Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 26 september 2010 om 10:58
Dank je wel indigo!
Dit motiveert me echt weer.
Ik heb deze hele ochtend alweer gierende honger. Te veel zal ik gisteren dus niet gegeten hebben......
Verstandelijk weet ik dat ook wel, maar de anorexia probeert me om de tuin te leiden. En het lijkt wel of m'n lijf daaraan meewerkt, want ik voelde me gisteravond écht heel vol. Kon geen pap meer zeggen.
En dan te bedenken dat ik eigenlijk nóg meer moet eten. Waar ga ik dat allemaal laten?!
't Is niet dat ik het niet lekker vind hoor, integendeel. Ik geniet van elke hap die ik neem, ik hou intens van eten. Maar m'n geest kan het niet aan, en daardoor m'n lichaam ook niet.
Of klinkt dit nu heel vaag.....
Wat ik bedoel, is dat ik denk dat m'n geest m'n lichaam wijs wil maken dat het vol zit, en misselijk is. En dat mijn lichaam daarin trapt.
Ofzo.
Dit motiveert me echt weer.
Ik heb deze hele ochtend alweer gierende honger. Te veel zal ik gisteren dus niet gegeten hebben......
Verstandelijk weet ik dat ook wel, maar de anorexia probeert me om de tuin te leiden. En het lijkt wel of m'n lijf daaraan meewerkt, want ik voelde me gisteravond écht heel vol. Kon geen pap meer zeggen.
En dan te bedenken dat ik eigenlijk nóg meer moet eten. Waar ga ik dat allemaal laten?!
't Is niet dat ik het niet lekker vind hoor, integendeel. Ik geniet van elke hap die ik neem, ik hou intens van eten. Maar m'n geest kan het niet aan, en daardoor m'n lichaam ook niet.
Of klinkt dit nu heel vaag.....
Wat ik bedoel, is dat ik denk dat m'n geest m'n lichaam wijs wil maken dat het vol zit, en misselijk is. En dat mijn lichaam daarin trapt.
Ofzo.
zondag 26 september 2010 om 12:27
Ik snap het Lotte, maar je gaat echt supergoed. Al sinds het begin van dit topic ben je al een stuk vooruit gegaan! Je hoeft nu niet alles in één keer meer te gaan eten, steeds beetje bij beetje, dus maak je daar maar nog niet druk over.
Ik herken wel heel erg wat je zegt over dat je geest je lichaam om de tuin probeert te leiden. Toen ik nog niet zo goed met eten om kon gaan kon ik mezelf ook wijsmaken dat ik vol zat. Na 2 happen al. Als ik alleen maar dacht, "ik denk dat ik nu vol zit" kreeg ik geen hap meer weg. Ik denk trouwens dat als ik het nu zou doen ik er ook last van zou krijgen. Nu doe ik het alleen niet omdat het gewoon niet in me opkomt.
Ik moet bekennen dat ik soms denk dat ik misschien een beetje vals speel. Ik eet normaal, dat klopt. Ik ben niet bang voor eten, er is werkelijk niks wat ik niet eet omdat ik bang ben dat ik daardoor aankom. Maar...eerlijk is eerlijk, ik zit op een gewicht dat veilig voelt voor mij en dat is een gewicht dat tussen de ondergrens en het gemiddelde zit voor mijn lengte.
Aan de andere kant, dit is niet een gewicht waar ik veel moeite voor hoef te doen. Ik sport niet veel en eet niet weinig om dit gewicht vast te houden, dus blijkbaar is het niet een heel gek gewicht voor mij. Maar hoe zou ik reageren bij een hoger gewicht? Als ik eerlijk ben moet ik er niet aan denken om 5kg meer te wegen. Ik weet dat ik dat niet zou kunnen accepteren van mezelf. Of is dat gewoon iets wat "erbij hoort" in de huidige maatschappij? Dat eerste misschien wel, dat ik er niet aan moet denken, maar dat tweede.....?
Het doet er ook niet zo veel toe....het gaat goed, waarom zou ik daar vraagtekens bij neerzetten? Nergens voor nodig, maar...soms ben ik gewoon bang dat dit ook weer een schijnveiligheid is. Gaat het alleen zo goed omdat ik op een "veilig" gewicht zit? Of misschien is dit gewoon nog een fase in het hele proces, misschien begint het inderdaad als een klein schijnveiligheidje, maar naarmate ik zelf sterker wordt het belang van gewicht nog verder afneemt?
(als iemand even mijn hoofd uit zou willen zetten, graag!!!)
Fijne zondag allemaal!
Ik herken wel heel erg wat je zegt over dat je geest je lichaam om de tuin probeert te leiden. Toen ik nog niet zo goed met eten om kon gaan kon ik mezelf ook wijsmaken dat ik vol zat. Na 2 happen al. Als ik alleen maar dacht, "ik denk dat ik nu vol zit" kreeg ik geen hap meer weg. Ik denk trouwens dat als ik het nu zou doen ik er ook last van zou krijgen. Nu doe ik het alleen niet omdat het gewoon niet in me opkomt.
