Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 1 september 2010 om 16:28
Ik zag trouwens dat Kanga iets had gevraagd over sporten en bewegen. Het heeft mij jaren gekost om te kunnen sporten omdat ik het leuk vind en niet om calorieën te verbranden of compenseren.
Ik sport nu voor 99% omdat ik het leuk vind, maar als ik heel eerlijk ben dan is er toch dat ene procentje dat toch een beetje opgelucht is dat er flink wat calorieën verbruikt worden. Ik weet overigens niet of dit echt heel vreemd of "ziek" is, ik ervaar het in ieder geval niet zo en heb wel plezier in het sporten.
Vroeger vond ik het sporten minder leuk omdat ik "moest" (energie verbranden). Ik moest calorieën verbranden, ik moest keihard sporten. Als ik niet keihard had gesport voelde ik me waardeloos en mislukt. Nu sport ik soms heel hard en soms minder hard. Ik kan prima gewoon een minder dag hebben of geen zin en heb geen last van vervelende gevoelens of gedachten daarover.
Ik sport nu voor 99% omdat ik het leuk vind, maar als ik heel eerlijk ben dan is er toch dat ene procentje dat toch een beetje opgelucht is dat er flink wat calorieën verbruikt worden. Ik weet overigens niet of dit echt heel vreemd of "ziek" is, ik ervaar het in ieder geval niet zo en heb wel plezier in het sporten.
Vroeger vond ik het sporten minder leuk omdat ik "moest" (energie verbranden). Ik moest calorieën verbranden, ik moest keihard sporten. Als ik niet keihard had gesport voelde ik me waardeloos en mislukt. Nu sport ik soms heel hard en soms minder hard. Ik kan prima gewoon een minder dag hebben of geen zin en heb geen last van vervelende gevoelens of gedachten daarover.
woensdag 1 september 2010 om 16:32
Pelikaan, die herkenbaarheid vind ik zo fijn. En gewoon over dit soort dingen kunnen praten en weten dat jullie het snappen. Ik hoef hier niks uit te leggen, want ik weet dat jullie het herkennen en ik kan toch een beetje mijn ei kwijt.
Als ik over dit soort dingen met andere in mijn "gewone" leven zou praten weet ik zeker dat niemand me zou begrijpen. Dan zou ik alles moeten uitleggen en dan weet ik dat ze het nog steeds niet zouden snappen. En bovendien wil je niet dat iedereen dit soort dingen weet, vooral als ze er niks mee kunnen. In het gewon leven ben ik liefst gewoon normaal, want zo ben ik nu ook.
Maarja....het verleden neem je toch mee en er zijn nog best veel dingen die ik moet verwerken. Ik heb toch wel minstens elke dag een keertje dat ik me dik voel. Ik moet ook leren omgaan met de gevoelens en gedachten die ik vroeger wegstopte in de eetstoornis en dat is ook niet altijd makkelijk. Maar ik wil het ook niet aan iedereen kwijt, dan word je zo weer "het meisje met..." maar dat ben ik niet meer! Niet iedereen hoeft alles te weten.
Het is overigens niet zo dat ik het er nooit over heb, soms komt het zo ter spraken en er zijn mensen die meer weten dan anderen. Maar echt structureel bespreken of iemand die altijd alles van me weet, iemand die altijd weet wat er precies speelt, dat is er niet. En het uitleggen....pff...ik zou niet weten waar ik moest beginnen! Maar hier hoeft dat niet
Als ik over dit soort dingen met andere in mijn "gewone" leven zou praten weet ik zeker dat niemand me zou begrijpen. Dan zou ik alles moeten uitleggen en dan weet ik dat ze het nog steeds niet zouden snappen. En bovendien wil je niet dat iedereen dit soort dingen weet, vooral als ze er niks mee kunnen. In het gewon leven ben ik liefst gewoon normaal, want zo ben ik nu ook.
Maarja....het verleden neem je toch mee en er zijn nog best veel dingen die ik moet verwerken. Ik heb toch wel minstens elke dag een keertje dat ik me dik voel. Ik moet ook leren omgaan met de gevoelens en gedachten die ik vroeger wegstopte in de eetstoornis en dat is ook niet altijd makkelijk. Maar ik wil het ook niet aan iedereen kwijt, dan word je zo weer "het meisje met..." maar dat ben ik niet meer! Niet iedereen hoeft alles te weten.
Het is overigens niet zo dat ik het er nooit over heb, soms komt het zo ter spraken en er zijn mensen die meer weten dan anderen. Maar echt structureel bespreken of iemand die altijd alles van me weet, iemand die altijd weet wat er precies speelt, dat is er niet. En het uitleggen....pff...ik zou niet weten waar ik moest beginnen! Maar hier hoeft dat niet
woensdag 1 september 2010 om 22:04
Indigo, weer helemaal eens. Die herkenbaarheid, niet uit hoeven leggen wat je van binnen allemaal voelt, fases herkennen, ook bij anderen: het geeft gewoon het gevoel, hey, ik ben niet alleen met m'n issues 
En dan zonder vals sentiment, wat ik heel prettig vind.
