Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 1 oktober 2010 om 22:01
Dank je wel indigo. Je hebt gelijk, ik weet het. Maar ik heb het er zo moeilijk mee...
Want ook vandaag ben ik weer iets aangekomen. Ja, ik heb nu meer dan ooit de behoefte om het te controleren, ben als de dood dat het opeens niet meer te houden is, dat gewicht.
Ik zie dat ik nog steeds dun ben. Dat is het probleem niet. Ik weet dat ik mooier ben met wat gewicht erbij, en eigenlijk wil ik dat dus ook. Ik bedoel; wie wil er nu niet mooi zijn?
Maar dat gevoel, dat allesoverheersende klotegevoel. Dat is zo zwaar. Ik denk altijd al na, bij elke hap die ik neem, maar nu is het helemaal extreem. Ik moet minderen van de anorexia, want die wil er weer eventjes iets afhebben. Gewoon een kilootje, om me weer veilig te voelen.
Mijn verstand weet dat dat nergens op slaat. Ik doe het dus ook niet. Ik ben veiliger met wat kilo's meer. Maar die strijd hè, tussen verstand en gevoel. Ik ben het zo zat.
Ik wil zo graag weer onbezorgd eten, en lak hebben aan de weegschaal.
Want ook vandaag ben ik weer iets aangekomen. Ja, ik heb nu meer dan ooit de behoefte om het te controleren, ben als de dood dat het opeens niet meer te houden is, dat gewicht.
Ik zie dat ik nog steeds dun ben. Dat is het probleem niet. Ik weet dat ik mooier ben met wat gewicht erbij, en eigenlijk wil ik dat dus ook. Ik bedoel; wie wil er nu niet mooi zijn?
Maar dat gevoel, dat allesoverheersende klotegevoel. Dat is zo zwaar. Ik denk altijd al na, bij elke hap die ik neem, maar nu is het helemaal extreem. Ik moet minderen van de anorexia, want die wil er weer eventjes iets afhebben. Gewoon een kilootje, om me weer veilig te voelen.
Mijn verstand weet dat dat nergens op slaat. Ik doe het dus ook niet. Ik ben veiliger met wat kilo's meer. Maar die strijd hè, tussen verstand en gevoel. Ik ben het zo zat.
Ik wil zo graag weer onbezorgd eten, en lak hebben aan de weegschaal.
zaterdag 2 oktober 2010 om 10:22
Op het moment weeg ik me weer elke avond ja.
Toen mijn gewicht lager was, woog ik me minder. Omdat ik toch wel wist dat het 'veilig' was, met zoveel kilo's ondergewicht. Soms lukte het me dan om me een hele week niet te wegen, maar dat was dan ook wel het maximale hoor.
Toen ik in therapie zat, had ik zelf geen weegschaal thuis. Maar dan werd ik eens per week daar gewogen, dus had ik toch die controle. Helemaal wegdoen is voor mij op dit moment echt geen optie. Omdat ik zeker weet, dat ik dan ga afvallen. Want hoewel het niet verstandig is je zo vaak te wegen, heeft het op mij soms ook een positief effect. Ik kan ervan overtuigd zijn dat ik heel vol zit, en echt behoorlijk ben aangekomen. Dat is een rotgevoel, wat alleen maar te verdrijven is door de rem op het eten te zetten.
Maar het komt regelmatig voor, dat ik me op zo'n moment weeg, en dat dan blijkt dat ik helemaal niet ben aangekomen, en dat ik soms zelfs ben afgevallen. De rem gaat er dan meteen weer af, en ik durf opeens toch weer meer te eten.
Ik heb de weegschaal gewoon nodig om te zien waar ik sta, want op mijn lichaam en gevoel kan ik absoluut niet vertrouwen. Dat durf ik ook niet. Ik weet niet eens meer hoe 'normaal in je vel zitten' voelt....
Toen mijn gewicht lager was, woog ik me minder. Omdat ik toch wel wist dat het 'veilig' was, met zoveel kilo's ondergewicht. Soms lukte het me dan om me een hele week niet te wegen, maar dat was dan ook wel het maximale hoor.
Toen ik in therapie zat, had ik zelf geen weegschaal thuis. Maar dan werd ik eens per week daar gewogen, dus had ik toch die controle. Helemaal wegdoen is voor mij op dit moment echt geen optie. Omdat ik zeker weet, dat ik dan ga afvallen. Want hoewel het niet verstandig is je zo vaak te wegen, heeft het op mij soms ook een positief effect. Ik kan ervan overtuigd zijn dat ik heel vol zit, en echt behoorlijk ben aangekomen. Dat is een rotgevoel, wat alleen maar te verdrijven is door de rem op het eten te zetten.
Maar het komt regelmatig voor, dat ik me op zo'n moment weeg, en dat dan blijkt dat ik helemaal niet ben aangekomen, en dat ik soms zelfs ben afgevallen. De rem gaat er dan meteen weer af, en ik durf opeens toch weer meer te eten.
Ik heb de weegschaal gewoon nodig om te zien waar ik sta, want op mijn lichaam en gevoel kan ik absoluut niet vertrouwen. Dat durf ik ook niet. Ik weet niet eens meer hoe 'normaal in je vel zitten' voelt....
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:06
Herkenbaar Lotte, ik weet dat het heel lastig is, die strijd in je hoofd/gevoel
Dat onbezorgd kunnen eten komt nog wel, ik beloof het je. Ik hoop dat je daar ook wat vertrouwen in kan hebben.
Lastig, lastig, maar je kan het! Je moet even door deze strijd heen om te kunnen merken dat het echt wel goed komt, dat ook dit gewicht veilig is. Ik ben ook 20kg aangekomen, ruim 20kg en het is oké.
Kanga, hoe gaat het bij jou?
Dat onbezorgd kunnen eten komt nog wel, ik beloof het je. Ik hoop dat je daar ook wat vertrouwen in kan hebben.
Lastig, lastig, maar je kan het! Je moet even door deze strijd heen om te kunnen merken dat het echt wel goed komt, dat ook dit gewicht veilig is. Ik ben ook 20kg aangekomen, ruim 20kg en het is oké.
Kanga, hoe gaat het bij jou?
zaterdag 2 oktober 2010 om 16:59
quote:indigoblue schreef op 02 oktober 2010 @ 14:06:
Dat onbezorgd kunnen eten komt nog wel, ik beloof het je.
Iets beloven doe je alleen, als je ook zeker weet dat het uitkomt. Je zou nooit zomaar iets zeggen indigo, dat weet ik gewoon, en daarom vertrouw ik je ook. Ik word ook helemaal blij, als ik me realiseer dat je mij gewoon belooft dat het goedkomt.