Ik moet bekennen dat ik soms denk dat ik misschien een beetje vals speel. Ik eet normaal, dat klopt. Ik ben niet bang voor eten, er is werkelijk niks wat ik niet eet omdat ik bang ben dat ik daardoor aankom. Maar...eerlijk is eerlijk, ik zit op een gewicht dat veilig voelt voor mij en dat is een gewicht dat tussen de ondergrens en het gemiddelde zit voor mijn lengte.
Aan de andere kant, dit is niet een gewicht waar ik veel moeite voor hoef te doen. Ik sport niet veel en eet niet weinig om dit gewicht vast te houden, dus blijkbaar is het niet een heel gek gewicht voor mij. Maar hoe zou ik reageren bij een hoger gewicht? Als ik eerlijk ben moet ik er niet aan denken om 5kg meer te wegen. Ik weet dat ik dat niet zou kunnen accepteren van mezelf. Of is dat gewoon iets wat "erbij hoort" in de huidige maatschappij? Dat eerste misschien wel, dat ik er niet aan moet denken, maar dat tweede.....?
Het doet er ook niet zo veel toe....het gaat goed, waarom zou ik daar vraagtekens bij neerzetten? Nergens voor nodig, maar...soms ben ik gewoon bang dat dit ook weer een schijnveiligheid is. Gaat het alleen zo goed omdat ik op een "veilig" gewicht zit? Of misschien is dit gewoon nog een fase in het hele proces, misschien begint het inderdaad als een klein schijnveiligheidje, maar naarmate ik zelf sterker wordt het belang van gewicht nog verder afneemt?
(als iemand even mijn hoofd uit zou willen zetten, graag!!!)
Fijne zondag allemaal!
maandag 27 september 2010 om 15:12
Hallo
Dat denken dat je vol zit, herken ik eigenlijk niet. Kan komen omdat ik ook boulimische trekjes heb.
Kan me wel inbeelden dat ik echt veeeeel te veel heb gegeten, terwijl dat schijnbaar al die tijd heus wel meeviel, gezien mijn gewicht.
Lotte, hoe is het met je werkgever? Is ie iets beter te pas vandaag? Heel goed van je dat je je weekschema nu ook in het weekend gaat toepassen! Zulke stappen neem ik ook. Ik at in t weekend ook altijd minder, maar zorg nu dat ik ongeveer dezelfde hoeveelheden aanhoud. Wat trouwens wel erg herkenbaar is, is het nog meer honger hebben nadat je een dag goed gegeten hebt! Vind ik zo apart, het lijkt wel alsof mijn lichaam dan 'de smaak te pakken heeft' ofzo.. Soms bekruipt me dan de gedacht om maar weer bijna niks te gaan eten, voor t hongergevoel maakt t immers niets uit.. Maar gelukkig zijn we dat stadium al voorbij! Ik ben klaar met mij in alle mogelijke bochten te wringen om maar zo weinig mogelijk honger te hebben. Ik denk dat iedere es-patient wel zo haar trucjes heeft om met zo weinig mogelijk te functioneren. Maar we zijn bezig met genezen, niet met afvallen!
Indigo, ik kan alleen maar zeggen: probeer het! Die 5 kilo extra lijken nu veel, maar in de praktijk valt dat waarschijnlijk wel mee. Ik dacht ook dat ik met die 5 kilo extra genezen zou zijn, omdat ik dan niet meer zo mager was. Maar het valt mensen bijna niet op, ik pas de broeken nog en ik voel me niet veeeeel dikker ofzo. Ik voel me minder dun. Ik voel sowieso veel meer!
Als jij niks hoeft te doen om dit gewicht te behouden, lijkt me dat een heel goede zaak! En juist omdat je nergens bang voor bent qua eten, denk ik niet dat je je nu onnodig zorgen moet gaan maken. Ik zou alleen wel heel goed uitkijken dat je nu niet gaat afvallen, want dat zou misschien wel weer het begin van het einde kunnen zijn. Die es kan altijd nog op de loer liggen, maar hou m lekker koest. Zoveel vrouwen zijn bezig met gewicht en eten en willen absoluut geen 5 kg zwaarder wegen. Wat je voor jezelf helder moet hebben en houden is: zou het zo rampzalig zijn? Zolang het maar niet het eind van de wereld voor je betekend! Dat ALLES ervoor moet wijken, en dat het ten koste gaat van alles. Zo moet het niet zijn.
Ik ben nooit opgenomen, kreeg 'ineens' anorexia toen ik 23 was.. 2 jaar geleden nu. Best snel gegaan allemaal, 15 kg eraf (van een gezond gewicht) in ongeveer een half jaar. Dat werd vrij snel opgemerkt, was ook een schim van de persoon die ik was. Het sloop er ongemerkt in, en ineens kon ik niet meer stoppen. MOEST sporten, MOEST bijna niks eten en wat ik at stond bol van de regels en routines en dwangmatigheden.
Het leek wel of ik al die tijd een ongeleid (maar vrolijk en gelukkig!) projectiel was, wat ineens zich ergens in vast had gebeten en niet meer los kon laten.
En wat Pelikaan zegt, stelt me gerust. Eet inderdaad gewoon normaal. Zoals elk normaal mens. Dat prent ik mezelf de hele dag in. Het zijn zulke simpele woorden, en dat is precies waar ik behoefte aan heb wat eten betreft.. Thanks!
