Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 9 september 2010 om 20:32
Wauw Lotte, wat goed!! En wat leuk!!! Heel knap dat je toch goed hebt gegeten 's morgens. Jij bent zo op de goede weg lees ik. En heel fijn dat je er zo trots op bent, dat mag natuurlijk ook wel!!
Ik weet niet precies waardoor het komt...ik denk verschillende dingen bij elkaar. Moet het even terugpakken, weer goed voor mezelf gaan zorgen enz.
Ik weet niet precies waardoor het komt...ik denk verschillende dingen bij elkaar. Moet het even terugpakken, weer goed voor mezelf gaan zorgen enz.
donderdag 9 september 2010 om 21:41
Lotte! Mén! Wat geweldig! *trotsheid* Super! Je werkt gewoon en dat niet alleen, je lééft!!
Ik hoop dat je jezelf het eten kunt gunnen dat je nodig hebt. Dat hongergevoel heb je niet voor niets, dat betekent dat je lijf iets te eten nodig heeft. Ik durf je te verzekeren dat hetgene wat je dan eet, echt niet op je buik of je heupen of waar dan ook zal blijven zitten Je hebt het gewoon nodig, om niet af te vallen.
Wauw, ik ben echt trots!
*doet dans*
Wat dat patatje aangaat: als avondeten of als lunch kan ik dat (ook wel op straat, al zit ik liever aan tafel), als tussendoortje zou ik het niet gauw doen. Maar dat komt ook omdat ik het gewoon niet zo heel bijzonder vindt.
Indigo: hoop je je ritme gauw weer terugvindt. Wat mij helpt is om weer even streng te gaan eten, streng als in: met de vaste structuur waarmee ik ook ben aangekomen. Als ik dat weer vastheb kan ik weer makkelijker mijn eigen weg gaan. Zet 'em op, het zit ergens in je, pak het stevig vast!
Ik hoop dat je jezelf het eten kunt gunnen dat je nodig hebt. Dat hongergevoel heb je niet voor niets, dat betekent dat je lijf iets te eten nodig heeft. Ik durf je te verzekeren dat hetgene wat je dan eet, echt niet op je buik of je heupen of waar dan ook zal blijven zitten Je hebt het gewoon nodig, om niet af te vallen.
Wauw, ik ben echt trots!
*doet dans* Wat dat patatje aangaat: als avondeten of als lunch kan ik dat (ook wel op straat, al zit ik liever aan tafel), als tussendoortje zou ik het niet gauw doen. Maar dat komt ook omdat ik het gewoon niet zo heel bijzonder vindt.
Indigo: hoop je je ritme gauw weer terugvindt. Wat mij helpt is om weer even streng te gaan eten, streng als in: met de vaste structuur waarmee ik ook ben aangekomen. Als ik dat weer vastheb kan ik weer makkelijker mijn eigen weg gaan. Zet 'em op, het zit ergens in je, pak het stevig vast!
donderdag 9 september 2010 om 22:00
Dank je wel, Pelikaan!
Ik leef inderdaad, en ik geniet er zo van. Ik geniet van het werken, omdat ik zo goed weet hoe het voelt om het niet te kunnen.
Het is heerlijk om daarna thuis te komen, in plaats van de hele dag al thuis te zíjn.
En dat ik nu ervaren heb dat ik ook 's morgens kan werken, geeft me zoveel zelfvertrouwen. Ik kan langzaam gaan uitbreiden, ik kan vooruit!
Ik leef inderdaad, en ik geniet er zo van. Ik geniet van het werken, omdat ik zo goed weet hoe het voelt om het niet te kunnen.
Het is heerlijk om daarna thuis te komen, in plaats van de hele dag al thuis te zíjn.
En dat ik nu ervaren heb dat ik ook 's morgens kan werken, geeft me zoveel zelfvertrouwen. Ik kan langzaam gaan uitbreiden, ik kan vooruit!
donderdag 9 september 2010 om 22:19
Ja, Pelikaan, dat werkt voor mij ook wel. Weer de structuur in, weer het ritme terugpakken, maar ik moet echt even streng zijn. Als ik 's ochtends moet auto rijden (lessen) dan krijg ik niks weg, en als ik uit mijn ritme ben en 's ochtends geen zin heb dan eet ik gewoon niet.
