebakken en verder lekker op de bank gelegen met de katten tegen me aan en de zon die naar binnen scheen, mmmmm... radio aan, kopje latte machiato, was echt een genietmomentje.
Ik heb mn collega terug gemaild dat ze welkom zijn, in week 12 of 13. Omdat ik die weken daarvoor al enige afspraken heb en dat me nog erg veel energie kost. Nu kijk ik natuurlijk elk uur of ik al reactie heb, haha. Bedankt voor jullie reacties daarover.
donderdag 17 februari 2011 om 17:57
quote:lief_29 schreef op 17 februari 2011 @ 10:36:
Soms vraag ik me af of ik het allemaal wel goed genoeg doe. Ik weet dat ik dat niet moet mag wil denken, maar toch... Ze zeggen dat je er zoveel beter uitkomt. En dat je een ander mens wordt. En ik vraag me dus af of dat wel aan het gebeuren is bij mij. Ik bedoel, ik heb nog steeds dezelfde valkuilen, ik kan er dan misschien beter mee omgaan, maar ze zijn er nog gewoon. Ik vraag me af of ik ook, zoals annemie zegt, minder hard ben geworden wordt, en milder voor mezelf en omgeving. Of dat ik er gewoon mee leer omgaan en meer niet. Ik weet niet of ik van dit proces nou echt een gelukkiger en tevredener mens ga worden. Op dit moment lijkt het wel of ik alles ga omgooien, ander werk, ander huis, enzovoorts. Maar als dat nou niet helpt? Als dat het nou niet is?
Ik vraag me af of ik wel diep genoeg graaf bij mezelf, mezelf genoeg "behandeling" geef. Ik vraag me af of het wel echt waar is dat ik nu weet wat ik wil, wat ik niet wil. Of neem ik die besluiten net zoals eerst? Toen was ik er ook van overtuigd dat ik dat ècht wilde. En dat bleek ook niet helemaal juist. Soms raak ik daar zo vertwijfeld over. Herkent iemand dat?
Voor ik verder lees, wil ik eerst hier even op reageren. Ik herken dit heel erg. En soms vind ik mijn twijfel onterecht en voel ik me echt beter dan ooit (rustiger, zekerder, ontspannener, losser), maar soms vraag ik me echt af wat ik hier nu helemaal aan heb. Mijn coach zei gister tegen me 'je bent goed zoals je bent'. Op het moment zelf komt dat dan niet echt binnen, maar achteraf denk ik dan 'maar waarom zit ik dan hier om te veranderen, als het goed is zoals het is, heb ik geen coaching nodig en kan ik het dus zelf wel'. Heel dubbel dus.
Maar ergens diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat we hier allemaal beter uitkomen. We leren namelijk zoveel over onszelf en zijn ons veel bewuster van wat we doen en waarom we dat doen. We zullen heus nog wel eens verkeerde keuzes maken en in valkuilen stappen/storten, maar we zullen het herkennen, niet veroordelen, ervan leren en gewoon doorgaan zonder meteen weer helemaal in te storten. Ook door het leren omgaan met en herkennen van je valkuilen word je sterker. Je bent dan namelijk van "onbewust onbekwaam" naar "bewust onbekwaam" gegaan en vandaar uit is de stap naar "bewust bekwaam" maar heel klein. Zeker met de juiste coaching/therapie ga je die stap ook nog maken en kom je uiteindelijk bij "onbewust bekwaam" en dan merk je niet eens meer dat je het vroeger anders deed.
Wat ik trouwens ook merk is dat ik nu al veel meer beslissingen vanuit mijn eigen gevoel neem zonder rekening te houden met de rest van de wereld. Een voorbeeld daarvan is mijn verjaardag, er komen kwamen bij ons altijd bijna 50 mensen, dat vind ik al 8 jaar (zolang we samen wonen) verschrikkelijk en kan ik al maanden van tevoren tegen op zien. Tot nu toe durfde ik dat niet te veranderen omdat ik bang was dat ik mensen zou kwetsen. Nu heb ik het besluit genomen dat ik me daar niet meer druk om ga maken en mijn verjaardag vier met de mensen die ik er wil hebben, de mensen waar ik van hou en die ik graag zie komen. En dan mag de rest van de wereld daarvan vinden wat ze vinden, het is mijn verjaardag en die vier ik vanaf nu op mijn manier.
