Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
zaterdag 5 februari 2011 om 17:14
Met mij gaat het vandaag weer wat beter. Zat gisteren helemaal in de put, ook omdat ik zo'n pijn aan m'n handen had en bijna niks kon, naast de moeheid die ik al voelde. Vanochtend voelde ik me niet zo goed bij het op staan maar ik heb rustig aan gedaan. Ik werd half 12 opgehaald door een vriendin, we hadden met een clubje vriendinnen bij iemand afgesproken om weer eens bij te kletsen en te high-teaën. Het is dat ik opgehaald en weer thuisgebracht werd anders was ik niet gegaan. Ben nu wel helemaal bekaf maar het was het wel waard.
Vanavond gaat manlief bij m'n moeder de Sint janskruid ophalen. Hopelijk scheelt dat iets.
Vanavond gaat manlief bij m'n moeder de Sint janskruid ophalen. Hopelijk scheelt dat iets.
zaterdag 5 februari 2011 om 18:51
ff snel want totaal geen energie,
Dochter gaat redelijk, dan weer opgewekt en dan strot ze weer in en valt in slaap.komt vast wel goed, het lijkt iig de betere kant op te gaan.
Ik daarintegen...de griep is goed binnen gekomen pfff
overal pijn, hoofpijn, moe, koorts enz enz.
heb de hele dag samen met dochter op de bank gelegen.
duik nu weer mn deken onder
Dochter gaat redelijk, dan weer opgewekt en dan strot ze weer in en valt in slaap.komt vast wel goed, het lijkt iig de betere kant op te gaan.
Ik daarintegen...de griep is goed binnen gekomen pfff
overal pijn, hoofpijn, moe, koorts enz enz.
heb de hele dag samen met dochter op de bank gelegen.
duik nu weer mn deken onder
zaterdag 5 februari 2011 om 22:41
Heee meiden,
Wat lief dat jullie je zorgen maken.Gelukkig ben ik nog niet gecrasht hoor, maar ik geloof dat het niet zo heel veel scheeld. Ik heb het zo idioot druk op het moment, en het lijkt wel of iedereen zo iets heeft van: ze is weer aan het werk, dus yes ze is er weer, en we kunnen weer van alles aan d'r vragen.
Dan merk ik dat ik het nog steeds moeilijk vind om nee te zeggen, juist als ik al moe ben.
Morgen gelukkig wel een redelijk rustige dag, maar er ligt nog aardig wat huiswerk te wachten. Ik zit nu nog hele dagen op school, maar daarnaarst is er een studiebelasting van ongeveer 15 uur per week. Het tempo is moordend, en vroeger hoefde ik maar een keer iets door te lezen en het zat in mijn hoofd, nou dat is nu dus niet meer zo. Ik hoop dat het weer wel komt.
Ik las bij een aantal, dat jullie het moeilijk vinden om lichamelijke beperkingen te accepteren. Ik heb er ook heel lang mee gevochten, maar weten jullie wat het is, zolang dat je er tegen blijft vechten kost dat alleen maar energie.
Laat het verdriet van het feit, dat je lichaam niet alles wil wat jij wilt er maar zijn, dan wordt het vanzelf minder. Ze zeggen wel eens, de tijd heelt alle wonden, het is echt zo. Tuurlijk loop ik er ook nog wel eens tegen aan, dat ik niet meer alles kan, maar ik verspil er geen energie meer aan. Ik kan nu echt zeggen: dit lukt me niet meer, maar ik ben wel goed in dat. Ik moet wel zeggen dat de psycho motore therapie mij daar heel erg mee geholpen heeft.
Toffe: beterschap !
Wat lief dat jullie je zorgen maken.Gelukkig ben ik nog niet gecrasht hoor, maar ik geloof dat het niet zo heel veel scheeld. Ik heb het zo idioot druk op het moment, en het lijkt wel of iedereen zo iets heeft van: ze is weer aan het werk, dus yes ze is er weer, en we kunnen weer van alles aan d'r vragen.
Dan merk ik dat ik het nog steeds moeilijk vind om nee te zeggen, juist als ik al moe ben.
Morgen gelukkig wel een redelijk rustige dag, maar er ligt nog aardig wat huiswerk te wachten. Ik zit nu nog hele dagen op school, maar daarnaarst is er een studiebelasting van ongeveer 15 uur per week. Het tempo is moordend, en vroeger hoefde ik maar een keer iets door te lezen en het zat in mijn hoofd, nou dat is nu dus niet meer zo. Ik hoop dat het weer wel komt.
Ik las bij een aantal, dat jullie het moeilijk vinden om lichamelijke beperkingen te accepteren. Ik heb er ook heel lang mee gevochten, maar weten jullie wat het is, zolang dat je er tegen blijft vechten kost dat alleen maar energie.
Laat het verdriet van het feit, dat je lichaam niet alles wil wat jij wilt er maar zijn, dan wordt het vanzelf minder. Ze zeggen wel eens, de tijd heelt alle wonden, het is echt zo. Tuurlijk loop ik er ook nog wel eens tegen aan, dat ik niet meer alles kan, maar ik verspil er geen energie meer aan. Ik kan nu echt zeggen: dit lukt me niet meer, maar ik ben wel goed in dat. Ik moet wel zeggen dat de psycho motore therapie mij daar heel erg mee geholpen heeft.
Toffe: beterschap !
zondag 6 februari 2011 om 13:59
Annemie, rustig aan he. Juist nu moet je naast je school niet al te veel doen, dan blaas je jezelf op. Jij bent het belangrijkste, niet de wereld om je heen. Hopelijk heb je een goede dag vandaag en kun je morgen weer fris en fruitig starten aan een nieuwe schoolweek.
Toffe, hoe is het met je? En is je dochter al weer wat beter?
5x5, hoe is het vandaag met de pijn? Heeft de Sintjanskruid al iets gedaan voor je nachtrust? Marriss heeft dat ook een tijdje gebruikt geloof ik.
Ik ben nog steeds moe. Gisteravond tijdens/na het eten ben ik weer aardig ingestort en heb echt uren zitten huilen/schreeuwen en uiteindelijk ook rustig zitten praten. Ik ben inmiddels zo gewend aan het ongelukkig en moe zijn en altijd iets moeten dat ik het heel moeilijk vind om iets leuks voor mezelf te doen en niks te moeten. Volgens mijn vriend gun ik mezelf geen geluk en zet ik mezelf nog steeds aan de kant voor alles en iedereen.
Ik heb wel goed geslapen en werd best uitgerust wakker, maar ik ben nu al weer heel moe en ik hoofdpijn en ben duizelig. Vriend heeft repetitie, dus ik ben vanmiddag alleen.
