Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 19 september 2010 om 21:23
Gezellig Elmervrouw! Welkom 
Zou je kunnen vertellen wat je zo dwars zit aan je lichaam? Functioneert het niet zoals je zou willen? Ziet het er niet uit zoals je zou willen? Geeft niet hoor, als je het er niet over wilt hebben. Uiteindelijk draait het hier natuurlijk ook voornamelijk over wat eronder steekt.
Ik weet natuurlijk niet wat er vroeger bij jou speelde, is het nuttig als ik onder je loepje kijk? Of wil je gewoon lekker ff meeschrijven en op het moment zelf bekijken of je zin hebt om erover te praten? Zo werkt dat wel bij mij in ieder geval, als ik het kwijt wil schrijf ik erover, en anders heb ik het over gevoelens die nu spelen. Of ik kom hier gewoon 3 weken niet
Ik heb in ieder geval heerlijk gegeten, ander restaurant voor de verandering (uitdaging!!) en ik zit nu voller dan normaal, dus het eten zal wel energierijker zijn geweest...
Maar dat is dan vast weer goed voor de balans
Zou je kunnen vertellen wat je zo dwars zit aan je lichaam? Functioneert het niet zoals je zou willen? Ziet het er niet uit zoals je zou willen? Geeft niet hoor, als je het er niet over wilt hebben. Uiteindelijk draait het hier natuurlijk ook voornamelijk over wat eronder steekt.
Ik weet natuurlijk niet wat er vroeger bij jou speelde, is het nuttig als ik onder je loepje kijk? Of wil je gewoon lekker ff meeschrijven en op het moment zelf bekijken of je zin hebt om erover te praten? Zo werkt dat wel bij mij in ieder geval, als ik het kwijt wil schrijf ik erover, en anders heb ik het over gevoelens die nu spelen. Of ik kom hier gewoon 3 weken niet
Ik heb in ieder geval heerlijk gegeten, ander restaurant voor de verandering (uitdaging!!) en ik zit nu voller dan normaal, dus het eten zal wel energierijker zijn geweest...
Maar dat is dan vast weer goed voor de balans
anoniem_6495a68e96f8c wijzigde dit bericht op 20-09-2010 10:15
Reden: Toch weer weggehaald, ivm privacy enz..
Reden: Toch weer weggehaald, ivm privacy enz..
% gewijzigd
maandag 20 september 2010 om 09:14
Hallo allemaal
Ik ga zo alles bijlezen en reageren, maar ik wil eerst iets met jullie delen
Ik ben een beetje trots op mezelf (dat ben ik niet vaak, maar nu even wel!!) Gisteren liep ik de Dam tot Damloop (16 km), heel erg leuk enz., maar eigenlijk gaat dit stukje niet over het lopen zelf. 16km is natuurlijk best een eind, het kost heel veel energie om zo ver te rennen. Daarom heb ik 's ochtends heeeeeeeeel veel gegeten. En ik heb een supertijd gelopen (vooral gezien ik heel weinig had getraind van tevoren).
Achteraf dan toch een emotioneel momentje. Ik kan het haast niet uitleggen, maar ik denk dat jullie het wel snappen. Hoewel het al jaren beter gaat met eten blijven er altijd bepaalde gevoelens en gedachten over eten hangen. Toch een beetje opgelucht als ik een dagje toevallig weinig heb gegeten of veel energie heb verbruikt bijvoorbeeld. Een beetje dat "mooi meegenomen" gevoel. Maar gisteren heb ik voor de wedstrijd heel bewust enorm veel (gezonde, voedende) calorieën naar binnen gewerkt. Ik heb de wedstrijd gerend omdat ik het LEUK vond, omdat ik er plezier in had en ik heb zó goed voor mijn lichaam gezorgd. En daar kreeg ik 100% voor terug.
Het is haast niet uit te leggen, maar het voelt zo groot...in de laatste fases toch nog een overwinning op die es.
Ik ga zo alles bijlezen en reageren, maar ik wil eerst iets met jullie delen
Ik ben een beetje trots op mezelf (dat ben ik niet vaak, maar nu even wel!!) Gisteren liep ik de Dam tot Damloop (16 km), heel erg leuk enz., maar eigenlijk gaat dit stukje niet over het lopen zelf. 16km is natuurlijk best een eind, het kost heel veel energie om zo ver te rennen. Daarom heb ik 's ochtends heeeeeeeeel veel gegeten. En ik heb een supertijd gelopen (vooral gezien ik heel weinig had getraind van tevoren).
Achteraf dan toch een emotioneel momentje. Ik kan het haast niet uitleggen, maar ik denk dat jullie het wel snappen. Hoewel het al jaren beter gaat met eten blijven er altijd bepaalde gevoelens en gedachten over eten hangen. Toch een beetje opgelucht als ik een dagje toevallig weinig heb gegeten of veel energie heb verbruikt bijvoorbeeld. Een beetje dat "mooi meegenomen" gevoel. Maar gisteren heb ik voor de wedstrijd heel bewust enorm veel (gezonde, voedende) calorieën naar binnen gewerkt. Ik heb de wedstrijd gerend omdat ik het LEUK vond, omdat ik er plezier in had en ik heb zó goed voor mijn lichaam gezorgd. En daar kreeg ik 100% voor terug.
Het is haast niet uit te leggen, maar het voelt zo groot...in de laatste fases toch nog een overwinning op die es.
maandag 20 september 2010 om 11:18
Dankjewel Lotte en Pelikaan
Ik vind het wel "grappig" dat dit iets is waar ik écht oprecht trots op kan zijn. Al die andere dingen, de tastbare dingen die ooit zo belangrijk waren...daar kan ik nooit trots op zijn, maar dit, deze overwinning voor mezelf, dat voelt zo goed!!!
Kanga, lastig dat de stap nog te groot lijkt. Volgens mij heeft Rooos wat dingen geschreven waar je misschien iets aan hebt en Lotte zal vast ook goede tips hebben. Voor mij is het wat langer geleden, dus heb het gevoel dat ik je daarbij niet zo goed kan helpen. Ik snap ook wel dat we je tot over je oren kunnen aanmoedigen hier, maar uit eindelijk is het wat er tussen die oren gebeurt waar het om draait. Al kan je het nog zo rationeel bedenken, je gevoel blijft vaak sterker. Hopelijk heb je wel iets aan de verhalen hier, bijvoorbeeld over het vertrouwen terugkrijgen in je lichaam. Kom gerust schrijven als je hulp nodig hebt, of gewoon wanneer je van je af wil schrijven!
Rooos, wat ga je goed zeg!! Dat over die broeken (niet de confrontatie van strakke broeken aangaan) vind ik echt heel knap! Goed advies! Ik had vroeger inderdaad het idee dat ik me niet minderwaardig voelde of een negatief zelfbeeld had. Dat is me pas veel later duidelijker geworden zoals ik al schreef. Ik zou niet bang zijn voor wat er misschien achter je es vandaan komt als je het loslaat, want tegen die tijd kan je het gewoon aan. Misschien dat het daarom pas later duidelijk wordt. Het is soms moeilijk en confronterend, maar ergens voel ik dat ik eraan toe ben. Het voelt als een logische stap in het hele herstelproces.
Elmervrouw, wat goed dat je ermee bezig bent in therapie. Het is zeker eng, je zo bloot geven - ook voor jezelf! Je gevoelens echt erkennen. Knap dat je het doet en heel goed dat je nu voor jezelf kiest - om dit te willen verwerken, om vooruit te willen ook al lijkt je omgeving het anders te zien.
Ik vind het wel "grappig" dat dit iets is waar ik écht oprecht trots op kan zijn. Al die andere dingen, de tastbare dingen die ooit zo belangrijk waren...daar kan ik nooit trots op zijn, maar dit, deze overwinning voor mezelf, dat voelt zo goed!!!