Het is overigens niet zo dat ik te weinig binnen krijg op zo'n dag, maar het is gewoon zo onregelmatig en dan heb ik ook helemaal geen trek in groente of fruit Terwijl ik normaal gesproken veel waarde hecht aan gezond een voedzaam eten. In deze dagen wil ik alleen maar makkelijk. En dat is niet echt eten waar ik energie van krijg...dus, even streng zijn inderdaad.
Lotte, je bent zooooooooo op de goede weg. Ik straal een beetje van binnen als ik die stukjes van jou lees!!! Superknap!!!
Bedankt voor jullie steun!
Het is overigens niet zo dat ik te weinig binnen krijg op zo'n dag, maar het is gewoon zo onregelmatig en dan heb ik ook helemaal geen trek in groente of fruit Terwijl ik normaal gesproken veel waarde hecht aan gezond een voedzaam eten. In deze dagen wil ik alleen maar makkelijk. En dat is niet echt eten waar ik energie van krijg...dus, even streng zijn inderdaad.
Lotte, je bent zooooooooo op de goede weg. Ik straal een beetje van binnen als ik die stukjes van jou lees!!! Superknap!!!
Bedankt voor jullie steun!
vrijdag 10 september 2010 om 22:08
Hey ladies!
Allereerst sorry dat ik zo lang niet heb gereageerd. Maar ik heb wel meegelezen! Mijn harde schijf was gecrashed en mijn wachtwoord wist ik niet meer, dus ik was niet continu automatisch ingelogd. En dan schiet reageren erbij in, zo laks ben ik wel.
Lotte, zo mooi om te lezen dat je zo vooruit gaat en vooral ook blijft doorgaan!! Je leeeeft weer, zoals je zegt. Herkenning hier
Ik ben ook doorgegaan, en ik voel me zo goed! Ik heb er weer wat kilo's bij volgens de weegschaal ('s nachts macdonalds met vriendinnen, veeeel boterhammen en wijntjes en te vaak uiteten; supergezellig allemaal, heeel goed voor lichaam en geest, heb ik gemerkt ), maar waar ze bij op zijn gekomen?? Hahah ja, mijn sixpack is een beetje verdwenen,want ik weet bijna niet meer waar de sportschool zit (beweeg nog voldoende hoor), maar so what Heb wat dingen meegemaakt, o.a. in de liefde, waardoor ik wederom tot de vraag kom: wat voor zin heeft het om zo'n laag gewicht te houden?? Iedereen was alleen maar bang dat ik weer terug zou vallen, terwijl ik dacht: Ok, ik ben superslank en afgetraind, maar het helpt me niks.
(hier trouwens bijna bmi 20, maar zie wel waar t schip strandt, ga gewoon nog steeds naar mn lichaam luisteren. Was altijd rond 22,toen ik er niet bij stilstond)
Maar ja, het is natuurlijk nog niet weg, maar ik kan t beter relativeren. Het is niet belangrijk.
Sorry voor ego-post, maar krijg zo bezoek dus moet weer afsluiten. Wilde je alleen even laten weten dat ik er nog ben en dat ik nog steeds met je meevecht. Ga zo door, ik word elke dag weer blij voor je als ik je positieve berichten lees, denk er elke dag aan. Wens je echt t beste
Je komt er wel,
Allereerst sorry dat ik zo lang niet heb gereageerd. Maar ik heb wel meegelezen! Mijn harde schijf was gecrashed en mijn wachtwoord wist ik niet meer, dus ik was niet continu automatisch ingelogd. En dan schiet reageren erbij in, zo laks ben ik wel.