Toffe, hoe is het met je? En is je dochter al weer wat beter?
5x5, hoe is het vandaag met de pijn? Heeft de Sintjanskruid al iets gedaan voor je nachtrust? Marriss heeft dat ook een tijdje gebruikt geloof ik.
Ik ben nog steeds moe. Gisteravond tijdens/na het eten ben ik weer aardig ingestort en heb echt uren zitten huilen/schreeuwen en uiteindelijk ook rustig zitten praten. Ik ben inmiddels zo gewend aan het ongelukkig en moe zijn en altijd iets moeten dat ik het heel moeilijk vind om iets leuks voor mezelf te doen en niks te moeten. Volgens mijn vriend gun ik mezelf geen geluk en zet ik mezelf nog steeds aan de kant voor alles en iedereen.
Ik heb wel goed geslapen en werd best uitgerust wakker, maar ik ben nu al weer heel moe en ik hoofdpijn en ben duizelig. Vriend heeft repetitie, dus ik ben vanmiddag alleen.
zondag 6 februari 2011 om 16:26
Annemie, fijn dat je wat laat horen. Is het echt zo dat iedereen denkt alles aan je te kunnen vragen, of voelt het voor jou zo? Je leertempo kun je trainen, waarschijnlijk hoe langer je bezig bent met school, hoe sneller je de dingen weer gaat oppikken. Hou vol meis, wij steunen je!quote:abc schreef op 06 februari 2011 @ 13:59:
Ik ben nog steeds moe. Gisteravond tijdens/na het eten ben ik weer aardig ingestort en heb echt uren zitten huilen/schreeuwen en uiteindelijk ook rustig zitten praten. Ik ben inmiddels zo gewend aan het ongelukkig en moe zijn en altijd iets moeten dat ik het heel moeilijk vind om iets leuks voor mezelf te doen en niks te moeten. Volgens mijn vriend gun ik mezelf geen geluk en zet ik mezelf nog steeds aan de kant voor alles en iedereen.
Ik heb wel goed geslapen en werd best uitgerust wakker, maar ik ben nu al weer heel moe en ik hoofdpijn en ben duizelig. Vriend heeft repetitie, dus ik ben vanmiddag alleen.
Dat vind/vond ik ook moeilijk. Ik herinner me dat je een tijdje terug schreef dat je weer een beetje van de kleine dingen kon genieten, maar het lukt nu blijkbaar weer even niet. Ik merk zelf ook dat het met vallen en opstaan gaat. Een tijdje terug schreef ik zelf dat ik zo heerlijk met een boek op de bank zat, maar dat lukt me nu niet. Ik heb mijn boek al twee dagen niet aangeraakt. Geen rust.
Soms denk ik ook wel eens dat het voor mij/ons moeilijk is om uit dat ongelukkige gevoel te stappen, omdat dat onze veilige, bekende wereld is geworden en daarbuiten is het eng. Dus dat maakt het moeiijk om open te staan voor een beetje tevredenheid en geluk. Maar ooit zullen we toch moeten. Het kan toch niet zo zijn dat we het even hebben mogen voelen, heel eventjes, en dat het nu weer over is? Dat eventjes moet toch nog een keer kunnen komen? En dan liefst iets langer?
Draaierig, duizelig en hoofdpijn heb ik ook al een paar dagen. Beetje msselijk ook af en toe. Volgens mij is het een geniepig virusje ofzo. Nog meer reden om onderuit te zakken en niks te doen. Maar dat is wel moeilijk.
Ik heb vandaag mijn kledingkast opgeruimd. De helft staat bij het afval nu. Ondanks dat ik heel erg moe ben nu, is het wel een fijn gevoel. We hebben op internet gekeken wat zo ongeveer het aanbod is aan woningen. En we hebben besloten dat we dat in 2012 gaan realiseren. Wel heel erg leuk om naar uit te kijken.
Ik ben nog steeds moe. Gisteravond tijdens/na het eten ben ik weer aardig ingestort en heb echt uren zitten huilen/schreeuwen en uiteindelijk ook rustig zitten praten. Ik ben inmiddels zo gewend aan het ongelukkig en moe zijn en altijd iets moeten dat ik het heel moeilijk vind om iets leuks voor mezelf te doen en niks te moeten. Volgens mijn vriend gun ik mezelf geen geluk en zet ik mezelf nog steeds aan de kant voor alles en iedereen.
Ik heb wel goed geslapen en werd best uitgerust wakker, maar ik ben nu al weer heel moe en ik hoofdpijn en ben duizelig. Vriend heeft repetitie, dus ik ben vanmiddag alleen.
Dat vind/vond ik ook moeilijk. Ik herinner me dat je een tijdje terug schreef dat je weer een beetje van de kleine dingen kon genieten, maar het lukt nu blijkbaar weer even niet. Ik merk zelf ook dat het met vallen en opstaan gaat. Een tijdje terug schreef ik zelf dat ik zo heerlijk met een boek op de bank zat, maar dat lukt me nu niet. Ik heb mijn boek al twee dagen niet aangeraakt. Geen rust.
Soms denk ik ook wel eens dat het voor mij/ons moeilijk is om uit dat ongelukkige gevoel te stappen, omdat dat onze veilige, bekende wereld is geworden en daarbuiten is het eng. Dus dat maakt het moeiijk om open te staan voor een beetje tevredenheid en geluk. Maar ooit zullen we toch moeten. Het kan toch niet zo zijn dat we het even hebben mogen voelen, heel eventjes, en dat het nu weer over is? Dat eventjes moet toch nog een keer kunnen komen? En dan liefst iets langer?
Draaierig, duizelig en hoofdpijn heb ik ook al een paar dagen. Beetje msselijk ook af en toe. Volgens mij is het een geniepig virusje ofzo. Nog meer reden om onderuit te zakken en niks te doen. Maar dat is wel moeilijk.
Ik heb vandaag mijn kledingkast opgeruimd. De helft staat bij het afval nu. Ondanks dat ik heel erg moe ben nu, is het wel een fijn gevoel. We hebben op internet gekeken wat zo ongeveer het aanbod is aan woningen. En we hebben besloten dat we dat in 2012 gaan realiseren. Wel heel erg leuk om naar uit te kijken.
zondag 6 februari 2011 om 17:46
Af en toe kan ik ook wel genieten van kleine dingen, maar zodra ik dan weer heel erg moe ben, is het ook meteen weer helemaal mis (ook in mijn hoofd, dan word ik weer heel negatief). Gister was ik zo moe dat ik vanalles uit mijn handen liet vallen (heel handig ook de pan tijdens het afgieten van de aardappels, au) en als ik zo moe ben dan kan ik overal om huilen.
