De nasleep van eetproblematiek.

Dag dames!



Kom ook weer even reageren, merk dat ik het af en toe wel fijn vind om van me af te schrijven en me te verdiepen in jullie



Lotte, goed gedaan met het uiten van je gevoel!! Ik herken dat heel erg. Vroeger zei ik ook maar nergens wat van, want ik had niet de energie om een eventuele discussie aan te moeten gaan. Daarnaast leefde ik volgens mij in een heel 'veilige modus' omdat ik domweg geen interesse/gevoel/energie/zin had in zaken die het leven juist vorm geven. Ik werd eigenlijk nooit boos of verdrietig of blij.. Nu zeg ik het ook als dingen me kwetsen (simpelweg omdat ik die gevoelens weer kan hebben) en ben ik ook weer in staat om dat te onderbouwen en om me weer in te leven in de tegenpartij.

Ik ben trouwens erg benieuwd naar wat de ortho te zeggen had vandaag! Een positief bericht, zei je?



Ik heb een ingreep ondergaan in het ziekenhuis (niets ernstigs, maar wil er niet te veel over uitwijden ivm herkenbaarheid) waardoor ik dus noodgedwongen op de bank moet liggen een paar dagen en eten ook anders moet dan ik ben gewend. Maar t gaat me best goed af!!

Ben nu nog ongeveer 5 kilo van t gewicht af dat ik altijd had, maar ik ben zo bang dat ik doorsla Ik moet nu echt dingen gaan veranderen, patronen los gaan laten, anders gaat het mis.

Hoe kan ik erop vertrouwen dat het straks goed is? Dat het straks voorbij is en ik er niet meer bij stil hoef te staan? Want hoe geforceerder ik ermee omga, hoe harder het mij terugslaat, heb ik gemerkt. Daarom heb ik vanmiddag bij mijn (beste grote) lunch gewoon hagelslag genomen. Een maand geleden zei ik nog dat ik NOOIT zomaar een boterham met hagelslag zou kunnen eten zonder compleet door te slaan.

Ik ben niet compleet doorgeslagen. Wel een beetje, maar niks ziekelijks ofzo. En ik heb de rest van de middag er niet meer bij stil gestaan. Pff het klinkt allemaal een beetje onsamenhangend, maar ik denk er zoveel van. Was ik eerder alleen maar bezig met afvallen, nu ben ik zoveel bezig met mezelf analyseren en voorspellen. Wat gaat er nu gebeuren? Waar eindigt dit? Waarom denk ik zoals ik denk en waarom voel ik me zoals ik voel? Ben ik het die zo denkt, of is dat de ES-stem? Luister ik naar mijn lichaam of ben ik aan het doorslaan naar de andere kant? Heb ik nu honger? Kan ik al honger hebben? Zo gaat het de hele dag zowat. Vermoeiend, maar een stuk leerzamer en interessanter dan alleen maar denken aan calorieen, compenseren en bedenken wat ik allemaal nog MOET van mezelf. Ik ben eigenlijk best lief voor mezelf de laatste tijd



Weet je wat ik me ook bedacht? Ik weet niet of dat bij jullie ook zo is, maar ik heb al zoveeeeel geprobeerd. Sinds de dag dat ik beter wilde worden, heb ik al 1000 strategieen geprobeerd. En eigenlijk was elke methode gewoon een andere vorm van mijn eetstoornis. Ik was niet bezig met beter worden, ik deed het alleen anders. En dat kwam op hetzelfde neer. Ik heb toen dat boek van Monique Rosier gelezen (die heb jij geloof ik ook, Lotte) en die heb ik in 1 keer uitgelezen. En toen dacht ik: Oke, dieper dan dit wil ik niet zinken. Ik heb nog maar 1 oplossing en dat is DOEN. Niet sporten als ik geen zin heb. Eten als ik honger heb en wel zien waar het schip strandt. Tot nu toe werkt het, het levert me op dat ik meer in het leven sta. Dat er meer ruimte is voor andere dingen. Maar zoals ik al zei, ben ik doodsbang om door te slaan. En dan kan iedereen wel zeggen dat dat mij niet gebeurd, dat ik die persoonlijkheid niet heb en dat ik het heus wel kan handhaven en het niet zo ver laat komen, maar als ik ze dan vraag of ze ooit van mij hadden verwacht dat ik anorexia zou krijgen, vallen ze stil. Immers, ik kan mezelf dit aandoen, het andere uiterste is daarmee ook niet uitgesloten. Het is erg als je jezelf niet meer kunt vertrouwen

Daarom ga ik op mijn lichaam vertrouwen, ga ik me op mijn buik concentreren en leren van ervaringen die ik nu op ga doen. Dan maar met vallen en opstaan, so be it



En ik wil positief blijven! Alles is beter dan wat het de afgelopen 2 jaar is geweest. Gewoon lekker zo doorgaan, en ik hoop dat het voor ons allemaal op een dag geen issue meer is.



Hoe is het trouwens met Betty?



Pelikaan; jij hebt echt talent, hoor! Je stukjes zijn zoo cool!



Indigo; hoe is het met jou nu? Gaat het weer beter?