Uitleggen..ik heb het wel geprobeerd, maar hoe je het ook probeert te zeggen, je kunt nooit overbrengen hoe het nou precies is. Zeker voor mannen is een eetstoornis heel ongrijpbaar. En daarom is het hier inderdaad zo fijn. Je hoeft het niet uit te leggen, want men (her)kent het.
En dan zonder vals sentiment, wat ik heel prettig vind. Uitleggen..ik heb het wel geprobeerd, maar hoe je het ook probeert te zeggen, je kunt nooit overbrengen hoe het nou precies is. Zeker voor mannen is een eetstoornis heel ongrijpbaar. En daarom is het hier inderdaad zo fijn. Je hoeft het niet uit te leggen, want men (her)kent het.
vrijdag 3 september 2010 om 22:16
Met mij gaat het goed!
Slapen gaat beter (even afkloppen), werken gaat superlekker, eten gaat niet slecht. Ik kom alweer een paar weken niet aan. Dat is eigenlijk niet helemaal goed natuurlijk, maar ik werk wel hartstikke hard. Op zich is het dus al fijn dat ik daardoor niet ben afgevallen. In het verleden werkte ik veel minder, maar lukte het me niet op gewicht te blijven. Nu wel. Een stap in de goede richting dus.
Van de ortho heb ik niets meer gehoord. (Pelikaan, jou heb ik dit hele verhaal al gemaild, dus sla dit stuk maar over )
Ik vind het raar dat hij heeft gezegd dat hij nadenkt, maar verder niets meer laat horen. Moet zeggen dat mijn animo om daar mee te draaien daardoor wel wat is afgezakt. Ik heb het onwijs naar m'n zin op mijn werk, dus heb nu zoiets van: graag of niet. In m'n hart wil ik het nog steeds wel hoor, maar een beetje begrip heb ik toch echt nodig. Want ik ben er gewoon nog niet....
Nou ja, ik ben in ieder geval blij dat ik me zo goed voel. Vooral op m'n werk ben ik zo happy als wat. De waardering die ik er krijg, doet me zo ontzettend groeien. Geestelijk dan hè. Nu nog lichamelijk, en ik KOM er!
Slapen gaat beter (even afkloppen), werken gaat superlekker, eten gaat niet slecht. Ik kom alweer een paar weken niet aan. Dat is eigenlijk niet helemaal goed natuurlijk, maar ik werk wel hartstikke hard. Op zich is het dus al fijn dat ik daardoor niet ben afgevallen. In het verleden werkte ik veel minder, maar lukte het me niet op gewicht te blijven. Nu wel. Een stap in de goede richting dus.
Van de ortho heb ik niets meer gehoord. (Pelikaan, jou heb ik dit hele verhaal al gemaild, dus sla dit stuk maar over )
Ik vind het raar dat hij heeft gezegd dat hij nadenkt, maar verder niets meer laat horen. Moet zeggen dat mijn animo om daar mee te draaien daardoor wel wat is afgezakt. Ik heb het onwijs naar m'n zin op mijn werk, dus heb nu zoiets van: graag of niet. In m'n hart wil ik het nog steeds wel hoor, maar een beetje begrip heb ik toch echt nodig. Want ik ben er gewoon nog niet....
Nou ja, ik ben in ieder geval blij dat ik me zo goed voel. Vooral op m'n werk ben ik zo happy als wat. De waardering die ik er krijg, doet me zo ontzettend groeien. Geestelijk dan hè. Nu nog lichamelijk, en ik KOM er!
zaterdag 4 september 2010 om 22:09
Indigoblue, ik moet officieel nog zes kilo aankomen. Of ik dat ooit zal laten gebeuren weet ik niet. Ik denk het niet. Vier kilo durf ik wel aan. Dan zit ik er dus twee onder mijn vastgestelde 'gezonde' gewicht, en ik denk dat daar mee te leven is. Maar om dat te kunnen bepalen, moet ik toch eerst naar dat gewicht toe, en dat blijkt toch nog steeds erg moeilijk te zijn. Ik ben al twaalf kilo aangekomen, en nu zijn die laatste vier alsnog heel moeilijk. Raar hè?
Ik eet iets meer, maar dan alleen op de dagen dat ik moet werken. En ja, dan verbruik ik het ook meteen weer, dus eigenlijk heeft het weinig zin. Ik moet nóg meer gaan eten, maar voor mijn gevoel is dit al zo veel. Op dit moment werk ik alleen nog de middagen. Simpelweg omdat ik de hele ochtend aan het eten ben om energie op te bouwen. Ik ben rond acht uur uit bed, en vervolgens gaat er geen half uur voorbij dat ik niets eet. Steeds kleine hoeveelheden, maar aan het eind van de ochtend heb ik toch behoorlijk wat binnen.