Voor mij is die vermoeidheid nu echt het grootste probleem. Of misschien zeg ik het verkeerd, het accepteren van de vermoeidheid is het grootste probleem. Ik heb vanmiddag allemaal youtube filmpjes zitten kijken over taarten en cupcakes maken en versieren en dat lijkt me zo leuk om te doen, maar dan moet ik eerst naar de stad om daar spullen voor te kopen en dat zie ik nu echt niet zitten.
De vorige keer vroeg mijn CSR coach of mijn vitamine b12 niveau in mijn bloed weleens getest was omdat vermoeidheid ook heel goed kan komen door een B12 tekort. Ik heb daar op gegoogled en heel veel klachten die ik dan vind die heb ik ook (oa. moe, duizelig en pijn in de heupen). Ik ga haar daar morgen nog eens naar vragen en dan misschien daarna toch maar eens naar de ha daarvoor. Maar aan de andere kant doet het er misschien niet zoveel toe waar het vandaan komt, ik zal er toch mee moeten leren omgaan en gewoon rust moeten nemen (dat zijn meer de woorden van mijn vriend en van de ba dan van mezelf hoor, ik vind de oorzaak wel belangrijk).
Halve kledingkast bij het afval? Heb je nog genoeg over nu of moet je nu nodig shoppen? Ik heb van de zomer mijn kledingkast uitgemest (6 vuilniszakken vol kleding weggedaan) en omdat ik toen niet dacht dat ik ooit nog zou gaan afvallen dus ook veel kleren weggedaan die ik toen niet aan kon, maar nu wel weer prima zou passen. Beetje jammer dus.
We komen ooit heus wel uit ons ongelukkige (en nu heel vertrouwde gevoel). Over een paar weken/maanden zal het andersom zijn, dan is het gelukkige, tevreden gevoel overheersend en zullen de ongelukkige dagen in de minderheid zijn. Op goede dagen ben ik daar van overtuigd en weet ik zeker dat het me gaat lukken, maar op slechte(re) dagen wil ik momenteel eigenlijk alleen maar weglopen van alles en iedereen en een paar dagen helemaal alleen zijn en niks moeten. Geen artsen, geen psychologen/coaches, geen fysio, geen boodschappen, niet koken, geen mensen om me heen, gewoon helemaal niks en de hele dag in de zon met een boekje/laptop en lekker drinken en eten binnen handbereik. Beetje de zonvakantie die Marriss nu heeft zeg maar.
Volgens mij vriend ontken ik mijn bo nog veel te vaak en ben ik opstandig en negatief. Ik denk dat hij wel gelijk heeft. Ik heb het gewoon nog steeds niet geaccepteerd en zolang dat niet zo is, blijft het extra moeilijk.
Voor mij is die vermoeidheid nu echt het grootste probleem. Of misschien zeg ik het verkeerd, het accepteren van de vermoeidheid is het grootste probleem. Ik heb vanmiddag allemaal youtube filmpjes zitten kijken over taarten en cupcakes maken en versieren en dat lijkt me zo leuk om te doen, maar dan moet ik eerst naar de stad om daar spullen voor te kopen en dat zie ik nu echt niet zitten.
De vorige keer vroeg mijn CSR coach of mijn vitamine b12 niveau in mijn bloed weleens getest was omdat vermoeidheid ook heel goed kan komen door een B12 tekort. Ik heb daar op gegoogled en heel veel klachten die ik dan vind die heb ik ook (oa. moe, duizelig en pijn in de heupen). Ik ga haar daar morgen nog eens naar vragen en dan misschien daarna toch maar eens naar de ha daarvoor. Maar aan de andere kant doet het er misschien niet zoveel toe waar het vandaan komt, ik zal er toch mee moeten leren omgaan en gewoon rust moeten nemen (dat zijn meer de woorden van mijn vriend en van de ba dan van mezelf hoor, ik vind de oorzaak wel belangrijk).
Halve kledingkast bij het afval? Heb je nog genoeg over nu of moet je nu nodig shoppen? Ik heb van de zomer mijn kledingkast uitgemest (6 vuilniszakken vol kleding weggedaan) en omdat ik toen niet dacht dat ik ooit nog zou gaan afvallen dus ook veel kleren weggedaan die ik toen niet aan kon, maar nu wel weer prima zou passen. Beetje jammer dus.
We komen ooit heus wel uit ons ongelukkige (en nu heel vertrouwde gevoel). Over een paar weken/maanden zal het andersom zijn, dan is het gelukkige, tevreden gevoel overheersend en zullen de ongelukkige dagen in de minderheid zijn. Op goede dagen ben ik daar van overtuigd en weet ik zeker dat het me gaat lukken, maar op slechte(re) dagen wil ik momenteel eigenlijk alleen maar weglopen van alles en iedereen en een paar dagen helemaal alleen zijn en niks moeten. Geen artsen, geen psychologen/coaches, geen fysio, geen boodschappen, niet koken, geen mensen om me heen, gewoon helemaal niks en de hele dag in de zon met een boekje/laptop en lekker drinken en eten binnen handbereik. Beetje de zonvakantie die Marriss nu heeft zeg maar.
Volgens mij vriend ontken ik mijn bo nog veel te vaak en ben ik opstandig en negatief. Ik denk dat hij wel gelijk heeft. Ik heb het gewoon nog steeds niet geaccepteerd en zolang dat niet zo is, blijft het extra moeilijk.
zondag 6 februari 2011 om 18:09
abc, ik herken heel erg wat je zegt. Ook ik vind het accepteren heel moeilijk. Ik weet ook niet zeker of die vermoeidheid echt het gevolg is van een burnout, misschien is het wel de reuma (alleen heb het eerder nog nooit zo gehad) of idd een b12 tekort (heb ik nu pas op geprikt, want ook ik herkende zoveel klachten).
Maar feit is dat het eigenlijk niet uitmaakt waar die vermoeidheid vandaan komt, maar hoe ga je ermee om, hoe accepteer je het? En ook de rest (in mijn geval). Pijn aan m'n handen, de hartkloppingen/misselijkheid (wel minder maar nog steeds te vaak aanwezig). Ik heb de afgelopen dagen/weken enorm in de put gezeten. Ook veel te veel zoekende (op internet) waar het vandaan zou kunnen komen.
Maar dat moet ik niet doen, ik moet het leren accepteren, dat is het allermoeilijkste denk ik in het hele proces.