Lotte, zo mooi om te lezen dat je zo vooruit gaat en vooral ook blijft doorgaan!! Je leeeeft weer, zoals je zegt. Herkenning hier
Ik ben ook doorgegaan, en ik voel me zo goed! Ik heb er weer wat kilo's bij volgens de weegschaal ('s nachts macdonalds met vriendinnen, veeeel boterhammen en wijntjes en te vaak uiteten; supergezellig allemaal, heeel goed voor lichaam en geest, heb ik gemerkt ), maar waar ze bij op zijn gekomen?? Hahah ja, mijn sixpack is een beetje verdwenen,want ik weet bijna niet meer waar de sportschool zit (beweeg nog voldoende hoor), maar so what
Heb wat dingen meegemaakt, o.a. in de liefde, waardoor ik wederom tot de vraag kom: wat voor zin heeft het om zo'n laag gewicht te houden?? Iedereen was alleen maar bang dat ik weer terug zou vallen, terwijl ik dacht: Ok, ik ben superslank en afgetraind, maar het helpt me niks. (hier trouwens bijna bmi 20, maar zie wel waar t schip strandt, ga gewoon nog steeds naar mn lichaam luisteren. Was altijd rond 22,toen ik er niet bij stilstond)
Maar ja, het is natuurlijk nog niet weg, maar ik kan t beter relativeren. Het is niet belangrijk.
Sorry voor ego-post, maar krijg zo bezoek dus moet weer afsluiten. Wilde je alleen even laten weten dat ik er nog ben en dat ik nog steeds met je meevecht. Ga zo door, ik word elke dag weer blij voor je als ik je positieve berichten lees, denk er elke dag aan. Wens je echt t beste
Je komt er wel,
zaterdag 11 september 2010 om 10:44
zaterdag 11 september 2010 om 21:54
Ik ben weer iets aangekomen.
En hoe hard ik er ook voor vecht om beter te worden, de daadwerkelijke stijging van mijn gewicht blijft toch een kwelling voor me.
Het haalt echt het slechtste gevoel in me naar boven, ik kan het niet helpen. Afvallen is zo lang mijn talent geweest (want zo zag ik het, en zo voelde het), dat aankomen nog steeds voelt als falen, lui zijn, niet deugen.
Ik accepteer het hoor, dat er weer wat gewicht bij is. Maar alleen omdat ik moet, als ik een beter leven wil voor mezelf. Een leven waaraan ik sinds kort voorzichtig al een beetje ruik, en wat me wel bevalt.
Maar dat ik daarvoor aan moet komen, blijft heel, héél erg moeilijk. Het gevecht wat zich nu afspeelt in m'n hoofd is gewoon niet uit te leggen. Een duel met de anorexia.
Maar wel een duel wat ik aan het winnen ben.
En hoe hard ik er ook voor vecht om beter te worden, de daadwerkelijke stijging van mijn gewicht blijft toch een kwelling voor me.
Het haalt echt het slechtste gevoel in me naar boven, ik kan het niet helpen. Afvallen is zo lang mijn talent geweest (want zo zag ik het, en zo voelde het), dat aankomen nog steeds voelt als falen, lui zijn, niet deugen.
Ik accepteer het hoor, dat er weer wat gewicht bij is. Maar alleen omdat ik moet, als ik een beter leven wil voor mezelf. Een leven waaraan ik sinds kort voorzichtig al een beetje ruik, en wat me wel bevalt.
Maar dat ik daarvoor aan moet komen, blijft heel, héél erg moeilijk. Het gevecht wat zich nu afspeelt in m'n hoofd is gewoon niet uit te leggen. Een duel met de anorexia.
Maar wel een duel wat ik aan het winnen ben.
zondag 12 september 2010 om 15:10
Wat goed Lotte, al is het lastig, ik snap het Over een tijdje ben je hopelijk weer aan dit gewicht gewend. Blijf maar denken aan de dingen die je hebt (terug)gekregen door voor het "echte leven" te kiezen. Het werken in de ochtend laatst, hoe goed dat ging, hoe trots en blij je je voelde!!!
Ik snap wel dat het voor je gevoel nog wel lastig blijft
Je bent zo goed bezig!!!
Ik snap wel dat het voor je gevoel nog wel lastig blijft
Je bent zo goed bezig!!!
zondag 12 september 2010 om 18:57
Indigoblue, bedankt voor je lieve woorden.
Ik krijg ook heel veel terug voor het aankomen, daar heb je gelijk in. En inderdaad, ik was echt heel trots donderdagochtend, toen ik gewoon aan het werk was.
Maar dat lijkt allemaal opeens zo ver weg, als ik dat cijfer op de weegschaal zie. Mijn wereld bestaat op dat moment alleen nog maar uit dat gewicht. Ik zie mezelf dan eventjes alleen nog maar als een cijfer wat alleen maar stijgt.