Kanga, lastig dat de stap nog te groot lijkt. Volgens mij heeft Rooos wat dingen geschreven waar je misschien iets aan hebt en Lotte zal vast ook goede tips hebben. Voor mij is het wat langer geleden, dus heb het gevoel dat ik je daarbij niet zo goed kan helpen. Ik snap ook wel dat we je tot over je oren kunnen aanmoedigen hier, maar uit eindelijk is het wat er tussen die oren gebeurt waar het om draait. Al kan je het nog zo rationeel bedenken, je gevoel blijft vaak sterker. Hopelijk heb je wel iets aan de verhalen hier, bijvoorbeeld over het vertrouwen terugkrijgen in je lichaam. Kom gerust schrijven als je hulp nodig hebt, of gewoon wanneer je van je af wil schrijven!
Rooos, wat ga je goed zeg!! Dat over die broeken (niet de confrontatie van strakke broeken aangaan) vind ik echt heel knap! Goed advies! Ik had vroeger inderdaad het idee dat ik me niet minderwaardig voelde of een negatief zelfbeeld had. Dat is me pas veel later duidelijker geworden zoals ik al schreef. Ik zou niet bang zijn voor wat er misschien achter je es vandaan komt als je het loslaat, want tegen die tijd kan je het gewoon aan. Misschien dat het daarom pas later duidelijk wordt. Het is soms moeilijk en confronterend, maar ergens voel ik dat ik eraan toe ben. Het voelt als een logische stap in het hele herstelproces.
Elmervrouw, wat goed dat je ermee bezig bent in therapie. Het is zeker eng, je zo bloot geven - ook voor jezelf! Je gevoelens echt erkennen. Knap dat je het doet en heel goed dat je nu voor jezelf kiest - om dit te willen verwerken, om vooruit te willen ook al lijkt je omgeving het anders te zien.
dinsdag 21 september 2010 om 19:33
quote:rooos20 schreef op 19 september 2010 @ 18:35:[/
Weet je wat mij weerhield van aankomen? Dat ik zo bang was dat ik zou 'walgen' van mijn lichaam.. Ik had angst voor het gevoel dat ik eventueel van mezelf zou kunnen krijgen.. Ik weet niet of dat bij jou ook zo is?
Ja helemaal, had het zelf niet beter kunnen zeggen.....
Ik hoop ooit hetzelfde te kunnen zeggen als jij. In de spiegel kunnen kijken en realiseren dat ik met meer kg's er beter uit zie dan nu. Niet dat ik mezelf nu mooi vind hoor. Ik zie soms ook wel dat ik net tante sidonia ben.
Weet je wat mij weerhield van aankomen? Dat ik zo bang was dat ik zou 'walgen' van mijn lichaam.. Ik had angst voor het gevoel dat ik eventueel van mezelf zou kunnen krijgen.. Ik weet niet of dat bij jou ook zo is?
Ja helemaal, had het zelf niet beter kunnen zeggen.....
Ik hoop ooit hetzelfde te kunnen zeggen als jij. In de spiegel kunnen kijken en realiseren dat ik met meer kg's er beter uit zie dan nu. Niet dat ik mezelf nu mooi vind hoor. Ik zie soms ook wel dat ik net tante sidonia ben.
woensdag 22 september 2010 om 12:47
quote:Kanga76 schreef op 21 september 2010 @ 19:33:
[...]
Ja helemaal, had het zelf niet beter kunnen zeggen.....
Ik hoop ooit hetzelfde te kunnen zeggen als jij. In de spiegel kunnen kijken en realiseren dat ik met meer kg's er beter uit zie dan nu. Niet dat ik mezelf nu mooi vind hoor. Ik zie soms ook wel dat ik net tante sidonia ben.
Snap ik! Ik had echt het ene moment dat ik serieus vond dat ik op tante Sidonia leek, (of Olijfje ) En het andere moment zag ik weer een of ander 'lelijk' vetrolletje.
Nu heb ik BEIDE gedachtes veel minder. Daarbij zie ik naast dat zogenaamde vetrolletje, mooiere vormen, kleren die beter staan, maar bovenal weer de uitstraling in mn gezicht en ogen.
Meid, probeer t, je weet anders niet wat je mist. Als t je tegenstaat (lijkt me sterk, wat meer vormen is beter dan een (onnatuurlijke) tante Sidonia), kan je altijd weer terug. Mocht je dat dan uberhaupt nog willen. Echt hoor, het is bij mij nog geen 5 kilo, ik denk dat ik hierop ook een tijd blijf hangen. En daar heb ik veeeel voor moeten eten, dus veel meer zal t niet worden. En er zijn weinig mensen die echt verschil zien.
En ik heb er 1,5 jaar over gedaan/gepiekerd/gepaniekt, om deze stap te nemen. En nu ik het heb gedaan blijkt t in de praktijk echt geen verschrikkelijke ramp te zijn..
[...]
Ja helemaal, had het zelf niet beter kunnen zeggen.....
Ik hoop ooit hetzelfde te kunnen zeggen als jij. In de spiegel kunnen kijken en realiseren dat ik met meer kg's er beter uit zie dan nu. Niet dat ik mezelf nu mooi vind hoor. Ik zie soms ook wel dat ik net tante sidonia ben.
Snap ik! Ik had echt het ene moment dat ik serieus vond dat ik op tante Sidonia leek, (of Olijfje ) En het andere moment zag ik weer een of ander 'lelijk' vetrolletje.
Nu heb ik BEIDE gedachtes veel minder. Daarbij zie ik naast dat zogenaamde vetrolletje, mooiere vormen, kleren die beter staan, maar bovenal weer de uitstraling in mn gezicht en ogen.
Meid, probeer t, je weet anders niet wat je mist. Als t je tegenstaat (lijkt me sterk, wat meer vormen is beter dan een (onnatuurlijke) tante Sidonia), kan je altijd weer terug. Mocht je dat dan uberhaupt nog willen. Echt hoor, het is bij mij nog geen 5 kilo, ik denk dat ik hierop ook een tijd blijf hangen. En daar heb ik veeeel voor moeten eten, dus veel meer zal t niet worden. En er zijn weinig mensen die echt verschil zien.
En ik heb er 1,5 jaar over gedaan/gepiekerd/gepaniekt, om deze stap te nemen. En nu ik het heb gedaan blijkt t in de praktijk echt geen verschrikkelijke ramp te zijn..
woensdag 22 september 2010 om 22:10
Lief dat je 't vraagt, indigoblue.
Op eetgebied gaat het wel oké. Hoewel ik niet echt aankom..... M'n gewicht is alweer weken stabiel. In principe kan ik met dit gewicht alles doen wat ik momenteel wil, en dat is behoorlijk verraderlijk. Want ik moet gewoon echt nog aankomen, en dat realiseer ik me heel goed.
Op m'n werk heb ik het een beetje moeilijk. Ik zit natuurlijk de hele middag met de tandarts op een paar vierkante meter, en die is al dagen chagrijnig. Verschrikkelijk vermoeiend om mee om te gaan, moet ik zeggen. Vanmiddag kwam het ook weer tot een confrontatie tussen ons. Hij loopt al dagen met de bokkenpruik op, en vanmiddag was ik het zat en heb hem afgesnauwd. Dat hielp weer heel goed, want hij bond meteen in. Maar ik heb er heel veel moeite mee dat het steeds op deze manier moet gaan. Ik ben totaal niet van het snauwen en boos worden, maar ik laat me ook niet als een klein kind in de hoek zetten. En als je gewoon tegen hem zegt dat hij wel een heel vervelend humeur heeft, lijkt dat gewoon langs hem heen te gaan.
Maargoed, ik merk in zulke situaties toch wel dat ik alles nog steeds erg op mezelf betrek. Ik laat me ook erg beïnvloeden door het humeur van anderen. Dat wil ik heel graag afleren, maar daar ben ik nog wel even zoet mee, denk ik.
Maar ik kan niet iedereen tevreden stellen. Dat is ook niet mijn taak.
't Klinkt allemaal zo makkelijk, maar ik vind het leven maar ingewikkeld. Met mijn karakter althans.
Op eetgebied gaat het wel oké. Hoewel ik niet echt aankom..... M'n gewicht is alweer weken stabiel. In principe kan ik met dit gewicht alles doen wat ik momenteel wil, en dat is behoorlijk verraderlijk. Want ik moet gewoon echt nog aankomen, en dat realiseer ik me heel goed.