Soms vraag ik me af of ik het allemaal wel goed genoeg doe. Ik weet dat ik dat niet moet mag wil denken, maar toch... Ze zeggen dat je er zoveel beter uitkomt. En dat je een ander mens wordt. En ik vraag me dus af of dat wel aan het gebeuren is bij mij. Ik bedoel, ik heb nog steeds dezelfde valkuilen, ik kan er dan misschien beter mee omgaan, maar ze zijn er nog gewoon. Ik vraag me af of ik ook, zoals annemie zegt, minder hard ben geworden wordt, en milder voor mezelf en omgeving. Of dat ik er gewoon mee leer omgaan en meer niet. Ik weet niet of ik van dit proces nou echt een gelukkiger en tevredener mens ga worden. Op dit moment lijkt het wel of ik alles ga omgooien, ander werk, ander huis, enzovoorts. Maar als dat nou niet helpt? Als dat het nou niet is?
Ik vraag me af of ik wel diep genoeg graaf bij mezelf, mezelf genoeg "behandeling" geef. Ik vraag me af of het wel echt waar is dat ik nu weet wat ik wil, wat ik niet wil. Of neem ik die besluiten net zoals eerst? Toen was ik er ook van overtuigd dat ik dat ècht wilde. En dat bleek ook niet helemaal juist. Soms raak ik daar zo vertwijfeld over. Herkent iemand dat?
Voor ik verder lees, wil ik eerst hier even op reageren. Ik herken dit heel erg. En soms vind ik mijn twijfel onterecht en voel ik me echt beter dan ooit (rustiger, zekerder, ontspannener, losser), maar soms vraag ik me echt af wat ik hier nu helemaal aan heb. Mijn coach zei gister tegen me 'je bent goed zoals je bent'. Op het moment zelf komt dat dan niet echt binnen, maar achteraf denk ik dan 'maar waarom zit ik dan hier om te veranderen, als het goed is zoals het is, heb ik geen coaching nodig en kan ik het dus zelf wel'. Heel dubbel dus.
Maar ergens diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat we hier allemaal beter uitkomen. We leren namelijk zoveel over onszelf en zijn ons veel bewuster van wat we doen en waarom we dat doen. We zullen heus nog wel eens verkeerde keuzes maken en in valkuilen stappen/storten, maar we zullen het herkennen, niet veroordelen, ervan leren en gewoon doorgaan zonder meteen weer helemaal in te storten. Ook door het leren omgaan met en herkennen van je valkuilen word je sterker. Je bent dan namelijk van "onbewust onbekwaam" naar "bewust onbekwaam" gegaan en vandaar uit is de stap naar "bewust bekwaam" maar heel klein. Zeker met de juiste coaching/therapie ga je die stap ook nog maken en kom je uiteindelijk bij "onbewust bekwaam" en dan merk je niet eens meer dat je het vroeger anders deed.
Wat ik trouwens ook merk is dat ik nu al veel meer beslissingen vanuit mijn eigen gevoel neem zonder rekening te houden met de rest van de wereld. Een voorbeeld daarvan is mijn verjaardag, er komen kwamen bij ons altijd bijna 50 mensen, dat vind ik al 8 jaar (zolang we samen wonen) verschrikkelijk en kan ik al maanden van tevoren tegen op zien. Tot nu toe durfde ik dat niet te veranderen omdat ik bang was dat ik mensen zou kwetsen. Nu heb ik het besluit genomen dat ik me daar niet meer druk om ga maken en mijn verjaardag vier met de mensen die ik er wil hebben, de mensen waar ik van hou en die ik graag zie komen. En dan mag de rest van de wereld daarvan vinden wat ze vinden, het is mijn verjaardag en die vier ik vanaf nu op mijn manier.
donderdag 17 februari 2011 om 18:18
Qua sporten heb ik ook het advies gekregen om elke dag iets te doen, half uurtje wandelen of fietsen op mijn eigen tempo bijvoorbeeld (dat doe ik dus niet, ik heb al genoeg moetjes en daar wil ik niet nog elke dag één bij, wel ga ik voor alles in het dorp op de fiets, maar dat deed ik eigenlijk altijd al wel). De fysio zegt altijd dat ik best moe mag worden, maar nog wel moet kunnen praten en maximaal zes minuten. Daarna eerst herstellen en dan weer inspannen. Op die manier leert mijn lichaam om te gaan met inspanning en herstel.