Natuurlijk weet ik dat ik meer ben dan dat, véél meer zelfs. Maar dat gevoel als ik ben aangekomen, overschaduwd gewoon alles. De anorexia is dan eventjes heel erg sterk.
Om deze reden weeg ik me altijd alleen maar 's avonds. Dan heb ik namelijk niet meer de kans om te compenseren, want ik ga bijna naar bed. En 's morgens zie ik het allemaal wel weer wat zonniger. Dan heb ik weer net zo veel trek als anders, en dat is voor mij altijd een geruststellende gedachte.
Ik zou willen dat ik niet meer de behoefte had om me te wegen. Maar dat kan ik me gewoon niet voorstellen. Ik móet het weten. Ook als ik ben aangekomen, hoe moeilijk ik dat ook vind.
Ik krijg ook heel veel terug voor het aankomen, daar heb je gelijk in. En inderdaad, ik was echt heel trots donderdagochtend, toen ik gewoon aan het werk was.
Maar dat lijkt allemaal opeens zo ver weg, als ik dat cijfer op de weegschaal zie. Mijn wereld bestaat op dat moment alleen nog maar uit dat gewicht. Ik zie mezelf dan eventjes alleen nog maar als een cijfer wat alleen maar stijgt.
Natuurlijk weet ik dat ik meer ben dan dat, véél meer zelfs. Maar dat gevoel als ik ben aangekomen, overschaduwd gewoon alles. De anorexia is dan eventjes heel erg sterk.
Om deze reden weeg ik me altijd alleen maar 's avonds. Dan heb ik namelijk niet meer de kans om te compenseren, want ik ga bijna naar bed. En 's morgens zie ik het allemaal wel weer wat zonniger. Dan heb ik weer net zo veel trek als anders, en dat is voor mij altijd een geruststellende gedachte.
Ik zou willen dat ik niet meer de behoefte had om me te wegen. Maar dat kan ik me gewoon niet voorstellen. Ik móet het weten. Ook als ik ben aangekomen, hoe moeilijk ik dat ook vind.
zondag 12 september 2010 om 22:42
Ik begrijp het Lotte, ik ga ook bewust niet zoveel op de weegschaal, omdat ik weet hoe veel invloed dat getal kan hebben. Een tijdlang heb ik de weegschaal zelfs helemaal verbannen, pas toen ik beter in mijn vel zat mocht hij terug. Op dit moment ga ik er niet op, want als het tegenvalt weet ik dat ik heel hard moet gaan werken om alles op de rit te houden. En dan ga ik me rot voelen terwijl dat nergens voor nodig is! Ik wil het risico echt niet lopen dat ik de grip kwijt raak op alles
Ik vind het knap dat je dan toch bedenkt om 's avonds te wegen, zo ga je toch op een goede manier om met de drang om te wegen. Het blijft lastig, ik weet het, maar je gaat er goed mee om! Sterkte nog ermee
Ik vind het knap dat je dan toch bedenkt om 's avonds te wegen, zo ga je toch op een goede manier om met de drang om te wegen. Het blijft lastig, ik weet het, maar je gaat er goed mee om! Sterkte nog ermee
maandag 13 september 2010 om 17:57
Misschien gaat hij er morgen over denken. En anders kan jij vragen of hij er over heeft nagedacht. Ik zou je niet gaan verontschuldigen voor je mailtjes of jezelf verder proberen uit te leggen. Je bent duidelijk geweest, hij moest nadenken. Zo simpel is het
Hoe gaatie verder?
Ik heb trouwens toch maar op de weegschaal gestaan vanmorgen uit nieuwsgierigheid en hij zei hetzelfde als altijd. Heb toch vrij rommelig gegeten de laatste tijd, maar zo zie je, je lichaam kan het gewoon aan.
Hoe gaatie verder?
Ik heb trouwens toch maar op de weegschaal gestaan vanmorgen uit nieuwsgierigheid en hij zei hetzelfde als altijd. Heb toch vrij rommelig gegeten de laatste tijd, maar zo zie je, je lichaam kan het gewoon aan.
maandag 13 september 2010 om 18:37
Heel motiverend om te lezen, indigoblue, dat je gewoon op gewicht kunt blijven, terwijl je geen strikt schema volgt. Want als dat bij jou zo werkt, zou dat bij mij toch ook moeten kunnen.....