Oh en Lotte, neem je die Cup-a-soup gewoon omdat je honger hebt en dat lekker vindt, of neem je dat zodat je tijdens je avondmaaltijd met minder toekan? (hier trouwens ook altijd aard.-groente-vlees, haha).
Gewoon lekker 200gr aardappels, 200gram groente en iets van 150gr vlees.. Ook al heb je daarvoor een cup-a-soupje gehad, toch? Helemaal als je gierende honger hebt joh! Neem dat soepje dan lekker tegen een uurtje of 20:00, als je er dan nog zin in hebt? Nog steeds ook een lekker beschuitje met kaas 's avonds? Ik hoop het wel
Even voor ons allemaal:
http://www.youtube.com/watch?v=PcKoYGNj0BU
Dat denken dat je vol zit, herken ik eigenlijk niet. Kan komen omdat ik ook boulimische trekjes heb.
Kan me wel inbeelden dat ik echt veeeeel te veel heb gegeten, terwijl dat schijnbaar al die tijd heus wel meeviel, gezien mijn gewicht.
Lotte, hoe is het met je werkgever? Is ie iets beter te pas vandaag? Heel goed van je dat je je weekschema nu ook in het weekend gaat toepassen! Zulke stappen neem ik ook. Ik at in t weekend ook altijd minder, maar zorg nu dat ik ongeveer dezelfde hoeveelheden aanhoud. Wat trouwens wel erg herkenbaar is, is het nog meer honger hebben nadat je een dag goed gegeten hebt! Vind ik zo apart, het lijkt wel alsof mijn lichaam dan 'de smaak te pakken heeft' ofzo.. Soms bekruipt me dan de gedacht om maar weer bijna niks te gaan eten, voor t hongergevoel maakt t immers niets uit.. Maar gelukkig zijn we dat stadium al voorbij! Ik ben klaar met mij in alle mogelijke bochten te wringen om maar zo weinig mogelijk honger te hebben. Ik denk dat iedere es-patient wel zo haar trucjes heeft om met zo weinig mogelijk te functioneren. Maar we zijn bezig met genezen, niet met afvallen!
Indigo, ik kan alleen maar zeggen: probeer het! Die 5 kilo extra lijken nu veel, maar in de praktijk valt dat waarschijnlijk wel mee. Ik dacht ook dat ik met die 5 kilo extra genezen zou zijn, omdat ik dan niet meer zo mager was. Maar het valt mensen bijna niet op, ik pas de broeken nog en ik voel me niet veeeeel dikker ofzo. Ik voel me minder dun. Ik voel sowieso veel meer!
Als jij niks hoeft te doen om dit gewicht te behouden, lijkt me dat een heel goede zaak! En juist omdat je nergens bang voor bent qua eten, denk ik niet dat je je nu onnodig zorgen moet gaan maken. Ik zou alleen wel heel goed uitkijken dat je nu niet gaat afvallen, want dat zou misschien wel weer het begin van het einde kunnen zijn. Die es kan altijd nog op de loer liggen, maar hou m lekker koest. Zoveel vrouwen zijn bezig met gewicht en eten en willen absoluut geen 5 kg zwaarder wegen. Wat je voor jezelf helder moet hebben en houden is: zou het zo rampzalig zijn? Zolang het maar niet het eind van de wereld voor je betekend! Dat ALLES ervoor moet wijken, en dat het ten koste gaat van alles. Zo moet het niet zijn.
Ik ben nooit opgenomen, kreeg 'ineens' anorexia toen ik 23 was.. 2 jaar geleden nu. Best snel gegaan allemaal, 15 kg eraf (van een gezond gewicht) in ongeveer een half jaar. Dat werd vrij snel opgemerkt, was ook een schim van de persoon die ik was. Het sloop er ongemerkt in, en ineens kon ik niet meer stoppen. MOEST sporten, MOEST bijna niks eten en wat ik at stond bol van de regels en routines en dwangmatigheden.
Het leek wel of ik al die tijd een ongeleid (maar vrolijk en gelukkig!) projectiel was, wat ineens zich ergens in vast had gebeten en niet meer los kon laten.
En wat Pelikaan zegt, stelt me gerust. Eet inderdaad gewoon normaal. Zoals elk normaal mens. Dat prent ik mezelf de hele dag in. Het zijn zulke simpele woorden, en dat is precies waar ik behoefte aan heb wat eten betreft.. Thanks!
Oh en Lotte, neem je die Cup-a-soup gewoon omdat je honger hebt en dat lekker vindt, of neem je dat zodat je tijdens je avondmaaltijd met minder toekan? (hier trouwens ook altijd aard.-groente-vlees, haha).
Gewoon lekker 200gr aardappels, 200gram groente en iets van 150gr vlees.. Ook al heb je daarvoor een cup-a-soupje gehad, toch? Helemaal als je gierende honger hebt joh! Neem dat soepje dan lekker tegen een uurtje of 20:00, als je er dan nog zin in hebt? Nog steeds ook een lekker beschuitje met kaas 's avonds? Ik hoop het wel
Even voor ons allemaal:
http://www.youtube.com/watch?v=PcKoYGNj0BU
maandag 27 september 2010 om 16:40
hallo
ik heb zelf ook een eetstoornis gehad, wat veel invloed op mijn leven heeft gehad. In Rotterdam heb je nu een stichting die mensen helpt met een eetprobleem.