Maar ik weet ook dondersgoed, dat daarvoor nog heel wat werk van mijn kant moet komen. Ik moet bereid zijn dit eetpatroon los te laten, en soms lijkt het erop of ik dat gewoon nog niet ben. Ik kan, heel eerlijk gezegd, intens genieten van die strakke controle. Van de wetenschap dat ik te weinig eet......
FOUT, ik weet het!!
En ik wil zoveel, heb zoveel plannen, dus ik weet dat dit zo niet door kan gaan. Ik ben ook goed bezig, maar nog niet goed genoeg.
Ben ik sterk genoeg? Iedereen zegt van wel, maar ik ben nog niet overtuigd. Het zit zó diep, al meer dan tien jaar natuurlijk.
Maar willen is kunnen, zeggen ze toch? En ja, ik wil het wel. Ik wil loskomen uit dit strakke stramien.
Wat ik daarvoor moet doen is eten. En eten is in feite mijn hobby. Ik vind het zo lekker, lust zoveel. Onbegrijpelijk toch, dat het dan zo moeilijk voor me is?
Dat onbezorgd kunnen eten komt nog wel, ik beloof het je.
Iets beloven doe je alleen, als je ook zeker weet dat het uitkomt. Je zou nooit zomaar iets zeggen indigo, dat weet ik gewoon, en daarom vertrouw ik je ook. Ik word ook helemaal blij, als ik me realiseer dat je mij gewoon belooft dat het goedkomt.
Maar ik weet ook dondersgoed, dat daarvoor nog heel wat werk van mijn kant moet komen. Ik moet bereid zijn dit eetpatroon los te laten, en soms lijkt het erop of ik dat gewoon nog niet ben. Ik kan, heel eerlijk gezegd, intens genieten van die strakke controle. Van de wetenschap dat ik te weinig eet......
FOUT, ik weet het!!
En ik wil zoveel, heb zoveel plannen, dus ik weet dat dit zo niet door kan gaan. Ik ben ook goed bezig, maar nog niet goed genoeg.
Ben ik sterk genoeg? Iedereen zegt van wel, maar ik ben nog niet overtuigd. Het zit zó diep, al meer dan tien jaar natuurlijk.
Maar willen is kunnen, zeggen ze toch? En ja, ik wil het wel. Ik wil loskomen uit dit strakke stramien.
Wat ik daarvoor moet doen is eten. En eten is in feite mijn hobby. Ik vind het zo lekker, lust zoveel. Onbegrijpelijk toch, dat het dan zo moeilijk voor me is?
zaterdag 2 oktober 2010 om 17:19
Wat levert het je nu op Lotte? Wat is de winst voor jou, van de anorexia? Wat voor goeds brengt het je?
Ik kan alleen maar zeggen dat ik op een normaal gezond gewicht zit nu en dat het mij alleen maar goeds gebracht heeft. Als ik terug kijk op mijn AN-periode dan kan ik wel janken. Natuurlijk, ik heb er veel van geleerd en het heeft me ook gemaakt tot wat ik ben, maar tegelijkertijd: wat een zonde van de kostbare tijd die je hier op aarde hebt. Wat was ik ongelukkig, wat was het leven zwaar. Wat is het leven nu dan mooi, wat voel ik me een stuk beter, ik kan alles doen wat ik wil (en jij weet hoeveel dat voor me betekend!)!
Je staat op de drempel, laat die verdomde stem je niet dwingen om weer een stap terug te doen! Die controle die je voelt, dat is schijn. Jij hebt niet de controle, de AN heeft de controle. Die lacht nu in zijn vuistje: ik heb haar mooi in m'n greep! Ik laat haar denken dat zij de touwtjes in handen heeft, maar ondertussen sta ik aan het roer! Dat is niet wat je wilt Lotte, jij wilt zélf de regie hebben over je leven. Niet die weegschaal moet je leidraad zijn, niet het aantal calorieën wat je nuttigt, niet de maat van je kleding, maar JIJ, jouw wensen, jouw verlangens, jouw ziel en zaligheid. Laat dat prevaleren, dat gaat namelijk boven alles!!!!
Ik kan alleen maar zeggen dat ik op een normaal gezond gewicht zit nu en dat het mij alleen maar goeds gebracht heeft. Als ik terug kijk op mijn AN-periode dan kan ik wel janken. Natuurlijk, ik heb er veel van geleerd en het heeft me ook gemaakt tot wat ik ben, maar tegelijkertijd: wat een zonde van de kostbare tijd die je hier op aarde hebt. Wat was ik ongelukkig, wat was het leven zwaar. Wat is het leven nu dan mooi, wat voel ik me een stuk beter, ik kan alles doen wat ik wil (en jij weet hoeveel dat voor me betekend!)!
Je staat op de drempel, laat die verdomde stem je niet dwingen om weer een stap terug te doen! Die controle die je voelt, dat is schijn. Jij hebt niet de controle, de AN heeft de controle. Die lacht nu in zijn vuistje: ik heb haar mooi in m'n greep! Ik laat haar denken dat zij de touwtjes in handen heeft, maar ondertussen sta ik aan het roer! Dat is niet wat je wilt Lotte, jij wilt zélf de regie hebben over je leven. Niet die weegschaal moet je leidraad zijn, niet het aantal calorieën wat je nuttigt, niet de maat van je kleding, maar JIJ, jouw wensen, jouw verlangens, jouw ziel en zaligheid. Laat dat prevaleren, dat gaat namelijk boven alles!!!!
zaterdag 2 oktober 2010 om 18:53
quote:indigoblue schreef op 02 oktober 2010 @ 14:06:
Kanga, hoe gaat het bij jou?
Wel redelijk. Mijn studie motiveert om goed te eten. Vooral om er ook veel lijfelijk contact is bij deze studie. Ik kreeg dus al wel wat opmerkingen dat ik dun ben. Dat is niet leuk om te horen, maar wel een bevestiging dat ik aan moet komen. Daarnaast heb ik energie nodig om te kunnen studeren en te oefenen, dus moet ik voldoende eten.
Maar eerlijk is eerlijk, ik zou nog meer moeten eten.
Kanga, hoe gaat het bij jou?
Wel redelijk. Mijn studie motiveert om goed te eten. Vooral om er ook veel lijfelijk contact is bij deze studie. Ik kreeg dus al wel wat opmerkingen dat ik dun ben. Dat is niet leuk om te horen, maar wel een bevestiging dat ik aan moet komen. Daarnaast heb ik energie nodig om te kunnen studeren en te oefenen, dus moet ik voldoende eten.
Maar eerlijk is eerlijk, ik zou nog meer moeten eten.
zaterdag 2 oktober 2010 om 20:46
quote:Pelikaan schreef op 02 oktober 2010 @ 17:19:
Wat levert het je nu op Lotte? Wat is de winst voor jou, van de anorexia? Wat voor goeds brengt het je?