Annemie, fijn dat het goed is gegaan, maar pas op jezelf he. Lekker uitrusten en jezelf goed in de gaten houden. Weet zeker dat je dat kan!
Maar feit is dat het eigenlijk niet uitmaakt waar die vermoeidheid vandaan komt, maar hoe ga je ermee om, hoe accepteer je het? En ook de rest (in mijn geval). Pijn aan m'n handen, de hartkloppingen/misselijkheid (wel minder maar nog steeds te vaak aanwezig). Ik heb de afgelopen dagen/weken enorm in de put gezeten. Ook veel te veel zoekende (op internet) waar het vandaan zou kunnen komen.
Maar dat moet ik niet doen, ik moet het leren accepteren, dat is het allermoeilijkste denk ik in het hele proces.
Annemie, fijn dat het goed is gegaan, maar pas op jezelf he. Lekker uitrusten en jezelf goed in de gaten houden. Weet zeker dat je dat kan!
zondag 6 februari 2011 om 18:53
ik heb zelf ernstig b12 tekort gehad en het kan heel veel ongemakken veroorzaken. Hartkloppingen, vermoeidheid, slapende/tintelende ledematen, ga zo maar door. Ik had het allemaal. Het is goed dat je het laat testen hoor, maar ik vind het ook allemaal klachten die ook ergens anders van kunnen komen. Hartkloppingen van hyperventilatie/stress, vermoeidheid van burnout, slapende ledematen van opgetrokken schoudertjes (van stress), enz.
Ik wil het zeker niet bagatelliseren hoor, en laten testen is een goed idee, maar de klachten die ik toen had, heb ik nu ook nog wel eens, en geloof mij, met mijn medicatie heb ik geen lage b12, dat is onmogelijk.
Ik heb een iets verhoogde TSH, dus dat is dan een afwijkende schildklierfunctie, mijn arts zegt dat ik me er niet druk om moet maken, maar dat we het wel in de gaten gaan houden omdat een schildklierafwijking familie is van diabetes en coeliakie, die ik beide al heb.
Dus ik tóch op internet, eerste symptoom dat ik vind: Depressie. God, wat zou dat goed uitkomen zeg. Kom maar met die schildkliermedicatie, dan ben ik van die rottige ellende af. En bijkomend voordeel: Ik heb het mezelf niet aangedaan, het is een oorzaak die mij dan is overkomen dus ik kan er ècht niks aan doen, ik ben niet zo stom geweest om me kapot te werken, het was gewoon mijn schildklier en daar kan ik niks aan doen en dus hoef ik ook niet aan mezelf te werken.
Natuurlijk is het dat niet. Maar je zou het zo graag geloven he, dat je met een pilletje (of een b12-spuit) van je ellende af bent.
Ik wil het zeker niet bagatelliseren hoor, en laten testen is een goed idee, maar de klachten die ik toen had, heb ik nu ook nog wel eens, en geloof mij, met mijn medicatie heb ik geen lage b12, dat is onmogelijk.
Ik heb een iets verhoogde TSH, dus dat is dan een afwijkende schildklierfunctie, mijn arts zegt dat ik me er niet druk om moet maken, maar dat we het wel in de gaten gaan houden omdat een schildklierafwijking familie is van diabetes en coeliakie, die ik beide al heb.
Dus ik tóch op internet, eerste symptoom dat ik vind: Depressie. God, wat zou dat goed uitkomen zeg. Kom maar met die schildkliermedicatie, dan ben ik van die rottige ellende af. En bijkomend voordeel: Ik heb het mezelf niet aangedaan, het is een oorzaak die mij dan is overkomen dus ik kan er ècht niks aan doen, ik ben niet zo stom geweest om me kapot te werken, het was gewoon mijn schildklier en daar kan ik niks aan doen en dus hoef ik ook niet aan mezelf te werken.
Natuurlijk is het dat niet. Maar je zou het zo graag geloven he, dat je met een pilletje (of een b12-spuit) van je ellende af bent.
zondag 6 februari 2011 om 19:09
Als eerste dank jullie wel voor de lieve woorden. Gelukkig gaat het vandaag weer al veel beter dan gisteren. Lekker rustig aan gedaan en gelukkig geen verplichtingen vandaag. Ik heb er weer zin in om morgen weer naar school te gaan.
Abc: Jammer dat het even niet zo lekker gaat. Dat b12 tekort heb ik ook gehad, en het is voor mij echt een omslagpunt geweest.
Ik heb er wel moeite voor moeten doen om de ha te overtuigen, want op het labforulier stond een onderwaarde van 133, die van mij was 148, dus officieel niet echt te laag. Ik had echter op het b12 forum zitten lezen dat waardes onder de 200 echt serieuze klachten konden veroorzaken en dat het per mens een beetje verschillend is.
Dus toch gevraagd of ik mocht gaan spuiten, dat was uiteindlijk goed, gedurende zes weken twee keer per week een injectie, maar ik ben er enorm van opgeknapt.
Lief: Een halve kledingkast weggegooid? Krijg je daar geen spijt van? Wel een superleuk vooruitzicht om voor een ander huis te gaan. Dat stukje geluk en tevredenheid komt voor jou ook echt weer wel hoor, maar het heeft tijd nodig. Heel veel tijd, maar uiteindlijk komt het goed hoor.
5x5: Jammer dat je zoveel last hebt van je handen, ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om het te accepteren, toch zit er niets anders op. Het er tegen vechten kost je alleen maar meer energie. Maar ik realiseer me wel dat ik dat nu heel makkelijk hier neerzet hoor. Probeer je te realiseren dat de boosheid en frustraties die je nu voelt, over de vermoeidheid de pijn, en de dingen die je niet meer kan, eigenlijk een grote berg verdriet is. Alleen kan je vaak meer met boosheid dan met verdriet. Verdriet kan je er alleen maar laten zijn, en helaas meis is dat de enige manier om het te kunnen accepteren. Als je het er laat zijn, wordt het vanzelf minder.
Zoeken op internet moet je niet teveel doen hoor, want dan maak je alleen jezelf gek.
Toffe: hoe is het met jou en je dochter?
Zonnestraal: Hoe is het met je?
Toch vreemd dat marriss er niet is he, ik hoop zo dat ze een fijne vakantie heeft.
Abc: Jammer dat het even niet zo lekker gaat. Dat b12 tekort heb ik ook gehad, en het is voor mij echt een omslagpunt geweest.
Ik heb er wel moeite voor moeten doen om de ha te overtuigen, want op het labforulier stond een onderwaarde van 133, die van mij was 148, dus officieel niet echt te laag. Ik had echter op het b12 forum zitten lezen dat waardes onder de 200 echt serieuze klachten konden veroorzaken en dat het per mens een beetje verschillend is.