Op m'n werk heb ik het een beetje moeilijk. Ik zit natuurlijk de hele middag met de tandarts op een paar vierkante meter, en die is al dagen chagrijnig. Verschrikkelijk vermoeiend om mee om te gaan, moet ik zeggen. Vanmiddag kwam het ook weer tot een confrontatie tussen ons. Hij loopt al dagen met de bokkenpruik op, en vanmiddag was ik het zat en heb hem afgesnauwd. Dat hielp weer heel goed, want hij bond meteen in. Maar ik heb er heel veel moeite mee dat het steeds op deze manier moet gaan. Ik ben totaal niet van het snauwen en boos worden, maar ik laat me ook niet als een klein kind in de hoek zetten. En als je gewoon tegen hem zegt dat hij wel een heel vervelend humeur heeft, lijkt dat gewoon langs hem heen te gaan.
Maargoed, ik merk in zulke situaties toch wel dat ik alles nog steeds erg op mezelf betrek. Ik laat me ook erg beïnvloeden door het humeur van anderen. Dat wil ik heel graag afleren, maar daar ben ik nog wel even zoet mee, denk ik.
Maar ik kan niet iedereen tevreden stellen. Dat is ook niet mijn taak.
't Klinkt allemaal zo makkelijk, maar ik vind het leven maar ingewikkeld. Met mijn karakter althans.
woensdag 22 september 2010 om 22:18
quote:Lotte35 schreef op 22 september 2010 @ 22:10:
't Klinkt allemaal zo makkelijk, maar ik vind het leven maar ingewikkeld. Met mijn karakter althans.
Ik dacht vannacht nog: 'T is soms net als fietsen met een lekke band. Of zwemmen met kleren aan.'
Als het soepel gaat is t heerlijk en anders vind ik t maar pet..
Morgen ga ik uitgebreid op jullie reageren en hoop ik weer wat postiever te zijn
Slaap lekker meisjes
't Klinkt allemaal zo makkelijk, maar ik vind het leven maar ingewikkeld. Met mijn karakter althans.
Ik dacht vannacht nog: 'T is soms net als fietsen met een lekke band. Of zwemmen met kleren aan.'
Als het soepel gaat is t heerlijk en anders vind ik t maar pet..
Morgen ga ik uitgebreid op jullie reageren en hoop ik weer wat postiever te zijn
Slaap lekker meisjes
donderdag 23 september 2010 om 11:06
Goedemorgen,
Ook fijn dat hier gepost kan worden als het minder gaat. Jullie weten als geen ander dat het herstellen met behoorlijke ups en downs gaat. Positieve verhalen zijn harstikke leuk, motiverend en mooi om te lezen, maar kom ook gerust lekker van je afschrijven als je in de put zit! Doe ik ook
Lotte, grappig dat je dat schrijft over dat je het leven soms zo ingewikkeld vindt met jouw karakter. Daar zit ik de laatste tijd ook over te denken. Ik zou willen dat ik alles wat simpeler kon inzien, dat ik niet zoveel door zou denken over alles, niet zoveel zou analyseren. Ik betrap mezelf soms op een gestrest gevoel, omdat ik me weer ergens druk over aan het maken ben, terwijl het helemaal niet boeit. Ik heb wel een leuke aanpak bedacht om dit tegen te gaan, namelijk de "schijt aan alles" aanpak, ik was het alleen na 1 avond alweer vergeten toe te passen Maar ik ga het proberen te onthouden. Als ik merkt dat is wat ongerust ben of gespannen of angstig even m'n gedachten stopzetten en denken "Dit boeit niet, lekker belangrijk, hier ga ik NIET MEER OVER NADENKEN." Zo zonde van mijn tijd en energie en ik ben veel leuker als ik niet zoveel nadenk, dat weet ik zeker! Gewoon.....doen meer i.p.v. denken, denken, denken.
Ik merk het ook in mijn werk, juist omdat ik zoveel bezig ben met wat wil de ander, wat denkt de ander, wat verwacht de ander van mij ben ik juist minder mezelf. Ik kom dan denk ik ook minder onstpannen en ook minder oprecht over en dat voelen mensen aan. In mijn werk is dat ook heel belangrijk, dus ik zou meer intuïtief willen kunnen werken in plaats van dat ik over alles zoveel nadenk.
Fijn dat het goed gaat met eten. Misschien moet je proberen nog iets toe te voegen. Hoe voel je je in je lijf op het moment? Je bent al een tijdje stabiel en, zoals je schrijft, het is verraderlijk als je gewoon alles kan doen. Misschien dus tijd voor een klein schopje onder je kont van jezelf Spannend weer, maar vorige keer kon je het ook en dat is goed gegaan, niet?
Rooos, er zitten altijd minder dagen en mindere periodes tussen. Laat die er ook zijn, hè!
Ook fijn dat hier gepost kan worden als het minder gaat. Jullie weten als geen ander dat het herstellen met behoorlijke ups en downs gaat. Positieve verhalen zijn harstikke leuk, motiverend en mooi om te lezen, maar kom ook gerust lekker van je afschrijven als je in de put zit! Doe ik ook
Lotte, grappig dat je dat schrijft over dat je het leven soms zo ingewikkeld vindt met jouw karakter. Daar zit ik de laatste tijd ook over te denken. Ik zou willen dat ik alles wat simpeler kon inzien, dat ik niet zoveel door zou denken over alles, niet zoveel zou analyseren. Ik betrap mezelf soms op een gestrest gevoel, omdat ik me weer ergens druk over aan het maken ben, terwijl het helemaal niet boeit. Ik heb wel een leuke aanpak bedacht om dit tegen te gaan, namelijk de "schijt aan alles" aanpak, ik was het alleen na 1 avond alweer vergeten toe te passen Maar ik ga het proberen te onthouden. Als ik merkt dat is wat ongerust ben of gespannen of angstig even m'n gedachten stopzetten en denken "Dit boeit niet, lekker belangrijk, hier ga ik NIET MEER OVER NADENKEN." Zo zonde van mijn tijd en energie en ik ben veel leuker als ik niet zoveel nadenk, dat weet ik zeker! Gewoon.....doen meer i.p.v. denken, denken, denken.
Ik merk het ook in mijn werk, juist omdat ik zoveel bezig ben met wat wil de ander, wat denkt de ander, wat verwacht de ander van mij ben ik juist minder mezelf. Ik kom dan denk ik ook minder onstpannen en ook minder oprecht over en dat voelen mensen aan. In mijn werk is dat ook heel belangrijk, dus ik zou meer intuïtief willen kunnen werken in plaats van dat ik over alles zoveel nadenk.
Fijn dat het goed gaat met eten. Misschien moet je proberen nog iets toe te voegen. Hoe voel je je in je lijf op het moment? Je bent al een tijdje stabiel en, zoals je schrijft, het is verraderlijk als je gewoon alles kan doen. Misschien dus tijd voor een klein schopje onder je kont van jezelf Spannend weer, maar vorige keer kon je het ook en dat is goed gegaan, niet?
Rooos, er zitten altijd minder dagen en mindere periodes tussen. Laat die er ook zijn, hè!
donderdag 23 september 2010 om 12:15
'Schijt aan alles'; is ook een zin die in mijn dagboeken heel vaak terugkomt. Erg frappant dus om te lezen dat jij het precies zo ziet, indigoblue! En wat herkenbaar, dat je het vervolgens vergeet toe te passen. Het is ook zo moeilijk.....
Dan betrap ik mezelf erop dat ik weer zit te piekeren over dingen, en denk ik: Oh ja, ik zou schijt hebben aan alles, da's waar ook
Thuis op de bank kan ik me dat ook prima voornemen. Ik zie het dan helemaal zitten, en word van het idee alleen al blij. Maar hoe anders gaat het in het werkelijke leven. Ik ben zó serieus, kan de dingen bijna niet luchtig zien. Voel me heel verantwoordelijk voor de dingen die ik doe. Dat maakt mij een hele goede werknemer, want ze hoeven niet bang te zijn dat ik er met mijn pet naar gooi. Maar voor mezelf is het zo zwaar. En ik zal echt móeten veranderen, om het leven voor mezelf wat makkelijker te maken. Daar wil ik ook voor gaan hoor, absoluut, maar het gaat tijd kosten. Veel tijd.
Wat betreft het aankomen; een schopje onder m'n kont is zeker geen overbodige luxe. Het mag ook gerust een SCHOP zijn.