Ah, heb ik al antwoord op mijn vraag! Jammer dat het het er nu nog niet inzit, Lotte, maar vind het fijn voor je dat het niet was waarvoor je gevreesd had



Merk zelf ook heel erg dat mijn naaste omgeving zo begripvol is. Dat snap ik soms echt niet! Ik begrijp mezelf al niet eens, hoe kunnen zij dan begrip opbrengen voor mijn rare gedoe? Je hoort vaak dat mensen het vertrouwen in de medemens zijn verloren, maar dat is bij mij eigenlijk alleen maar gegroeid.



Pff meiden, ik wil er zo graag klaar mee zijn.. soms kan het me niet snel genoeg gaan. Maar zoals iemand hier al zei (Runner of Pelikaan?) ik had nooit gedacht dat de weg naar genezing zo lang zou zijn..



Ik vind het zo lief dat jullie, degene die genezen zijn, hier nog steeds komen om ons een hart onder de riem te steken!! Ik heb vaak gedacht: als ik hier vanaf ben, wil ik er nooit meer iets mee te maken hebben. Maar jullie blijven maar steunen en motiveren; super!!

En heel misschien, als dit alles achter de rug is, wil ik gaan werken als ervaringsdeskundige. Mensen helpen om hier overheen te komen. Hoe beter en sterker ik me ga voelen, hoe meer ik anderen ook wil helpen. Maar dat is nu nog niet aan de orde, maar begint wel steeds meer in mn hoofd te spelen.. Eerst maar eens zelf beter worden

quote:rooos20 schreef op 16 september 2010 @ 21:08:

Ah, heb ik al antwoord op mijn vraag! Jammer dat het het er nu nog niet inzit, Lotte, maar vind het fijn voor je dat het niet was waarvoor je gevreesd had

Ik vind het eigenlijk niet erg, dat het nu nog niet kan. Want stiekem denk ik niet dat ik er nu al helemaal klaar voor ben. Ik heb al mijn energie nodig voor mijn huidige baan, en iets nieuws zou waarschijnlijk net iets too much zijn. Mijn vraag aan de ortho was ook gericht op de toekomst. Voor mijn part over een jaar. Maar omdat hij dus totaal niet meer reageerde, werd het op dit moment al een enorm issue voor me.



Maar Rooos, wat herkenbaar zeg, wat je allemaal schrijft. Ik heb het boek van Monique Rosier ook uit. Vond het erg goed, en merk dat mijn gedachten rond eten in ieder geval positiever zijn geworden. De stap om echt te gaan eten wat ik maar wil zal nog wel even op zich laten wachten, maar aan bepaalde uitspraken van haar heb ik echt iets. Bijvoorbeeld als ik een chocolaatje eet, denken: En als ik deze op heb mag ik er nog wel tien. Dat klinkt al heel anders dan: Als ik deze op heb, mag ik de komende uren niks meer. Dat helpt mij best al een beetje.



Ik vind het ook helemaal super dat de ervaringsdeskundigen die genezen zijn hier komen om te helpen. Ik heb al heel veel aan hun steun gehad, echt.

Pelikaan, een dikke terug.



Ja, ik ben nog dun, maar kan wel al dikke knuffels geven hoor. Pas op!

Wat een inzichten Rooos! (Over het eten, je gevoelens, niet willen/kunnen voelen, denken dat je beter wilde worden maar dan toch nog met die es bezig zijn enz. enz.) Ik herken het zeker wel, het vele nadenken en alles analyseren, ik denk dat de anderen het hier ook herkennen. Soms denk ik, "ik wou dat ik mijn hoofd even uit kon zetten," want ik besef me op dat moment zo goed hoe nutteloos dat doordenken, doordenken, doordenken is!



Het vertrouwen heb ik vooral gekregen door te ervaren en door er niet zo veel mee bezig te zijn (ja, lastig, want je vraagt er niet om ermee bezig te zijn!) Ik at niet volgens een lijstje, eigenlijk at ik heel rommelig en ongestructureerd en dat was niet goed, maar het liet me wel zien dat mijn lichaam ook dat aankon. Voor mijn eigen rust en gezondheid (want zo onregelmatig eten is gewoon niet goed zowel lichamelijk als psychisch) ben ik beter en regelmatiger gaan eten en zo zag ik dat mijn lichaam dat ook aankon. Het is een kwestie van uitproberen, zoals je hebt gedaan met de boterham met hagelsag. Luister naar je lichaam (ook al ben je bang dat je dan doorslaat) maar hou wel een minimum aan, je merkt vanzelf wel of het te veel is of niet. Ik heb vooral gemerkt dat mijn lichaam veel meer energie nodig heeft dan ik dacht. Vooral wanneer je regelmatig eet went je lichaam daaraan en vraagt het gewoon heel veel energie! Het gaat niet van de ene op de andere dag, kunnen aanvoelen wat je lichaam nodig heeft, uitspattingen kunnen hebben en daarna weer de gewone draad weer oppakken, dus wees ook niet te streng voor jezelf! Probeer je niet druk te maken, het heeft tijd nodig, maar het komt vanzelf wel hoe langer je "normaal" eet.