Over het orthoverhaal. Ik ben ook echt niet van plan me te gaan verontschuldigen. Maar als ik de tijd terug kon draaien, zou ik het mailtje niet nog een keer sturen. Ik denk gewoon niet dat ik er iets mee gewonnen heb. Ik ga ervan uit dat hij het niet wil, dat meelopen, en daar heb ik me min of meer bij neergelegd.
Zit qua werk helemaal een beetje in een dip. Heb vanmiddag echt heel hard gewerkt, achter elkaar door. Dat ging op zich wel hoor, maar ik betrapte mezelf er een paar keer op dat ik dacht: Is dit het nou...?
Ik kan heel goed leren. Heb de Pabo op m'n sloffen gedaan. Daarna nog een post-HBO opleiding. Een paar jaar later heb ik nog een jaar Psychologie gestudeerd aan de universiteit van Leiden, in deeltijd. Ook daar haalde ik achten en negens. Het enige jammere was, dat ik op sterven na dood was door de anorexia. Heb die studie dus moeten staken.
Nu werk ik als tandartsassistente. En dat vind ik leuk. Maar ik merk op sommige momenten wel, dat ik véél meer in m'n mars heb. En dan voelt het gewoon even niet zo goed om daar te zitten. Als de tandarts dan ook nog chagrijnig is, en ik niks goed kan doen, heb ik het weleens een beetje gehad.
Natuurlijk ziet hij ook wel dat ik slim ben. We hebben het daar ook uitgebreid over gehad. Hij vindt dat ik verder moet leren. Ik weet het effe niet. Daarom leek dat ortho-gebeuren me ook zo leuk. Dan werk je veel zelfstandiger, ben je niet alleen maar een ander aan het helpen.
Maarja.
Best kans dat het weer overwaait hoor. Maar ik heb gewoon van die dagen.....
Over het orthoverhaal. Ik ben ook echt niet van plan me te gaan verontschuldigen. Maar als ik de tijd terug kon draaien, zou ik het mailtje niet nog een keer sturen. Ik denk gewoon niet dat ik er iets mee gewonnen heb. Ik ga ervan uit dat hij het niet wil, dat meelopen, en daar heb ik me min of meer bij neergelegd.
Zit qua werk helemaal een beetje in een dip. Heb vanmiddag echt heel hard gewerkt, achter elkaar door. Dat ging op zich wel hoor, maar ik betrapte mezelf er een paar keer op dat ik dacht: Is dit het nou...?
Ik kan heel goed leren. Heb de Pabo op m'n sloffen gedaan. Daarna nog een post-HBO opleiding. Een paar jaar later heb ik nog een jaar Psychologie gestudeerd aan de universiteit van Leiden, in deeltijd. Ook daar haalde ik achten en negens. Het enige jammere was, dat ik op sterven na dood was door de anorexia. Heb die studie dus moeten staken.
Nu werk ik als tandartsassistente. En dat vind ik leuk. Maar ik merk op sommige momenten wel, dat ik véél meer in m'n mars heb. En dan voelt het gewoon even niet zo goed om daar te zitten. Als de tandarts dan ook nog chagrijnig is, en ik niks goed kan doen, heb ik het weleens een beetje gehad.
Natuurlijk ziet hij ook wel dat ik slim ben. We hebben het daar ook uitgebreid over gehad. Hij vindt dat ik verder moet leren. Ik weet het effe niet. Daarom leek dat ortho-gebeuren me ook zo leuk. Dan werk je veel zelfstandiger, ben je niet alleen maar een ander aan het helpen.
Maarja.
Best kans dat het weer overwaait hoor. Maar ik heb gewoon van die dagen.....
maandag 13 september 2010 om 18:51
Ik denk dat iedereen wel af en toe van die dagen heeft. Maar als je echt het idee hebt dat je iets anders of iets meer wilt, dan moet je gewoon gaan zoeken naar wat dit voor jou zou kunnen zijn.
Ik heb zelf ook een dergelijk gevoel. Mijn werk is qua niveau prima, maar qua voldoening haal ik er niet altijd genoeg uit. Ik heb nu besloten om te gaan studeren voor iets heel anders, wat ik er tzt naast mijn huidige werk zou kunnen gaan doen.