Ik wil op een gegeven moment m'n werkuren gaan uitbreiden, en daarvoor zal ik toch echt nog wat moeten aankomen. Het is op zich niet moeilijk voor me om te bedenken wat ik extra zou kunnen eten. Ik vind alles lekker, en weet bij de supermarkt vaak van gekkigheid niet wat ik moet kiezen, omdat ik alles graag zou nemen. En dat is ook gewoon de oplossing. Niet meer kiezen tussen twee lekkere dingen, maar ze allebei gewoon nemen.
'Gewoon'.
Tja.
Dan betrap ik mezelf erop dat ik weer zit te piekeren over dingen, en denk ik: Oh ja, ik zou schijt hebben aan alles, da's waar ook
Thuis op de bank kan ik me dat ook prima voornemen. Ik zie het dan helemaal zitten, en word van het idee alleen al blij. Maar hoe anders gaat het in het werkelijke leven. Ik ben zó serieus, kan de dingen bijna niet luchtig zien. Voel me heel verantwoordelijk voor de dingen die ik doe. Dat maakt mij een hele goede werknemer, want ze hoeven niet bang te zijn dat ik er met mijn pet naar gooi. Maar voor mezelf is het zo zwaar. En ik zal echt móeten veranderen, om het leven voor mezelf wat makkelijker te maken. Daar wil ik ook voor gaan hoor, absoluut, maar het gaat tijd kosten. Veel tijd.
Wat betreft het aankomen; een schopje onder m'n kont is zeker geen overbodige luxe. Het mag ook gerust een SCHOP zijn.
Ik wil op een gegeven moment m'n werkuren gaan uitbreiden, en daarvoor zal ik toch echt nog wat moeten aankomen. Het is op zich niet moeilijk voor me om te bedenken wat ik extra zou kunnen eten. Ik vind alles lekker, en weet bij de supermarkt vaak van gekkigheid niet wat ik moet kiezen, omdat ik alles graag zou nemen. En dat is ook gewoon de oplossing. Niet meer kiezen tussen twee lekkere dingen, maar ze allebei gewoon nemen.
'Gewoon'.
Tja.
vrijdag 24 september 2010 om 09:41
Ik herken het ook zeker wel, al jullie verhalen. Dat nadenken, controleren.. pff wat een drama heb ik daarmee gehad.
mijn moeder was zowat vanaf mijn 10de voortdurend bezig met lijnen, afvallen, diëten en dat had zijn effect op mij. Wat aten voortdurend "magere" producten, "gezond" en "light" . Vreselijk, sorry maar ik kon niet genieten van eten. Daardoor ontwikkelde ik een (vind ik) lichte vorm van een eetstoornis.
Ik heb tijden gehad dat ik mezelf strafte en niks mocht eten. Dan ging ik denken en denken maar daarna had ik 10x meer honger en kwam er een eetbui achteraan. Vervolgens had ik geen eetbuien meer maar controleerde ik mijn eetgedrag. Ik had - net zoals mijn moeder - alles ingedeeld in hokjes. Ontbijt - tussendoortje - lunch - tussendoortje - avondeten - en dan het liefst niks meer eten of iets gezonds.
Nu, ongeveer een jaar later, eet ik een stuk gezonder dankzij mijn vriend en ben ik ook een beetje aangekomen. Hij vond me een beetje te dun aan het begin, vond hij, en ziet dat ik nu beter in mijn vel zit. Maar nog denk ik vaak te veel na over eten en vind ik het moeilijk grenzen te bepalen wanneer wel en wanneer niet en waneer stoppen. Herkenbaarheid!
mijn moeder was zowat vanaf mijn 10de voortdurend bezig met lijnen, afvallen, diëten en dat had zijn effect op mij. Wat aten voortdurend "magere" producten, "gezond" en "light" . Vreselijk, sorry maar ik kon niet genieten van eten. Daardoor ontwikkelde ik een (vind ik) lichte vorm van een eetstoornis.
Ik heb tijden gehad dat ik mezelf strafte en niks mocht eten. Dan ging ik denken en denken maar daarna had ik 10x meer honger en kwam er een eetbui achteraan. Vervolgens had ik geen eetbuien meer maar controleerde ik mijn eetgedrag. Ik had - net zoals mijn moeder - alles ingedeeld in hokjes. Ontbijt - tussendoortje - lunch - tussendoortje - avondeten - en dan het liefst niks meer eten of iets gezonds.
Nu, ongeveer een jaar later, eet ik een stuk gezonder dankzij mijn vriend en ben ik ook een beetje aangekomen. Hij vond me een beetje te dun aan het begin, vond hij, en ziet dat ik nu beter in mijn vel zit. Maar nog denk ik vaak te veel na over eten en vind ik het moeilijk grenzen te bepalen wanneer wel en wanneer niet en waneer stoppen. Herkenbaarheid!
vrijdag 24 september 2010 om 09:48
Fijn dat je je hier bewus van bent en door je vriend gezonder bent gaan eten Alyssa. Het is het echt verschrikkelijk om een eetstoornis te ontwikkelen, want je komt er alleen met heel veel pijn en moeite er weer uit. En je verdient natuurlijk ook gewoon beter!!!
Lotte, ja "gewoon"...tsja...helaas is het allemaal niet "gewoon", maar dat kan het zeker wel weer worden! Je kan het wel en ik weet dat je daar zelf ook in gelooft, dus dan kom je er ook echt wel!
Lotte, ja "gewoon"...tsja...helaas is het allemaal niet "gewoon", maar dat kan het zeker wel weer worden! Je kan het wel en ik weet dat je daar zelf ook in gelooft, dus dan kom je er ook echt wel!
vrijdag 24 september 2010 om 11:01
Zo nu even de tijd nemen om uitgebreider te reageren!
Allereerst: Indigo, super van je Dam tot Damloop!! 16 kilometer is niet niks. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat je er zo van genoten hebt. En dat je hebt gelopen met een zuiver hart en geweten, in de zin van dat je voor goede brandstof hebt gezorgd en niet extra op je reserve's bent gaan lopen!
Ik herken je gevoelens omtrent het denken aan de eind van de dag: 'Hmm.. niet zo veel gegeten vandaag.. mooi meegenomen'.
Daar heb ik even goed over nagedacht, en ff terug in de tijd gegaan om te bedenken of dat ik vroeger ook wel eens dacht. Maar zo dacht ik vroeger ook wel eens, toen ik nog echt geen eetstoornis had. Als ik dan de dag ervoor een vreetkick had gehad ofzo (jointjes toendertijd, haha) en de dag erna had ik minder gegegten dacht ik wel van: 'Ohh, compenseert mooi voor gisteren'. Maar daar dacht ik dan echt heeeel toevallig aan en de meeste tijd stond ik er helemaal niet bij stil.
Dat piekeren doe ik ook.. Vooral 's avonds in bed. Maar overdag merk ik ook wel eens dat ik gestresst en verdrietig ben en dan zeg ik ook wel tegen mezelf: Hooo stop, waar gaat dit over? Heeft het zin om hier nu over te piekeren? Je hebt al 1 ding waar je ernstig mee bezig bent, dit zijn nu bijzaken en niet de moeite waard om je energie aan te verspillen'.
Maar 's nachts breekt het zweet me soms uit hoor, dan krijg ik zon deken van paniek over me heen en kan ik alleen maar denken:' Shit Rooos, waar ben je in beland?! Kijk wat je doet met je leven, en hoe fout het in je hoofd zit. Je hebt het beeld van jezelf voorgoed veranderd. Je was zo leuk en tevreden en zorgeloos, alles ging goed, en kijk wat er van je is geworden, alle mensen om je heen zien dat je een eetstoornis hebt, misschien vinden ze je wel zielig en kun je nooit meer een volwaardig mens in hun ogen worden. Je kunt jezelf nooit meer vertrouwen.. wat als je hier NOOIT meer uitkomt'
En zo gaat dat dan maar door en door..
En weet je, misschien is dat wel een 'bonuslevel' in ons leven (beetje ongelukkige uitdrukking). Maar ik bedoel ermee te zeggen dat wij, als dit achter de rug is, extra 'gewapend' zijn. Meer zelfkennis hebben, meer kennis over ons lichaam en over de mensen om ons heen en misschien beter in staat zijn om alledaagse zorgen te relativeren en het leven meer te waarderen.