Op m'n werk smokkel ik, met eten...... Omdat iedereen op de hoogte is van de anorexia, en de tandarts echt superlief voor me is, mag ik gaan eten wanneer ik daar behoefte aan heb. Tijdens een behandeling kan ik natuurlijk niet weglopen, maar de tandarts maakt net zo makkelijk zelf de kamer schoon daarna, zodat ik wat kan gaan eten.
Maar meestal doe ik dat niet. Vaak heb ik ook echt gewoon geen honger, omdat ik 's morgens al zoveel op heb. Maar ik weet eigenlijk heel goed, dat ik 's middags ook wat nodig heb. Ik denk dat dit de reden is, dat ik niet aankom nu.
Ik eet iets meer, maar dan alleen op de dagen dat ik moet werken. En ja, dan verbruik ik het ook meteen weer, dus eigenlijk heeft het weinig zin. Ik moet nóg meer gaan eten, maar voor mijn gevoel is dit al zo veel. Op dit moment werk ik alleen nog de middagen. Simpelweg omdat ik de hele ochtend aan het eten ben om energie op te bouwen. Ik ben rond acht uur uit bed, en vervolgens gaat er geen half uur voorbij dat ik niets eet. Steeds kleine hoeveelheden, maar aan het eind van de ochtend heb ik toch behoorlijk wat binnen.
Op m'n werk smokkel ik, met eten...... Omdat iedereen op de hoogte is van de anorexia, en de tandarts echt superlief voor me is, mag ik gaan eten wanneer ik daar behoefte aan heb. Tijdens een behandeling kan ik natuurlijk niet weglopen, maar de tandarts maakt net zo makkelijk zelf de kamer schoon daarna, zodat ik wat kan gaan eten.
Maar meestal doe ik dat niet. Vaak heb ik ook echt gewoon geen honger, omdat ik 's morgens al zoveel op heb. Maar ik weet eigenlijk heel goed, dat ik 's middags ook wat nodig heb. Ik denk dat dit de reden is, dat ik niet aankom nu.
zondag 5 september 2010 om 11:46
Die week erna pas, Lampje. Ik moet zeggen dat ik het min of meer naast me neer heb gelegd. Dat komt door een aantal ontwikkelingen op mijn werk, de afgelopen week.
Laten we zeggen dat ik meer dan ooit besef, hoe erg ik daar gewaardeerd word. Gewoon omdat het letterlijk tegen me is gezegd. De samenwerking met de tandarts is zó goed, zo ontspannen, dat vind ik nergens anders. Als het nodig is, houdt hij rekening met me, en alleen al dat idee geeft me rust. Als we tussen twee patiënten wat tijd over hebben, kletsen we soms, ook over hoe ik me voel. Dit is wat ik nodig heb, mensen die bereid zijn af en toe een beetje tijd in me te steken, ook al begrijpen ze in principe niks van wat anorexia nu eigenlijk inhoudt.
Het blijft me trekken hoor, orthodontie, en dan vooral in de praktijk van mijn ortho. Maar het feit dat ik niks meer gehoord heb, lijkt mij niet erg positief.
Of ik heb het mis, maar dat hoor ik inderdaad vanzelf.
Wel lief dat je er nog even aan denkt, bedankt!
Laten we zeggen dat ik meer dan ooit besef, hoe erg ik daar gewaardeerd word. Gewoon omdat het letterlijk tegen me is gezegd. De samenwerking met de tandarts is zó goed, zo ontspannen, dat vind ik nergens anders. Als het nodig is, houdt hij rekening met me, en alleen al dat idee geeft me rust. Als we tussen twee patiënten wat tijd over hebben, kletsen we soms, ook over hoe ik me voel. Dit is wat ik nodig heb, mensen die bereid zijn af en toe een beetje tijd in me te steken, ook al begrijpen ze in principe niks van wat anorexia nu eigenlijk inhoudt.
Het blijft me trekken hoor, orthodontie, en dan vooral in de praktijk van mijn ortho. Maar het feit dat ik niks meer gehoord heb, lijkt mij niet erg positief.
Of ik heb het mis, maar dat hoor ik inderdaad vanzelf.
Wel lief dat je er nog even aan denkt, bedankt!
zondag 5 september 2010 om 12:44
maandag 6 september 2010 om 12:17
Je gaat goed hoor Lotte! Gewoon even in de gaten houden dat eten, op een gegeven moment moet er toch wel iets bij. En dat smokkelen ook, dat ken ik. Toen ik vroeger in de kliniek zat at ik keurig volgens mijn lijstje, maar zaterdag en zondag mocht ik even naar huis en zaterdagochtend at ik altijd maar de helft van mijn ontbijt en thuis volgde ik natuurlijk helemaal geen lijstje. Ik at dan niet per se minder thuis, maar was zeker een stuk actiever... Wel alert blijven hè, het sluipt er zo in, een tussendoortje minder, vandaag even niet, "ik zit toch zo vol" enz. enz. Maar je gaat super hè! Echt heel knap!!