Grappig dat je schrijft "ik zie wel waar het schip strandt" want dat had ik hierboven ook precies zo geschreven, maar toen gewist, omdat ik dacht dat het misschien te vrij zou klinken! Volgens mij heb je het helemaal bij het rechte eind. Ik snap dat je bang bent om door te slaan, hou het gewoon in de gaten. Niet alles analyseren en proberen voor te zijn, maar gewoon rustig in de gaten houden, misschien sla je ook wel helemaal niet door! Volgens mij ben je op het goede pad. Leuk om je positieve bericht te lezen! (Ik ben trouwens Runner haha, weet niet of je dat toen hebt meegekregen.)



Volgens mij heb ik toen gezegd dat het me veel en veel langer heeft geduurd dan dat ik ooit had kunnen bedenken. Ik wist ook niet dat het zo complex was allemaal. Toen ik net bij de huisarts was geweest (binnenkort is dat 11 jaar geleden!) ging ik proberen meer te eten. Voor mij waren het enorme hoeveelheden, maar in werkelijkheid waren het vast nog muizenhapjes en ik voelde me zo trots. Ik dacht toen echt, nu ben ik op weg en word ik beter. Jeetje.....hoe ver zat ik ernaast!? En later, toen ik zo veel moest aankomen, heb ik vaak zo graag gewild dat ik "gewoon" dat streefgewicht had zodat ik weer mijn "gewone" leven kon oppakken. Ik dacht toen echt dat als ik dat gewicht bereikt had, dat alles klaar zou zijn. Ik zat er nog verder naast, want toen begon alle ellende pas. Toen begon de echte strijd. En nu nog...nu ben ik zo ontzettend hersteld van de echte eetstoornis gedeelte dat ik er veel afstand van heb kunnen nemen. En juist doordat ik die afstand kan nemen kan ik overzien wat er allemaal met me gebeurd is, wat ik mezelf heb aangedaan, hoe ik in elkaar zit, welke problematiek achter die es schuilt/schuilde en ook wat ik allemaal van het gewone leven heb gemist al die jaren. Dit vind ik heel confronterend en ik word er soms verdrietig van. En juist nu moet ik aan die achterliggende problemen werken, maar kan ik niet vluchten in gestoord eetgedrag en dat is lastig.



Ik wil je zeker niet ontmoedigen, want ik heb ook het idee dat het bij mij veel langer heeft geduurd dan had gemoeten, omdat ik er geen hulp bij heb gehad. Ook ben ik hier erg gesloten over geweest en heb ik nooit dit alles (kunnen) gedeeld met een ander. Ik heb het echt zelf moeten ervaren en zelf moeten uitzoeken. En natuurlijk duurt het langer dan dat ik gedacht had, maar als ik kijk naar waar ik nu ben en waar ik 5 jaar geleden was dan voel ik me zo blij! Want ik heb het gewoon gewonnen! Hoewel sommige dingen nog wat werk nodig hebben en het onder ogen komen van alles wat de laatste 11 jaar gebeurd is confronterend is, ik ben er wel gekomen en ik ga nooooooit meer terug!!! En juist daardoor heb ik er alle vertrouwen in dat het alleen maar beter en makkelijker wordt en dat is een heel fijne gedachte!



Dat boek van Monique Rosier, gaat dat veel over eten? Ik denk erover om het zelf ook te kopen, maar wat eten betreft heb ik geen hulp meer nodig, dat gaat allemaal wel goed.



Pelikaan, je vroeg wat ik zo confronterend vond aan je post. Het is ook niet erg dat het confronterend is, het is gewoon de waarheid. Maar je schreef:



quote:Pelikaan schreef op 15 september 2010 @ 22:14:

Je neemt ruimte in voor jezelf, je bent er, je mag er zijn! Hoe meer er van je is, hoe meer er is om te laten zien, om van te houden!!



Ik begin mij er erg van bewust te worden dat ik dit echt NIET kan. "Je mag er zijn" is voor mij iets heel belachelijks, ik geloof het simpelweg niet! En hier ligt ook een beetje de fundering van mijn es. Zoals ik je al eerder heb geschreven valideerde ik mijn bestaan met tastbare dingen en zo ontstond (denk ik, in ieder geval gedeeltelijk) die es. Een es is heel zwart/wit, je stelt bepaalde regels waardoor je zelf kan bepalen of je "goed" bent of "slecht." Eigenlijk ga je je waarde meten aan die regels. Eten en op gewicht blijven = slecht, dus ik ben waardeloos en een dikke, stomme koe. Niet eten en afvallen = goed. Zo kon ik mijn "waarde" als mens verdienen. Het is een beetje een hypothese, dit en het is niet dé oorzaak van mijn es, maar het heeft er denk ik wel mee te maken. [verwijderd - persoonlijk]



Dus ja, het is confronterend wat je schrijft. En nu ook ik in de "echte wereld" leef, ik studeer niet meer, ik moet het echt allemaal zelf doen [verwijderd - persoonlijk]



Nou, een ellenlange post is dit....maar het is alleen dat ik weet dat jullie het (deels) zullen begrijpen dat ik er zo eerlijk over ben. En het is iets waar ik heel graag uit wil komen, maar waar ik eigenlijk met niemand zo eerlijk over kan praten, dus hier schrijven helpt wel misschien. Hoewel het ook vrij negatief lijkt heb ik heel erg het gevoel dat dit een proces is waar ik doorheen moet. Het is alleen omdat ik zoveel beter ben dat ik dit zo kan overzien. Ik heb zoveel afstand genoemen van mijn eetstoornis, ben nu zo gezond dat ik tot deze inzichten kan komen. Dat ik nu echt kan zien hoe het in elkaar steekt en dat is nu confronterend, maar ik hoop over een tijdje verder in het proces te zijn. Het begin is altijd moeilijk.



