Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 14 september 2010 om 20:28
Lief dat je eraan denkt, indigoblue, maar ik hoef pas donderdag
Vanmiddag tijdens het werken schoot ik weer even in m'n dipje, want de tandarts was echt NIET te genieten. Dat was gistermiddag ook al zo, en daardoor begon ik toen zo te twijfelen. Aan mezelf, aan het werk, aan alles.
Maarrrr...... ik heb er iets van gezegd! Dat had ik vroeger echt nooit gedurfd. Maar ik verdien het niet om afgesnauwd te worden, daarvoor heb ik me niet uit die ellende omhoog gevochten.
Ik heb gezegd dat hij niet was zoals anders. Niet alleen tegen mij, maar ook tegen de patiënten. Ontzettend ongeduldig, en geïrriteerd. Ik heb gevraagd wat er met hem aan de hand was. Hij weet het aan een lastige wortelkanaalbehandeling die we net gedaan hadden, maar ik zei dat hij daarvoor ook al anders deed.
Ik kreeg niet echt een duidelijk antwoord, maar hij was opeens wel een stuk vriendelijker tegen me.
Mèn, wat voelt dat goed zeg; voor mezelf opkomen!!
Vanmiddag tijdens het werken schoot ik weer even in m'n dipje, want de tandarts was echt NIET te genieten. Dat was gistermiddag ook al zo, en daardoor begon ik toen zo te twijfelen. Aan mezelf, aan het werk, aan alles.
Maarrrr...... ik heb er iets van gezegd! Dat had ik vroeger echt nooit gedurfd. Maar ik verdien het niet om afgesnauwd te worden, daarvoor heb ik me niet uit die ellende omhoog gevochten.
Ik heb gezegd dat hij niet was zoals anders. Niet alleen tegen mij, maar ook tegen de patiënten. Ontzettend ongeduldig, en geïrriteerd. Ik heb gevraagd wat er met hem aan de hand was. Hij weet het aan een lastige wortelkanaalbehandeling die we net gedaan hadden, maar ik zei dat hij daarvoor ook al anders deed.
Ik kreeg niet echt een duidelijk antwoord, maar hij was opeens wel een stuk vriendelijker tegen me.
Mèn, wat voelt dat goed zeg; voor mezelf opkomen!!
woensdag 15 september 2010 om 11:57
Dank je indigoblue!
't Kost me wel moeite hoor.....
Vannacht erg onrustig geslapen, wel honderd keer de middag voorbij zien komen. Ik ben gewoon heel erg gevoelig voor het humeur van anderen. Da's niet goed, ik weet het.
Nu erg moe. Zie ook op tegen het werken straks. Ben bang dat hij weer de bokkenpruik opheeft.
Kon ik het leven maar wat luchtiger zien. Ik heb duidelijk nog een hoop te leren.
't Kost me wel moeite hoor.....
Vannacht erg onrustig geslapen, wel honderd keer de middag voorbij zien komen. Ik ben gewoon heel erg gevoelig voor het humeur van anderen. Da's niet goed, ik weet het.
Nu erg moe. Zie ook op tegen het werken straks. Ben bang dat hij weer de bokkenpruik opheeft.
Kon ik het leven maar wat luchtiger zien. Ik heb duidelijk nog een hoop te leren.
woensdag 15 september 2010 om 18:59
Wat lief, Lampje! Dank je wel. Eerlijk gezegd maakt het me niet meer zoveel uit wat de ortho te zeggen heeft. Ik ben wie ik ben, meer kan ik er niet van maken.
De tandarts was wéér niet in z'n hum vanmiddag. Na een paar uur had ik het echt hélemaal gehad. Wederom al m'n moed bij elkaar geschraapt, en gezegd dat ik totaal geen goed gevoel had over de situatie.
Hij begreep niet wat ik bedoelde (of wilde dat niet begrijpen). Ik heb gezegd dat hij me het gevoel gaf dat ik opeens niets meer goed kon doen. Terwijl hij altijd ontzettend positief over me is.
Hij zat met z'n oren te klapperen. Hij zei dat ik het juist heel erg goed doe, en dat hij zich niet eens kon herinneren wanneer ik een fout had gemaakt.
Eén ding is dus zeker, het ligt NIET aan mij.
Later hadden we nog een akkefietje. Hij riep al twee patiënten binnen, terwijl ik nog niet klaar was met schoonmaken van de kamer. Hygiëne is hartstikke belangrijk, dus dat kon echt niet. Ik ben toen boos op hem geworden. Boos............. ik............