Lotte, ik vind het verdrietig om te lezen dat je werkgever de hele week al zo chagrijnig is. Ik kan me voorstellen dat je je het erg aantrekt, vooral als werken zo'n belangrijk deel van je leven is en je het zo graag goed wilt doen!
Hier op t werk is dit ook een periode geweest.. en ik heb toen ook een hele tijd gedacht dat t aan mij lag. Ik zit met alleen maar mannen en dacht echt dat ik de 'storende' factor op kantoor was, met mijn idiote eetgedoe en mijn afzondering. Ik ben zelfs naar ander werk gaan zoeken, tot ik dacht van: Ik ga gewoon supervrolijk en aardig en geinteresseerd doen nu, misschien werkt het. En het werkte! Het kostte wel wat moeite, ik ben ook redelijk door t stof gegaan voor ze, maar uiteindelijk werden ze weer wat vrolijker en vriendelijker, en dat werkt veel prettiger! Ik zeg nu absoluut niet dat t aan jou ligt, want volgens mij ben je een schat van een meid (terwijl ik echt geen zonnetje ben geweest op dit kantoor de laatste 2 jaar..) en probeer jij het vooral goed te doen en vriendelijk te blijven! Maar leg t eens naast je neer, maak er een grapje over, haal een extra keertje koffie of zorg voor iets lekkers tijden de pauze (ik kan zo goed lekkere dingen uitzoeken voor een ander, haha. Ik lust ook alles wel en weet soms ook niet wat ik allemaal wel wil gaan eten. Wat ik uiteindelijk niet doe, daarom ga ik t maar halen voor anderen en kijk hoe zij genieten..).
Misschien werkt dit voor jullie.
Wat betreft je eten, hou jij je aan een lijst? Eet je volgens de normen van het voedingscentrum? Wat ik eigenlijk wil weten, eet je voldoende? Je hebt nog ondergewicht, dus ik zou wel wat extra gaan eten. Heb je nog vaak honger? Of het gevoel dat je eigenlijk iets zou moeten eten omdat je een leeg gevoel hebt of een beetje lusteloos? Als dit het geval is en je nog wat moet aankomen en ook nog eens extra wilt gaan werken, moet je echt wat gaan toevoegen, meid. Gooi nu alsjeblieft niet je eigen glazen in, maak er wat van!
Hier is het 2 dagen minder gegaan.. Eten wel gewoon zoals altijd hoor, maar ben al 3 dagen ofzo niet naar de wc geweest, voel me enorm aangekomen (heb die strakke broek toch maar gepast.. past nog..) en opgeblazen/opgezet. Ik vind t niet leuk meer nu, hoop dat het weer afzwakt straks. Ik wil anderen niet de schrik aanjagen, maar ik mis mijn magere lichaam nu heel erg. Ik weet ook niet wat er speelt waarom ik daar nu weer naar verlang? Er is niets ernstigs voorgevallen eigenlijk, al ben ik wel gestresst over bepaalde (relationele) zaken. Naja, over 1 man ben ik vooral gestresst. Ik laat me zo kennen!! Hij laat me echt steeds stof happen. Ik ga vet over mn eigen grenzen nu, door zo geobsedeerd te zijn van hem en zo achter hem aan te lopen, terwijl ie alleen maar een spelletje met me speelt en niks doet om ervoor te zorgen dat ik hem vertrouw. Hij heeft gewoon niet het beste met me voor! Als dat wel zo was, had ik het wel gevoeld. Maar waarom ga ik er dan zo mee door en blijf ik smsen en vragen wat hij voelt en wat het kan worden.. Het lijkt wel alsof ik per se, met alle geweld, koste wat het kost, wil dat hij mijn verlangen beantwoord en vervult. Vraag me wel eens af hoe hard en vaak ik de deksel op mn neus moet krijgen voordat ik opgeef? Ach ja, we staan erom bekend dat we volhouders zijn, he?
Alyssa, zelfde verhaal hier, al kregen wij als kinderen wel gewoon normaal voedsel. Met speklapjes en jus en lekkere boterhammen! Maar moeders die er altijd mee bezig was, en vaders die vooral alleen maar commentaar op m,n moeders lichaam had.
Lekker zo doorgaan zoals je nu doet, laat je niet meeslepen in die stomme eetstoornis en luister naar je lichaam. Als je nog honger hebt eet je nog wat, als je vol zit stop je. Tenzij het heel lekker is
Ik zeg dit wel zo makkelijk, want ik vind bovenstaande nog HEEL moeilijk. Ik snap precies wat je bedoeld met of je nu te veel of te weinig of normaal hebt gehad. Ik vraag vaak mijn moeder en vrienden: 'Heb ik te veel gegeten, was dit een normale portie?' Stom he? Maar het blijft soms gewoon eng en al doende leert men!
Allereerst: Indigo, super van je Dam tot Damloop!! 16 kilometer is niet niks. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat je er zo van genoten hebt. En dat je hebt gelopen met een zuiver hart en geweten, in de zin van dat je voor goede brandstof hebt gezorgd en niet extra op je reserve's bent gaan lopen!
Ik herken je gevoelens omtrent het denken aan de eind van de dag: 'Hmm.. niet zo veel gegeten vandaag.. mooi meegenomen'.
Daar heb ik even goed over nagedacht, en ff terug in de tijd gegaan om te bedenken of dat ik vroeger ook wel eens dacht. Maar zo dacht ik vroeger ook wel eens, toen ik nog echt geen eetstoornis had. Als ik dan de dag ervoor een vreetkick had gehad ofzo (jointjes toendertijd, haha) en de dag erna had ik minder gegegten dacht ik wel van: 'Ohh, compenseert mooi voor gisteren'. Maar daar dacht ik dan echt heeeel toevallig aan en de meeste tijd stond ik er helemaal niet bij stil.
Dat piekeren doe ik ook.. Vooral 's avonds in bed. Maar overdag merk ik ook wel eens dat ik gestresst en verdrietig ben en dan zeg ik ook wel tegen mezelf: Hooo stop, waar gaat dit over? Heeft het zin om hier nu over te piekeren? Je hebt al 1 ding waar je ernstig mee bezig bent, dit zijn nu bijzaken en niet de moeite waard om je energie aan te verspillen'.
Maar 's nachts breekt het zweet me soms uit hoor, dan krijg ik zon deken van paniek over me heen en kan ik alleen maar denken:' Shit Rooos, waar ben je in beland?! Kijk wat je doet met je leven, en hoe fout het in je hoofd zit. Je hebt het beeld van jezelf voorgoed veranderd. Je was zo leuk en tevreden en zorgeloos, alles ging goed, en kijk wat er van je is geworden, alle mensen om je heen zien dat je een eetstoornis hebt, misschien vinden ze je wel zielig en kun je nooit meer een volwaardig mens in hun ogen worden. Je kunt jezelf nooit meer vertrouwen.. wat als je hier NOOIT meer uitkomt'
En zo gaat dat dan maar door en door..
En weet je, misschien is dat wel een 'bonuslevel' in ons leven (beetje ongelukkige uitdrukking). Maar ik bedoel ermee te zeggen dat wij, als dit achter de rug is, extra 'gewapend' zijn. Meer zelfkennis hebben, meer kennis over ons lichaam en over de mensen om ons heen en misschien beter in staat zijn om alledaagse zorgen te relativeren en het leven meer te waarderen.
Lotte, ik vind het verdrietig om te lezen dat je werkgever de hele week al zo chagrijnig is. Ik kan me voorstellen dat je je het erg aantrekt, vooral als werken zo'n belangrijk deel van je leven is en je het zo graag goed wilt doen!