Nou, ik stop met schrijven, het is al zo'n lang stuk! Bedankt voor jullie steun! Ook ik heb er heel veel aan, ook al worstel ik niet zo met eten meer



(Het rommelige eten van laatst heb ik trouwens weer goed op de rit)

Lotte, jij gaat echt als een speer op het moment!! Zoals ik laatst ook al schreef, je bloeit helemaal op naar mijn idee! Het is een goede ervaring geweest, denk ik, die ortho. Zo heb je echt kunnen ervaren dat je onzekere gedachten (lang!) niet altijd kloppen en dat je irrationele gedachten een loopje met je kunnen nemen. En ik denk dat je dat rationeel gezien ook wel wist maar ervaren is altijd sterker.

Indigo,



Ik wil eerst even bedanken voor je vertrouwen in mij



Zit nu op mn werk, maar ik herken erg wat je schrijft. Soms heb ik ook de gedachte dat ik eigenlijk niks voorstel. Dat ik op een dag 'ontmaskert' wordt en dat op mezelf aangewezen ben. Iedereen doet en kan alles, en ik ben maar bezig met 1 ding.



Maaaar op andere momenten kan ik denken van: Sjonge, ik ben echt zon leuk en interessant mens, waarom ligt mijn leven zo overhoop? Is er dan niemand die ziet hoe bijzonder ik ben en die met mij wil delen? (klinkt arrogant?)

Ja, ik heb sterk behoefte aan iemand die een arm om me heen slaat en die me meehelpt. Maar ik moet t zelf doen.. Ik weet t.



Reageer later uitgebreider!

quote:indigoblue schreef op 17 september 2010 @ 08:57:

Dus ja, het is confronterend wat je schrijft. En nu ook ik in de "echte wereld" leef, ik studeer niet meer, ik moet het echt allemaal zelf doen en het wordt me heel duidelijk dat ik zo onzeker ben, dat ik eigenlijk niet in mezelf geloof en mezelf zo weinig waard vind, zo weing gun.

Dit had mijn stukje kunnen zijn......



Wat jij hier schrijft, is exact de oorzaak van mijn anorexia. Dit gevoel heb ik al zolang ik me kan herinneren. Als guppie van vier jaar op de kleuterschool voelde ik me al minder dan anderen. Dat is 32 jaar geleden, maar ik kan het me nog feilloos herinneren.



En als dat zó diep geworteld zit, is het bijna een levenslang gevecht om er vanaf te komen. Ook ik worstel er nog elke dag mee, naast de moeite die ik nog steeds heb met eten.



Ik ben dan van de week wel voor mezelf opgekomen, op mijn werk, maar je moet niet vragen wat daaraan vooraf is gegaan. Voordat ik zover was, heb ik echt dagenlang in stress doorgebracht. Op m'n werk, omdat de tandarts zo chagrijnig was, en ik zéker wist dat dat door mij kwam. En thuis, omdat ik er niks van had durven zeggen, en alweer opzag tegen de volgende dag.



Dat ik het uiteindelijk wel durfde, kwam puur doordat ik het zó gigantisch zat was. En opeens kwam er een apart soort vechtlust bij me naar boven. Ik vond gewoon dat ik dit zó niet verdiende, na alle ellende die ik in m'n leven al heb meegemaakt. En toen durfde ik het dus; boos worden en m'n zegje doen. Ik schrok er zelf van, en had eigenlijk meteen spijt. Maar toen ik direct merkte wat voor positieve invloed het had op het gedrag van de ander, wist ik: dit is goed, zo moet het!



Maar oh, dat gevoel minder te zijn dan anderen. En inderdaad geen ruimte in willen nemen, niet de tijd van anderen willen opeisen. Dat zit er bij mij ook nog heel erg in. Ik merk het momenteel vooral op mijn werk. Veel jonge collega's, die allemaal goed gebekt zijn. Ik voel mezelf dan klein worden. Terwijl ik zoveel meer levenservaring heb, en door het vechten al zo sterk ben geworden.



Ik heb jarenlang therapie gehad, onder andere gesprekken bij een psycholoog. Ik vergeet nooit die keer dat ze zei, dat ik wel volwassen ben, maar in m'n hart nog altijd dat verdrietige kind van vroeger. Dat kind dat bang was te falen, en er niet bij te horen. En ze had gelijk. Er hoeft maar íets te gebeuren, of ik ben weer klein. Klein, en bang voor de wereld.



En afkomen van dát gevoel, is vele malen moeilijker dan opnieuw leren eten. Dat is precies wat jij bedoelt, indigo. Dan heb je het eten op de rit, en blijk je nog allemaal onverwerkte ellende in je te hebben.



Waaruit dus maar weer naar voren komt, dat dat hele eten maar een piepklein onderdeeltje is van de ware stoornis.

quote:Lotte35 schreef op 17 september 2010 @ 10:34:

[...]

En afkomen van dát gevoel, is vele malen moeilijker dan opnieuw leren eten. Dat is precies wat jij bedoelt, indigo. Dan heb je het eten op de rit, en blijk je nog allemaal onverwerkte ellende in je te hebben.