Dus toch gevraagd of ik mocht gaan spuiten, dat was uiteindlijk goed, gedurende zes weken twee keer per week een injectie, maar ik ben er enorm van opgeknapt.
Lief: Een halve kledingkast weggegooid? Krijg je daar geen spijt van? Wel een superleuk vooruitzicht om voor een ander huis te gaan. Dat stukje geluk en tevredenheid komt voor jou ook echt weer wel hoor, maar het heeft tijd nodig. Heel veel tijd, maar uiteindlijk komt het goed hoor.
5x5: Jammer dat je zoveel last hebt van je handen, ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om het te accepteren, toch zit er niets anders op. Het er tegen vechten kost je alleen maar meer energie. Maar ik realiseer me wel dat ik dat nu heel makkelijk hier neerzet hoor. Probeer je te realiseren dat de boosheid en frustraties die je nu voelt, over de vermoeidheid de pijn, en de dingen die je niet meer kan, eigenlijk een grote berg verdriet is. Alleen kan je vaak meer met boosheid dan met verdriet. Verdriet kan je er alleen maar laten zijn, en helaas meis is dat de enige manier om het te kunnen accepteren. Als je het er laat zijn, wordt het vanzelf minder.
Zoeken op internet moet je niet teveel doen hoor, want dan maak je alleen jezelf gek.
Toffe: hoe is het met jou en je dochter?
Zonnestraal: Hoe is het met je?
Toch vreemd dat marriss er niet is he, ik hoop zo dat ze een fijne vakantie heeft.
zondag 6 februari 2011 om 19:16
Ik heb nog heel veel kleren over hoor. Het punt is dat ik me aan kleding kan hechten. Dat ene ooit zo mooie T-shirt dat allang verwassen is, of die mooie broek die ik al heel lang niet meer aan kan. Of die blouse die ik bewaar voor sollicitaties, maar die al jaren niet meer bij de tijd is. Handige dikke truien voor mijn hobby, stuk of 7, die ik anders nooit aan heb omdat ze veel te dik zijn.
Sokken heb ik enorm uitgedund. Panties omdat ik die bijna niet meer draag (ik heb er nu nog maar 15 over, want ze zijn zo leuk, haha).
Sokken heb ik enorm uitgedund. Panties omdat ik die bijna niet meer draag (ik heb er nu nog maar 15 over, want ze zijn zo leuk, haha).
zondag 6 februari 2011 om 21:42
quote:lief_29 schreef op 06 februari 2011 @ 18:53:
ik heb zelf ernstig b12 tekort gehad en het kan heel veel ongemakken veroorzaken. Hartkloppingen, vermoeidheid, slapende/tintelende ledematen, ga zo maar door. Ik had het allemaal. Het is goed dat je het laat testen hoor, maar ik vind het ook allemaal klachten die ook ergens anders van kunnen komen. Hartkloppingen van hyperventilatie/stress, vermoeidheid van burnout, slapende ledematen van opgetrokken schoudertjes (van stress), enz.
Ik wil het zeker niet bagatelliseren hoor, en laten testen is een goed idee, maar de klachten die ik toen had, heb ik nu ook nog wel eens, en geloof mij, met mijn medicatie heb ik geen lage b12, dat is onmogelijk.
Ik heb een iets verhoogde TSH, dus dat is dan een afwijkende schildklierfunctie, mijn arts zegt dat ik me er niet druk om moet maken, maar dat we het wel in de gaten gaan houden omdat een schildklierafwijking familie is van diabetes en coeliakie, die ik beide al heb.
Dus ik tóch op internet, eerste symptoom dat ik vind: Depressie. God, wat zou dat goed uitkomen zeg. Kom maar met die schildkliermedicatie, dan ben ik van die rottige ellende af. En bijkomend voordeel: Ik heb het mezelf niet aangedaan, het is een oorzaak die mij dan is overkomen dus ik kan er ècht niks aan doen, ik ben niet zo stom geweest om me kapot te werken, het was gewoon mijn schildklier en daar kan ik niks aan doen en dus hoef ik ook niet aan mezelf te werken.
Natuurlijk is het dat niet. Maar je zou het zo graag geloven he, dat je met een pilletje (of een b12-spuit) van je ellende af bent.
Je hebt zo gelijk. Ik wil heel graag een lichamelijke oorzaak, dan is het mijn schuld namelijk niet en is het met wat extra medicijnen (voor een groot deel) opgelost.
Tuurlijk weet ik wel dat het niet zo werkt, maar toch hoop ik het en wil ik het in ieder geval laten uitsluiten zodat ik mezelf daar niet gek mee kan maken.
ik heb zelf ernstig b12 tekort gehad en het kan heel veel ongemakken veroorzaken. Hartkloppingen, vermoeidheid, slapende/tintelende ledematen, ga zo maar door. Ik had het allemaal. Het is goed dat je het laat testen hoor, maar ik vind het ook allemaal klachten die ook ergens anders van kunnen komen. Hartkloppingen van hyperventilatie/stress, vermoeidheid van burnout, slapende ledematen van opgetrokken schoudertjes (van stress), enz.
Ik wil het zeker niet bagatelliseren hoor, en laten testen is een goed idee, maar de klachten die ik toen had, heb ik nu ook nog wel eens, en geloof mij, met mijn medicatie heb ik geen lage b12, dat is onmogelijk.
Ik heb een iets verhoogde TSH, dus dat is dan een afwijkende schildklierfunctie, mijn arts zegt dat ik me er niet druk om moet maken, maar dat we het wel in de gaten gaan houden omdat een schildklierafwijking familie is van diabetes en coeliakie, die ik beide al heb.
Dus ik tóch op internet, eerste symptoom dat ik vind: Depressie. God, wat zou dat goed uitkomen zeg. Kom maar met die schildkliermedicatie, dan ben ik van die rottige ellende af. En bijkomend voordeel: Ik heb het mezelf niet aangedaan, het is een oorzaak die mij dan is overkomen dus ik kan er ècht niks aan doen, ik ben niet zo stom geweest om me kapot te werken, het was gewoon mijn schildklier en daar kan ik niks aan doen en dus hoef ik ook niet aan mezelf te werken.
Natuurlijk is het dat niet. Maar je zou het zo graag geloven he, dat je met een pilletje (of een b12-spuit) van je ellende af bent.
Je hebt zo gelijk. Ik wil heel graag een lichamelijke oorzaak, dan is het mijn schuld namelijk niet en is het met wat extra medicijnen (voor een groot deel) opgelost.