Hier op t werk is dit ook een periode geweest.. en ik heb toen ook een hele tijd gedacht dat t aan mij lag. Ik zit met alleen maar mannen en dacht echt dat ik de 'storende' factor op kantoor was, met mijn idiote eetgedoe en mijn afzondering. Ik ben zelfs naar ander werk gaan zoeken, tot ik dacht van: Ik ga gewoon supervrolijk en aardig en geinteresseerd doen nu, misschien werkt het. En het werkte! Het kostte wel wat moeite, ik ben ook redelijk door t stof gegaan voor ze, maar uiteindelijk werden ze weer wat vrolijker en vriendelijker, en dat werkt veel prettiger! Ik zeg nu absoluut niet dat t aan jou ligt, want volgens mij ben je een schat van een meid (terwijl ik echt geen zonnetje ben geweest op dit kantoor de laatste 2 jaar..) en probeer jij het vooral goed te doen en vriendelijk te blijven! Maar leg t eens naast je neer, maak er een grapje over, haal een extra keertje koffie of zorg voor iets lekkers tijden de pauze (ik kan zo goed lekkere dingen uitzoeken voor een ander, haha. Ik lust ook alles wel en weet soms ook niet wat ik allemaal wel wil gaan eten. Wat ik uiteindelijk niet doe, daarom ga ik t maar halen voor anderen en kijk hoe zij genieten..).
Misschien werkt dit voor jullie.
Wat betreft je eten, hou jij je aan een lijst? Eet je volgens de normen van het voedingscentrum? Wat ik eigenlijk wil weten, eet je voldoende? Je hebt nog ondergewicht, dus ik zou wel wat extra gaan eten. Heb je nog vaak honger? Of het gevoel dat je eigenlijk iets zou moeten eten omdat je een leeg gevoel hebt of een beetje lusteloos? Als dit het geval is en je nog wat moet aankomen en ook nog eens extra wilt gaan werken, moet je echt wat gaan toevoegen, meid. Gooi nu alsjeblieft niet je eigen glazen in, maak er wat van!
Hier is het 2 dagen minder gegaan.. Eten wel gewoon zoals altijd hoor, maar ben al 3 dagen ofzo niet naar de wc geweest, voel me enorm aangekomen (heb die strakke broek toch maar gepast.. past nog..) en opgeblazen/opgezet. Ik vind t niet leuk meer nu, hoop dat het weer afzwakt straks. Ik wil anderen niet de schrik aanjagen, maar ik mis mijn magere lichaam nu heel erg. Ik weet ook niet wat er speelt waarom ik daar nu weer naar verlang? Er is niets ernstigs voorgevallen eigenlijk, al ben ik wel gestresst over bepaalde (relationele) zaken. Naja, over 1 man ben ik vooral gestresst. Ik laat me zo kennen!! Hij laat me echt steeds stof happen. Ik ga vet over mn eigen grenzen nu, door zo geobsedeerd te zijn van hem en zo achter hem aan te lopen, terwijl ie alleen maar een spelletje met me speelt en niks doet om ervoor te zorgen dat ik hem vertrouw. Hij heeft gewoon niet het beste met me voor! Als dat wel zo was, had ik het wel gevoeld. Maar waarom ga ik er dan zo mee door en blijf ik smsen en vragen wat hij voelt en wat het kan worden.. Het lijkt wel alsof ik per se, met alle geweld, koste wat het kost, wil dat hij mijn verlangen beantwoord en vervult. Vraag me wel eens af hoe hard en vaak ik de deksel op mn neus moet krijgen voordat ik opgeef? Ach ja, we staan erom bekend dat we volhouders zijn, he?
Alyssa, zelfde verhaal hier, al kregen wij als kinderen wel gewoon normaal voedsel. Met speklapjes en jus en lekkere boterhammen! Maar moeders die er altijd mee bezig was, en vaders die vooral alleen maar commentaar op m,n moeders lichaam had.
Lekker zo doorgaan zoals je nu doet, laat je niet meeslepen in die stomme eetstoornis en luister naar je lichaam. Als je nog honger hebt eet je nog wat, als je vol zit stop je. Tenzij het heel lekker is
Ik zeg dit wel zo makkelijk, want ik vind bovenstaande nog HEEL moeilijk. Ik snap precies wat je bedoeld met of je nu te veel of te weinig of normaal hebt gehad. Ik vraag vaak mijn moeder en vrienden: 'Heb ik te veel gegeten, was dit een normale portie?' Stom he? Maar het blijft soms gewoon eng en al doende leert men!
vrijdag 24 september 2010 om 11:25
Hey Rooos, ik wilde al vragen hoe het met je ging!
Natuurlijk heb je gelijk, van deze ervaring leer je heel veel over jezelf en doe je levenservaring op. Het is niet helemaal voor niks. Echter, zoals ik al eerder heb geschreven, vind ik dat in mijn geval die balans zoek is. Tot een bepaalde hoogte is het, naast vervelend, rot en verdrietig, ook leerzaam, versterkend enz. enz. Voormij is die bepaalde hoogte allang voorbij, dit heeft me veel en veel meer gekost dan dat het me heeft opgeleverd. Jammer, maar helaas, ook iets waar ik over kan piekeren en verdrietig om kan zijn, maar die jaren krijg ik toch nooit meer terug. Het enige wat ik kan is vooruit en verder bouwen op wat ik heb. Juist genieten van het nu, het zou zonde zijn om me vast te klampen aan het verleden.
Desondanks vind ik dat het wel iets is waar ik best verdrietig om mag zijn. Ik word ook gek van de mensen die zeggen, "Ja, maar het gaat nu toch goed? Daar moet je juist blij om zijn!" Ja, daar ben ik ook blij om, het is niet of het één of het ander. Ik ben superblij en superopgelucht met hoe goed het nu gaat, maar tegelijk ben ik ook verdrietig om wat het me gekost heeft. En dat verdriet mag er zijn.
Vervelend dat je nu weer zo verlangt naar mager zijn, maar ook niet heel gek, toch? Ik heb dat ook nog wel eens, maar goed, wie ook niet in deze maatschappij? Toch snap ik dat het voor jou anders is en wellicht heeft het toch iets te maken met de spanningen rondom die man? Onzekerheid daarover? Je eigen grenzen overgaan kan niet goed zijn. Er is geen enkele man die dat waard is. Als "eetstoornis patiënte" ben je algauw geneigd over je grenzen heen te gaan, de wensen van anderen vóór je eigen belang te zetten, dus hou dat goed in de gaten! Deze man heeft volgens mij allang bewezen dat hij niks is. Kap het dan ook gewoon af, hij vindt het misschien wel leuk al die aandacht van jou. Kies nou eens voor jezelf! Je bent veel meer waard dan een man die maar een spelletje met je speelt. Zeg hem dat dan ook, "blijkbaar wordt dit niks, doeiiiiiiiiii!" telefoonnummer wissen en nooit meer bellen. Klaar.
Bij ons ging het nooit over eten. Over het algemeen aten we gezond, maar niet overdreven. Gewoon heel normaal volgens mij. Ook heb ik nooit problemen met mijn lichaam of gewicht gehad. Was slank gebouwd en kreeg altijd complimenten. Ik weet nog dat ik er heel bewust voor heb gekozen om mezelf dik te vinden, want ik vond mezelf niet dik. We kwamen een beetje in die leeftijd (+/- 13 jaar) waarbij je op dat soort dingen "moet" gaan letten. Er zat een ander meisje in onze vriendengroep die wat met eten aan het klooien was, ze werd heel dun, ik schrok er zelfs van. Maar kort daarna heb ik toch zelf bedacht dat ik hier ook meebezig moest zijn. Ik moest ook maar denken dat ik moest afvallen. Dus bepaalde ik dat dat dat zo was en ging ik maar afvallen. Zo gek. Soms denk ik dat ik deels uit verveling en gebrek aan uitdaging ben ziek geworden.....
Rooos, ik vergeet steeds hoe het bij jou zit. Heb jij allang een eetstoornis? Ben je ergens geweest voor hulp of los je het zelf op? Ben je ooit opgenomen geweest? Heb je "verhaal" niet helemaal goed in mijn hoofd.
Natuurlijk heb je gelijk, van deze ervaring leer je heel veel over jezelf en doe je levenservaring op. Het is niet helemaal voor niks. Echter, zoals ik al eerder heb geschreven, vind ik dat in mijn geval die balans zoek is. Tot een bepaalde hoogte is het, naast vervelend, rot en verdrietig, ook leerzaam, versterkend enz. enz. Voormij is die bepaalde hoogte allang voorbij, dit heeft me veel en veel meer gekost dan dat het me heeft opgeleverd. Jammer, maar helaas, ook iets waar ik over kan piekeren en verdrietig om kan zijn, maar die jaren krijg ik toch nooit meer terug. Het enige wat ik kan is vooruit en verder bouwen op wat ik heb. Juist genieten van het nu, het zou zonde zijn om me vast te klampen aan het verleden.