Ik zei pissig dat ik nog niet klaar was. Hij schrok zit rot van mijn reactie, want ik ben normaal de goedheid zelve (vaak veel TE goed, het kan best wat minder). Zijn reactie daarentegen was geweldig! Hij vroeg de patiënten nog even te wachten, en bood geschrokken zijn excuses aan. Hij ging me helemaal helpen met de kamer schoonmaken, en vroeg toen: Is het zo goed, mevrouw?
Mooi dat ik niet meer met me laat sollen!
De rest van de middag was hij poeslief.
De tandarts was wéér niet in z'n hum vanmiddag. Na een paar uur had ik het echt hélemaal gehad. Wederom al m'n moed bij elkaar geschraapt, en gezegd dat ik totaal geen goed gevoel had over de situatie.
Hij begreep niet wat ik bedoelde (of wilde dat niet begrijpen). Ik heb gezegd dat hij me het gevoel gaf dat ik opeens niets meer goed kon doen. Terwijl hij altijd ontzettend positief over me is.
Hij zat met z'n oren te klapperen. Hij zei dat ik het juist heel erg goed doe, en dat hij zich niet eens kon herinneren wanneer ik een fout had gemaakt.
Eén ding is dus zeker, het ligt NIET aan mij.
Later hadden we nog een akkefietje. Hij riep al twee patiënten binnen, terwijl ik nog niet klaar was met schoonmaken van de kamer. Hygiëne is hartstikke belangrijk, dus dat kon echt niet. Ik ben toen boos op hem geworden. Boos............. ik............
Ik zei pissig dat ik nog niet klaar was. Hij schrok zit rot van mijn reactie, want ik ben normaal de goedheid zelve (vaak veel TE goed, het kan best wat minder). Zijn reactie daarentegen was geweldig! Hij vroeg de patiënten nog even te wachten, en bood geschrokken zijn excuses aan. Hij ging me helemaal helpen met de kamer schoonmaken, en vroeg toen: Is het zo goed, mevrouw?
Mooi dat ik niet meer met me laat sollen!
De rest van de middag was hij poeslief.
anoniem_67eab3cbf367d wijzigde dit bericht op 15-09-2010 21:51
Reden: Fout gemaakt. Ik maak niet graag fouten ;-)
Reden: Fout gemaakt. Ik maak niet graag fouten ;-)
% gewijzigd
woensdag 15 september 2010 om 22:14
Ik heb wel even tijd voor een victory dance
Whoop whoop whoop!
Jemig de pemig man, je gaat als een speer! Geweldig, hoe je voor jezelf opkomt, dat moet een heerlijk gevoel geven. Je neemt ruimte in voor jezelf, je bent er, je mag er zijn! Hoe meer er van je is, hoe meer er is om te laten zien, om van te houden!!
Ik wil graag even een mailtje typen, maar ik heb gewoon geen tijd. Lange dagen hier, veel werk, spannende dingen, maar het gaat goed.
Whoop whoop whoop!
Jemig de pemig man, je gaat als een speer! Geweldig, hoe je voor jezelf opkomt, dat moet een heerlijk gevoel geven. Je neemt ruimte in voor jezelf, je bent er, je mag er zijn! Hoe meer er van je is, hoe meer er is om te laten zien, om van te houden!!
Ik wil graag even een mailtje typen, maar ik heb gewoon geen tijd. Lange dagen hier, veel werk, spannende dingen, maar het gaat goed.
donderdag 16 september 2010 om 11:47
Pelikaan, leuk toch dat alles zo goed loopt? We zien je wel weer een keer verschijnen.
Lotte, succes vandaag.
Dat stukje van Pelikaan vind ik trouwens redelijk confronterend. Ik ben nu zo "normaal" - normaal eten, normaal gewicht, alles op een rijtje, afgestudeerd, vriendje, huisje....maar alles wat achter die problematiek zat. Volgens mij heb ik daar nog best wel (behoorlijk??) wat probelemen mee
Lotte, succes vandaag.
Dat stukje van Pelikaan vind ik trouwens redelijk confronterend. Ik ben nu zo "normaal" - normaal eten, normaal gewicht, alles op een rijtje, afgestudeerd, vriendje, huisje....maar alles wat achter die problematiek zat. Volgens mij heb ik daar nog best wel (behoorlijk??) wat probelemen mee
donderdag 16 september 2010 om 16:30
Hij heeft er NIETS over gezegd......