Wat is een "gezond gewicht" voor jou? Ik bedoel dan niet hoe veel, maar hoe is dat bepaald? Het zou kunnen dat 4kg erbij prima is. Naar mijn idee gaat het meer om de manier waarop je met eten omgaat. Mijn bmi is nog geen 20 (maar ook geen 18 hoor!!!) maar het is wel goed zo, ik ben klein van stuk en ik eet normaal. Dan hoef ik niet per se 3kg meer te wegen. Maar goed, als je nog 6kg moet aankomen om die 18 te bereiken, zou ik dat wel gaan doen. Maar....weetje.....tegen die tijd zie je die 2kg misschien gewoon zitten! Dan ben je niet alleen in gewicht aangekomen, maar zal er (hopelijk!) ook iets in je hoofd veranderd zijn.
En wat goed van die 12kg erbij. Het is niet niks en het is logisch dat de laatste kgs toch nog moeilijk zijn. Misschien zelfs wel moeilijker dan die eerste...
Wat fijn dat je zo gewardeerd wordt op je werk én dat je dat ook (h)erkent!
Wat is een "gezond gewicht" voor jou? Ik bedoel dan niet hoe veel, maar hoe is dat bepaald? Het zou kunnen dat 4kg erbij prima is. Naar mijn idee gaat het meer om de manier waarop je met eten omgaat. Mijn bmi is nog geen 20 (maar ook geen 18 hoor!!!) maar het is wel goed zo, ik ben klein van stuk en ik eet normaal. Dan hoef ik niet per se 3kg meer te wegen. Maar goed, als je nog 6kg moet aankomen om die 18 te bereiken, zou ik dat wel gaan doen. Maar....weetje.....tegen die tijd zie je die 2kg misschien gewoon zitten! Dan ben je niet alleen in gewicht aangekomen, maar zal er (hopelijk!) ook iets in je hoofd veranderd zijn.
En wat goed van die 12kg erbij. Het is niet niks en het is logisch dat de laatste kgs toch nog moeilijk zijn. Misschien zelfs wel moeilijker dan die eerste...
Wat fijn dat je zo gewardeerd wordt op je werk én dat je dat ook (h)erkent!
dinsdag 7 september 2010 om 10:18
Je hebt ze ook meer dan verdiend Lotte!!
Ik denk dat het meer draait om de manier waarop je met eten omgaat. Als je een bmi hebt van 19, je eet normaal, je gevoelens en gedachten mbt eten/je lichaam gezond zijn...tsja....dan gaat niemand klagen over een bmi van 19 vermoed ik.
En het heeft tijd nodig. Je gaat in ieder geval hartstikke goed zo
Ik denk dat het meer draait om de manier waarop je met eten omgaat. Als je een bmi hebt van 19, je eet normaal, je gevoelens en gedachten mbt eten/je lichaam gezond zijn...tsja....dan gaat niemand klagen over een bmi van 19 vermoed ik.
En het heeft tijd nodig. Je gaat in ieder geval hartstikke goed zo
woensdag 8 september 2010 om 11:22
quote:indigoblue schreef op 07 september 2010 @ 10:18:
Ik denk dat het meer draait om de manier waarop je met eten omgaat.
Daar heb je echt hélemaal gelijk in!
En hoe positief ik ook ben ingesteld, ik vraag me serieus af of dit ooit helemaal goed zal komen. Ik ga nu al zólang verkeerd met eten om, mijn gedachten rondom eten zijn zo verdraaid en beschadigd.......
Soms ben ik gewoon bang dat dat onherstelbaar is.
En dat het dus altijd een gevecht zal blijven.
Nu ben ik niet te beroerd om te vechten hoor, maar 't is gewoon zo jammer. Zo zonde.
Ik denk dat het meer draait om de manier waarop je met eten omgaat.
Daar heb je echt hélemaal gelijk in!
En hoe positief ik ook ben ingesteld, ik vraag me serieus af of dit ooit helemaal goed zal komen. Ik ga nu al zólang verkeerd met eten om, mijn gedachten rondom eten zijn zo verdraaid en beschadigd.......
Soms ben ik gewoon bang dat dat onherstelbaar is.
En dat het dus altijd een gevecht zal blijven.
Nu ben ik niet te beroerd om te vechten hoor, maar 't is gewoon zo jammer. Zo zonde.
woensdag 8 september 2010 om 14:55
quote:Lotte35 schreef op 08 september 2010 @ 11:22:
[...]