Tuurlijk weet ik wel dat het niet zo werkt, maar toch hoop ik het en wil ik het in ieder geval laten uitsluiten zodat ik mezelf daar niet gek mee kan maken.
zondag 6 februari 2011 om 21:52
Annemie, goed dat je je weer beter voelt en dat je zin hebt in een nieuwe schooldag. Dat geeft toch aan dat je herstelvermogen weer een aardig stuk richting normaal gaat.
5x5, accepteren is en blijft inderdaad het allermoeilijkste nu vind ik. Zolang je niet geaccepteerd hebt dat je ziek bent, blijf je vechten tegen die ziekte ipv dat je je eraan aanpast.
Lief, de helft weggooien en dan nog 15 panty's over. Dan had je ook wel een aardige voorraad. Als ik de helft van mijn panty's weggooi dan heb ik er één over . Ik heb ook wel een aantal dingen die ik nooit (meer) aan heb en toch bewaar.
Morgen:
Ik moet naar CSR
Ik moet naar de fysio
Ik moet wil boodschappen doen
Ik zou de was kunnen op vouwen en nog een was kunnen wassen en ophangen.
Ik hoop dat mijn hoofdpijn morgen wat minder is, ik had vandaag echt geen puf om de deur uit te gaan en morgen moet ik drie keer eruit.
5x5, accepteren is en blijft inderdaad het allermoeilijkste nu vind ik. Zolang je niet geaccepteerd hebt dat je ziek bent, blijf je vechten tegen die ziekte ipv dat je je eraan aanpast.
Lief, de helft weggooien en dan nog 15 panty's over. Dan had je ook wel een aardige voorraad. Als ik de helft van mijn panty's weggooi dan heb ik er één over . Ik heb ook wel een aantal dingen die ik nooit (meer) aan heb en toch bewaar.
Morgen:
Ik moet naar CSR
Ik moet naar de fysio
Ik moet wil boodschappen doen
Ik zou de was kunnen op vouwen en nog een was kunnen wassen en ophangen.
Ik hoop dat mijn hoofdpijn morgen wat minder is, ik had vandaag echt geen puf om de deur uit te gaan en morgen moet ik drie keer eruit.
zondag 6 februari 2011 om 22:06
quote:abc schreef op 06 februari 2011 @ 21:42:
[...]
Je hebt zo gelijk. Ik wil heel graag een lichamelijke oorzaak, dan is het mijn schuld namelijk niet en is het met wat extra medicijnen (voor een groot deel) opgelost.
Tuurlijk weet ik wel dat het niet zo werkt, maar toch hoop ik het en wil ik het in ieder geval laten uitsluiten zodat ik mezelf daar niet gek mee kan maken.Precies, dat heb ik op het moment ook. Maar ik weet het...zo werkt het niet. Een deel zit in m'n hoofd, ik moet leren grenzen stellen, accepteren en toegeven aan de situatie. Niet blijven vechten om de dingen die ik voel.
[...]
Je hebt zo gelijk. Ik wil heel graag een lichamelijke oorzaak, dan is het mijn schuld namelijk niet en is het met wat extra medicijnen (voor een groot deel) opgelost.
Tuurlijk weet ik wel dat het niet zo werkt, maar toch hoop ik het en wil ik het in ieder geval laten uitsluiten zodat ik mezelf daar niet gek mee kan maken.Precies, dat heb ik op het moment ook. Maar ik weet het...zo werkt het niet. Een deel zit in m'n hoofd, ik moet leren grenzen stellen, accepteren en toegeven aan de situatie. Niet blijven vechten om de dingen die ik voel.
zondag 6 februari 2011 om 22:11
quote:lief_29 schreef op 06 februari 2011 @ 18:53:
ik heb zelf ernstig b12 tekort gehad en het kan heel veel ongemakken veroorzaken. Hartkloppingen, vermoeidheid, slapende/tintelende ledematen, ga zo maar door. Ik had het allemaal. Het is goed dat je het laat testen hoor, maar ik vind het ook allemaal klachten die ook ergens anders van kunnen komen. Hartkloppingen van hyperventilatie/stress, vermoeidheid van burnout, slapende ledematen van opgetrokken schoudertjes (van stress), enz.
Ik wil het zeker niet bagatelliseren hoor, en laten testen is een goed idee, maar de klachten die ik toen had, heb ik nu ook nog wel eens, en geloof mij, met mijn medicatie heb ik geen lage b12, dat is onmogelijk.
Ik heb een iets verhoogde TSH, dus dat is dan een afwijkende schildklierfunctie, mijn arts zegt dat ik me er niet druk om moet maken, maar dat we het wel in de gaten gaan houden omdat een schildklierafwijking familie is van diabetes en coeliakie, die ik beide al heb.
Dus ik tóch op internet, eerste symptoom dat ik vind: Depressie. God, wat zou dat goed uitkomen zeg. Kom maar met die schildkliermedicatie, dan ben ik van die rottige ellende af. En bijkomend voordeel: Ik heb het mezelf niet aangedaan, het is een oorzaak die mij dan is overkomen dus ik kan er ècht niks aan doen, ik ben niet zo stom geweest om me kapot te werken, het was gewoon mijn schildklier en daar kan ik niks aan doen en dus hoef ik ook niet aan mezelf te werken.
Natuurlijk is het dat niet. Maar je zou het zo graag geloven he, dat je met een pilletje (of een b12-spuit) van je ellende af bent.idd, dat hopen op een lichamelijke oorzaak, dan hoef je de schuld niet bij jezelf te zoeken. Dat is waar ik op het moment tegen aanloop. Ik heb vanavond een heel emotioneel gesprek gehad met m'n schoonouders en manlief, er kwam zoveel verdriet en frustratie uit over de situatie, mezelf, het feit dat ik er zo moeilijk mee om ga op het moment. Het heeft wel opgelucht, en we hebben er echt goed over kunnen praten met elkaar. Echt geweldige, lieve mensen zijn het met een goed hart!
ik heb zelf ernstig b12 tekort gehad en het kan heel veel ongemakken veroorzaken. Hartkloppingen, vermoeidheid, slapende/tintelende ledematen, ga zo maar door. Ik had het allemaal. Het is goed dat je het laat testen hoor, maar ik vind het ook allemaal klachten die ook ergens anders van kunnen komen. Hartkloppingen van hyperventilatie/stress, vermoeidheid van burnout, slapende ledematen van opgetrokken schoudertjes (van stress), enz.
Ik wil het zeker niet bagatelliseren hoor, en laten testen is een goed idee, maar de klachten die ik toen had, heb ik nu ook nog wel eens, en geloof mij, met mijn medicatie heb ik geen lage b12, dat is onmogelijk.