En er was ook geen mogelijkheid erover te beginnen, want de volgende patiënt zat me, samen met haar moeder, al aan te gapen vanaf de stoel naast mij.
Ik voelde me enorm ongemakkelijk met de situatie.
Heb hem dit net gemaild. Ik zal wel weer niks terughoren, maar ik ben het in ieder geval kwijt.
En er was ook geen mogelijkheid erover te beginnen, want de volgende patiënt zat me, samen met haar moeder, al aan te gapen vanaf de stoel naast mij.
Ik voelde me enorm ongemakkelijk met de situatie.
Heb hem dit net gemaild. Ik zal wel weer niks terughoren, maar ik ben het in ieder geval kwijt.
donderdag 16 september 2010 om 18:53
donderdag 16 september 2010 om 20:14
Oh, die Lotte, die gaat als een speer,
Vandaag een overwinnig, yes, alweer!
Je bent zo goed aan het bouwen
Aan je lijf en je zelfvertrouwen
Laat niemand je in een hoekje zetten
Of je eigen ideeen beletten
Jij bent er, neem je ruimte in
Lotte, dit is nog maar het begin
De weg omhoog ben je ingeslagen
Niets kan je nu nog vertragen!!
Ben wel donders nieuwsgierig wat voor bericht je gehad hebt!
@Indigo: Ik ga jou ook zsm terugmailen, misschien zometeen nog wel even Ik vroeg me wel nog af, welk stukje van mij je confronterend vindt..dat was in ieder geval niet m'n bedoeling!
Vandaag een overwinnig, yes, alweer!
Je bent zo goed aan het bouwen
Aan je lijf en je zelfvertrouwen
Laat niemand je in een hoekje zetten
Of je eigen ideeen beletten
Jij bent er, neem je ruimte in
Lotte, dit is nog maar het begin
De weg omhoog ben je ingeslagen
Niets kan je nu nog vertragen!!
Ben wel donders nieuwsgierig wat voor bericht je gehad hebt!
@Indigo: Ik ga jou ook zsm terugmailen, misschien zometeen nog wel even Ik vroeg me wel nog af, welk stukje van mij je confronterend vindt..dat was in ieder geval niet m'n bedoeling!
donderdag 16 september 2010 om 20:28
Pelikaan, enorm bedankt voor het wederom schitterende lied!quote:Pelikaan schreef op 16 september 2010 @ 20:14:
Ben wel donders nieuwsgierig wat voor bericht je gehad hebt
Oh, dat mag je weten hoor.
Hij was gewoon heel erg positief. Zei dat het door omstandigheden (financiëel en organisatorisch) op dit moment niet handig is iemand mee te laten lopen. Maar dat dat niets met mij persoonlijk te maken heeft.
Ik was met dit antwoord al blij en opgelucht. Ik heb hem teruggemaild om te bedanken, en heb toen nog verteld dat ik eigenlijk dacht dat het iets met de anorexia te maken zou hebben. En dat ik het er zo moeilijk mee had gehad, dat ik het verteld had.
Toen kreeg ik weer een mail terug, en echt een hele aardige. Erg motiverende woorden, dat ik goed bezig ben, en door moet gaan zoals ik nu doe. En dat ik in de toekomst misschien echt wel een paar dagen daar kan komen, maar nog niet op dit moment.
Ik word dus niet afgewezen om wat ik heb (gehad). Ben daar voor niets bang voor geweest.
Ik ben echt heel blij met dit resultaat.
Ben wel donders nieuwsgierig wat voor bericht je gehad hebt
Oh, dat mag je weten hoor.
Hij was gewoon heel erg positief. Zei dat het door omstandigheden (financiëel en organisatorisch) op dit moment niet handig is iemand mee te laten lopen. Maar dat dat niets met mij persoonlijk te maken heeft.
Ik was met dit antwoord al blij en opgelucht. Ik heb hem teruggemaild om te bedanken, en heb toen nog verteld dat ik eigenlijk dacht dat het iets met de anorexia te maken zou hebben. En dat ik het er zo moeilijk mee had gehad, dat ik het verteld had.
Toen kreeg ik weer een mail terug, en echt een hele aardige. Erg motiverende woorden, dat ik goed bezig ben, en door moet gaan zoals ik nu doe. En dat ik in de toekomst misschien echt wel een paar dagen daar kan komen, maar nog niet op dit moment.
Ik word dus niet afgewezen om wat ik heb (gehad). Ben daar voor niets bang voor geweest.
Ik ben echt heel blij met dit resultaat.