Rust in m'n hoofd. Als ik weet dat ik te weinig eet, voel ik me rustig. Schijnbaar is dat erg belangrijk voor me.
quote:Pelikaan schreef op 02 oktober 2010 @ 17:19:
Je staat op de drempel, laat die verdomde stem je niet dwingen om weer een stap terug te doen! Die controle die je voelt, dat is schijn. Jij hebt niet de controle, de AN heeft de controle. Die lacht nu in zijn vuistje: ik heb haar mooi in m'n greep! Ik laat haar denken dat zij de touwtjes in handen heeft, maar ondertussen sta ik aan het roer! Dat is niet wat je wilt Lotte, jij wilt zélf de regie hebben over je leven. Niet die weegschaal moet je leidraad zijn, niet het aantal calorieën wat je nuttigt, niet de maat van je kleding, maar JIJ, jouw wensen, jouw verlangens, jouw ziel en zaligheid. Laat dat prevaleren, dat gaat namelijk boven alles!!!!
Ik heb deze tekst net geprint. Je hebt zo gelijk!
Weet even niet wat ik verder moet zeggen. Had ik maar de moed die knop om te zetten, en gewoon te gaan eten en aankomen. Ik kom natuurlijk wel aan, maar het gaat allemaal zo langzaam, en het levert me zoveel stress op.
Ik móet hier doorheen. Ik wil ook niet meer terug naar toen.
Wat ik wil is beter zíjn. Maar om daar te komen, moet ik door dat proces van beter wórden heen. En dat is wat het zo zwaar maakt.
Wat levert het je nu op Lotte? Wat is de winst voor jou, van de anorexia? Wat voor goeds brengt het je?
Rust in m'n hoofd. Als ik weet dat ik te weinig eet, voel ik me rustig. Schijnbaar is dat erg belangrijk voor me.
quote:Pelikaan schreef op 02 oktober 2010 @ 17:19:
Je staat op de drempel, laat die verdomde stem je niet dwingen om weer een stap terug te doen! Die controle die je voelt, dat is schijn. Jij hebt niet de controle, de AN heeft de controle. Die lacht nu in zijn vuistje: ik heb haar mooi in m'n greep! Ik laat haar denken dat zij de touwtjes in handen heeft, maar ondertussen sta ik aan het roer! Dat is niet wat je wilt Lotte, jij wilt zélf de regie hebben over je leven. Niet die weegschaal moet je leidraad zijn, niet het aantal calorieën wat je nuttigt, niet de maat van je kleding, maar JIJ, jouw wensen, jouw verlangens, jouw ziel en zaligheid. Laat dat prevaleren, dat gaat namelijk boven alles!!!!
Ik heb deze tekst net geprint. Je hebt zo gelijk!
Weet even niet wat ik verder moet zeggen. Had ik maar de moed die knop om te zetten, en gewoon te gaan eten en aankomen. Ik kom natuurlijk wel aan, maar het gaat allemaal zo langzaam, en het levert me zoveel stress op.
Ik móet hier doorheen. Ik wil ook niet meer terug naar toen.
Wat ik wil is beter zíjn. Maar om daar te komen, moet ik door dat proces van beter wórden heen. En dat is wat het zo zwaar maakt.
zaterdag 2 oktober 2010 om 21:12
quote:Lotte35 schreef op 02 oktober 2010 @ 20:46:
[...]
Rust in m'n hoofd. Als ik weet dat ik te weinig eet, voel ik me rustig. Schijnbaar is dat erg belangrijk voor me.
Je zegt: rust in mijn hoofd. Maar tegelijkertijd weten jij en ik net zo goed dat je ook heel vaak ónrust in je hoofd hebt. Dat je piekert, dat je niet kunt slapen, dat je niet weet waar je het moet zoeken. Dat je constant bezig bent met wat te eten, wanneer en hoe. Wat is dat voor rust dan? Ik wéét hoe het voelt en ik weet dus ook heel goed dat het alleen maar rust is omdat je zo volledig in beslag genomen wordt door denken aan eten dat er domweg geen ruimte is om aan andere dingen te denken. Is dat het leven wat je wilt leiden? Met een schijnrust die alle andere dingen uit je leven verdringt?
Ik hoop dat dit niet te hard overkomt, zo bedoel ik het niet hoor
[...]
Ik heb deze tekst net geprint. Je hebt zo gelijk!
Weet even niet wat ik verder moet zeggen. Had ik maar de moed die knop om te zetten, en gewoon te gaan eten en aankomen. Ik kom natuurlijk wel aan, maar het gaat allemaal zo langzaam, en het levert me zoveel stress op.
Ik móet hier doorheen. Ik wil ook niet meer terug naar toen.
Wat ik wil is beter zíjn. Maar om daar te komen, moet ik door dat proces van beter wórden heen. En dat is wat het zo zwaar maakt.Het ís ook zwaar. Loodzwaar. Daar kan ik niet over liegen, dat is nu eenmaal zo. Houd aldoor in gedachten waar je het voor doet: voor je leven. Je vecht voor je eigen leven. Dat is elk gevecht waard!
Ik wilde dat ik wat van je last over kon nemen. Want ik weet waar de weg naartoe leid en het is iedere inspanning waard. Het is gewoon heel erg moeilijk om je angst te overwinnen om te gaan eten. Maar met elke hap wordt het wel gemakkelijker omdat je steeds reeler naar jezelf en je gewicht kunt kijken.
Lieverd, geloof me, ik weeg nu echt een heel normaal gewicht en dat is goed. Natuurlijk heb ik zo m'n momenten, maar ik weet dat ik het gewicht nodig heb om mijn dingen te kunnen doen. En die dingen zijn veel en veel belangrijker voor me dan dat futiele nummertje op de weegschaal. Serieus, ik heb daar nog nooit iemand blij mee gemaakt! Alleen die gekke Rex in m'n kop! Nou, wie heeft daar nou wat aan. Dat gekke monsterstemmetje, het zou verboden moeten worden!
Overigens begrijp ik heel goed dat je je weegschaal in de gaten wilt houden. Ik heb dat ook altijd gedaan. Juist omdat ik, als ik niet meer kon wegen, minder ging eten omdat ik bang was aan te komen. Juist omdat ik het niet in de gaten kon houden. Pas later kon ik dat af gaan bouwen. Daar moet je echt je eigen weg in vinden.
[...]
Rust in m'n hoofd. Als ik weet dat ik te weinig eet, voel ik me rustig. Schijnbaar is dat erg belangrijk voor me.