De stichting heet Stichting JIJ, geeft zelfhulp, of nazorggroepen, lotgenotencontact aan mensen met een eetprobleem.
of je al lang een eetprobleem of net een eetprobleem hebt iedereen is daar welkom. De stichting wordt gedraaid door vrijwilligers die zelf ook allemaal een eetstoornis hebben gehad.
misschien is het iets voor je. voor info moet je even op hun site kijken.
ik heb zelf ook een eetstoornis gehad, wat veel invloed op mijn leven heeft gehad. In Rotterdam heb je nu een stichting die mensen helpt met een eetprobleem.
De stichting heet Stichting JIJ, geeft zelfhulp, of nazorggroepen, lotgenotencontact aan mensen met een eetprobleem.
of je al lang een eetprobleem of net een eetprobleem hebt iedereen is daar welkom. De stichting wordt gedraaid door vrijwilligers die zelf ook allemaal een eetstoornis hebben gehad.
misschien is het iets voor je. voor info moet je even op hun site kijken.
maandag 27 september 2010 om 18:51
Hoi,
Niemand die het eigenlijk weet, maar ik heb toen ik 12 jaar was ook tegen de anorexia gevochten. In 6 weken was ik meer dan 6 kg afgevallen. Dit doordat iedereeen om mij heen begon te lijnen en ik zelf ook niet de dunste was (ben)!.
Na een paar keer betrapt te zijn door mijn vriendinnen dat ik totaal niet at en alleen avond eten nam (de rest van de dag alleen maar water) en dan geen aardappelen en een klein beetje vlees en heeeel veel groente zonder sausjes, trok een vriendin aan de bel bij mijn moeder. Mijn moeder schrok heel erg en heeft mij heel hard aangepakt. Dit door de gevolgen te laten zien van anorexia en mij bij elke maaltijd naast mij te zitten. Hierdoor heeft de anorexia nooit echt een greep op mij gehad (Van het begin tot de ontdekking heeft nog geen 3 maanden geduurd). Toch heb ik wel 'iets' met eten. Ik kijk vaak hoeveel kcal er op iets staat en als ik veel heb gegeten zou ik het liefst zo snel alles weg willen toveren (incl mijzelf). Overgeven probeer ik niet te doen en doe ik bijna nooit (alleen als ik in een slechte periode zit en ontzettend heb zitten schransen). Dit gebeurd gelukkig maar eens per jaar.
Ik ben nu 15 kg over gewicht en ik ben dit aan het kwijt raken met sporten omdat ik weet dat als ik ga lijnen doorsla.
Maargoed op jou vraag of je er helemaal overheen komt: volgens studies komt een bepaald percentage geheel over de anorexia heen. Anderen houden er altijd een bepaalde gradatie aan over. Dit weet ik doordat ik mijn propedeuseproef over heb gedaan. (weer iets waar aan te zien is dat ik eten nog niet helemaal heb losgelaten).
Ik hoop dat het steeds beter met je gaat en uiteindelijk zo in balans bent dat eten een plezier wordt en geen worsteling
Niemand die het eigenlijk weet, maar ik heb toen ik 12 jaar was ook tegen de anorexia gevochten. In 6 weken was ik meer dan 6 kg afgevallen. Dit doordat iedereeen om mij heen begon te lijnen en ik zelf ook niet de dunste was (ben)!.
Na een paar keer betrapt te zijn door mijn vriendinnen dat ik totaal niet at en alleen avond eten nam (de rest van de dag alleen maar water) en dan geen aardappelen en een klein beetje vlees en heeeel veel groente zonder sausjes, trok een vriendin aan de bel bij mijn moeder. Mijn moeder schrok heel erg en heeft mij heel hard aangepakt. Dit door de gevolgen te laten zien van anorexia en mij bij elke maaltijd naast mij te zitten. Hierdoor heeft de anorexia nooit echt een greep op mij gehad (Van het begin tot de ontdekking heeft nog geen 3 maanden geduurd). Toch heb ik wel 'iets' met eten. Ik kijk vaak hoeveel kcal er op iets staat en als ik veel heb gegeten zou ik het liefst zo snel alles weg willen toveren (incl mijzelf). Overgeven probeer ik niet te doen en doe ik bijna nooit (alleen als ik in een slechte periode zit en ontzettend heb zitten schransen). Dit gebeurd gelukkig maar eens per jaar.
Ik ben nu 15 kg over gewicht en ik ben dit aan het kwijt raken met sporten omdat ik weet dat als ik ga lijnen doorsla.
Maargoed op jou vraag of je er helemaal overheen komt: volgens studies komt een bepaald percentage geheel over de anorexia heen. Anderen houden er altijd een bepaalde gradatie aan over. Dit weet ik doordat ik mijn propedeuseproef over heb gedaan. (weer iets waar aan te zien is dat ik eten nog niet helemaal heb losgelaten).