Desondanks vind ik dat het wel iets is waar ik best verdrietig om mag zijn. Ik word ook gek van de mensen die zeggen, "Ja, maar het gaat nu toch goed? Daar moet je juist blij om zijn!" Ja, daar ben ik ook blij om, het is niet of het één of het ander. Ik ben superblij en superopgelucht met hoe goed het nu gaat, maar tegelijk ben ik ook verdrietig om wat het me gekost heeft. En dat verdriet mag er zijn.
Vervelend dat je nu weer zo verlangt naar mager zijn, maar ook niet heel gek, toch? Ik heb dat ook nog wel eens, maar goed, wie ook niet in deze maatschappij? Toch snap ik dat het voor jou anders is en wellicht heeft het toch iets te maken met de spanningen rondom die man? Onzekerheid daarover? Je eigen grenzen overgaan kan niet goed zijn. Er is geen enkele man die dat waard is. Als "eetstoornis patiënte" ben je algauw geneigd over je grenzen heen te gaan, de wensen van anderen vóór je eigen belang te zetten, dus hou dat goed in de gaten! Deze man heeft volgens mij allang bewezen dat hij niks is. Kap het dan ook gewoon af, hij vindt het misschien wel leuk al die aandacht van jou. Kies nou eens voor jezelf! Je bent veel meer waard dan een man die maar een spelletje met je speelt. Zeg hem dat dan ook, "blijkbaar wordt dit niks, doeiiiiiiiiii!" telefoonnummer wissen en nooit meer bellen. Klaar.
Bij ons ging het nooit over eten. Over het algemeen aten we gezond, maar niet overdreven. Gewoon heel normaal volgens mij. Ook heb ik nooit problemen met mijn lichaam of gewicht gehad. Was slank gebouwd en kreeg altijd complimenten. Ik weet nog dat ik er heel bewust voor heb gekozen om mezelf dik te vinden, want ik vond mezelf niet dik. We kwamen een beetje in die leeftijd (+/- 13 jaar) waarbij je op dat soort dingen "moet" gaan letten. Er zat een ander meisje in onze vriendengroep die wat met eten aan het klooien was, ze werd heel dun, ik schrok er zelfs van. Maar kort daarna heb ik toch zelf bedacht dat ik hier ook meebezig moest zijn. Ik moest ook maar denken dat ik moest afvallen. Dus bepaalde ik dat dat dat zo was en ging ik maar afvallen. Zo gek. Soms denk ik dat ik deels uit verveling en gebrek aan uitdaging ben ziek geworden.....
Rooos, ik vergeet steeds hoe het bij jou zit. Heb jij allang een eetstoornis? Ben je ergens geweest voor hulp of los je het zelf op? Ben je ooit opgenomen geweest? Heb je "verhaal" niet helemaal goed in mijn hoofd.
vrijdag 24 september 2010 om 22:08
Rooos, bedankt voor je tips voor 'hoe om te gaan met een chagrijnige collega'. Maar ik ben altijd al vrolijk en gezellig tegen hem. En ik haal altijd al drinken voor ons. Dat waardeert hij ook wel hoor. Hij waardeert mij ook. Ik moet mezelf gewoon inprenten dat het niet aan mij ligt. Vanmiddag heb ik echt een hele goede middag met hem gehad. We hebben lekker gepraat met elkaar, en hij vertelde dat er veel dingen in de organisatie zijn die hem niet bevallen. Dat verklaart ook meteen zijn gedrag. Dat geeft hem natuurlijk nog geen vrijbrief om naar hartelust te lopen mokken. Maar ik weet in ieder geval dat het niets met mij te maken heeft. Hij werkt graag met me, en ik met hem.
Neemt niet weg dat ik hoop dat ie maandag wel een beetje te pruimen is...
quote:rooos20 schreef op 24 september 2010 @ 11:01:
Wat betreft je eten, hou jij je aan een lijst? Eet je volgens de normen van het voedingscentrum? Wat ik eigenlijk wil weten, eet je voldoende? Je hebt nog ondergewicht, dus ik zou wel wat extra gaan eten. Heb je nog vaak honger? Of het gevoel dat je eigenlijk iets zou moeten eten omdat je een leeg gevoel hebt of een beetje lusteloos? Als dit het geval is en je nog wat moet aankomen en ook nog eens extra wilt gaan werken, moet je echt wat gaan toevoegen, meid. Gooi nu alsjeblieft niet je eigen glazen in, maak er wat van!
Nee, ik eet niet voldoende. Ja, ik heb vaak honger. Ja, ik heb vaak een leeg gevoel. JA, ik moet nog aankomen.
Ik weet het allemaal zo goed......
Ik eet alles, maar in te kleine hoeveelheden. 's Ochtends eet ik wel echt heel goed hoor. Ik werk nu alleen nog 's middags, omdat ik de ochtend gebruik om te eten. Rond acht uur kom ik uit bed (ben vaak al eerder wakker, maar blijf dan liggen), en tussen acht en één gaat er geen half uur voorbij dat ik niets eet. Ik wil dat ook gewoon, omdat ik me 's middags tijdens het werken goed wil voelen. In principe kan ik de hele middag teren op wat ik 's morgens heb gegeten. En dat is fout. Want ik werk best hard. Als ik om half zes klaar ben, heb ik dan ook gierende honger. Snel naar huis, eten. En dat is wat mij nekt; het avondeten. Want dat is gewoon te weinig. De pest is alleen, dat ik al zo snel een vol gevoel heb. Vaak eet ik voor mijn warme maaltijd (meestal aardappelen, vlees en groente) al een cup a soup. En eigenlijk zou ik daarna al willen stoppen, omdat ik het gevoel heb al vol te zitten. Dat is natuurlijk onzinnig, dus ik dwing mezelf door te eten. Maar mijn honger- en verzadigingsgevoel kloppen gewoon totaal niet meer.
Ik zou veel meer moeten eten. Maar ik vind het zo moeilijk. Vergeleken bij wat ik ooit at, is dit al het vier- vijfvoudige. Nóg meer te moeten nemen, voelt echt als schransen. En dat haat ik zo......
Neemt niet weg dat ik hoop dat ie maandag wel een beetje te pruimen is...
quote:rooos20 schreef op 24 september 2010 @ 11:01:
Wat betreft je eten, hou jij je aan een lijst? Eet je volgens de normen van het voedingscentrum? Wat ik eigenlijk wil weten, eet je voldoende? Je hebt nog ondergewicht, dus ik zou wel wat extra gaan eten. Heb je nog vaak honger? Of het gevoel dat je eigenlijk iets zou moeten eten omdat je een leeg gevoel hebt of een beetje lusteloos? Als dit het geval is en je nog wat moet aankomen en ook nog eens extra wilt gaan werken, moet je echt wat gaan toevoegen, meid. Gooi nu alsjeblieft niet je eigen glazen in, maak er wat van!
Nee, ik eet niet voldoende. Ja, ik heb vaak honger. Ja, ik heb vaak een leeg gevoel. JA, ik moet nog aankomen.
Ik weet het allemaal zo goed......
Ik eet alles, maar in te kleine hoeveelheden. 's Ochtends eet ik wel echt heel goed hoor. Ik werk nu alleen nog 's middags, omdat ik de ochtend gebruik om te eten. Rond acht uur kom ik uit bed (ben vaak al eerder wakker, maar blijf dan liggen), en tussen acht en één gaat er geen half uur voorbij dat ik niets eet. Ik wil dat ook gewoon, omdat ik me 's middags tijdens het werken goed wil voelen. In principe kan ik de hele middag teren op wat ik 's morgens heb gegeten. En dat is fout. Want ik werk best hard. Als ik om half zes klaar ben, heb ik dan ook gierende honger. Snel naar huis, eten. En dat is wat mij nekt; het avondeten. Want dat is gewoon te weinig. De pest is alleen, dat ik al zo snel een vol gevoel heb. Vaak eet ik voor mijn warme maaltijd (meestal aardappelen, vlees en groente) al een cup a soup. En eigenlijk zou ik daarna al willen stoppen, omdat ik het gevoel heb al vol te zitten. Dat is natuurlijk onzinnig, dus ik dwing mezelf door te eten. Maar mijn honger- en verzadigingsgevoel kloppen gewoon totaal niet meer.