Daar heb je echt hélemaal gelijk in!
En hoe positief ik ook ben ingesteld, ik vraag me serieus af of dit ooit helemaal goed zal komen. Ik ga nu al zólang verkeerd met eten om, mijn gedachten rondom eten zijn zo verdraaid en beschadigd.......
Soms ben ik gewoon bang dat dat onherstelbaar is.
En dat het dus altijd een gevecht zal blijven.
Nu ben ik niet te beroerd om te vechten hoor, maar 't is gewoon zo jammer. Zo zonde.
Lotte, ik kom je een hart onder de riem steken. Jouw positieve instelling en motivatie is de sleutel tot 'beter worden'. De wil is er, dat is het belangrijkste. En daardoor gaat het ooit helemaal goed komen. Vertrouw er maar op dat het gaat gebeuren, het is niet onherstelbaar. Het heeft alleen tijd nodig.
Ik weet nog toen ik voor het eerst weer een boterham met hagelslag at, wát een stap. Nu draai ik mijn hand niet meer om voor een bakje chips als ik daar trek in heb, zonder nare gedachtes of compensaties. Het is een proces van leren, en ik vond het een mooi proces. Weer ontdekken wat JIJ lekker vindt om te eten, niet wat er van je eetstoornis mág. Ontdekken wie JIj bent, zonder eetstoornis.
Ik ben nu 2 jaar 'genezen' en ik leer nog steeds. Maar ik beloof je bij deze dat het niet altijd een gevecht zal blijven, juist omdat jij zo gemotiveerd bent. , voor jou en IndigoBlue
[...]
Daar heb je echt hélemaal gelijk in!
En hoe positief ik ook ben ingesteld, ik vraag me serieus af of dit ooit helemaal goed zal komen. Ik ga nu al zólang verkeerd met eten om, mijn gedachten rondom eten zijn zo verdraaid en beschadigd.......
Soms ben ik gewoon bang dat dat onherstelbaar is.
En dat het dus altijd een gevecht zal blijven.
Nu ben ik niet te beroerd om te vechten hoor, maar 't is gewoon zo jammer. Zo zonde.
Lotte, ik kom je een hart onder de riem steken. Jouw positieve instelling en motivatie is de sleutel tot 'beter worden'. De wil is er, dat is het belangrijkste. En daardoor gaat het ooit helemaal goed komen. Vertrouw er maar op dat het gaat gebeuren, het is niet onherstelbaar. Het heeft alleen tijd nodig.
Ik weet nog toen ik voor het eerst weer een boterham met hagelslag at, wát een stap. Nu draai ik mijn hand niet meer om voor een bakje chips als ik daar trek in heb, zonder nare gedachtes of compensaties. Het is een proces van leren, en ik vond het een mooi proces. Weer ontdekken wat JIJ lekker vindt om te eten, niet wat er van je eetstoornis mág. Ontdekken wie JIj bent, zonder eetstoornis.
Ik ben nu 2 jaar 'genezen' en ik leer nog steeds. Maar ik beloof je bij deze dat het niet altijd een gevecht zal blijven, juist omdat jij zo gemotiveerd bent. , voor jou en IndigoBlue
woensdag 8 september 2010 om 17:46
Natuurlijk, Lotte, dat vraag ik mij ook wel eens af. Toevallig mailde ik met Pelikaan daar laatst over: in hoeverre geloven we in 100% genezen? En wat is 100% genezen dan? Tegenwoordig is er bijna geen enkele vrouw die geen "dikke dagen" heeft. Er is helaas bijna geen enkele voor de geen nee zou zeggen tegen een paar kg minder. Tsja...ik denk dat het nooit zo zal zijn dat je 100% van de tijd 100% tevreden bent met je lichaam, maar ik denk dat dat ook normaal is en die gevoelens vallen naar mijn idee niet meer onder "ziek zijn".
Ik geloof niet dat het altijd vechten zal blijven. Op een gegeven moment zakt het zo ver weg en is je "normale" leven en je gezonde verstand zoveel belangrijker en sterker geworden dan die anorexia gedachten. Ik moet je wel zeggen dat hoe ver ik ook ben, hoe gezond ik mij ook voel, ik heb elke dag momenten waarop ik me dik voel. Ik heb elke dag momenten waarop ik denk, "ik wil afvallen". En aan die gedachten moet ik weerstand bieden. Maar ze blijven niet meer zo lang hangen, want ik heb die anorexia door. Elke keer als ik me een beetje rot voel om wat voor reden dan ook grijp ik terug naar het "veilige" "ik ben dik, ik moet afvallen." Daarmee kan ik de controle terugwinnen, want door af te vallen kan ik me "beter" voelen.
