Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zaterdag 28 augustus 2010 om 11:00
Ik vind het heel eerlijk en dapper van je. En al stemt hij er niet mee in, om wat voor reden dan ook, dan kun je nog trots op jezelf zijn. Je verbergt jezelf niet. Dat vind ik superknap en alle bewondering waard. En je durft wat te ondernemen. Je gaat voor je droom en je neemt initiatief.
Ik heb ooit ergens gelezen (of gehoord): 'Applaus voor iedereen die durft te kiezen.' Hierbij dus voor jou, volmondig.
Ik heb ooit ergens gelezen (of gehoord): 'Applaus voor iedereen die durft te kiezen.' Hierbij dus voor jou, volmondig.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 28 augustus 2010 om 11:11
Oh Elmervrouw, wat een ontzettend lieve reactie!
Ik wil mezelf ook niet verbergen. En eigenlijk is mijn standpunt: Als mensen me niet willen hebben met mijn zwakke punten, zijn ze me niet eens waard.
Maarja, dat klinkt heel mooi, als ik mezelf daarmee kansen ontneem, weet ik het opeens niet meer zo zeker.
Maar bedankt voor je reactie, ik ga 'm zéker nog een stuk of tig keer overlezen.
Ik wil mezelf ook niet verbergen. En eigenlijk is mijn standpunt: Als mensen me niet willen hebben met mijn zwakke punten, zijn ze me niet eens waard.
Maarja, dat klinkt heel mooi, als ik mezelf daarmee kansen ontneem, weet ik het opeens niet meer zo zeker.
Maar bedankt voor je reactie, ik ga 'm zéker nog een stuk of tig keer overlezen.
zaterdag 28 augustus 2010 om 11:34
Lieve Lotte
N.a.v. je berichtje op het xxs topic kom ik hier ook even om het hoekje kijken.
Wat heerlijk dat je zo goed geslapen hebt en je goed voelt. Geniet van je positieve stemming, en lekker eten vandaag inderdaad
Ik vind het juist enorm dapper en knap dat je eerlijk bent geweest in je mail naar de orthodontist, en ik denk niet dat je jezelf kansen ontneemt door eerlijk te zijn. Uiteindelijk zullen de meeste mensen je daar alleen maar om waarderen. En die paar mensen die dat niet doen zijn het idd niet waard om je tijd in te steken. Wat een goed initiatief trouwens, om in je eigen tijd mee te willen draaien om zo je kennis en ervaring te vergroten!
En jij hebt met je eerlijkheid mij weer geinspireerd, want ik moet een telefoontje plegen wat ik niet zo goed durf, maar als jij zo eerlijk durft te zijn, kan ik dat ook. Ik ga zo dus gewoon bellen.
N.a.v. je berichtje op het xxs topic kom ik hier ook even om het hoekje kijken.
Wat heerlijk dat je zo goed geslapen hebt en je goed voelt. Geniet van je positieve stemming, en lekker eten vandaag inderdaad
Ik vind het juist enorm dapper en knap dat je eerlijk bent geweest in je mail naar de orthodontist, en ik denk niet dat je jezelf kansen ontneemt door eerlijk te zijn. Uiteindelijk zullen de meeste mensen je daar alleen maar om waarderen. En die paar mensen die dat niet doen zijn het idd niet waard om je tijd in te steken. Wat een goed initiatief trouwens, om in je eigen tijd mee te willen draaien om zo je kennis en ervaring te vergroten!
En jij hebt met je eerlijkheid mij weer geinspireerd, want ik moet een telefoontje plegen wat ik niet zo goed durf, maar als jij zo eerlijk durft te zijn, kan ik dat ook. Ik ga zo dus gewoon bellen.
zaterdag 28 augustus 2010 om 11:52
Jij ook onwijs bedankt Tmaar!
Aangezien ik over alles twijfel, deed ik dat ook over het al dan niet plaatsen van mijn ortho-verhaal hier op het forum.
Maar ik ben zo blij dat ik het toch heb gedaan. Jullie reacties sterken mij enorm in de overtuiging dat ik het goed heb aangepakt.
Ik zou het natuurlijk niet leuk vinden als het allemaal niet doorgaat, maar ik voel me bij deze eerlijkheid uiteindelijk toch het beste.
En helemáál geweldig om te horen dat jij ook nog iets hebt aan mijn verhaal. Wat goed dat je gaat bellen! Of heb je het inmiddels al gedaan?