Je zegt: rust in mijn hoofd. Maar tegelijkertijd weten jij en ik net zo goed dat je ook heel vaak ónrust in je hoofd hebt. Dat je piekert, dat je niet kunt slapen, dat je niet weet waar je het moet zoeken. Dat je constant bezig bent met wat te eten, wanneer en hoe. Wat is dat voor rust dan? Ik wéét hoe het voelt en ik weet dus ook heel goed dat het alleen maar rust is omdat je zo volledig in beslag genomen wordt door denken aan eten dat er domweg geen ruimte is om aan andere dingen te denken. Is dat het leven wat je wilt leiden? Met een schijnrust die alle andere dingen uit je leven verdringt?
Ik hoop dat dit niet te hard overkomt, zo bedoel ik het niet hoor
[...]
Ik heb deze tekst net geprint. Je hebt zo gelijk!
Weet even niet wat ik verder moet zeggen. Had ik maar de moed die knop om te zetten, en gewoon te gaan eten en aankomen. Ik kom natuurlijk wel aan, maar het gaat allemaal zo langzaam, en het levert me zoveel stress op.
Ik móet hier doorheen. Ik wil ook niet meer terug naar toen.
Wat ik wil is beter zíjn. Maar om daar te komen, moet ik door dat proces van beter wórden heen. En dat is wat het zo zwaar maakt.Het ís ook zwaar. Loodzwaar. Daar kan ik niet over liegen, dat is nu eenmaal zo. Houd aldoor in gedachten waar je het voor doet: voor je leven. Je vecht voor je eigen leven. Dat is elk gevecht waard!
Ik wilde dat ik wat van je last over kon nemen. Want ik weet waar de weg naartoe leid en het is iedere inspanning waard. Het is gewoon heel erg moeilijk om je angst te overwinnen om te gaan eten. Maar met elke hap wordt het wel gemakkelijker omdat je steeds reeler naar jezelf en je gewicht kunt kijken.
Lieverd, geloof me, ik weeg nu echt een heel normaal gewicht en dat is goed. Natuurlijk heb ik zo m'n momenten, maar ik weet dat ik het gewicht nodig heb om mijn dingen te kunnen doen. En die dingen zijn veel en veel belangrijker voor me dan dat futiele nummertje op de weegschaal. Serieus, ik heb daar nog nooit iemand blij mee gemaakt! Alleen die gekke Rex in m'n kop! Nou, wie heeft daar nou wat aan. Dat gekke monsterstemmetje, het zou verboden moeten worden!
Overigens begrijp ik heel goed dat je je weegschaal in de gaten wilt houden. Ik heb dat ook altijd gedaan. Juist omdat ik, als ik niet meer kon wegen, minder ging eten omdat ik bang was aan te komen. Juist omdat ik het niet in de gaten kon houden. Pas later kon ik dat af gaan bouwen. Daar moet je echt je eigen weg in vinden.
zaterdag 2 oktober 2010 om 21:38
Zo lief Pelikaan, dat je weer de tijd en moeite neemt om te reageren. Je komt niet hard over, je hebt gelijk. En ik mag ook best hard aangepakt worden, want ik zie heel goed in, dat ik dat hele eetstoornisgedoe zelf in stand houd.
Die zogenaamde rust die ik krijg van te weinig eten, is natuurlijk alleen maar de anorexia die haar zin krijgt. Als de anorexia tevreden is, denk ik dat dat goed is. Maar het omgekeerde is natuurlijk waar. Hoe harder ik de anorexia uitdaag en terg, hoe beter ik bezig ben.
Ik weet het allemaal zo goed. Ik kan zo lekker kletsen, maar ondertussen blijf ik maar aanklooien met dat eten.
Een schop onder m'n kont heb ik nodig, dat geef ik ronduit toe.
En dan ga ik nu nog maar wat ijs eten.
Want ze zeggen dat het goed voor me is
En voorlopig kan ik maar beter doen wat ze zeggen, want op mezelf kan ik, qua eten, duidelijk nog niet vertrouwen. M'n beeld van wat normaal is, is gewoon totaal verknipt. 't Is de wereld op z'n kop.
Die zogenaamde rust die ik krijg van te weinig eten, is natuurlijk alleen maar de anorexia die haar zin krijgt. Als de anorexia tevreden is, denk ik dat dat goed is. Maar het omgekeerde is natuurlijk waar. Hoe harder ik de anorexia uitdaag en terg, hoe beter ik bezig ben.
Ik weet het allemaal zo goed. Ik kan zo lekker kletsen, maar ondertussen blijf ik maar aanklooien met dat eten.
Een schop onder m'n kont heb ik nodig, dat geef ik ronduit toe.
En dan ga ik nu nog maar wat ijs eten.
Want ze zeggen dat het goed voor me is
En voorlopig kan ik maar beter doen wat ze zeggen, want op mezelf kan ik, qua eten, duidelijk nog niet vertrouwen. M'n beeld van wat normaal is, is gewoon totaal verknipt. 't Is de wereld op z'n kop.
zaterdag 2 oktober 2010 om 21:54
quote:Lotte35 schreef op 02 oktober 2010 @ 21:38:
Zo lief Pelikaan, dat je weer de tijd en moeite neemt om te reageren. Je komt niet hard over, je hebt gelijk. En ik mag ook best hard aangepakt worden, want ik zie heel goed in, dat ik dat hele eetstoornisgedoe zelf in stand houd.
Die zogenaamde rust die ik krijg van te weinig eten, is natuurlijk alleen maar de anorexia die haar zin krijgt. Als de anorexia tevreden is, denk ik dat dat goed is. Maar het omgekeerde is natuurlijk waar. Hoe harder ik de anorexia uitdaag en terg, hoe beter ik bezig ben. Dat is een supermooie observatie en zó waar! Hou dat vast
Ik weet het allemaal zo goed. Ik kan zo lekker kletsen, maar ondertussen blijf ik maar aanklooien met dat eten.
Een schop onder m'n kont heb ik nodig, dat geef ik ronduit toe.
En dan ga ik nu nog maar wat ijs eten.
Want ze zeggen dat het goed voor me is
En voorlopig kan ik maar beter doen wat ze zeggen, want op mezelf kan ik, qua eten, duidelijk nog niet vertrouwen. M'n beeld van wat normaal is, is gewoon totaal verknipt. 't Is de wereld op z'n kop.
Je moet het doen omdat je wéét dat het goed voor je is. Jij moet accepteren dat dat eten goed voor je is, dat dát de weg omhoog is. Voor anderen doen kan natuurlijk en zeker in het begin is het handig, maar de neiging is dan wel heel erg groot om terug te vallen. Omdat je eigenlijk niet achterstaat. En natuurlijk weet je zelf ook donders dat het goed voor je is. Als je dat kunt accepteren, dan ben je al zo veel verder.