Voor mij is dit iets waar ik doorheen moet. Ik heb ontdekt dat ik altijd op mijn verstand heb geleefd, en nooit naar mijn gevoel heb geluisterd. Mijn gevoel was ook onbekend voor me.
Nu probeer ik meer op mijn gevoel te gaan vertrouwen. En dit is daar onderdeel van.
Wellicht wordt die studie niets, maar dan heb ik in elk geval geprobeerd om iets te zoeken waar mijn hart naar uitgaat, en om meer op mijn gevoel af te gaan.
Ik wil niet de rest van mijn leven alleen maar op ratio leven. Het heeft me mij goede dingen opgeleverd (goede baan, leuk huis etc), maar ook vervelende zaken, zoals mijn ES.
Ik ga gewoon ontdekken wie ik ben. En wie weet gaat dat via heel veel omwegen en met gestuntel. Maar ik heb er zin in.
Want zoals ik was, dat ben ik niet
Ik heb zelf ook een dergelijk gevoel. Mijn werk is qua niveau prima, maar qua voldoening haal ik er niet altijd genoeg uit. Ik heb nu besloten om te gaan studeren voor iets heel anders, wat ik er tzt naast mijn huidige werk zou kunnen gaan doen.
Voor mij is dit iets waar ik doorheen moet. Ik heb ontdekt dat ik altijd op mijn verstand heb geleefd, en nooit naar mijn gevoel heb geluisterd. Mijn gevoel was ook onbekend voor me.
Nu probeer ik meer op mijn gevoel te gaan vertrouwen. En dit is daar onderdeel van.
Wellicht wordt die studie niets, maar dan heb ik in elk geval geprobeerd om iets te zoeken waar mijn hart naar uitgaat, en om meer op mijn gevoel af te gaan.
Ik wil niet de rest van mijn leven alleen maar op ratio leven. Het heeft me mij goede dingen opgeleverd (goede baan, leuk huis etc), maar ook vervelende zaken, zoals mijn ES.
Ik ga gewoon ontdekken wie ik ben. En wie weet gaat dat via heel veel omwegen en met gestuntel. Maar ik heb er zin in.
Want zoals ik was, dat ben ik niet
maandag 13 september 2010 om 19:52
Kanga!! Ik vroeg me al een tijdje af hoe het met jou ging. Herkenbaar dat je schrijft dat je gevoel onbekend voor je was. Leuk dat je gaat studeren, je hebt helemaal gelijk om je gevoel zo te volgen!
Ach, Lotte, iedereen doet wel eens iets wat minder handig was. Ik probeer die dingen nu los te laten. Ik ben toch altijd de enige die het onthouden heeft mug en olifant verhaal enzo.
Ik herken heel erg wat je schrijft over studie. Dat is ook iets waar ik nu ook een beetje mee worstel. Een tijdje geleden schreef ik dat ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt en dat dat lastig was en dat had daar ook mee te maken. Ik weet dat ik beter WO had kunnen doen, ik weet dat dat beter bij mij had gepast en ik weet dat ik het makkelijk had gekund. Maarja, op dat moment kon het gewoon niet, ik was echt nog niet stabiel genoeg, maar ook speelde het gebrek aan zelf vertrouwen mee. En ik heb mijn HBO met schitterende cijfers en vakken gehaald, maar het voelt haast niet eens alsof ik iets bereikt heb omdat het me zo weinig moeite gekost heeft....
Zo, dit wordt een beetje een depri post merk ik. Maar iedereen heeft wel eens van deze dagen en ik weet eigenlijk ook wel dat het over gaat, het is niet het einde van de wereld enzo.