Aangezien ik over alles twijfel, deed ik dat ook over het al dan niet plaatsen van mijn ortho-verhaal hier op het forum.
Maar ik ben zo blij dat ik het toch heb gedaan. Jullie reacties sterken mij enorm in de overtuiging dat ik het goed heb aangepakt.
Ik zou het natuurlijk niet leuk vinden als het allemaal niet doorgaat, maar ik voel me bij deze eerlijkheid uiteindelijk toch het beste.
En helemáál geweldig om te horen dat jij ook nog iets hebt aan mijn verhaal. Wat goed dat je gaat bellen! Of heb je het inmiddels al gedaan?
zaterdag 28 augustus 2010 om 19:57
@ Lotte: ik kom hier terecht, omdat ik het niet kon laten even onder je loepje te gluren toen je in het andere topic over de witte Chocotoffs zei "dat je nog vijf kilo moet aankomen". Ik heb geen eetprobleem en heb het ook nooit gehad, dus ik weet niet echt waar jij en de anderen op dit topic doorheengaan. Ik wilde reageren (en uiteraard is het 'Chocotoff topic' daar niet geschikt voor), omdat ik je lange post van vandaag hier las en ik het enorm knap vind hoe je het aangepakt hebt met de orthodontist! Ik zou zeggen dat hij alleen maar bewondering kan hebben voor je 'guts' om zo open en eerlijk te zijn. Ik hoop erg voor je dat je moed beloond wordt en hij je de kans geeft met hem mee te draaien. Succes!
PS: Hoe wil jij nou toch Chocotoffs eten met een beugel!?!
PS: Hoe wil jij nou toch Chocotoffs eten met een beugel!?!
zaterdag 28 augustus 2010 om 20:19
Wat lief Lampje, dat je de moeite hebt genomen mijn verhaal te lezen. En wat een fijne reactie, dank je wel! Ik hoop ook echt dat hij me een kans wil geven. Dat heeft mijn baas een jaar geleden namelijk ook gedaan, en dat is uitgelopen op een succes.
Maar of hij nu wel of niet positief gaat reageren, door jullie reacties ben ik ervan overtuigd geraakt dat ik het juiste heb gedaan. Ik ben altijd eerlijk geweest over mezelf, en wil dat ook blijven.
Enne, Chocotoffs eten met een beugel gaat uitstekend hoor! Gewoon lekker laten smelten op de tong. Doe je er nog eens véél langer mee ook!
Maar of hij nu wel of niet positief gaat reageren, door jullie reacties ben ik ervan overtuigd geraakt dat ik het juiste heb gedaan. Ik ben altijd eerlijk geweest over mezelf, en wil dat ook blijven.
Enne, Chocotoffs eten met een beugel gaat uitstekend hoor! Gewoon lekker laten smelten op de tong. Doe je er nog eens véél langer mee ook!
zaterdag 28 augustus 2010 om 20:53
Je open- en eerlijkheid sieren je en voor mensen die dat niet kunnen waarderen, geldt dat dat hun verlies is. Ik hoop dat hij je snel wat laat horen: je enorme motivatie om je te ontwikkelen, zelfs in je eigen tijd, zou een positief antwoord moeten opleveren, lijkt mij. Ik ga gewoon een potje ouderwets duimen voor je...
zaterdag 28 augustus 2010 om 23:31
Lotte meid, wat zet je weer stappen!
Als ik terugdenk aan mijn mindset toen ik was waar jij nu bent, dan had ik het waarschijnlijk ook gezegd. En daar is niets mis mee. Het is zo'n groot deel van je leven! Mensen begrijpen je ook gemakkelijker als ze weten waar je vandaan komt, zeg maar. Ben heel benieuwd wat de beugelman ermee doet! Komt vast goed Ik denk overigens dat hij gewoon moet nadenken over het of hij wel of geen stagiaire wil en dat het weinig te maken heeft met je AN.
Ben weer trots op je!
Mail je morgen even, ben nu moe, jij ligt waarschijnlijk ook al op één oor
Als ik terugdenk aan mijn mindset toen ik was waar jij nu bent, dan had ik het waarschijnlijk ook gezegd. En daar is niets mis mee. Het is zo'n groot deel van je leven! Mensen begrijpen je ook gemakkelijker als ze weten waar je vandaan komt, zeg maar. Ben heel benieuwd wat de beugelman ermee doet! Komt vast goed Ik denk overigens dat hij gewoon moet nadenken over het of hij wel of geen stagiaire wil en dat het weinig te maken heeft met je AN.