Ik doe het natuurlijk niet nu moet ik juist leren om met die gevoelens om te gaan in plaats van me terug te trekken in mijn schijnveiligheid van (niet) eten en afvallen. En dat is nog wel eens lastig. Sommige dagen gaat het vanzelf, andere dagen denk ik, "pff....dit komt nooit meer goed" Maar het is altijd heel tijdelijk en ik heb er echt, oprecht alle vertrouwen in dat het over 10 jaar nog veel minder is. Dus in die zin geloof ik zeker dat het niet een eeuwige gevecht gaat blijven. Het is nu ook geen gevecht meer, 90% van de tijd ervaar ik het niet als een gevecht. En als ik terugdenk aan de jaren hiervoor dan ben ik zo blij en opgelucht met hoe makkelijk het leven nu is. Dat ik "gewoon" de dagen doorkom, dat ik me niet elke dag zo slecht voel
Het wordt echt wel minder, soms is het zwaar en vermoeiend, maar de strijd wordt minder, het gevecht wordt minder. En ja...of het zonde is.....ik vind het heel zonde en heel jammer dat ik zo veel jaren ben kwijt geraakt. Zo ervaar ik het ook echt. Tot een bepaalde hoogte vind ik dat je leert en dat je sterker wordt door wat je meemaakt, maar ik merk dat bij mij die balans zoek is. Het is te ver doorgeschoten, ik heb het gevoel dat ik veel meer heb moeten inleveren dan wat ik ervoor terug heb gekregen en dat vind ik heel erg jammer. Het achtervolgt me ook een beetje, je merkt het aan de kleine dingen in het leven en dat is ook iets wat verwerkt moet worden en wat ik los moet laten...het gaat nu goed en we kunnen alleen maar vooruit, maar toch, die jaren krijg ik niet meer terug.
Verder helemaal eens met Bladie. Lief trouwens dat je even langskomt Leuk om een stukje van je verhaal te lezen.
Ik geloof niet dat het altijd vechten zal blijven. Op een gegeven moment zakt het zo ver weg en is je "normale" leven en je gezonde verstand zoveel belangrijker en sterker geworden dan die anorexia gedachten. Ik moet je wel zeggen dat hoe ver ik ook ben, hoe gezond ik mij ook voel, ik heb elke dag momenten waarop ik me dik voel. Ik heb elke dag momenten waarop ik denk, "ik wil afvallen". En aan die gedachten moet ik weerstand bieden. Maar ze blijven niet meer zo lang hangen, want ik heb die anorexia door. Elke keer als ik me een beetje rot voel om wat voor reden dan ook grijp ik terug naar het "veilige" "ik ben dik, ik moet afvallen." Daarmee kan ik de controle terugwinnen, want door af te vallen kan ik me "beter" voelen.
Ik doe het natuurlijk niet nu moet ik juist leren om met die gevoelens om te gaan in plaats van me terug te trekken in mijn schijnveiligheid van (niet) eten en afvallen. En dat is nog wel eens lastig. Sommige dagen gaat het vanzelf, andere dagen denk ik, "pff....dit komt nooit meer goed" Maar het is altijd heel tijdelijk en ik heb er echt, oprecht alle vertrouwen in dat het over 10 jaar nog veel minder is. Dus in die zin geloof ik zeker dat het niet een eeuwige gevecht gaat blijven. Het is nu ook geen gevecht meer, 90% van de tijd ervaar ik het niet als een gevecht. En als ik terugdenk aan de jaren hiervoor dan ben ik zo blij en opgelucht met hoe makkelijk het leven nu is. Dat ik "gewoon" de dagen doorkom, dat ik me niet elke dag zo slecht voel
Het wordt echt wel minder, soms is het zwaar en vermoeiend, maar de strijd wordt minder, het gevecht wordt minder. En ja...of het zonde is.....ik vind het heel zonde en heel jammer dat ik zo veel jaren ben kwijt geraakt. Zo ervaar ik het ook echt. Tot een bepaalde hoogte vind ik dat je leert en dat je sterker wordt door wat je meemaakt, maar ik merk dat bij mij die balans zoek is. Het is te ver doorgeschoten, ik heb het gevoel dat ik veel meer heb moeten inleveren dan wat ik ervoor terug heb gekregen en dat vind ik heel erg jammer. Het achtervolgt me ook een beetje, je merkt het aan de kleine dingen in het leven en dat is ook iets wat verwerkt moet worden en wat ik los moet laten...het gaat nu goed en we kunnen alleen maar vooruit, maar toch, die jaren krijg ik niet meer terug.
Verder helemaal eens met Bladie. Lief trouwens dat je even langskomt Leuk om een stukje van je verhaal te lezen.
woensdag 8 september 2010 om 18:39
quote:bladie schreef op 08 september 2010 @ 14:55:
Lotte, ik kom je een hart onder de riem steken.
Dank je wel bladie, echt heel erg lief.