Ik zou veel meer moeten eten. Maar ik vind het zo moeilijk. Vergeleken bij wat ik ooit at, is dit al het vier- vijfvoudige. Nóg meer te moeten nemen, voelt echt als schransen. En dat haat ik zo......
zaterdag 25 september 2010 om 09:24
Dat is ook moeilijk, Lotte. Ik heb het ook. Nog meer eten voelt aan als vreten. Maar ik probeer mijzelf voor te houden dat mijn beeld qua hoeveelheden gewoon niet klopt, helemaal verstoord is.
Ik vind het ook lastig om meer te eten als een ander. Als collega's weer eens aan de lijn zijn, en alleen een slablaadje met een tomaat eten gedurende de lunch, dan heb ik moeite om mijzelf er te van overtuigen dat zoiets niet normaal is. Want ik denk dan eigenlijk, zie je wel ik eet te veel. Alleen sla is meer dan genoeg.
Ik vind het ook lastig om meer te eten als een ander. Als collega's weer eens aan de lijn zijn, en alleen een slablaadje met een tomaat eten gedurende de lunch, dan heb ik moeite om mijzelf er te van overtuigen dat zoiets niet normaal is. Want ik denk dan eigenlijk, zie je wel ik eet te veel. Alleen sla is meer dan genoeg.
zaterdag 25 september 2010 om 10:49
quote:Kanga76 schreef op 25 september 2010 @ 09:24:
Als collega's weer eens aan de lijn zijn, en alleen een slablaadje met een tomaat eten gedurende de lunch, dan heb ik moeite om mijzelf er te van overtuigen dat zoiets niet normaal is.
Dit herken ik heel goed. Gelukkig ben ik er inmiddels van doordrongen dat mensen van diëten uiteindelijk alleen maar zwaarder worden. Dat weet ik vanuit eigen ervaring, van vroeger. Maar ook van mensen om me heen.
Ik had laatst ook een collega die weer eens aan het lijnen was. Ze is ook iets te zwaar, dus er kon best iets af. Maar de manier waarop dan hè....... Tussen de middag één droge cracker, en de volgende ochtend trots vertellen dat ze die avond ervoor alleen maar sla heeft gegeten. Ik durf op zo'n moment niet eens te vertellen wat ík allemaal opheb, omdat ik me dan echt een soort Holle Bolle Gijs voel.
Maar het patroon is wel geinig om te volgen. Want de eerste week moeten we allemaal horen hoe weinig ze wel niet eet, en hoeveel kilo er al af is (twéé kilo in drie dagen, it's amazing!!). En dan opeens wordt het stil...... De cracker verdwijnt, en maakt plaats voor een dubbele tosti. Opeens gaan de dropjes uit de droppot wel heel snel. Er wordt met geen woord meer gerept over verloren kilo's.
Want ze is inmiddels weer meer aangekomen dan ze was afgevallen.
Onthoud dit verhaal, Kanga, als er weer eens iemand aan z'n blaadje sla zit te knagen, en geniet van je lekkere boterhammen.
En dan nog even over mezelf. Ik vertelde dat ik 's morgens heel veel eet. Dat doe ik om 's middags op m'n werk goed te kunnen functioneren. Maarja, het is nu weekend. Dan smokkel ik stiekem met mijn lijst, eet dan echt wel minder.
Maar vanaf vandaag ben ik daarmee gestopt. Ik ga in het weekend net zoveel eten als op doordeweekse dagen. Lijkt me een mooie stap.
Als collega's weer eens aan de lijn zijn, en alleen een slablaadje met een tomaat eten gedurende de lunch, dan heb ik moeite om mijzelf er te van overtuigen dat zoiets niet normaal is.
Dit herken ik heel goed. Gelukkig ben ik er inmiddels van doordrongen dat mensen van diëten uiteindelijk alleen maar zwaarder worden. Dat weet ik vanuit eigen ervaring, van vroeger. Maar ook van mensen om me heen.
Ik had laatst ook een collega die weer eens aan het lijnen was. Ze is ook iets te zwaar, dus er kon best iets af. Maar de manier waarop dan hè....... Tussen de middag één droge cracker, en de volgende ochtend trots vertellen dat ze die avond ervoor alleen maar sla heeft gegeten. Ik durf op zo'n moment niet eens te vertellen wat ík allemaal opheb, omdat ik me dan echt een soort Holle Bolle Gijs voel.
Maar het patroon is wel geinig om te volgen. Want de eerste week moeten we allemaal horen hoe weinig ze wel niet eet, en hoeveel kilo er al af is (twéé kilo in drie dagen, it's amazing!!). En dan opeens wordt het stil...... De cracker verdwijnt, en maakt plaats voor een dubbele tosti. Opeens gaan de dropjes uit de droppot wel heel snel. Er wordt met geen woord meer gerept over verloren kilo's.
Want ze is inmiddels weer meer aangekomen dan ze was afgevallen.
Onthoud dit verhaal, Kanga, als er weer eens iemand aan z'n blaadje sla zit te knagen, en geniet van je lekkere boterhammen.
En dan nog even over mezelf. Ik vertelde dat ik 's morgens heel veel eet. Dat doe ik om 's middags op m'n werk goed te kunnen functioneren. Maarja, het is nu weekend. Dan smokkel ik stiekem met mijn lijst, eet dan echt wel minder.
Maar vanaf vandaag ben ik daarmee gestopt. Ik ga in het weekend net zoveel eten als op doordeweekse dagen. Lijkt me een mooie stap.
zaterdag 25 september 2010 om 17:21
Ik steek even mijn hoofd om de hoek. Ik heb nog steeds een moordend schema en moet op m'n tellen passen om m'n hoofd boven water te houden. Dat gaat tot nu toe goed hoor, maar alert blijven moet!
Ik moest alleen even dit zeggen, tegen jou, Lotte:
Als je nu kijkt wat een mens normaal gesproken eet op een dag, dan is dat meer dan dat jij eet. Jij bent een normaal mens, dus waarom zou jij niet mogen eten wat een normaal mens eet? Hoe doen al die volksstammen van werkende mensen in Nederland dat? Je hoeft niet aan de lunch met kroketten te gaan, je hoeft niet elke dag een gevulde koek te eten en ook slagroomtaart mag je laten staan. Maar eet gewoon normaal. Eet voldoende boterhammen, drink voldoende zuivel, eet lekker veel groente en fruit, neem elke dag iets lekkers en eet een normale warme maaltijd. Gún jezelf dat. Net als al die andere mensen. Want je bent het waard om dat aan jezelf te geven, die voeding. Je lijf vraagt erom, je geest schreeuwt erom. Als je wilt groeien in je hoofd, dan kan je lijf niet achterblijven. Vind je knop en zet 'em om Je kunt het!!!!
Ik moest alleen even dit zeggen, tegen jou, Lotte:
Als je nu kijkt wat een mens normaal gesproken eet op een dag, dan is dat meer dan dat jij eet. Jij bent een normaal mens, dus waarom zou jij niet mogen eten wat een normaal mens eet? Hoe doen al die volksstammen van werkende mensen in Nederland dat? Je hoeft niet aan de lunch met kroketten te gaan, je hoeft niet elke dag een gevulde koek te eten en ook slagroomtaart mag je laten staan. Maar eet gewoon normaal. Eet voldoende boterhammen, drink voldoende zuivel, eet lekker veel groente en fruit, neem elke dag iets lekkers en eet een normale warme maaltijd. Gún jezelf dat. Net als al die andere mensen. Want je bent het waard om dat aan jezelf te geven, die voeding. Je lijf vraagt erom, je geest schreeuwt erom. Als je wilt groeien in je hoofd, dan kan je lijf niet achterblijven. Vind je knop en zet 'em om Je kunt het!!!!
zaterdag 25 september 2010 om 22:45