Ik hoop dat het steeds beter met je gaat en uiteindelijk zo in balans bent dat eten een plezier wordt en geen worsteling
maandag 27 september 2010 om 22:02
Rooos, de tandarts was vandaag prima te spreken! Ik was op het ergste voorbereid, maar dat bleek niet nodig (zul je altijd zien). Ik heb dan ook heerlijk gewerkt, het ging allemaal zo soepeltjes. Ik voel me gewoon echt veel beter als hij niet loopt te mokken. Eigenlijk moet ik me ook goed kunnen voelen als hij dat wel doet, maar dat vind ik dus erg moeilijk. Zo gevoelig voor het humeur van anderen....
En over de cup a soup. Die neem ik, omdat ik gewoon iets moet hebben voor ik aan het koken begin. Ik heb dan echt zo'n honger. En ik vind het gewoon ook echt héél lekker, vooral de champignon. En wat leuk zeg, dat je dat onthouden hebt, van mijn beschuit met kaas. Ja hoor, nog steeds elke avond. Héérlijk, 10-zadenbeschuit met oude boerenkaas. Je kunt me echt niet blijer maken.
SasL: bedankt voor de tip.
Rianne19: bedankt voor je verhaal.
Ik ben trouwens weer iets aangekomen. Als ik nu nog twee ons aankom, weeg ik meer dan ik in tien jaar heb gewogen. Erg eng.....
En over de cup a soup. Die neem ik, omdat ik gewoon iets moet hebben voor ik aan het koken begin. Ik heb dan echt zo'n honger. En ik vind het gewoon ook echt héél lekker, vooral de champignon. En wat leuk zeg, dat je dat onthouden hebt, van mijn beschuit met kaas. Ja hoor, nog steeds elke avond. Héérlijk, 10-zadenbeschuit met oude boerenkaas. Je kunt me echt niet blijer maken.
SasL: bedankt voor de tip.
Rianne19: bedankt voor je verhaal.
Ik ben trouwens weer iets aangekomen. Als ik nu nog twee ons aankom, weeg ik meer dan ik in tien jaar heb gewogen. Erg eng.....
maandag 27 september 2010 om 23:05
Hahaha, rooos, ik ga het niet proberen. Ik heb wel eens 5kg meer gewogen en daar voelde ik me niet prettig bij, vooral omdat alles dan strak zat en ik dus moest kiezen tussen weer wat afvallen of een hele nieuwe garderobe aanschaffen. Ben maar weer teruggegaan naar een gewicht waarbij ik me wel prettig voelde. Zo lang ik op dit gewicht blijf en normaal met eet vind ik het prima. Ik ben ook vrij klein gebouwd en vroeger altijd dun geweest, dus het kan heel goed dat dit gewicht gewoon bij me past. Aankomen zou denk ik eigenlijk best moeilijk zijn (lichamelijk gezien, meer eten zou me wel lukken denk ik.)
Ik let er inderdaad op dat ik niet per ongeluk afval, bijvoorbeeld in drukke tijden en ga niet vaak op de weegschaal. Het zou zeker niet rampzalig zijn als ik 5kg meer zou wegen, ik denk dat als ik wat ouder word er vast ook wel wat erbij zal komen.
SasL, bedankt voor de tip, ik kende die stichting niet. Ik zou wel ergens als vrijwilliger aan het werk willen.
Rianne, wat fijn dat je snel geholpen bent vroeger, anders had het wel heel anders kunnen aflopen! En goed dat je nu middels sporten gaat afvallen, word je alleen maar gezonder van, sporten is echt goed voor je hart, je lijf, alles! Ik merk dat eetstoornissen grotendeels één pot nat zijn. Of je je nou verhongert, braakt of jezelf helemaal vol propt, het draait nooit om eten, het draait nooit om gewicht, het draait om wat daarachter zit....dat rare eten is alleen een manier om daarmee om te gaan. Succes nog!
Lotte, fijn dat het weer gezellig was met de tandarts! Wauw, nog maar 2 ons. Jeetje, kan me voorstellen dat het eng is, maar weet je waar ik meteen aan denk? Dat je dan MEER bent dan de afgelopen 10 jaar, MEER Lotte. En dat is LEUK! Hoe meer Lotte hoe beter echt leuk dat je jezelf er laat zijn én dat je gezond bent! Moet er spontaan een klein vreugde dansje van doen
Ik let er inderdaad op dat ik niet per ongeluk afval, bijvoorbeeld in drukke tijden en ga niet vaak op de weegschaal. Het zou zeker niet rampzalig zijn als ik 5kg meer zou wegen, ik denk dat als ik wat ouder word er vast ook wel wat erbij zal komen.
SasL, bedankt voor de tip, ik kende die stichting niet. Ik zou wel ergens als vrijwilliger aan het werk willen.
Rianne, wat fijn dat je snel geholpen bent vroeger, anders had het wel heel anders kunnen aflopen! En goed dat je nu middels sporten gaat afvallen, word je alleen maar gezonder van, sporten is echt goed voor je hart, je lijf, alles! Ik merk dat eetstoornissen grotendeels één pot nat zijn. Of je je nou verhongert, braakt of jezelf helemaal vol propt, het draait nooit om eten, het draait nooit om gewicht, het draait om wat daarachter zit....dat rare eten is alleen een manier om daarmee om te gaan. Succes nog!