Wat een motiverend stukje, ik ben er blij mee. Je belooft me dat het niet altijd een gevecht zal blijven. En aangezien je het zelf hebt meegemaakt, heb ik besloten je te geloven
Ik zie nu ook al grote verschillen hoor, met hoe het was. Maar heb altijd de neiging te kijken naar wat ik allemaal nog níet durf.......
Zo heb ik een hele tijd als avondeten twee beschuiten gegeten. Met een plakje kaas waar je doorheen kon kijken, zo dun. Dit was echt in mijn slechtste periode. Nu eet ik voor het slapengaan altijd twee beschuiten. Normaal belegd met kaas. En elke avond denk ik: 'Goh, ik eet mijn vroegere diner nu gewoon als tussendoortje, als extraatje'. Een hele overwinning. En zo kan ik nog wel tien dingen opnoemen.
Indigoblue, ik denk er ook vaak over na wanneer ik mezelf nou eigenlijk 'genezen' mag noemen. Zoals jij al zegt, is dat heel lastig te bepalen. Ik zie mezelf de komende honderd jaar nog geen patatje eten op straat. Je weet wel, zo'n lekkere puntzak met mayo. Maarja, moet dat dan? Ik eet patat, maar dan gewoon als avondeten, op m'n gemak thuis. Da's toch ook oké?
En als je kijkt hoe ik nu functioneer op m'n werk, ben ik al voor een heel groot gedeelte genezen. Mijn collega's weten allemaal wat ik heb, maar als ze het niet zouden weten, zouden ze het misschien wel nooit raden. Want ik draai gewoon normaal mee, voel me hartstikke blij daar, eet m'n meegenomen boterham, kortom; ik hoor gewoon bij de rest.
Lotte, ik kom je een hart onder de riem steken.
Dank je wel bladie, echt heel erg lief.
Wat een motiverend stukje, ik ben er blij mee. Je belooft me dat het niet altijd een gevecht zal blijven. En aangezien je het zelf hebt meegemaakt, heb ik besloten je te geloven
Ik zie nu ook al grote verschillen hoor, met hoe het was. Maar heb altijd de neiging te kijken naar wat ik allemaal nog níet durf.......
Zo heb ik een hele tijd als avondeten twee beschuiten gegeten. Met een plakje kaas waar je doorheen kon kijken, zo dun. Dit was echt in mijn slechtste periode. Nu eet ik voor het slapengaan altijd twee beschuiten. Normaal belegd met kaas. En elke avond denk ik: 'Goh, ik eet mijn vroegere diner nu gewoon als tussendoortje, als extraatje'. Een hele overwinning. En zo kan ik nog wel tien dingen opnoemen.
Indigoblue, ik denk er ook vaak over na wanneer ik mezelf nou eigenlijk 'genezen' mag noemen. Zoals jij al zegt, is dat heel lastig te bepalen. Ik zie mezelf de komende honderd jaar nog geen patatje eten op straat. Je weet wel, zo'n lekkere puntzak met mayo. Maarja, moet dat dan? Ik eet patat, maar dan gewoon als avondeten, op m'n gemak thuis. Da's toch ook oké?
En als je kijkt hoe ik nu functioneer op m'n werk, ben ik al voor een heel groot gedeelte genezen. Mijn collega's weten allemaal wat ik heb, maar als ze het niet zouden weten, zouden ze het misschien wel nooit raden. Want ik draai gewoon normaal mee, voel me hartstikke blij daar, eet m'n meegenomen boterham, kortom; ik hoor gewoon bij de rest.
donderdag 9 september 2010 om 12:14
Ik eet wel een patatje op straat hoor Lotte, niet in mijn eentje, maar als ik er 1 met mijn vriend of een vriendin zou halen en we zouden op een bankje gaan zitten, dan heb ik daar geen probleem mee.
Je bent echt al een heel eind Lotte en het is zo fantastisch dat je zo'n goed en stevig sociaal netwerk om je heen hebt. Dat scheelt al heel veel, mensen die je accepteren en steunen.
Ik heb even een mindere periode geloof ik, dus moet het even "in de kiem smoren" voordat het uit de hand loopt. Ben totaal alle structuur kwijt en dat is nooit goed! Eet onregelmatig en er gaat niet zoveel gezonds naar binnen.
Je bent echt al een heel eind Lotte en het is zo fantastisch dat je zo'n goed en stevig sociaal netwerk om je heen hebt. Dat scheelt al heel veel, mensen die je accepteren en steunen.
Ik heb even een mindere periode geloof ik, dus moet het even "in de kiem smoren" voordat het uit de hand loopt. Ben totaal alle structuur kwijt en dat is nooit goed! Eet onregelmatig en er gaat niet zoveel gezonds naar binnen.
donderdag 9 september 2010 om 18:25
quote:indigoblue schreef op 09 september 2010 @ 12:14:
Ik eet wel een patatje op straat hoor Lotte, niet in mijn eentje, maar als ik er 1 met mijn vriend of een vriendin zou halen en we zouden op een bankje gaan zitten, dan heb ik daar geen probleem mee.