Ben weer trots op je!
Mail je morgen even, ben nu moe, jij ligt waarschijnlijk ook al op één oor
zondag 29 augustus 2010 om 10:56
Dank je Pelikaan, voor je lieve berichtje!
Ik heb gisteren en vandaag verschillende keren op het punt gestaan hem terug te mailen, om te zeggen dat het misschien toch beter is om het niet te doen, dat meedraaien.
Niet omdat ik het niet wil (integendeel), maar om mezelf te beschermen tegen een afwijzing.
Maarja, misschien ontneem ik mezelf daarmee júist wel die kans. Want stiekem ga ik ervan uit dat hij nee zal zeggen, maar ik heb het wel vaker mis...... (lees: heel vaak).
Dus ik heb besloten te dealen met de consequenties van mijn mailtje. Ik heb het nu eenmaal gevraagd, en daarbij mijn verhaal verteld. Op dat moment voelde dat goed, en ook uit jullie reacties maak ik op dat het oké is zo.
Mocht het niets worden, ligt dat niet aan mij als persoon. Dat moet ik mezelf voorhouden.
Maar da's wel moeilijk.
Ik heb gisteren en vandaag verschillende keren op het punt gestaan hem terug te mailen, om te zeggen dat het misschien toch beter is om het niet te doen, dat meedraaien.
Niet omdat ik het niet wil (integendeel), maar om mezelf te beschermen tegen een afwijzing.
Maarja, misschien ontneem ik mezelf daarmee júist wel die kans. Want stiekem ga ik ervan uit dat hij nee zal zeggen, maar ik heb het wel vaker mis...... (lees: heel vaak).
Dus ik heb besloten te dealen met de consequenties van mijn mailtje. Ik heb het nu eenmaal gevraagd, en daarbij mijn verhaal verteld. Op dat moment voelde dat goed, en ook uit jullie reacties maak ik op dat het oké is zo.
Mocht het niets worden, ligt dat niet aan mij als persoon. Dat moet ik mezelf voorhouden.
Maar da's wel moeilijk.
zondag 29 augustus 2010 om 11:58
Niet doen, hoor Lotte, je mailtje terugdraaien! Hij moet waarschijnlijk even nadenken over wat je hem verteld hebt, maar tegelijkertijd moet zijn ego ook enorm gestreeld zijn, lijkt me, dat je zo graag de kneepjes van het vak van hém wilt leren dat je bereid bent in je eigen tijd onbetaald met hem mee te draaien. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hij "nee" tegen je zegt omdat je eerlijk geweest bent over je eetprobleem en je geschiedenis zwaarder laat wegen dan je motivatie. En als dat wel zo zou zijn, nogmaals, his loss!
maandag 30 augustus 2010 om 10:30
maandag 30 augustus 2010 om 21:35
Ha Lotte,
Dat je het verteld hebt heeft denk ik te maken met de fase van herstel waar je nu in zit. Vroeger vertelde ik het ook veel meer en vaker aan mensen. Nu laat ik het heel vaak achterwege. Ik wil het ook meer achter me laten, want ik heb het grotendeels los gelaten en ik ga verder. Ik wil verder en dan vooral gewoon, niet als "het meisje met..." (moet zeggen dat ik ook allang geen meisje meer ben).
Maar jij zit er nog volop in. Je bent er hard mee aan het werk en het heeft nog ontzettend veel invloed op je dagelijkse leven. En je hoeft je zeker niet te verbergen inderdaad. Vooral omdat het zo goed met je gaat, je mag er ontzettend trots op zijn! Ik verberg mijn verleden ook zeker niet, ook al vertel ik het nu veel minder snel aan mensen. Als het ter sprake komt en ik denk dat het iets toe kan voegen aan het gesprek, dan wil ik er prima over praten, maar anders hoeft het van mij niet meer zo.
Niet te druk maken om zijn reactie. Misschien denkt hij wel na of het haalbaar voor hem is, of het wel kan en mag (hoe zit het dan bijvoorbeeld met verzekering e.d.?)
Hoe gaat het verder met je? Ben een tijdje niet geweest hier. Moet eerlijk zeggen dat het ook wel goed voor me was, moet niet te veel in het verleden gaan graven e.d. Het gaat nu zo ontzettend goed, ik ben zo "normaal"...sta er zelf soms gewoon versteld van
Dat je het verteld hebt heeft denk ik te maken met de fase van herstel waar je nu in zit. Vroeger vertelde ik het ook veel meer en vaker aan mensen. Nu laat ik het heel vaak achterwege. Ik wil het ook meer achter me laten, want ik heb het grotendeels los gelaten en ik ga verder. Ik wil verder en dan vooral gewoon, niet als "het meisje met..." (moet zeggen dat ik ook allang geen meisje meer ben).