Tot aan de zomer ging ik één keer in de week vrij intensief sporten met een vriendin, maar de laatste paar keer kon ik dat echt al niet meer volhouden en waren we meer aan het kletsen dan aan het sporten. Ik wil die sport graag weer oppakken, ik werk nu bij de fysio aan mijn conditie en op den duur wil ik van twee keer in de week naar één keer in de week bij de fysio en dan ook weer één keer per week met mijn vriendin sporten. Zij wordt binnenkort aan haar hand geopereerd waardoor zij minimaal drie maanden uitgeschakeld is en daarna willen we het eigenlijk weer proberen.
Ik heb een drukke maar goede dag gehad. Ik merk dat mijn werk steeds minder energie vreet terwijl ik zo onderhand al wel weer veel meer doe (qua taken, niet qua tijd) dan een paar weken geleden. Er is van vandaag nog wel iets in mijn hoofd blijven hangen waar ik jullie advies bij kan gebruiken. Zal ik vanavond of morgen even op hyves zetten, wordt hier wat te herkenbaar denk ik. Dat ligt echter redelijk op het persoonlijke vlak, de echte werk dingen kan ik gewoon loslaten merk ik. Ik doe mijn werk, hoor verhalen aan en kan eigenlijk wel om lachen om al die roddelende negatieve collega's die de productie doen (of juist vooral proberen om daar onder uit te komen). Ik verwonder me steeds meer over hoe sommige mensen zich kunnen gedragen en het frustreert me niet meer. Dat is voor mij echt een hele verbetering.
Vanmiddag in het ziekenhuis geweest, we hebben heel duidelijke uitleg gekregen over hoe het nu verder gaat. De eerste stap is nu dat alles bij mij stil gelegd wordt om uiteindelijk met hormonen mijn eisprong gecontroleerd op te wekken, ik ga dus tijdelijk weer aan de pil. Waarschijnlijk zal ongeveer in april de enorme stoot hormonen komen en daarna aansluitend de punctie, de terugplaatsing en dan de spannendste tijd van het hele traject (het wachten of het gelukt is).
Ik ga straks sporten en kom daarna vast nog wel even kijken hier.
Ik ben trouwens vanmorgen op mijn werk naar de stoelmassage geweest, een collega was ziek en ik zag in haar agenda een afspraak voor stoelmassage staan, die plek heb ik dus over genomen. Was even pijnlijk maar mijn nek is nu losser dan in weken. Ze kon heel goed voelen waar het vast zat en ik moest de komende vier a vijf weken eigenlijk wel terugkomen om het helemaal los te krijgen en te houden. Ik wacht veen af hoe het morgen voelt en als dat goed voelt, dan maak ik inderdaad maar weer een afspraak voor volgende week.
Tot aan de zomer ging ik één keer in de week vrij intensief sporten met een vriendin, maar de laatste paar keer kon ik dat echt al niet meer volhouden en waren we meer aan het kletsen dan aan het sporten. Ik wil die sport graag weer oppakken, ik werk nu bij de fysio aan mijn conditie en op den duur wil ik van twee keer in de week naar één keer in de week bij de fysio en dan ook weer één keer per week met mijn vriendin sporten. Zij wordt binnenkort aan haar hand geopereerd waardoor zij minimaal drie maanden uitgeschakeld is en daarna willen we het eigenlijk weer proberen.