Maar ergens koppel ik dit ook aan de eetstoornis, het herinnert me gewoon aan alles wat ik niet heb kunnen doen omdat ik ziek was. Ik deel dit niet echt met mensen, de mensen met wie ik het gedeeld heb zeggen dan, "Maar daar kan je toch niks meer aan doen, je kan beter blij zijn dat het nu zo goed gaat en dat je vooruit kan." En dat ben ik ook wel, maar dat betekent niet dat andere gevoelens uitgesloten zijn. Ik ben enorm blij en enorm opgelucht dat het nu zo goed gaat, soms sta ik er gewoon versteld van hoe makkelijk mijn leven nu is vergeleken met een aantal jaar terug. Als ik nu een slechte dag of slecht moment heb hoef ik alleen daaraan te denken en ik voel me opgelucht. Natuurlijk ben ik daar super blij mee, maar ik ben ook ergens verdrietig om de dingen die ik heb gemist, de kansen die ik niet heb kunnen pakken. Natuurlijk ga ik nu vooruit, leef ik naar de toekomst, maar het verleden vergeet je niet zomaar...
hebben we allebei een beetje zo'n dag
Ach, Lotte, iedereen doet wel eens iets wat minder handig was. Ik probeer die dingen nu los te laten. Ik ben toch altijd de enige die het onthouden heeft mug en olifant verhaal enzo.
Ik herken heel erg wat je schrijft over studie. Dat is ook iets waar ik nu ook een beetje mee worstel. Een tijdje geleden schreef ik dat ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt en dat dat lastig was en dat had daar ook mee te maken. Ik weet dat ik beter WO had kunnen doen, ik weet dat dat beter bij mij had gepast en ik weet dat ik het makkelijk had gekund. Maarja, op dat moment kon het gewoon niet, ik was echt nog niet stabiel genoeg, maar ook speelde het gebrek aan zelf vertrouwen mee. En ik heb mijn HBO met schitterende cijfers en vakken gehaald, maar het voelt haast niet eens alsof ik iets bereikt heb omdat het me zo weinig moeite gekost heeft....
Zo, dit wordt een beetje een depri post merk ik. Maar iedereen heeft wel eens van deze dagen en ik weet eigenlijk ook wel dat het over gaat, het is niet het einde van de wereld enzo.
Maar ergens koppel ik dit ook aan de eetstoornis, het herinnert me gewoon aan alles wat ik niet heb kunnen doen omdat ik ziek was. Ik deel dit niet echt met mensen, de mensen met wie ik het gedeeld heb zeggen dan, "Maar daar kan je toch niks meer aan doen, je kan beter blij zijn dat het nu zo goed gaat en dat je vooruit kan." En dat ben ik ook wel, maar dat betekent niet dat andere gevoelens uitgesloten zijn. Ik ben enorm blij en enorm opgelucht dat het nu zo goed gaat, soms sta ik er gewoon versteld van hoe makkelijk mijn leven nu is vergeleken met een aantal jaar terug. Als ik nu een slechte dag of slecht moment heb hoef ik alleen daaraan te denken en ik voel me opgelucht. Natuurlijk ben ik daar super blij mee, maar ik ben ook ergens verdrietig om de dingen die ik heb gemist, de kansen die ik niet heb kunnen pakken. Natuurlijk ga ik nu vooruit, leef ik naar de toekomst, maar het verleden vergeet je niet zomaar...
hebben we allebei een beetje zo'n dag
maandag 13 september 2010 om 20:26
Indigoblue, wat je schrijft is PRECIES wat ik bedoel!!
Ik had ook mákkelijk WO kunnen doen, en heb nu spijt dat ik dat nooit heb waargemaakt.
Ik werk nu als tandartsassistente, terwijl ik met mijn verstand ook tandarts had kunnen worden. Zelfs de tandarts met wie ik werk, heeft dat al ontdekt. Hij vroeg zich laatst serieus af tot welke leeftijd je nog kunt beginnen met de studie tandheelkunde, omdat hij dat wel iets voor me vond.
Dat gaat natuurlijk echt niet gebeuren, zo reëel ben ik ook wel. Maar het steekt soms gewoon even heel erg, te beseffen dat ik niet al mijn talenten ten volle benut.
Door de eetstoornis, die is ontstaan uit mijn extreme onzekerheid.
Maar aangezien we de tijd niet terug kunnen draaien, maak ik er nu het beste van. En ik heb het echt naar m'n zin op mijn werk. Maar als ik dan een mindere dag heb, vliegt alles me eventjes aan.
Ik had ook mákkelijk WO kunnen doen, en heb nu spijt dat ik dat nooit heb waargemaakt.
Ik werk nu als tandartsassistente, terwijl ik met mijn verstand ook tandarts had kunnen worden. Zelfs de tandarts met wie ik werk, heeft dat al ontdekt. Hij vroeg zich laatst serieus af tot welke leeftijd je nog kunt beginnen met de studie tandheelkunde, omdat hij dat wel iets voor me vond.