Maar jij zit er nog volop in. Je bent er hard mee aan het werk en het heeft nog ontzettend veel invloed op je dagelijkse leven. En je hoeft je zeker niet te verbergen inderdaad. Vooral omdat het zo goed met je gaat, je mag er ontzettend trots op zijn! Ik verberg mijn verleden ook zeker niet, ook al vertel ik het nu veel minder snel aan mensen. Als het ter sprake komt en ik denk dat het iets toe kan voegen aan het gesprek, dan wil ik er prima over praten, maar anders hoeft het van mij niet meer zo.
Niet te druk maken om zijn reactie. Misschien denkt hij wel na of het haalbaar voor hem is, of het wel kan en mag (hoe zit het dan bijvoorbeeld met verzekering e.d.?)
Hoe gaat het verder met je? Ben een tijdje niet geweest hier. Moet eerlijk zeggen dat het ook wel goed voor me was, moet niet te veel in het verleden gaan graven e.d. Het gaat nu zo ontzettend goed, ik ben zo "normaal"...sta er zelf soms gewoon versteld van
maandag 30 augustus 2010 om 22:07
quote:indigoblue schreef op 30 augustus 2010 @ 21:35:
Niet te druk maken om zijn reactie. Misschien denkt hij wel na of het haalbaar voor hem is, of het wel kan en mag (hoe zit het dan bijvoorbeeld met verzekering e.d.?)
Nou weet je, het is ook niet mijn bedoeling om echt structureel daar te gaan meedraaien hoor. Gewoon een paar middagen per maand ofzo.
Ik heb het inmiddels naast me neergelegd. Mijn mailtje kan ik toch niet meer terugdraaien. Ik weet niet zo goed meer wat ik ervan moet denken. Zolang ik niks hoor, weet ik niet wat hij van mijn verhaal vindt, en dat maakt me erg onzeker.
Ik heb daardoor nog steeds de neiging hem te mailen, en bijvoorbeeld te vragen of hij het vervelend vindt dat ik het hem verteld heb. Maar daar heb ik eigenlijk ook weer geen zin in.
Ik wil ook zo graag 'normaal' zijn, net als jij, indigoblue. En als je me aan het werk ziet, ben ik dat ook. Maar kijk iets verder, en ik ben gewoon nog niet zoals ik moet zijn. Daarom wilde ik eerlijk zijn tegen hem, maar wat gaat me dat opleveren......
Tot nu toe in ieder geval nog geen antwoord.
Niet te druk maken om zijn reactie. Misschien denkt hij wel na of het haalbaar voor hem is, of het wel kan en mag (hoe zit het dan bijvoorbeeld met verzekering e.d.?)
Nou weet je, het is ook niet mijn bedoeling om echt structureel daar te gaan meedraaien hoor. Gewoon een paar middagen per maand ofzo.
Ik heb het inmiddels naast me neergelegd. Mijn mailtje kan ik toch niet meer terugdraaien. Ik weet niet zo goed meer wat ik ervan moet denken. Zolang ik niks hoor, weet ik niet wat hij van mijn verhaal vindt, en dat maakt me erg onzeker.
Ik heb daardoor nog steeds de neiging hem te mailen, en bijvoorbeeld te vragen of hij het vervelend vindt dat ik het hem verteld heb. Maar daar heb ik eigenlijk ook weer geen zin in.
Ik wil ook zo graag 'normaal' zijn, net als jij, indigoblue. En als je me aan het werk ziet, ben ik dat ook. Maar kijk iets verder, en ik ben gewoon nog niet zoals ik moet zijn. Daarom wilde ik eerlijk zijn tegen hem, maar wat gaat me dat opleveren......
Tot nu toe in ieder geval nog geen antwoord.
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:06
Ik zou het laten Lotte. Je bent denk ik heel duidelijk geweest en hij moet er even over nadenken.
"Ons" probleem is toch vaak dat we voor anderen gaan denken, we willen het anderen altijd naar de zin maken en we willen alles doen zoals wij denken dat zij het willen. Ik heb gemerkt dat dit meer rotzooi oplevert dan dat het verhelderend werkt. Je kan er soms een beetje raar van worden omdat je krampachtig gaat proberen te doen wat je denkt dat anderen van je verwachten.