Lotte, fijn dat het weer gezellig was met de tandarts! Wauw, nog maar 2 ons. Jeetje, kan me voorstellen dat het eng is, maar weet je waar ik meteen aan denk? Dat je dan MEER bent dan de afgelopen 10 jaar, MEER Lotte. En dat is LEUK! Hoe meer Lotte hoe beter echt leuk dat je jezelf er laat zijn én dat je gezond bent! Moet er spontaan een klein vreugde dansje van doen
dinsdag 28 september 2010 om 10:40
Indigo, bedankt voor je dansje!
Maar volgens mij ben ik niet helemaal duidelijk geweest, want met die twee ons erbij ben ik dus nog niet op mijn goede gewicht hoor. Ik weeg meer dan in tien jaar, dat wel, maar zit nog altijd een kilo of vijf onder de ondergrens.
De tijd dat ik echt een gezond gewicht had, is wel twaalf jaar geleden. En wanneer ik dat gewicht weer zal bereiken......
Maar volgens mij ben ik niet helemaal duidelijk geweest, want met die twee ons erbij ben ik dus nog niet op mijn goede gewicht hoor. Ik weeg meer dan in tien jaar, dat wel, maar zit nog altijd een kilo of vijf onder de ondergrens.
De tijd dat ik echt een gezond gewicht had, is wel twaalf jaar geleden. En wanneer ik dat gewicht weer zal bereiken......
dinsdag 28 september 2010 om 11:36
Ja, zeker weten!
Voel me vandaag jammer genoeg erg bagger. Heel slecht geslapen.
Heb gisteren een advertentie zien staan van een nieuw te openen orthopraktijk hier een kilometer of 20 vandaan. Ze zoeken assistentes. Ervaring is niet nodig, je krijgt een interne opleiding.
Het lijkt me helemaal te gek, maar ik denk niet dat ik er al klaar voor ben. Aan de andere kant kan ik het gewoon niet uit m'n hoofd zetten.
Keuzes maken, ik ben er niet goed in.
Voel me vandaag jammer genoeg erg bagger. Heel slecht geslapen.
Heb gisteren een advertentie zien staan van een nieuw te openen orthopraktijk hier een kilometer of 20 vandaan. Ze zoeken assistentes. Ervaring is niet nodig, je krijgt een interne opleiding.
Het lijkt me helemaal te gek, maar ik denk niet dat ik er al klaar voor ben. Aan de andere kant kan ik het gewoon niet uit m'n hoofd zetten.
Keuzes maken, ik ben er niet goed in.
dinsdag 28 september 2010 om 12:13
Oeh Lotte, wat een kans!!!! Én bij de ortho én een opleiding! Klinkt zeker niet verkeerd. Waarom denk je dat je er niet klaar voor bent? Het is nieuw? Het is onzeker? Nieuwe mensen, die je niet kennen?
Ik ben ook vreselijk, vreselijk slecht in beslissingen nemen.
Als er niks anders telde, alleen puur wat jij wil....wat zou dat dan zijn? Niet gaan nadenken, puur op gevoel kiezen...
Ik ben ook vreselijk, vreselijk slecht in beslissingen nemen.
Als er niks anders telde, alleen puur wat jij wil....wat zou dat dan zijn? Niet gaan nadenken, puur op gevoel kiezen...
dinsdag 28 september 2010 om 12:27
Ik ben sowieso nog niet klaar voor hele dagen werken. De functie kan parttime worden ingevuld, maar halve dagen zullen ze wel niet willen (daarom heb ik het zo getroffen met mijn huidige baan, waar dat dus wel kan).
En ik vind het gewoon eng, eng, eng, ENG!!!
Ook heb ik het naar mijn zin in m'n huidige baan. Mits de tandarts niet in een rotbui is, wat nogal eens voorkomt.
't Is gewoon weer die onzekerheid die me tegenhoudt. Alle functie-eisen zijn me op het lijf geschreven: handig, nauwkeurig, leergierig, graag met kinderen werken (ik heb natuurlijk de Pabo gedaan).
Het enige wat ik mis is zelfvertrouwen.
Ben wel bezig met de brief. Die moet handgeschreven zijn. En laat ik daar nu héél goed in zijn, want ik heb een perfect handschrift. Daar zal het dus niet aan liggen.
Ik ben gewoon bang. Nog steeds.
En ik vind het gewoon eng, eng, eng, ENG!!!
Ook heb ik het naar mijn zin in m'n huidige baan. Mits de tandarts niet in een rotbui is, wat nogal eens voorkomt.
't Is gewoon weer die onzekerheid die me tegenhoudt. Alle functie-eisen zijn me op het lijf geschreven: handig, nauwkeurig, leergierig, graag met kinderen werken (ik heb natuurlijk de Pabo gedaan).
Het enige wat ik mis is zelfvertrouwen.
Ben wel bezig met de brief. Die moet handgeschreven zijn. En laat ik daar nu héél goed in zijn, want ik heb een perfect handschrift. Daar zal het dus niet aan liggen.
Ik ben gewoon bang. Nog steeds.
dinsdag 28 september 2010 om 12:34
Kan je niet informeren naar mogelijkheden wat betreft parttime?