Dat vind ik dus heel erg knap!
Wat vervelend indigo, dat het niet zo lekker gaat op het moment. Is er een bepaalde reden voor, dat je je structuur kwijt bent?
In ieder geval:
Voor mij was vandaag een bijzondere dag, want ik heb voor het eerst ook een gedeelte van de ochtend gewerkt. Normaal werk ik van half twee tot half zes. De ochtenden ben ik vrij, om energie op te kunnen doen voor de middag.
Maar door zieke collega's was de nood zo hoog, dat ik het wel wilde proberen. De tandarts begon om half negen, maar ik mocht om half tien komen. De eerste patiënten kon hij alleen doen, controles enzo.
Ik was heel bang dat ik erg slecht zou slapen, omdat ik nu natuurlijk echt op tijd moest opstaan. Normaal sta ik ook vroeg op, maar dan hóeft het niet per se. Alleen al die gedachte neemt bij mij veel stress weg. Maar wonder boven wonder was ik vanmorgen goed uitgerust. Ik had er echt helemaal zin in!
Héél goed gegeten voor ik wegging. Alles veel sneller achter elkaar, dat was wel erg moeilijk voor me. Van snel eten raak ik nog een beetje in paniek, voel me daar heel slecht bij. Maarja, het moest nu eenmaal.
Kwart over negen was ik present. Ik was zo trots, dat ik gewoon 's morgens aan het werk was. Ik voelde me zo normáál, een heerlijk gevoel!
Maar het was wel zwaar......... Ik heb echt erge honger gehad. En vond het ontzettend moeilijk daaraan toe te geven. Tussendoor kon ik best wat nemen, en dat heb ik ook wel gedaan, maar niet genoeg. Tussen de middag wel goed gegeten, we hebben altijd brood met beleg op het werk.
Maar toch heb ik ook de hele middag veel meer honger gehad dan normaal. Ik merkte gewoon dat ik 's morgens al heel veel energie had verbruikt.
Maar toch ben ik supertrots. Ik bedoel; er is een tijd geweest dat ik 's morgens niet naar de supermarkt durfde, omdat ik zo ontzettend weinig fut had. En nu werk ik gewoon!
Ik eet wel een patatje op straat hoor Lotte, niet in mijn eentje, maar als ik er 1 met mijn vriend of een vriendin zou halen en we zouden op een bankje gaan zitten, dan heb ik daar geen probleem mee.
Dat vind ik dus heel erg knap!
Wat vervelend indigo, dat het niet zo lekker gaat op het moment. Is er een bepaalde reden voor, dat je je structuur kwijt bent?
In ieder geval:
Voor mij was vandaag een bijzondere dag, want ik heb voor het eerst ook een gedeelte van de ochtend gewerkt. Normaal werk ik van half twee tot half zes. De ochtenden ben ik vrij, om energie op te kunnen doen voor de middag.
Maar door zieke collega's was de nood zo hoog, dat ik het wel wilde proberen. De tandarts begon om half negen, maar ik mocht om half tien komen. De eerste patiënten kon hij alleen doen, controles enzo.
Ik was heel bang dat ik erg slecht zou slapen, omdat ik nu natuurlijk echt op tijd moest opstaan. Normaal sta ik ook vroeg op, maar dan hóeft het niet per se. Alleen al die gedachte neemt bij mij veel stress weg. Maar wonder boven wonder was ik vanmorgen goed uitgerust. Ik had er echt helemaal zin in!
Héél goed gegeten voor ik wegging. Alles veel sneller achter elkaar, dat was wel erg moeilijk voor me. Van snel eten raak ik nog een beetje in paniek, voel me daar heel slecht bij. Maarja, het moest nu eenmaal.
Kwart over negen was ik present. Ik was zo trots, dat ik gewoon 's morgens aan het werk was. Ik voelde me zo normáál, een heerlijk gevoel!
Maar het was wel zwaar......... Ik heb echt erge honger gehad. En vond het ontzettend moeilijk daaraan toe te geven. Tussendoor kon ik best wat nemen, en dat heb ik ook wel gedaan, maar niet genoeg. Tussen de middag wel goed gegeten, we hebben altijd brood met beleg op het werk.
Maar toch heb ik ook de hele middag veel meer honger gehad dan normaal. Ik merkte gewoon dat ik 's morgens al heel veel energie had verbruikt.
Maar toch ben ik supertrots. Ik bedoel; er is een tijd geweest dat ik 's morgens niet naar de supermarkt durfde, omdat ik zo ontzettend weinig fut had. En nu werk ik gewoon!