Kanga, ben ook benieuwd hoe het met jou is? Lukt het met eten? En hoe gaat het met de gedachten over aankomen?
Ik zit een beetje te twijfelen over dit topic....ik vind het zo fijn om hier gewoon over dit soort dingen te kunnen praten omdat dat in mijn gewone leven niet kan, maar ik merk ook wel dat door hier veel mee bezig te zijn ik het mezelf misschien toch iets moeilijker maak. Ik weet het niet zeker. De herkenning is heel fijn, maar eigenlijk ben ik al heel erg genezen. Het is misschien toch een beetje spelen met vuur om hier weer zoveel mee bezig te zijn? Ik weet het niet? Het is een beetje dubbel...
"Ons" probleem is toch vaak dat we voor anderen gaan denken, we willen het anderen altijd naar de zin maken en we willen alles doen zoals wij denken dat zij het willen. Ik heb gemerkt dat dit meer rotzooi oplevert dan dat het verhelderend werkt. Je kan er soms een beetje raar van worden omdat je krampachtig gaat proberen te doen wat je denkt dat anderen van je verwachten.
Kanga, ben ook benieuwd hoe het met jou is? Lukt het met eten? En hoe gaat het met de gedachten over aankomen?
Ik zit een beetje te twijfelen over dit topic....ik vind het zo fijn om hier gewoon over dit soort dingen te kunnen praten omdat dat in mijn gewone leven niet kan, maar ik merk ook wel dat door hier veel mee bezig te zijn ik het mezelf misschien toch iets moeilijker maak. Ik weet het niet zeker. De herkenning is heel fijn, maar eigenlijk ben ik al heel erg genezen. Het is misschien toch een beetje spelen met vuur om hier weer zoveel mee bezig te zijn? Ik weet het niet? Het is een beetje dubbel...
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:17
quote:indigoblue schreef op 31 augustus 2010 @ 11:06:
Ik zou het laten Lotte. Je bent denk ik heel duidelijk geweest en hij moet er even over nadenken.
"Ons" probleem is toch vaak dat we voor anderen gaan denken, we willen het anderen altijd naar de zin maken en we willen alles doen zoals wij denken dat zij het willen. Ik heb gemerkt dat dit meer rotzooi oplevert dan dat het verhelderend werkt. Je kan er soms een beetje raar van worden omdat je krampachtig gaat proberen te doen wat je denkt dat anderen van je verwachten.
Je hebt helemaal gelijk. Ik ga er verder ook niets meer mee doen. Ik merk vanzelf wel of ik nog iets hoor. Zo niet, dan zie ik hem toch bij de volgende afspraak. En ik heb besloten me ook daar niet druk over te gaan maken. Ik heb niets fout gedaan, ben alleen maar eerlijk geweest. Ik ben trots op mezelf, omdat ik al zover gekomen ben. Dat bewijst alleen maar hoe sterk ik ben.
En over je twijfel om hier op het forum te komen; ik begrijp je. Als je je er niet goed bij voelt; niet doen.
Als je maar wel weet, dat je mij ontzettend hebt geholpen met je reacties. Dank je wel daarvoor!
Ik zou het laten Lotte. Je bent denk ik heel duidelijk geweest en hij moet er even over nadenken.
"Ons" probleem is toch vaak dat we voor anderen gaan denken, we willen het anderen altijd naar de zin maken en we willen alles doen zoals wij denken dat zij het willen. Ik heb gemerkt dat dit meer rotzooi oplevert dan dat het verhelderend werkt. Je kan er soms een beetje raar van worden omdat je krampachtig gaat proberen te doen wat je denkt dat anderen van je verwachten.
Je hebt helemaal gelijk. Ik ga er verder ook niets meer mee doen. Ik merk vanzelf wel of ik nog iets hoor. Zo niet, dan zie ik hem toch bij de volgende afspraak. En ik heb besloten me ook daar niet druk over te gaan maken. Ik heb niets fout gedaan, ben alleen maar eerlijk geweest. Ik ben trots op mezelf, omdat ik al zover gekomen ben. Dat bewijst alleen maar hoe sterk ik ben.
En over je twijfel om hier op het forum te komen; ik begrijp je. Als je je er niet goed bij voelt; niet doen.
Als je maar wel weet, dat je mij ontzettend hebt geholpen met je reacties. Dank je wel daarvoor!