Precies!



Ik kom hier zeker nog op terug. Fijn om de herkenning te lezen, ik dacht even, "is dit teveel van het goeie, zo open zijn?"

Meisjes, waarom zou het 'teveel van het goede zijn'?



Is dit niet juist waar het uiteindelijk allemaal om draait? Jezelf niet kunnen en durven zijn omdat je bang bent dat dat minder is dan anderen? En je kunt het heel zwart/wit bekijken, door te denken : Maar ik ben ieder geval wel slank. Heel oppervlakkig, maar heb het vaak gedacht. En nu.. langzaam maar zeker, begin ik te denken: Dat was schijnveiligheid, ik wil nu juist kunnen denken: Ik hoef mij niet te bewijzen, naar niemand toe. Als ik binnenin mijzelf maar een plekje heb, waar ik altijd naar toe kan als het even tegen zit. Waar ik gelukkig ben en waar het uiteindelijk allemaal op neerkomt; Ondanks alles, alle tegenslagen en ellende, ben ik gewoon blij om mij te zijn!



Mij werd het allemaal teveel toen ik ging afstuderen, een vaste baan kreeg, mijn huisdier en opa overleed. Mijn ouders gingen scheiden en ik op mezelf ging wonen. Dat alles in 1 jaar, en toen is dit ontstaan. Ik kon het niet aan schijnbaar, en ben in de anorexia gevlucht. Iets waarop ik me kon richten en resultaat mee boekte, terwijl voor mijn gevoel de rest van mijn wereld aan t wankelen was. Na een tijdje was ik zo ver heen, voelde ik me lichamelijk en geestelijk zo uitgeput, dat ik dacht: Laat mij maar klein zijn en zwak zijn, dan hoef ik het niet onder ogen te komen.

Ontzie mij, alsjeblieft.



Hopelijk was het alleen dat. Ik heb eigenlijk nooit gedacht dat er iets diepers onder zou kunnen zitten. Mijn moeder heeft in haar radeloosheid wel eens geroepen dat ik iets van hypnosetherapie moest gaan doen, dat de onderste steen boven moest komen. Want ik ben nooit echt onzeker geweest..

Ik ben me pas onzeker en minderwaardig gaan voelen toen ik zoveel afgevallen was en er niet meer bovenop leek te komen. Dat ik in de spiegel wel dat magere lijf zag, maar niet die knop in mijn hoofd om kon zetten. Toen voelde ik me zo waardeloos dat ik ook heb gezegd: Ik wil niet meer leven in de wetenschap dat ik me zo kan voelen. Het leven kan dan beter worden later, maar ik zal nooit meer zorgeloos kunnen zijn nu ik weet tot wat ik in staat ben.



En toch moet er iets zitten, er moet een reden zijn voor het feit dat ik dit gewicht niet heb kunnen loslaten al die tijd. Ik kan niet geloven dat deze diepe ellende alleen te maken heeft met de gebeurtenissen van dat jaar. Het staat totaal niet in verhouding.

Ik heb wel meerdere vermoedens, ook besproken met mijn moeder, maar die zijn te persoonlijk en maken mij te herkenbaar om hier nu neer te zetten. Het komt er in ieder geval op neer dat je alleen waardevol en geliefd zou kunnen zijn als je heel slank bent. Veel van de 'oorzaken' die beschreven zijn in documentatie en die mijn hulpverlener mij heeft laten lezen, zijn wel op mij van toepassing.



Ik ben de draad weer ff kwijt nu. En de post wordt ook weer te lang

quote:rooos20 schreef op 17 september 2010 @ 14:41:

Na een tijdje was ik zo ver heen, voelde ik me lichamelijk en geestelijk zo uitgeput, dat ik dacht: Laat mij maar klein zijn en zwak zijn, dan hoef ik het niet onder ogen te komen.

Ontzie mij, alsjeblieft.

Dit is zo de kern van wat een ES is. Ontzie mij, zie mij niet. Het is een gek soort ziektewinst, je hoeft geen verantwoordelijkheid te dragen. Ik heb soms ook nog wel zin om daar eens in te duiken. Maar tegelijkertijd en ik dan: wat brengt mij dat? Helemaal niets!



Weet je, eigenlijk is het een heel interessant experiment om eens niet te voldoen aan verwachtingen van anderen. Ten eerste bestaan die verwachtingen vaak helemaal niet in de mate die je zelf verwacht. En ten tweede, en dat is echt een heel belangrijke: er verandert echt helemaal geen moer als je niet aan al dan niet bestaande verwachtingen voldoet. De wereld draait gewoon door, mensen vinden je nog steeds aardig en zijn er zelf ook helemaal niet zo mee bezig als dat je dat zelf bent. Ik kreeg eens de kritiek van iemand dat ik nooit risico's neem, me altijd indek. Dat heb je niet nodig, zei ze, je mag gewoon zijn zoals je bent en daar hoef je je niet voor te verantwoorden(ze wilde ook dat ik eens niets zou doen voor een tentamen, dat heb ik toch maar niet gedaan, hahaha). Toch heeft dat mijn ogen wel een beetje geopend. Je bent hier op aarde om te léven! Niet om zielig in een hoekje te zitten, te worstelen met eten en alleen maar voor anderen te rennen en te draven.