Ik heb een iets verhoogde TSH, dus dat is dan een afwijkende schildklierfunctie, mijn arts zegt dat ik me er niet druk om moet maken, maar dat we het wel in de gaten gaan houden omdat een schildklierafwijking familie is van diabetes en coeliakie, die ik beide al heb.
Dus ik tóch op internet, eerste symptoom dat ik vind: Depressie. God, wat zou dat goed uitkomen zeg. Kom maar met die schildkliermedicatie, dan ben ik van die rottige ellende af. En bijkomend voordeel: Ik heb het mezelf niet aangedaan, het is een oorzaak die mij dan is overkomen dus ik kan er ècht niks aan doen, ik ben niet zo stom geweest om me kapot te werken, het was gewoon mijn schildklier en daar kan ik niks aan doen en dus hoef ik ook niet aan mezelf te werken.
Natuurlijk is het dat niet. Maar je zou het zo graag geloven he, dat je met een pilletje (of een b12-spuit) van je ellende af bent.idd, dat hopen op een lichamelijke oorzaak, dan hoef je de schuld niet bij jezelf te zoeken. Dat is waar ik op het moment tegen aanloop. Ik heb vanavond een heel emotioneel gesprek gehad met m'n schoonouders en manlief, er kwam zoveel verdriet en frustratie uit over de situatie, mezelf, het feit dat ik er zo moeilijk mee om ga op het moment. Het heeft wel opgelucht, en we hebben er echt goed over kunnen praten met elkaar. Echt geweldige, lieve mensen zijn het met een goed hart!
maandag 7 februari 2011 om 10:41
5x5, fijn dat je zo goed met je man en schoonouders gepraat hebt. Een goed gesprek is zo nuttig. Heb je goed geslapen vannacht?
Ik heb goed geslapen en werd redelijk uitgerust wakker vanmorgen. Merk nu al wel weer dat ik echt geen energie heb, maar goed het is al beter dan het was de afgelopen dagen.
Ik ga maar eens wat nuttigs doen zo.
Ik heb goed geslapen en werd redelijk uitgerust wakker vanmorgen. Merk nu al wel weer dat ik echt geen energie heb, maar goed het is al beter dan het was de afgelopen dagen.
Ik ga maar eens wat nuttigs doen zo.
maandag 7 februari 2011 om 12:38
Het nuttige is gelukt (o.a. de was). Nu even op de bank met een broodje en de laptop. Straks naar CSR en op de terugweg even langs de supermarkt.
Hoe doen jullie het met eten als je 's avonds sport? Ik moet vanavond van zes tot zeven sporten en vind het lastig hoe ik dat moet doen met eten. Vorige week heb ik voor die tijd een Snelle Jelle genomen en had vriend het eten klaar toen ik thuis kwam. Dat vond ik best handig, maar vanavond is mijn vriend pas laat thuis en zal ik dus zelf voor mijn eten moeten zorgen. Ben er nog niet uit of ik nou voor of na het sporten moet gaan eten en wat dat dan moet zijn.
Hoe doen jullie het met eten als je 's avonds sport? Ik moet vanavond van zes tot zeven sporten en vind het lastig hoe ik dat moet doen met eten. Vorige week heb ik voor die tijd een Snelle Jelle genomen en had vriend het eten klaar toen ik thuis kwam. Dat vond ik best handig, maar vanavond is mijn vriend pas laat thuis en zal ik dus zelf voor mijn eten moeten zorgen. Ben er nog niet uit of ik nou voor of na het sporten moet gaan eten en wat dat dan moet zijn.
maandag 7 februari 2011 om 13:08
Wij zorgen meestal in het weekend dat we wat extra's klaarmaken zodat we 1 of 2 x in de week zowiezo niet hoeven te koken. Vanavond ook, dan wil ik ook even weg (dansen) en dan hebben we wat makkelijks. Ik eet altijd wel voor ik wegga, maar ik ga pas rond half 8/8 weg.
Slapen ging wel beter dan de voorgaande nachten, dus ik werd wel uitgeruster wakker. Heb vanochtend voor mijn doen wel aardig wat gedaan (was ophangen, nieuwe was in de machine en was opgeruimd. Ga vanmiddag niks meer doen want ik heb erg last van m'n handen en ben nu wel weer moe. Maar voel me beter dan de afgelopen dagen!
Slapen ging wel beter dan de voorgaande nachten, dus ik werd wel uitgeruster wakker. Heb vanochtend voor mijn doen wel aardig wat gedaan (was ophangen, nieuwe was in de machine en was opgeruimd. Ga vanmiddag niks meer doen want ik heb erg last van m'n handen en ben nu wel weer moe. Maar voel me beter dan de afgelopen dagen!
maandag 7 februari 2011 om 13:37
Fijn dat jullie weer een beetje lijken bij te komen.
Ik eet eigenlijk altijd vóór het sporten, maar dat komt door de diabetes, zonder eten red ik het gewoon niet. Meestal doe ik dan een boterham ofzo, in ieder geval geen kool. Of een lichte pasta. En omdat de avond dan zo lang wordt, bij thuiskomst nog iets, ik streef naar een appel ofzo, maar het wordt ook wel eens een stuk(je) kaas. Moet ik tot mijn schande bekennen.
Gelukkig valt sport nu van 20.00 tot 21.00, dat is voor mij veel gunstiger. Je avond is wel helemaal weg, maar met eten is het vrij normaal.
Heb vanochtend gewerkt. Voelde me tevreden toen ik wegging, was ook lekker bezig. Heb een overleg bijgewoond, merk wel dat ik er wat hoofdpijn van krijg, het is erg veel informatie in een uurtje.
Kort maar goed contact gehad met lg ook, over inhoudelijk maar ook over discussiepunten vwb re-integratie. Wie weet, wordt het ooit nog wat.
Ik wil/moet boodschappen doen want manlief redt het niet
Ik wil even bellen over een garantiedingetje
Ik zou de was kunnen opvouwen.
Ik eet eigenlijk altijd vóór het sporten, maar dat komt door de diabetes, zonder eten red ik het gewoon niet. Meestal doe ik dan een boterham ofzo, in ieder geval geen kool. Of een lichte pasta. En omdat de avond dan zo lang wordt, bij thuiskomst nog iets, ik streef naar een appel ofzo, maar het wordt ook wel eens een stuk(je) kaas. Moet ik tot mijn schande bekennen.
Gelukkig valt sport nu van 20.00 tot 21.00, dat is voor mij veel gunstiger. Je avond is wel helemaal weg, maar met eten is het vrij normaal.