Natuurlijk vind je het eng, logisch maarja, wij zijn geneigd veel meer eng te vinden dan nodig is. Ik heb toch wel geleerd dat ik me heb laten terughouden door dat angstige gevoel waardoor ik dingen gemist heb. Die onzekerheid dus inderdaad.
Geeft niet dat je bang bent iedereen is bang in nieuwe situaties. Ik ben ook met een (semi)nieuwe baan bezig en vind het superspannend, maar ik ga ervoor, ik weet dat ik moet en ik weet dat ik het beter kan als ik ten miste doe alsof ik dat vertrouwen heb. Laat ik mezelf wegzakken in dat onzekere, dan komt het niet goed.
Natuurlijk vind je het eng, logisch maarja, wij zijn geneigd veel meer eng te vinden dan nodig is. Ik heb toch wel geleerd dat ik me heb laten terughouden door dat angstige gevoel waardoor ik dingen gemist heb. Die onzekerheid dus inderdaad.
Geeft niet dat je bang bent iedereen is bang in nieuwe situaties. Ik ben ook met een (semi)nieuwe baan bezig en vind het superspannend, maar ik ga ervoor, ik weet dat ik moet en ik weet dat ik het beter kan als ik ten miste doe alsof ik dat vertrouwen heb. Laat ik mezelf wegzakken in dat onzekere, dan komt het niet goed.
woensdag 29 september 2010 om 12:11
Iedereen heeft slechte dagen. Doe rustig aan, laat die stress er zijn. Waar maak je je druk om? Zijn daar gegronde redenen voor? En ook all zijn die er niet, je bent gestresst, erken het voor jezelf en laat het er zijn. Okee, vandaag is een mindere dag. Je hebt slecht geslapen en je bent gestresst, dan voel je je wat rotter, dan gaan dingen moeilijker. Dat mag.
woensdag 29 september 2010 om 12:34
Dank je!
Ga zo werken. Hoewel de tandarts een hork kan zijn, vraagt ie wel altijd hoe het met me gaat.
Ben alleen bang dat ik vanmiddag in janken uitbarst, als die vraag komt. Voel me jankerig, komt door de vermoeidheid.
Ik heb stress, omdat ik niet weet welke keuzes ik op het moment moet maken.
Oh ja, en zeg nou niet: 'janken mag', want je weet niet hoe ik er daarna uitzie....
Niet echt toonbaar, zeg maar
Ga zo werken. Hoewel de tandarts een hork kan zijn, vraagt ie wel altijd hoe het met me gaat.
Ben alleen bang dat ik vanmiddag in janken uitbarst, als die vraag komt. Voel me jankerig, komt door de vermoeidheid.
Ik heb stress, omdat ik niet weet welke keuzes ik op het moment moet maken.
Oh ja, en zeg nou niet: 'janken mag', want je weet niet hoe ik er daarna uitzie....
Niet echt toonbaar, zeg maar
woensdag 29 september 2010 om 19:22
Hoe is het gegaan Lotte, droog kunnen houden?
Ik niet. En ik vind dat vreselijk. Uit pure frustratie en woede ben ik, in het bijzijn van meerdere mensen waaronder een directeur, in huilen uitgebarsten. Ik kan dat erg moeilijk accepteren van mijzelf, vind het zwak. Ben ook bang dat iedereen nu weer denkt dat ik een zwak, anorexia schepseltje ben. En dat terwijl ik me juist zo goed voelde! Krachtig zelfs!
Ik ben begonnen met mijn studie en dat levert me zo veel positieve energie. En dat helpt me vervolgens echt met eten. Want ik wil zo graag verder met mijn leven, plannen maken, dingen ontdekken, en daar heb ik energie voor nodig.
Zo'n toestand om mijn werk maakt dat stemmetje weer los (niet eten vreetzak, zwakkeling, dombo). Maar ik heb die negatieve azijnzeikster in me een trap onder d'r gegeven en heb braaf mijn avondeten gekookt en opgegeten.
Wel megakoppijn van die klote huilbui.....
Ik niet. En ik vind dat vreselijk. Uit pure frustratie en woede ben ik, in het bijzijn van meerdere mensen waaronder een directeur, in huilen uitgebarsten. Ik kan dat erg moeilijk accepteren van mijzelf, vind het zwak. Ben ook bang dat iedereen nu weer denkt dat ik een zwak, anorexia schepseltje ben. En dat terwijl ik me juist zo goed voelde! Krachtig zelfs!
Ik ben begonnen met mijn studie en dat levert me zo veel positieve energie. En dat helpt me vervolgens echt met eten. Want ik wil zo graag verder met mijn leven, plannen maken, dingen ontdekken, en daar heb ik energie voor nodig.
Zo'n toestand om mijn werk maakt dat stemmetje weer los (niet eten vreetzak, zwakkeling, dombo). Maar ik heb die negatieve azijnzeikster in me een trap onder d'r gegeven en heb braaf mijn avondeten gekookt en opgegeten.