Jullie stukjes raken me heel diep. Ik vind het ook lastig om te verwoorden wat ik nou precies wil zeggen. Ik geloof niet dat ik er ben hoor, ik kan me jullie gevoel nog heel precies oproepen. Ik heb mezelf gehaat, uit de grond van m'n hart. En nog steeds vind ik mezelf soms nog een stommerd. Maar dat gevoel dat ik er niet mag zijn, nee, dat ben ik wel kwijt geloof ik. Meestal. Met m'n kleren iig aan



Ik voel me nou net zo'n oud wijf dat jullie toespreekt, hahaha Weet je, het is zo ontzettend zonde als je je zo voelt. Niemand heeft er wat aan. Er zit onder zo'n laagje zelfhaat vaak zo'n leuk mens, het is zo zonde om dat weg te stoppen, jullie verdienen zoveel beter!



Indigo, neem ook hier alsjeblieft je plaatsje in. Je mag alles schrijven wat je kwijt wilt, niemand die daar over valt. Ik typ ook al van die eindeloze lappen! Het is soms jammer dat je hier niet weet wie er allemaal meelezen.



Het is een onsamenhangend verhaal dit. Maar niet minder gemeen. Meiden, jullie mogen er stuk voor stuk zijn. Net zo goed als ieder ander.

Hmm, zo onsamenhangend vind ik het allemaal niet hoor. Voor een 'leek' misschien, maar niet voor mij.



Indigoblue, jij vroeg trouwens of dat boek van Monique Rosier vooral over eten gaat. Het bestaat uit twee delen. In het eerste deel beschrijft ze hoe haar leven met een eetstoornis was, en hoe ze daar uiteindelijk vanaf is gekomen. Het tweede deel, en dat zal jou dus ook het meeste aanspreken, gaat meer over manieren om anders in het leven te staan. Anders over jezelf te denken, en de dingen anders aan te pakken.



't Is echt de moeite waard het te lezen.



En ik heb met mijn assertieve houding op m'n werk van de week echt iets bereikt hoor. De tandarts was gistermiddag prima in z'n hum. We hebben zo lekker gewerkt. En na een behandeling hielp hij elke keer met schoonmaken. Ik zei op een gegeven moment: 'Jij denkt ook, laat ik haar maar helpen, voor ze weer boos wordt'. Hij moest toen lachen, en gaf toe dat hij van de week niet goed had gehandeld.



Super toch?!

Ik heb geen es, maar ik herken wel heel erg dat gevoel van minder zijn dan een ander, kleiner (ook nog letterlijk, niet alleen figuurlijk), amper ruimte durven innemen. Daar zit ik nog steeds mee te worstelen, ook al denk ik intussen positiever over mezelf en zie ik mijn kwaliteiten wel. Maar er hoeft nog niet dát te gebeuren, en ik ben idd ook weer dat kleine meisje, verstopt in een hoekje, wachtend tot het weer beter gaat. Als er maar niemand last van heeft. Als ik maar geen emoties laat zien. Want dat is doodeng.

Gelukkig nu goede therapie, eindelijk, maar het blijft nog flink worstelen.



Liefs van deze stille meelezer die even meepraat

(lees nu trouwens het boek 'Magere jaren' van Natascha van Weezel).

.....

Elmervrouw, voor jou:

Super Lotte, heel gaaf dat de tandarts toegaf dat 'ie fout zat, super dat je zo enorm stoer bent. Ik ben trots op je!



Elmervrouw:

Ja, het voelt eigenlijk wel heel goed om stoer te zijn

Rooos, herkenbaar wat je schrijft allemaal. Voor mij is het besef dat ik mezelf eigenlijk heel weinig waard vind en heel onzeker ben pas gekomen nadat ik het eetgeedeelte echt los heb kunnen laten. Het is ook niet in 1x gekomen, daar is best een tijd overheen gegaan, maar hoe meer ik de gedachten over eten/lichaam losliet, des te duidelijker het voor mij werd. Toen ik net was opgenomen las mijn moeder een boek over ES, daar kwam dit ook in voor, dat veel ES patiënten een heel laag zelfbeeld hebben, zichzelf niet kunnen waarderen enz. Toen heb ik dat zo grondig ontkend! Ik herkende mezelf daar totaal niet in! Ik vond mezelf niet slecht of stom. Ik dacht niet negatief over mezelf. Maar na al die jaren moet ik het toch erkennen, nu ik zoveel afstand heb kunnen nemen van dat eetgedeelte is het me opeens helder en, ja, ik pas precies in dat plaatje...gek hè?



Ik merk heel erg dat het herstellen van een eetstoornis in fases gaat en dat je niet altijd alles kan overzien. Elke keer als ik een fase verder kom krijg ik een beter overzicht van en een beter inzicht in de problematiek. Dingen die ik eerder niet kon zien herken ik nu wel. Dat is soms moeilijk, maar ook heel nuttig natuurlijk en het geeft me ook heel erg het gevoel dat ik vooruit ga!