Geef jezelf alsjeblieft niet de schuld van dat "verknipte wereldbeeld". Het is echt een ziekte, die AN. Een psychiatrisch ziektebeeld. Daar kun je niets aan doen, dat overkomt je. Het enige wat jij kunt doen - en mens, wat ben je al goed bezig- is telkens maar weer in het geweer komen, een douw krijgen, opkrabbelen en er weer tegenaan gaan.
Geniet van je ijs. Elke hap brengt je dichterbij je doel: beter worden. Dat kun jij. Je bent echt heel knap bezig Lotte, dat meen ik. Het is een keiharde battle en jij gaat WINNEN!
En ja, ik blijf reageren. Tot vervelens toe. Want ik ben (ex-)anorect en die kunnen héél erg hardnekkig zijn!
Zo lief Pelikaan, dat je weer de tijd en moeite neemt om te reageren. Je komt niet hard over, je hebt gelijk. En ik mag ook best hard aangepakt worden, want ik zie heel goed in, dat ik dat hele eetstoornisgedoe zelf in stand houd.
Die zogenaamde rust die ik krijg van te weinig eten, is natuurlijk alleen maar de anorexia die haar zin krijgt. Als de anorexia tevreden is, denk ik dat dat goed is. Maar het omgekeerde is natuurlijk waar. Hoe harder ik de anorexia uitdaag en terg, hoe beter ik bezig ben. Dat is een supermooie observatie en zó waar! Hou dat vast
Ik weet het allemaal zo goed. Ik kan zo lekker kletsen, maar ondertussen blijf ik maar aanklooien met dat eten.
Een schop onder m'n kont heb ik nodig, dat geef ik ronduit toe.
En dan ga ik nu nog maar wat ijs eten.
Want ze zeggen dat het goed voor me is
En voorlopig kan ik maar beter doen wat ze zeggen, want op mezelf kan ik, qua eten, duidelijk nog niet vertrouwen. M'n beeld van wat normaal is, is gewoon totaal verknipt. 't Is de wereld op z'n kop.
Je moet het doen omdat je wéét dat het goed voor je is. Jij moet accepteren dat dat eten goed voor je is, dat dát de weg omhoog is. Voor anderen doen kan natuurlijk en zeker in het begin is het handig, maar de neiging is dan wel heel erg groot om terug te vallen. Omdat je eigenlijk niet achterstaat. En natuurlijk weet je zelf ook donders dat het goed voor je is. Als je dat kunt accepteren, dan ben je al zo veel verder.
Geef jezelf alsjeblieft niet de schuld van dat "verknipte wereldbeeld". Het is echt een ziekte, die AN. Een psychiatrisch ziektebeeld. Daar kun je niets aan doen, dat overkomt je. Het enige wat jij kunt doen - en mens, wat ben je al goed bezig- is telkens maar weer in het geweer komen, een douw krijgen, opkrabbelen en er weer tegenaan gaan.
Geniet van je ijs. Elke hap brengt je dichterbij je doel: beter worden. Dat kun jij. Je bent echt heel knap bezig Lotte, dat meen ik. Het is een keiharde battle en jij gaat WINNEN!
En ja, ik blijf reageren. Tot vervelens toe. Want ik ben (ex-)anorect en die kunnen héél erg hardnekkig zijn!
zaterdag 2 oktober 2010 om 22:10
quote:Pelikaan schreef op 02 oktober 2010 @ 21:54:
Geniet van je ijs. Elke hap brengt je dichterbij je doel: beter worden. Dat kun jij. Je bent echt heel knap bezig Lotte, dat meen ik. Het is een keiharde battle en jij gaat WINNEN!
Het was héérlijk! Beetje weinig, maar zo lekker.
Dank je wel, dat je zegt dat ik toch knap bezig ben. Terwijl ik zelf alleen maar lijk te zien wat ik allemaal nog níet goed doe.
Ik weet dat ik niet meer zal terugzakken in de ernstige vorm van anorexia die ik heb gehad. Als ik dat zou willen, was dat allang gebeurd. De afgelopen twee jaar ben ik niet meer afgevallen. Toch wordt het maar niet makkelijker, terwijl ik dat wel had verwacht.
Maar je supermotiverende woorden doen me wel héél goed! Juist omdat je het zelf hebt meegemaakt, en dus echt weet hoe ik me voel. Bedankt daarvoor, dit is voor mij heel waardevol.
En ik ben zó blij dat je hardnekkig bent. Wil je dat alsjeblieft blijven?!
Geniet van je ijs. Elke hap brengt je dichterbij je doel: beter worden. Dat kun jij. Je bent echt heel knap bezig Lotte, dat meen ik. Het is een keiharde battle en jij gaat WINNEN!
Het was héérlijk! Beetje weinig, maar zo lekker.
Dank je wel, dat je zegt dat ik toch knap bezig ben. Terwijl ik zelf alleen maar lijk te zien wat ik allemaal nog níet goed doe.
Ik weet dat ik niet meer zal terugzakken in de ernstige vorm van anorexia die ik heb gehad. Als ik dat zou willen, was dat allang gebeurd. De afgelopen twee jaar ben ik niet meer afgevallen. Toch wordt het maar niet makkelijker, terwijl ik dat wel had verwacht.
Maar je supermotiverende woorden doen me wel héél goed! Juist omdat je het zelf hebt meegemaakt, en dus echt weet hoe ik me voel. Bedankt daarvoor, dit is voor mij heel waardevol.
En ik ben zó blij dat je hardnekkig bent. Wil je dat alsjeblieft blijven?!
zaterdag 2 oktober 2010 om 22:24
Meid, ik ben niet weg te slaan, dat beloof ik Je bent gewoon donders goed bezig. Al twee jaar niet afgevallen, chapeau! Dat is toch super-, supergoed!! Je gaat er komen hoor, dat geloof ik, daar ben ik van overtuigd.
Het is inmiddels afgezaagd, maar het wordt makkelijker met elke hap. Ik blijf het gewoon herhalen (want ik weet dat het zo moeilijk is, ik wil je niet plagen!). Pas toen ik weer op een normaal gewicht zat, toen werd het makkelijker. En nu kan ik terugkijken en zien hoe het zat. Ik merk het ook als ik wél afval (wat overigens bijna niet meer voorkomt) en weer te dicht bij mijn "afkappunt" kom. Dan zou ik maar zo pardoes weer in dat gat kunnen vallen, omdat de AN het overneemt. Jij bent nu gewoon elke dag in gevecht met die stem. Dat is dodelijk vermoeiend, alleen daarvoor zou je al een extra bam kunnen eten
Lieve Lotte, het is moeilijk. Ik weet het en ik voel echt heel erg met je mee. Ik hoop dat we over een tijd samen terug kunnen kijken en kunnen zeggen: het was een hel, maar we zijn er doorheen gekomen. En dat die tijd er komt, dat is voor mij een vaststaand feit. Jij hebt een ijzeren discipline die je ook voor het goede doel kunt inzetten. Je hebt dromen en wensen die je wilt realiseren en dat maakt het de strijd waard.