Wel megakoppijn van die klote huilbui.....
woensdag 29 september 2010 om 20:29
wat goed Kanga!!! Toch nog gekookt, toch nog gegeten, super!!! Ik hoop dat je de negatieve gedachten wat los kan laten. Al ben je er niet blij mee, het is gebeurd, morgen weer een dag. Ik bedoel niet te zeggen dat wat je allemaal voelt en denkt niet belangrijk is, maar vaak klampen wij ons juist zo vast aan die negatieve dingen en blijven ze ons dagen, weken beïnvloeden. Iedereen heeft wel eens een kutdag, iedereen doet wel eens iets stoms, maar dat betekent niet dat het meteen stomme, waardeloze mensen zijn, toch? Dus voor jou ook niet!
Soms zijn die dingen wel lastig, vooral als mensen "je verhaal" niet weten. Ik zeg dan gewoon dat ik veel aan mijn hoofd heb, dat is iets wat de meeste mensen wel herkennen. Doe je lekker iets voor jezelf vanavond? In bad, voor de tv, boekje lezen...iets waar je wat van kan ontspannen?
Lotte, hoe is je dag verder gegaan?
Pelikaan hopelijk alles goed bij jou. Overleef je de drukte?
Soms zijn die dingen wel lastig, vooral als mensen "je verhaal" niet weten. Ik zeg dan gewoon dat ik veel aan mijn hoofd heb, dat is iets wat de meeste mensen wel herkennen. Doe je lekker iets voor jezelf vanavond? In bad, voor de tv, boekje lezen...iets waar je wat van kan ontspannen?
Lotte, hoe is je dag verder gegaan?
Pelikaan hopelijk alles goed bij jou. Overleef je de drukte?
woensdag 29 september 2010 om 21:36
Pelikaan, bedankt voor de aanmoediging. Ook nog bedankt voor je mailtje, morgen schrijf ik je terug!
Kanga, wat rot voor je dat moest huilen. Ik vind dat zelf ook altijd heel erg in gezelschap. Gebeurt ook echt zelden. En dat vertel ik niet omdat ik daar trots op ben hoor, want huilen is een hele normale emotie, die je soms beter toe kunt laten. Alles opkroppen is zo slecht. Maar wat indigo al zegt: ONWIJS goed van je, dat je toch gekookt en gegeten hebt. Echt heel knap!
Hoe mijn dag is gegaan......
Ik ben niet in janken uitgebarsten, maar heb wel duidelijk te kennen gegeven dat ik me echt heel slecht voelde. Ik was ook zó moe, m'n ogen brandden bijna uit hun kassen.
De tandarts was lief. Hij was zelf ook moe, zei hij, dus ik stond niet alleen. Op een gegeven moment viel er een patiënt uit, en hebben we heerlijk een half uur thee zitten leuten. Daar knapte ik echt van op.
Al met al was het dus geen slechte middag. Maar oh, dat tobben 's nachts. Ik twijfel dus heel erg over die vacature voor ortho-assistente.
Maar ik heb alles overboord gegooid, en vanavond de brief geschreven. CV erbij, foto erbij, envelop erom en postzegels erop. Morgen gaat ie op de bus.
Ik zie wel............
Wil niet meer bang zijn voor het leven.
Maar ben het stiekem nog wel heel erg.
Kanga, wat rot voor je dat moest huilen. Ik vind dat zelf ook altijd heel erg in gezelschap. Gebeurt ook echt zelden. En dat vertel ik niet omdat ik daar trots op ben hoor, want huilen is een hele normale emotie, die je soms beter toe kunt laten. Alles opkroppen is zo slecht. Maar wat indigo al zegt: ONWIJS goed van je, dat je toch gekookt en gegeten hebt. Echt heel knap!
Hoe mijn dag is gegaan......
Ik ben niet in janken uitgebarsten, maar heb wel duidelijk te kennen gegeven dat ik me echt heel slecht voelde. Ik was ook zó moe, m'n ogen brandden bijna uit hun kassen.
De tandarts was lief. Hij was zelf ook moe, zei hij, dus ik stond niet alleen. Op een gegeven moment viel er een patiënt uit, en hebben we heerlijk een half uur thee zitten leuten. Daar knapte ik echt van op.
Al met al was het dus geen slechte middag. Maar oh, dat tobben 's nachts. Ik twijfel dus heel erg over die vacature voor ortho-assistente.
Maar ik heb alles overboord gegooid, en vanavond de brief geschreven. CV erbij, foto erbij, envelop erom en postzegels erop. Morgen gaat ie op de bus.
Ik zie wel............
Wil niet meer bang zijn voor het leven.
Maar ben het stiekem nog wel heel erg.
:D:D
donderdag 30 september 2010 om 10:41
Pelikaan, wat ben je toch lief! Ik knap écht altijd op van je woorden. Ik stoer..... Dat klinkt toch heel anders, en een stuk beter dan: ik bang.....
Ik heb vannacht veel beter geslapen. Komt doordat ik gisteravond dat besluit heb genomen over die sollicitatie. Dat gaf rust in m'n hoofd. Ik heb 'm net op de bus gedaan.
Dus we zien wel. Als 't me allemaal te eng wordt, kan ik altijd nog afhaken.
Ik heb vannacht veel beter geslapen. Komt doordat ik gisteravond dat besluit heb genomen over die sollicitatie. Dat gaf rust in m'n hoofd. Ik heb 'm net op de bus gedaan.
Dus we zien wel. Als 't me allemaal te eng wordt, kan ik altijd nog afhaken.