Ik beschouw mezelf trouwens helemaal niet meer als "ziek" en ik zou ook niet zeggen dat ik een eetstoornis heb. Dit zijn gewoon de dingen waar ik aan moet werken zoals iedereen dingetjes heeft. Wellicht is het voor mij iets moeiijker of iets zwaarder dan voor iemand die heel vrij of relatief zorgeloos in het leven staat, maar heel ingrijpend is het niet. Er zijn mindere dagen, moeilijkere weken, maar over het algemeen leid ik een heel normaal leven en gaat het heel goed. Soms worden de problemen hier wat uitvergroot denk ik omdat we het juist zo specifiek over deze problematiek hebben. Vooral op de moeilijke dagen helpt het om van me af te schrijven, zoals laatst...ik voel me nu alweer wat beter trouwens



Zoals jij (rooos) en Pelikaan ook al schrijven, een eetstoornis draait heel erg om die verantwoordelijkheden ontwijken. Niks hoeven. Niks moeten. Niks kunnen. Ook herken ik wat je schrijft over de verwachtingen van anderen, of, liever gezegd, onze verwachtingen van de verwachtingen van anderen! Juist door zo krampachtig te proberen te voldoen aan de wensen die je denkt dat een ander heeft word je minder leuk. Je probeert leuk te zijn voor een ander, maar daarmee ben je jezelf niet en haast per definitie minder leuk, minder echt en dat voelen mensen aan. Juist door die verwachtingen, die perfectionisme los te laten en jezelf te durven zijn bloei je helemaal op, je uitstraling is veel positiever en dat trekt juist mensen aan. Toch blijft het lastig dit in de praktijk toe te passen.



Lotte, bedankt voor je info over het boek, klinkt zeker goed! En wat fijn van de tandarts zeg!!! Super!



Elmervrouw fijn dat je nu een goede therapie volgt. Het is zo zonde hè, jezelf al die jaren wegcijferen terwijl je er écht, écht mag zijn. Veel succes en leuk dat je af en toe wat post. Deze gevoelens zijn zeker niet beperkt tot mensen die ook een es hebben (gehad).



Pelikaan, ik ga je nog terugmailen, moet alleen even de tijd vinden om er goed voor te zitten.

quote:indigoblue schreef op 18 september 2010 @ 21:41:

Ook herken ik wat je schrijft over de verwachtingen van anderen, of, liever gezegd, onze verwachtingen van de verwachtingen van anderen! Juist door zo krampachtig te proberen te voldoen aan de wensen die je denkt dat een ander heeft word je minder leuk. Je probeert leuk te zijn voor een ander, maar daarmee ben je jezelf niet en haast per definitie minder leuk, minder echt en dat voelen mensen aan. Juist door die verwachtingen, die perfectionisme los te laten en jezelf te durven zijn bloei je helemaal op, je uitstraling is veel positiever en dat trekt juist mensen aan. Toch blijft het lastig dit in de praktijk toe te passen.

Jémig, wat herkenbaar!



Vooral dat 'onze verwachtingen van de verwachtingen van anderen'. Wat is dat vermoeiend zeg. Ik had er nog niet zo lang geleden een dagtaak aan; het invullen van de gedachten van anderen. En hoe onzeker ik ook was, gek genoeg was ik er wél altijd van overtuigd dat ik het op dat gebied bij het rechte eind had. Ik wíst gewoon wat de ander dacht, kon me niet voorstellen dat ik het mis had.



Natuurlijk had ik het wel mis, en niet zo'n beetje ook. Dat weet ik, sinds ik mijn gevoelens met anderen deel. Als ik het idee heb dat ik dingen niet goed genoeg doe, zeg ik dat tegenwoordig. En wat blijkt? Het klopt nooit.



Als ik dan verder terug ga denken, helemaal tot aan mijn puberteit, blijkt dus dat ik het ál die tijd zo gruwelijk mis had....



Ik ben niet saai.

Ik ben niet raar.

Ik ben niet dom.

Ik ben niet minder waard dan een ander.



Mijn leven had zoveel makkelijker kunnen zijn, als ik dat allemaal wat eerder had ingezien.



Maar beter laat dan nooit, toch?

Ook voor mij herkenbaar. Spontaniteit is op een gegeven momentent compleet uit mijn leven verdwenen.

Het komt nu wel weer terug, maar het is soms wel moeilijk om daar aan toe te geven. Het voelt soms als onbezonnen, omdat ik zo gewend bent om alles extreem bewust en doordacht te doen.



Meer eten en aankomen wil nog steeds niet echt lukken. Die stap blijft zo enorm groot.

Jammer, Kanga, dat die stap voor je te groot is. Maar ik begrijp je zo goed. Maar luister goed: Ik zat me echt net te bedenken.. Ik liep langs de spiegel en wierp er even een blik in. Ik krijg mn eigen oude vormen weer terug en ineens bekroop me dat gevoel wat Indigo ook al beschreef, die triomf van: Ik heb het gewoon gered! (ik weliswaar bijna, maar laat dat de pret niet drukken )

Het ziet er mooi en gezond uit, ik ben er blij mee. Sommige momenten absoluut niet hoor, maar grotendeels toch zeker wel.

Weet je wat mij weerhield van aankomen? Dat ik zo bang was dat ik zou 'walgen' van mijn lichaam.. Ik had angst voor het gevoel dat ik eventueel van mezelf zou kunnen krijgen.. Ik weet niet of dat bij jou ook zo is? Maar echt, het valt reuze mee! Je krijgt er zo ontzettend veel voor terug!!