Ik heb een drukke maar goede dag gehad. Ik merk dat mijn werk steeds minder energie vreet terwijl ik zo onderhand al wel weer veel meer doe (qua taken, niet qua tijd) dan een paar weken geleden. Er is van vandaag nog wel iets in mijn hoofd blijven hangen waar ik jullie advies bij kan gebruiken. Zal ik vanavond of morgen even op hyves zetten, wordt hier wat te herkenbaar denk ik. Dat ligt echter redelijk op het persoonlijke vlak, de echte werk dingen kan ik gewoon loslaten merk ik. Ik doe mijn werk, hoor verhalen aan en kan eigenlijk wel om lachen om al die roddelende negatieve collega's die de productie doen (of juist vooral proberen om daar onder uit te komen). Ik verwonder me steeds meer over hoe sommige mensen zich kunnen gedragen en het frustreert me niet meer. Dat is voor mij echt een hele verbetering.
Vanmiddag in het ziekenhuis geweest, we hebben heel duidelijke uitleg gekregen over hoe het nu verder gaat. De eerste stap is nu dat alles bij mij stil gelegd wordt om uiteindelijk met hormonen mijn eisprong gecontroleerd op te wekken, ik ga dus tijdelijk weer aan de pil. Waarschijnlijk zal ongeveer in april de enorme stoot hormonen komen en daarna aansluitend de punctie, de terugplaatsing en dan de spannendste tijd van het hele traject (het wachten of het gelukt is).
Ik ga straks sporten en kom daarna vast nog wel even kijken hier.
Ik ben trouwens vanmorgen op mijn werk naar de stoelmassage geweest, een collega was ziek en ik zag in haar agenda een afspraak voor stoelmassage staan, die plek heb ik dus over genomen. Was even pijnlijk maar mijn nek is nu losser dan in weken. Ze kon heel goed voelen waar het vast zat en ik moest de komende vier a vijf weken eigenlijk wel terugkomen om het helemaal los te krijgen en te houden. Ik wacht veen af hoe het morgen voelt en als dat goed voelt, dan maak ik inderdaad maar weer een afspraak voor volgende week.
donderdag 17 februari 2011 om 18:47
Jeetje wat spannend Abc. Ben heel benieuwd. Ik kwam erachter dat vorige week, tijdens onze vakantie, mn vruchtbare week was... en zoals ik al zei was libido normaal/hoog vind het stiekem nu dus best wel spannend, ook al weet ik niet of ik het handig/prettig/gunstig vind om zwanger te zijn tijdens een bo. Maar goed, ik roep en hoop niet te hard, want ik heb al vaker heel hard gehoopt, en dat liep tot nu toe altijd teleurstellend af. Maar ik heb steeds zo'n darmkrampen, ging ik gisteren op googlen, kwam ik er dus achter dat darmkrampen een zwangerschapskwaaltje zijn...
Ik wil mn lijstjes ook weer oppakken!
Vandaag moest ik niets, tjek.
Vandaag wilde ik een brood bakken, tjek.
Vandaag wilde ik wandelen/fietsen, tjek.
Vandaag had ik naar de bios gekund met 3 vriendinnen, maar ben verstandig geweest en heb bedankt.
Morgen:
ik moet niets
ik wil naar body&mind
ik wil het frituurvet verschonen
ik zou langs een vriendin kunnen gaan voor een kopje thee
Ik wil mn lijstjes ook weer oppakken!
Vandaag moest ik niets, tjek.
Vandaag wilde ik een brood bakken, tjek.
Vandaag wilde ik wandelen/fietsen, tjek.
Vandaag had ik naar de bios gekund met 3 vriendinnen, maar ben verstandig geweest en heb bedankt.