Dat gaat natuurlijk echt niet gebeuren, zo reëel ben ik ook wel. Maar het steekt soms gewoon even heel erg, te beseffen dat ik niet al mijn talenten ten volle benut.
Door de eetstoornis, die is ontstaan uit mijn extreme onzekerheid.
Maar aangezien we de tijd niet terug kunnen draaien, maak ik er nu het beste van. En ik heb het echt naar m'n zin op mijn werk. Maar als ik dan een mindere dag heb, vliegt alles me eventjes aan.
maandag 13 september 2010 om 20:34
quote:Lotte35 schreef op 12 september 2010 @ 18:57:
Natuurlijk weet ik dat ik meer ben dan dat, véél meer zelfs. Maar dat gevoel als ik ben aangekomen, overschaduwd gewoon alles. De anorexia is dan eventjes heel erg sterk. .
Lieve meiden, ik kom om in het werk momenteel, maar hier wilde ik toch even snel op reageren:
Júíst omdat je meer bent, heb je meer gewicht nodig! Om al die Lotte-heid goed uit de verf te laten komen, heb je een stevig frame nodig! You go girl, je bent echt goed bezig. Heb vertrouwen! Hoop dat de ortho met een goed verhaal komt donderdag!
Probeer snel weer te schrijven, nu gauw weer verder...
Natuurlijk weet ik dat ik meer ben dan dat, véél meer zelfs. Maar dat gevoel als ik ben aangekomen, overschaduwd gewoon alles. De anorexia is dan eventjes heel erg sterk. .
Lieve meiden, ik kom om in het werk momenteel, maar hier wilde ik toch even snel op reageren:
Júíst omdat je meer bent, heb je meer gewicht nodig! Om al die Lotte-heid goed uit de verf te laten komen, heb je een stevig frame nodig!
You go girl, je bent echt goed bezig. Heb vertrouwen! Hoop dat de ortho met een goed verhaal komt donderdag! Probeer snel weer te schrijven, nu gauw weer verder...
maandag 13 september 2010 om 20:41
Ontzettend herkenbaar Lotte. Ik weet denk ik precies wat je bedoelt. Moeilijk is dat soms. En natuurlijk niet elke dag, maar sommige dagen, sommige momenten kan ik daar zo van balen. Maarja, tegen wie kan je het zeggen als je leven er zo goed uitziet, als zo veel je makkelijk afgaat, als je huisje, boompje, beestje hebt, als je zo goed geslaagd bent met je studie....ik begin er maar niet over...Het is misschien ook wel een beetje een luxe probleem, maarja, je mag er toch best af en toe van balen of verdrietig om zijn?
Pelikaan, succes met die drukte!
Pelikaan, succes met die drukte!
dinsdag 14 september 2010 om 11:26
Ik ben m'n dipje weer te boven. Gisteravond heb ik een stukje op m'n Hyvespagina geschreven, over mijn twijfels wat betreft het werk. Ik heb daar zulke lieve en goede reacties op gekregen. Wat ben ik blij met zulke mensen om me heen zeg.
Ik zie weer in hoe blij ik mag zijn, dat ik al zover gekomen ben. Er is een tijd geweest waarin ik dacht dat ik nooit meer zou werken. Dat is gelukkig anders gelopen, en daar ben ik trots op.
Ik had dokter kunnen zijn, tandarts of advocaat. Qua verstand. Maar ik ben ziek geworden, en dat is NIET mijn schuld.
Het gaat al zoveel beter met me. En dat is het enige wat telt.
Vanmiddag weer lekker werken. Ik heb er zin in.
Ik zie weer in hoe blij ik mag zijn, dat ik al zover gekomen ben. Er is een tijd geweest waarin ik dacht dat ik nooit meer zou werken. Dat is gelukkig anders gelopen, en daar ben ik trots op.
Ik had dokter kunnen zijn, tandarts of advocaat. Qua verstand. Maar ik ben ziek geworden, en dat is NIET mijn schuld.
Het gaat al zoveel beter met me. En dat is het enige wat telt.
Vanmiddag weer lekker werken. Ik heb er zin in.