You go girl!!
Het is inmiddels afgezaagd, maar het wordt makkelijker met elke hap. Ik blijf het gewoon herhalen (want ik weet dat het zo moeilijk is, ik wil je niet plagen!). Pas toen ik weer op een normaal gewicht zat, toen werd het makkelijker. En nu kan ik terugkijken en zien hoe het zat. Ik merk het ook als ik wél afval (wat overigens bijna niet meer voorkomt) en weer te dicht bij mijn "afkappunt" kom. Dan zou ik maar zo pardoes weer in dat gat kunnen vallen, omdat de AN het overneemt. Jij bent nu gewoon elke dag in gevecht met die stem. Dat is dodelijk vermoeiend, alleen daarvoor zou je al een extra bam kunnen eten
Lieve Lotte, het is moeilijk. Ik weet het en ik voel echt heel erg met je mee. Ik hoop dat we over een tijd samen terug kunnen kijken en kunnen zeggen: het was een hel, maar we zijn er doorheen gekomen. En dat die tijd er komt, dat is voor mij een vaststaand feit. Jij hebt een ijzeren discipline die je ook voor het goede doel kunt inzetten. Je hebt dromen en wensen die je wilt realiseren en dat maakt het de strijd waard.
You go girl!!
maandag 4 oktober 2010 om 11:18
Ik heb deze ochtend toch een honger!
Ben gewoon niet vol te storten.
Héél erg moeilijk om daaraan toe te geven. Lukt me dus ook niet helemaal.
Ietsje meer, oké, maar ik voel dat het niet genoeg is.
De anorexia vindt dit een geweldig gevoel, dat 'net niet genoeg', en ik zou er zo in mee willen gaan.
Gelukkig moet ik vanmiddag werken, zodat ik wel meer moet eten dan ik eigenlijk wil.
Maar als ik die stok achter de deur niet zou hebben......
Ben gewoon niet vol te storten.
Héél erg moeilijk om daaraan toe te geven. Lukt me dus ook niet helemaal.
Ietsje meer, oké, maar ik voel dat het niet genoeg is.
De anorexia vindt dit een geweldig gevoel, dat 'net niet genoeg', en ik zou er zo in mee willen gaan.
Gelukkig moet ik vanmiddag werken, zodat ik wel meer moet eten dan ik eigenlijk wil.
Maar als ik die stok achter de deur niet zou hebben......
maandag 4 oktober 2010 om 13:42
Hier nog een stok! Eten is je brandstof, anders kom je geen meter voor uit.
Je lichaam is er blijkbaar wel klaar mee, die heeft HONGERRR! Kom hier met die boterhammen zegt je lijf, vul mij, geef me iets om mee te werken! Heb je gedurende je AN altijd je hongergevoel gehouden? Ik niet, toen ik honger begon te krijgen was ik dus ook duidelijk aan de beterende hand. Ik hoop dat dat voor jou ook geldt.
Dat op een randje balanceren van net niet genoeg, dat is net niet goed Je wéét het wel, dat weet ik dan weer. Nu nog de stap zetten. Geef je lijf waar het om vraagt. Alleen zo kom je verder. Je weet wie je beloont he? Met dat gevoel van controle? Met dat net niet genoeg eten? Niet jezelf Lotte, je beloont alleen dat rotstemmetje.
Vier nu eens niet het feestje van de stemmetje, maar vier een feestje voor jezelf. Met genoeg eten. Je hangt nu de slingers op voor de AN, terwijl je dat voor jezelf zou moeten doen. Dit is JOUW leven, gun het jezelf!!!!
Je lichaam is er blijkbaar wel klaar mee, die heeft HONGERRR! Kom hier met die boterhammen zegt je lijf, vul mij, geef me iets om mee te werken! Heb je gedurende je AN altijd je hongergevoel gehouden? Ik niet, toen ik honger begon te krijgen was ik dus ook duidelijk aan de beterende hand. Ik hoop dat dat voor jou ook geldt.
Dat op een randje balanceren van net niet genoeg, dat is net niet goed
Je wéét het wel, dat weet ik dan weer. Nu nog de stap zetten. Geef je lijf waar het om vraagt. Alleen zo kom je verder. Je weet wie je beloont he? Met dat gevoel van controle? Met dat net niet genoeg eten? Niet jezelf Lotte, je beloont alleen dat rotstemmetje. Vier nu eens niet het feestje van de stemmetje, maar vier een feestje voor jezelf. Met genoeg eten. Je hangt nu de slingers op voor de AN, terwijl je dat voor jezelf zou moeten doen. Dit is JOUW leven, gun het jezelf!!!!
maandag 4 oktober 2010 om 15:19
Hoi meiden,
Wat hebben jullie druk gekletst
Kanga, fijn dat je studie motiveert! Blijven doorzetten, het is het waard!
Lotte, ik zou het inderdaad niet beloven als het niet zou kunnen hopelijk kan je daar vertrouwen uit putten. Het betekent niet dat het makkelijk is, maar je kán het wel!
Je schrijft dat je niet goed genoeg bezig bent, maar ik denk van wel. Ik denk dat je wel goed genoeg bezig bent. Het heeft gewoon tijd nodig. Je voelt je niet van de ene dag op de andere weer "oké" met eten. Niet van de ene week op de andere en zelfs niet de ene maand op de andere. Mijn ervaring is dat dit zo geleidelijk gaat dat je het pas achteraf merkt. Opeens gaat het gewoon!
Verder sluit ik me aan bij wat Pelikaan heeft gescrheven. Hopelijk kun je naar ons kijken, 2 zelfstandige vrouwen die beide een normaal, gezond gewicht hebben en niet bang zijn om te eten, en bedenken dat jij dat ook kan. Dat wij ook door die strijd zijn gegaan en dus weten hoe zwaar en hoe moeilijk het is, maar dat wij er wel bovenop zijn gekomen! Geen enkele reden waarom dat jou niet zou lukken!
We hebben vertrouwen in jou Lotte!!!!
Wat hebben jullie druk gekletst
Kanga, fijn dat je studie motiveert! Blijven doorzetten, het is het waard!
Lotte, ik zou het inderdaad niet beloven als het niet zou kunnen hopelijk kan je daar vertrouwen uit putten. Het betekent niet dat het makkelijk is, maar je kán het wel!