Morgen:
ik moet niets
ik wil naar body&mind
ik wil het frituurvet verschonen
ik zou langs een vriendin kunnen gaan voor een kopje thee
donderdag 17 februari 2011 om 19:33
Ik heb vandaag niet veel gedaan, alleen dochterlief naar school gebracht en nog naar de acupuncturist geweest. Ik vrees alleen dat ik (net als manlief vorige week) tegen een griep aanhang. Heb hoofdpijn, last van m'n longen en overal spierpijn. De acupuncturist zei al dat hem opviel dat mijn longen vandaag het zwakste punt waren (en ik had hem niks gezegd over een mogelijk opkomende griep). Hij is vandaag de behandeling gaan richten op mijn lichaam, de 2 behandelingen hiervoor waren gericht om weer beter in m'n vel te komen zitten (en dat is wel gelukt!). Ik verwacht geen wonderen van hem, maar al word ik maar een klein stukje op weg geholpen. Hij zei ook dat ik niet te afhankelijk van zijn behandelingen moest worden. Het grootste deel zal ik toch zelf moeten doen (en daar heeft hij groot gelijk in). Het is echt een bijzondere man.
Morgen geen plannen, de hulp komt en manlief is vrij. De kids gaan uit logeren voor 2 nachtjes, dus manlief en ik hebben de tijd voor onszelf dit weekend.
Morgen geen plannen, de hulp komt en manlief is vrij. De kids gaan uit logeren voor 2 nachtjes, dus manlief en ik hebben de tijd voor onszelf dit weekend.
donderdag 17 februari 2011 om 19:39
abc, spannend hoor, het komt nu wel echt dichtbij!
Maris, voor jou toch ook een beetje spannend, kan me voorstellen dat je wat meer op de lichaamssignalen gaat letten.
Over roddelende collega's gesproken, ik heb daar geen last van, maar manlief des te meer. Ik snap ook steeds beter waarom hij het niet naar z'n zin heeft op z'n werk. Hij werkt in een echte mannencultuur (chemische industrie) en doordat hij zorgverlof opnam om de kinderen weg te brengen en de laatste tijd wat vaker vrij is wordt hij door sommige collega's met de nek aangekeken. Er wordt ook stevig geroddeld (hij zou in scheiding liggen!). Ahum...leuke collega's heb je dan.
Maris, voor jou toch ook een beetje spannend, kan me voorstellen dat je wat meer op de lichaamssignalen gaat letten.
Over roddelende collega's gesproken, ik heb daar geen last van, maar manlief des te meer. Ik snap ook steeds beter waarom hij het niet naar z'n zin heeft op z'n werk. Hij werkt in een echte mannencultuur (chemische industrie) en doordat hij zorgverlof opnam om de kinderen weg te brengen en de laatste tijd wat vaker vrij is wordt hij door sommige collega's met de nek aangekeken. Er wordt ook stevig geroddeld (hij zou in scheiding liggen!). Ahum...leuke collega's heb je dan.
donderdag 17 februari 2011 om 21:11
Maris bedankt voor je beter-laat-dan-nooit-bedankt-berichtje! Fijn dat je ondanks alles toch hebt kunnen genieten van je vakantie en ik mag wel zeggen dat ik je megastoer vind dat je dit hebt gedaan. Volgens mij echt een stap in de goede richting.
Dames met paniekaanvallen hebben jullie wel eens geprobeerd om wat zout op je tong te doen als je een paniekaanval voelt opkomen. Dit schijnt bij sommige mensen echt te werken als stabilisator. Ik heb het nooit geprobeerd, want toen ik hier achter kwam, waren mijn paniekaanvallen al zo goed als over. Maar wie weet voor jullie?
Dames met paniekaanvallen hebben jullie wel eens geprobeerd om wat zout op je tong te doen als je een paniekaanval voelt opkomen. Dit schijnt bij sommige mensen echt te werken als stabilisator. Ik heb het nooit geprobeerd, want toen ik hier achter kwam, waren mijn paniekaanvallen al zo goed als over. Maar wie weet voor jullie?
donderdag 17 februari 2011 om 21:48
5x5, roddelende collega's zijn heel irritant. Bij ons op het werk is het vooral het rookcircuit waar veel roddels ontstaan en de kibbelde jaloerse vrouwen (gezellig allemaal in de overgang of allemaal tegelijk ongesteld) die af en toe echt onredelijk zijn naar elkaar. Griep gaat nog steeds heel erg rond, bij ons waren er vandaag ook al weer twee nieuwe zieken.