Heb vanochtend gewerkt. Voelde me tevreden toen ik wegging, was ook lekker bezig. Heb een overleg bijgewoond, merk wel dat ik er wat hoofdpijn van krijg, het is erg veel informatie in een uurtje.
Kort maar goed contact gehad met lg ook, over inhoudelijk maar ook over discussiepunten vwb re-integratie. Wie weet, wordt het ooit nog wat.
Ik wil/moet boodschappen doen want manlief redt het niet
Ik wil even bellen over een garantiedingetje
Ik zou de was kunnen opvouwen.
maandag 7 februari 2011 om 15:54
Fijn dat de ochtend werken goed ging, lief!
Ik werd vanmiddag gebeld door het kdv, de jongste is ziek. Hij heeft koorts, is snotterig, en stiller dan normaal. Heb 'm net gehaald. Nu zitten we samen op de bank dvd'tje te kijken.
Morgen hou ik 'm dus lekker thuis, maar manlief heeft een vrije dag genomen, zodat ik zelf naar het ziekenhuis kan en verder rustig aan kan doen. Eigenlijk zou hij naar m'n schoonmoeder gaan, maar vind het eigenlijk helemaal niet erg dat ik 'm zelf weer om me heen heb. Heb de kinderen de laatste weken veel te veel gemist, maar ja, was ook even een noodoplossing.
Ik werd vanmiddag gebeld door het kdv, de jongste is ziek. Hij heeft koorts, is snotterig, en stiller dan normaal. Heb 'm net gehaald. Nu zitten we samen op de bank dvd'tje te kijken.
Morgen hou ik 'm dus lekker thuis, maar manlief heeft een vrije dag genomen, zodat ik zelf naar het ziekenhuis kan en verder rustig aan kan doen. Eigenlijk zou hij naar m'n schoonmoeder gaan, maar vind het eigenlijk helemaal niet erg dat ik 'm zelf weer om me heen heb. Heb de kinderen de laatste weken veel te veel gemist, maar ja, was ook even een noodoplossing.
maandag 7 februari 2011 om 20:20
Heerlijk Lief dat je zo'n goed gevoel over hebt gehouden aan het werken vanmorgen. Hopelijk blijft je baas zo menselijk en wordt het vanaf nu alleen maar beter.
Hoe is het nu met je zoon, 5x5? Krijg jij morgen de uitslag van je holteronderzoek?
Toffe, hoe is het met de griep?
Zonnestraaltje, hoe was jou weekend?
Was het leuk op school vandaag, Annemie?
Ik heb mezelf weer een beetje overschat vandaag. Vanmorgen bezig geweest met de was, vanmiddag CSR, boodschappen, nog meer was en sporten. Op het moment dat ik in de kleedkamer van het sporten even tot stilstand kwam, had ik eigenlijk wel spijt dat ik gegaan was. Energie was eigenlijk wel op. Volgens fysio was ik erg bleek en moest ik heel erg voorzichtig doen. Zo'n griepje hakt er bij mij nu heel erg in. Longen doen ook nog niet helemaal wat het moet zijn, dus ik heb heel weinig gedaan en ik ben blij dat ik nu weer zit en niks meer hoef. Ik moet alleen nog één was ophangen, maar die neem ik gewoon pas mee naar boven als ik naar bed ga, ik heb geen zin om een keer extra naar boven te gaan vandaag.
Bij CSR een goede oefening gehad geloof ik. Ik moet het even laten bezinken en dan vertel ik er nog wel even over. Ik zou ook nog een extra oefening in de mail krijgen, ik ben benieuwd.
Hoe is het nu met je zoon, 5x5? Krijg jij morgen de uitslag van je holteronderzoek?
Toffe, hoe is het met de griep?
Zonnestraaltje, hoe was jou weekend?
Was het leuk op school vandaag, Annemie?
Ik heb mezelf weer een beetje overschat vandaag. Vanmorgen bezig geweest met de was, vanmiddag CSR, boodschappen, nog meer was en sporten. Op het moment dat ik in de kleedkamer van het sporten even tot stilstand kwam, had ik eigenlijk wel spijt dat ik gegaan was. Energie was eigenlijk wel op. Volgens fysio was ik erg bleek en moest ik heel erg voorzichtig doen. Zo'n griepje hakt er bij mij nu heel erg in. Longen doen ook nog niet helemaal wat het moet zijn, dus ik heb heel weinig gedaan en ik ben blij dat ik nu weer zit en niks meer hoef. Ik moet alleen nog één was ophangen, maar die neem ik gewoon pas mee naar boven als ik naar bed ga, ik heb geen zin om een keer extra naar boven te gaan vandaag.
Bij CSR een goede oefening gehad geloof ik. Ik moet het even laten bezinken en dan vertel ik er nog wel even over. Ik zou ook nog een extra oefening in de mail krijgen, ik ben benieuwd.
maandag 7 februari 2011 om 21:19
Hoi,
jeetje ben zo ziek als een hond, flinke griep.
beide dochters ook dus we kunnen onze lol op.
vandaag werken en psych, kreeg beetje op mn kop van psych dat ik met koorts ben gaan werken en dat ik mijn grenzen echt moet gaan aangeven anders ben ik zo terug bij af..ik vind het zo moeilijk...was vorige week ook al 2 dagen niet geweest en ik vond gewoon dat ik vandaag echt moest gaan , tis maar 2 uurtjes...
maar goed hij heeft wel gelijk, moet echt aan mezelf dneken.
nu hoef ik 2 dagen helemaal niets....en dan hopen dat ik donderdag wat opgeknapt ben, want dan is er een vergadering waar ik graag naar toe zou willen.
ik heb niet bij gelezen en heb echt geen puf nu..
ik hoop dat het met iedereen redelijk/goed gaat
jeetje ben zo ziek als een hond, flinke griep.
beide dochters ook dus we kunnen onze lol op.
vandaag werken en psych, kreeg beetje op mn kop van psych dat ik met koorts ben gaan werken en dat ik mijn grenzen echt moet gaan aangeven anders ben ik zo terug bij af..ik vind het zo moeilijk...was vorige week ook al 2 dagen niet geweest en ik vond gewoon dat ik vandaag echt moest gaan , tis maar 2 uurtjes...
maar goed hij heeft wel gelijk, moet echt aan mezelf dneken.
nu hoef ik 2 dagen helemaal niets....en dan hopen dat ik donderdag wat opgeknapt ben, want dan is er een vergadering waar ik graag naar toe zou willen.
ik heb niet bij gelezen en heb echt geen puf nu..
ik hoop dat het met iedereen redelijk/goed gaat