Je schrijft dat je niet goed genoeg bezig bent, maar ik denk van wel. Ik denk dat je wel goed genoeg bezig bent. Het heeft gewoon tijd nodig. Je voelt je niet van de ene dag op de andere weer "oké" met eten. Niet van de ene week op de andere en zelfs niet de ene maand op de andere. Mijn ervaring is dat dit zo geleidelijk gaat dat je het pas achteraf merkt. Opeens gaat het gewoon!
Verder sluit ik me aan bij wat Pelikaan heeft gescrheven. Hopelijk kun je naar ons kijken, 2 zelfstandige vrouwen die beide een normaal, gezond gewicht hebben en niet bang zijn om te eten, en bedenken dat jij dat ook kan. Dat wij ook door die strijd zijn gegaan en dus weten hoe zwaar en hoe moeilijk het is, maar dat wij er wel bovenop zijn gekomen! Geen enkele reden waarom dat jou niet zou lukken!
We hebben vertrouwen in jou Lotte!!!!
maandag 4 oktober 2010 om 18:46
Pelikaan en indigoblue; wederom bedankt voor jullie lieve, motiverende woorden! Willen jullie mij niet adopteren? Volgens mij zou het mij héél goed doen een poosje in jullie gezelschap te vertoeven
Het was een erg zware middag. Vanmorgen had ik natuurlijk al zo'n honger. Ik had iets meer gegeten dan normaal, maar eerlijk gezegd mocht dat geen naam hebben. Na de lunch ging ik met een 'vol' gevoel naar m'n werk. Maar al na een uurtje had ik weer gierende honger. Ik voelde me echt heel slecht. De tandarts was ook weer niet in een al te best humeur, dus alles bij elkaar voelde ik me doodongelukkig.
Ik heb een boterham gegeten, lopen snoepen (erg hè, als tandartsassistente....), en gewone limonade gedronken. Dat hielp wel iets, maar ik bleef dat hongegevoel houden.
En dat is wat me zo bang maakt. Want ik moet toegeven aan dat hongergevoel, maar als het zó erg is, moet ik zóveel eten, en dat durf ik niet. Een beetje meer ala, maar echt heel veel meer.... Dat is een ware nachtmerrie.
Volgens mij heb ik altijd m'n hongergevoel gehouden. Alleen heb ik mezelf aangeleerd het te negeren, wat ik nog altijd heel goed kan. Voor niet eetgestoorde mensen is honger een alarmsignaal: Ik moet iets eten. Voor mij betekent het: Ik ben goed bezig. Als ik géén honger heb, dan gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Nog steeds. 't Is echt heel ingewikkeld.
quote:Pelikaan schreef op 04 oktober 2010 @ 13:42:
Vier nu eens niet het feestje van de stemmetje, maar vier een feestje voor jezelf. Met genoeg eten. Je hangt nu de slingers op voor de AN, terwijl je dat voor jezelf zou moeten doen. Dit is JOUW leven, gun het jezelf!!!!
Wat mooi omschreven! Ik wil het leven ook leuk maken voor mezelf. Wie wil dat nu niet? Waarom dóe ik het dan niet gewoon...... Ik snap er zelf ook geen ene mieter van.
quote:indigoblue schreef op 04 oktober 2010 @ 15:19:
Verder sluit ik me aan bij wat Pelikaan heeft gescrheven. Hopelijk kun je naar ons kijken, 2 zelfstandige vrouwen die beide een normaal, gezond gewicht hebben en niet bang zijn om te eten, en bedenken dat jij dat ook kan. Dat wij ook door die strijd zijn gegaan en dus weten hoe zwaar en hoe moeilijk het is, maar dat wij er wel bovenop zijn gekomen! Geen enkele reden waarom dat jou niet zou lukken!
We hebben vertrouwen in jou Lotte!!!!
Superlief, dank je wel! Weet je, als ik het moeilijk heb met eten, zoals vanmiddag op m'n werk, dan denk ik aan jullie.... Terwijl ik jullie niet eens echt ken. Ik weet niet hoe jullie eruit zien, maar toch voel ik me gesteund door jullie twee. Heel bijzonder vind ik dat.
Bedankt voor alles.
Het was een erg zware middag. Vanmorgen had ik natuurlijk al zo'n honger. Ik had iets meer gegeten dan normaal, maar eerlijk gezegd mocht dat geen naam hebben. Na de lunch ging ik met een 'vol' gevoel naar m'n werk. Maar al na een uurtje had ik weer gierende honger. Ik voelde me echt heel slecht. De tandarts was ook weer niet in een al te best humeur, dus alles bij elkaar voelde ik me doodongelukkig.
Ik heb een boterham gegeten, lopen snoepen (erg hè, als tandartsassistente....), en gewone limonade gedronken. Dat hielp wel iets, maar ik bleef dat hongegevoel houden.
En dat is wat me zo bang maakt. Want ik moet toegeven aan dat hongergevoel, maar als het zó erg is, moet ik zóveel eten, en dat durf ik niet. Een beetje meer ala, maar echt heel veel meer.... Dat is een ware nachtmerrie.
Volgens mij heb ik altijd m'n hongergevoel gehouden. Alleen heb ik mezelf aangeleerd het te negeren, wat ik nog altijd heel goed kan. Voor niet eetgestoorde mensen is honger een alarmsignaal: Ik moet iets eten. Voor mij betekent het: Ik ben goed bezig. Als ik géén honger heb, dan gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Nog steeds. 't Is echt heel ingewikkeld.
quote:Pelikaan schreef op 04 oktober 2010 @ 13:42:
Vier nu eens niet het feestje van de stemmetje, maar vier een feestje voor jezelf. Met genoeg eten. Je hangt nu de slingers op voor de AN, terwijl je dat voor jezelf zou moeten doen. Dit is JOUW leven, gun het jezelf!!!!
Wat mooi omschreven! Ik wil het leven ook leuk maken voor mezelf. Wie wil dat nu niet? Waarom dóe ik het dan niet gewoon...... Ik snap er zelf ook geen ene mieter van.
quote:indigoblue schreef op 04 oktober 2010 @ 15:19:
Verder sluit ik me aan bij wat Pelikaan heeft gescrheven. Hopelijk kun je naar ons kijken, 2 zelfstandige vrouwen die beide een normaal, gezond gewicht hebben en niet bang zijn om te eten, en bedenken dat jij dat ook kan. Dat wij ook door die strijd zijn gegaan en dus weten hoe zwaar en hoe moeilijk het is, maar dat wij er wel bovenop zijn gekomen! Geen enkele reden waarom dat jou niet zou lukken!
We hebben vertrouwen in jou Lotte!!!!