Marriss, dat is wel spannend, maar probeer je er niet te al veel op de focussen.
Het sporten ging heel goed vandaag. Dat voelt echt lekker. Ik was wel na elke cardio helemaal kapot, maar het ging ook snel wel weer beter. Ik was nu voor de eerste keer in deze groep en dit is echt een leuke gezellige groep. Mijn longverpleegkundige traint ook in deze groep, was best raar om haar daar te zien, maar dat went vast wel snel.
Morgen:
Ik moet werken
Ik wil de planten water geven
Ik zou boodschappen kunnen doen
Ik zou naar een verjaardag kunnen gaan (maar ik wil niet)
Ik heb dus echt helemaal geen zin in die verjaardag. Van mijn coach moet ik bij twijfel hardop zeggen "Ik heb zin in ...." en "Ik heb geen zin in ...." datgene wat er het meest overtuigend uitkomt dat moet ik doen. Nou, voor die verjaardag komt de "ik heb geen zin" echt uit de grond van mijn hart. Morgen maar eens aan mijn vriend vragen wat hij er van vindt als ik thuis blijf. Hij is nu repeteren en ik lig lekker met mijn laptop in bed en ga vroeg slapen.
Marriss, dat is wel spannend, maar probeer je er niet te al veel op de focussen.
Het sporten ging heel goed vandaag. Dat voelt echt lekker. Ik was wel na elke cardio helemaal kapot, maar het ging ook snel wel weer beter. Ik was nu voor de eerste keer in deze groep en dit is echt een leuke gezellige groep. Mijn longverpleegkundige traint ook in deze groep, was best raar om haar daar te zien, maar dat went vast wel snel.
Morgen:
Ik moet werken
Ik wil de planten water geven
Ik zou boodschappen kunnen doen
Ik zou naar een verjaardag kunnen gaan (maar ik wil niet)
Ik heb dus echt helemaal geen zin in die verjaardag. Van mijn coach moet ik bij twijfel hardop zeggen "Ik heb zin in ...." en "Ik heb geen zin in ...." datgene wat er het meest overtuigend uitkomt dat moet ik doen. Nou, voor die verjaardag komt de "ik heb geen zin" echt uit de grond van mijn hart. Morgen maar eens aan mijn vriend vragen wat hij er van vindt als ik thuis blijf. Hij is nu repeteren en ik lig lekker met mijn laptop in bed en ga vroeg slapen.
donderdag 17 februari 2011 om 22:28
Hoi meiden
Ik heb nog maar net een burn out, zit een week thuis kan echt niks meer. Een aantal maanden geleden ging het al niet meer en ben toen een weekendje weg geweest en erna gewoon weer doorgegaan. Heel dom want heb nu het idee dat ik in een diepe put zit waar ik niet zo weer uitkom. Ben wel een optimist (maar dat schijnt typisch te zijn voor mensen met een burn out?) dus het komt ook wel weer goed.
Heb een beetje jullie posts gelezen en veel dingen zijn wel herkenbaar. Staan ook veel dingen in waar ik wat aan heb, zoals die lijstjes, ga dat misschien ook proberen. Heb nu wel een therapeut, maar weet niet of dat voldoende is.
Nou, ik ga gewoon een beetje met jullie meelezen en misschien ook wat posten
Ik heb nog maar net een burn out, zit een week thuis kan echt niks meer. Een aantal maanden geleden ging het al niet meer en ben toen een weekendje weg geweest en erna gewoon weer doorgegaan. Heel dom want heb nu het idee dat ik in een diepe put zit waar ik niet zo weer uitkom. Ben wel een optimist (maar dat schijnt typisch te zijn voor mensen met een burn out?) dus het komt ook wel weer goed.
Heb een beetje jullie posts gelezen en veel dingen zijn wel herkenbaar. Staan ook veel dingen in waar ik wat aan heb, zoals die lijstjes, ga dat misschien ook proberen. Heb nu wel een therapeut, maar weet niet of dat voldoende is.
Nou, ik ga gewoon een beetje met jullie meelezen en misschien ook wat posten
donderdag 17 februari 2011 om 22:31