Het allermooiste vind ik nog dat mijn lichaam geen gekke dingen doet.. Ik herstel mooi en snel van mijn kleine ingreepje laatst, ik heb geen extreme honger meer sinds ik beter luister naar mijn lichaam. Ik durfde nooit aan de honger toe te geven, omdat ik bang was dat het een gebed zonder einde zou zijn. Puur lichamelijk gezien klopt dat niet. (Geestelijk is dat een ander verhaal natuurlijk voor sommige mensen, maar dat is niet aan de orde hier gelukkig.) Ik had het er zelfs nog voor over als ik tijdelijk zwaarder zou gaan wegen dan vroeger, ik had al ingecalculeerd dat mijn lichaam van slag zou zijn en daarom misschien vreemde dingen zou gaan doen, maar tot nu gaat t gewoon volgens t boekje, zeg maar Het is geen ramp om iets zwaarder te gaan wegen, maar als tip wil ik je (en Lotte ook natuurlijk) wel meegeven om de strakke broeken gewoon te vermijden. Ik heb al een maand geen strakke broeken meer gedragen. Het is uiteraard niet het einde van de wereld als maat xxs of whatever te strak zit, maar ik ga die confrontatie gewoon niet aan. Ik heb geen zin om me daar de hele dag van bewust te zijn. Ik draag lekker jurkjes en tuniekjes met legging of baggy broeken. Misschien passen de broeken nog wel hoor, maar ik ga t lekker niet proberen



Indigo; ik lees dat jij ook van jezelf vond dat je je niet minderwaardig of slecht of stom voelde. Maar uiteindelijk bleek je toch in het plaatje te passen.. Er zijn dus toch zaken geweest waarover je onzeker was? Er stak meer achter dan je dacht?

Daar ben ik best bang over.. Als ik straks net zo 'genezen' ben als jij bent, dat dan de eventuele onderliggende problemen aan de orde komen en dat ik dat ook nog eens mag gaan verwerken. Maar dat zie ik tzt wel en dan hoop ik sterk genoeg te zijn om ze op te lossen en er ook nog eens wijzer van te worden! Ik weet nog dat ik voor het eerst bij de huisarts kwam en toen ik weer weg ging zei hij me: Meid, dit gaat heel zwaar voor je worden, maar je gaat hier zo ongelooflijk veel van leren.

Dat is me altijd bijgebleven en het is zoo waar!

En ook wat je zegt over die fases, spijker op zn kop. Elke keer dat je stap voorwaarts maakt, kijk je terug op de andere stappen, en zie je die ook vanaf een andere kant. Ik vind dit moeilijk uit te leggen op dit moment. Soms kan ik er heel helder en duidelijk over praten, kan ik op woorden en zinnen komen die precies de lading dekken, en op andere momenten kan ik het slecht onder woorden brengen. Nu heb ik zo'n momentje, geloof ik



Lotte, ik hoop dat je nog steeds goed gaat! Zo te lezen leer je al meer kanten van jezelf kennen en dat is alleen maar positief! Je bent meer dan je eetstoornis

(En ik heb ook altijd 10x meer honger op mn werk dan in de weekenden. Grappig is dat, terwijl ik geen intensief beroep heb. Dit gewoon ff omdat ik hoop dat jij je regime (als je dat hebt ten minste) ook steeds meer los kunt laten)



Ik ga nu lekker zwaar uiteten

En Elmervrouw, voor jou een dikke, welgemeende knuffel!



Ik snap exact wat je op sommige momenten voelt. Dat klein willen zijn, in een hoekje waar niemand je ziet. Dat die storm kan razen, en jou over het hoofd ziet omdat je zo klein en stil bent. Precies de reden waarom ik mijn ES in stand hield. Stel dat er iets ergs gebeurd, stel dat ik sterk moet gaan zijn, stel dat ik opgemerkt wordt en dat er iets van mij verwacht wordt of dat de aandacht dan op mij zal worden gericht.. Dan zit ik hier fijn klein en stil te zijn, en gaat die beker mooi aan mij voorbij (ik ben wel van de uitdrukkingen vandaag, he? )



Waarschijnlijk wil je soms ook niets liever dan 19 hoog achter wonen... Met een 30cm dikke metalen deur en de gordijnen dicht

Nou ja, dat was dus vroeger als klein en iets groter meisje bij ons thuis. Daar was dat gedrag noodzakelijk om te overleven. Om het vol te houden.

Ik weet nu wel de aandacht op mezelf te richten als het nodig is, maar binnenin zit nog steeds dat hele bange kleine kind en om die gevoelens van toen nu echt toe te laten in therapie, is doodeng. Nu wél iemand te vertrouwen en gevoel te laten zien: doodeng. En ik vind het heel moeilijk om dit lijf te accepteren, ik heb er heel veel lelijke oordelen over.



En toch, en toch... moet ik hier leven met dit lijf, met alles wat er is gebeurd, en moet ik het maar zien te verwerken terwijl de rest (..familie) zijn kop unaniem in het zand blijft steken. Dat is hard. Ik vind het een voortdurende strijd, eerlijk gezegd.

Voor jullie allemaal een mooie, stralende omdat jullie hier zo eerlijk en dapper schrijven dat ik zelfs ga meeschrijven..!