Superlief, dank je wel! Weet je, als ik het moeilijk heb met eten, zoals vanmiddag op m'n werk, dan denk ik aan jullie.... Terwijl ik jullie niet eens echt ken. Ik weet niet hoe jullie eruit zien, maar toch voel ik me gesteund door jullie twee. Heel bijzonder vind ik dat.
Bedankt voor alles.
dinsdag 5 oktober 2010 om 10:53
Hallo dames!
Wat heb ik een mooie dingen gelezen hier de afgelopen 3 dagen! Pelikaan; telkens sla je de spijker op z'n kop, heel treffend hoe je alles omschrijft. Ik kan je niet zeggen hoe dankbaar ik ben voor wat je schrijft, hoezeer het me steeds weer motiveert!
En Indigo, wat jij schreef klopt ook. Je zegt:
Je schrijft dat je niet goed genoeg bezig bent, maar ik denk van wel. Ik denk dat je wel goed genoeg bezig bent. Het heeft gewoon tijd nodig. Je voelt je niet van de ene dag op de andere weer "oké" met eten. Niet van de ene week op de andere en zelfs niet de ene maand op de andere. Mijn ervaring is dat dit zo geleidelijk gaat dat je het pas achteraf merkt. Opeens gaat het gewoon!
Dat is zo waar! Ik heb de afgelopen 3 maanden vaak het gevoel gehad dat ik eigenlijk helemaal niet goed bezig was.. Dat ik nog steeds in een cirkeltje aan t draaien ben en geen vooruitgang boek. Maar als ik nu achterom kijk, en vergelijk met 3 maanden terug, zijn er toch wel dingen veranderd! Het zijn zulke kleine dingetjes, dat je ze bijna niet opmerkt. Wat op zichzelf al een supergoed teken is natuurlijk, want dat betekent dat je er niet te erg bij stil hebt gestaan.
Lotte, ik herken dat hongergevoel zooo goed!! Ik heb ook altijd honger gehouden en inderdaad, DAT stemde me tevreden, dat was een goed teken! En als ik dan ineens geen honger had.. Nou, dat betekende dus niet veel goeds.. Hoe halen we t toch in ons hoofd
Weet je dat het helemaal niet erg is om gewoon eens lekker toe te geven aan die honger? Dat je gewoon lekker 4 dikke boterhammen eet? Ik begrijp dat dit heel moeilijk voor je klinkt! En dat je je de uurtjes erna misschien in paniek voelt. Been there. done that.
Misschien is dit nog wel te vroeg voor je, maar ik heb het wel gedaan en ja, ik was goed verzadigd. En die drempel ben ik nou wel mooi over. Als ik VEEL honger heb, dan eet ik maar 4 boterhammen. So be it. Ik hoef geen stukken taart, repen chocolade of zakken chips, ik wilde gewoon eens lekker boterhammen eten tot ik GENOEG had. Ik heb wel van te voren tegen mezelf gezegd: Oke meid, je gaat nu dus eten tot je genoeg hebt. Je gewicht is niet belangrijk, je kledingmaat is niet belangrijk, je wilt door met je leven, je wilt energie opdoen om ' s avonds nog eens wat leuks te doen en weer meer open te staan voor andere zaken. Als deze 4 boterhammen me dan 2 kilo extra opleveren (kan natuurlijk NOOIT, maar t draait dan meer om t 'hek-van-de-dam-principe'), en ik krijg er meer energie en levenslust voor terug, dan is t maar zo. Ik zei dit net zo lang tegen mezelf tot ik er zelf van overtuigd was en toen ben ik goed gaan eten. Het paniekgevoel wat daarna kwam heb ik dus gerelativeerd met die mantra die ik hierboven noem. Ik stond er helemaal achter voordat ik ging eten, alle tegenstrijdige gevoelens die na t eten volgden, kon ik dus toeschrijven aan de anorexia) Pff even heel beknopt de gedachtegang van een anorect omtrent een boterhammetje extra
(maar dat boterhammetje extra is een megastap vooruit!) Doordat je daarna minder honger hebt, is er soms zelfs ongemerkt meer ruimte voor andere zaken..
En dit komt weer neer op wat jij en Pelikaan zeggen over die zogenaamde veiligheid. Het voelt inderdaad veilig voor je als je net niet genoeg eet, dan kom je in ieder geval niet aan en dat is nu net waar je hele leven om draait, nietwaar?
En dat is de schijnveiligheid. Jouw hele leven moet daar helemaal niet om draaien!! Jouw leven moet om veel belangrijkere zaken draaien! Dus schop die 'veiligheid' aan de kant en geef je lichaam wat t vraagt. Pas DAN kan je zien wat belangrijk voor je is.
Tuurlijk, ik snap het helemaal. Ik weet hoe t in elkaar steekt. Als je honger hebt kun je moeilijk aan wat anders denken. Eten en drinken, prioriteit nummer 1. Maar boos, verdrietig, blij, dolgelukkig, woedend, verveeld, verliefd, trots? Probeer die gevoelens maar eens duidelijk te voelen als je honger hebt.
Dat gaat niet, je lichaam is in die toestand maar op 1 ding ingesteld. ETEN. En dat is heel logisch, zo werkt ons lichaam, dat is de natuur. Zorg dat je lichaam zich daar niet meer om hoeft te bekommeren, en ervaar wat je allemaal nog meer kan voelen... Het is t zooo waard!
Maar hoe is t vandaag? Heb je goed geslapen vannacht?
Ik heb t 2 dagen gewoon UITZONDERLIJK GOED gedaan!! Kleine dingetjes bleven moeilijk (hapje slagroom nemen, pepernoot die bij de koffie lag, zichtbaar vet op bord in restaurant) maar ik heb t allemaal gedaan! Alive and Kicking!
Hoop dat ik dit gevoel langer kan vasthouden!
En hoop dat jij ook door hebt dat je goed vooruit gaat, dat je hier zo trouw blijft schrijven, dat je zo hard bezig bent met vechten en uit elke post die ik van je lees, spat de wil er gewoon vanaf!
En dat is t enige wat werkt. De WIL moet je hebben.
(complexe puinhoop is t ook he..) Op een dag valt alles op zn plek. Hoop ik.
Wat heb ik een mooie dingen gelezen hier de afgelopen 3 dagen! Pelikaan; telkens sla je de spijker op z'n kop, heel treffend hoe je alles omschrijft. Ik kan je niet zeggen hoe dankbaar ik ben voor wat je schrijft, hoezeer het me steeds weer motiveert!
En Indigo, wat jij schreef klopt ook. Je zegt:
Je schrijft dat je niet goed genoeg bezig bent, maar ik denk van wel. Ik denk dat je wel goed genoeg bezig bent. Het heeft gewoon tijd nodig. Je voelt je niet van de ene dag op de andere weer "oké" met eten. Niet van de ene week op de andere en zelfs niet de ene maand op de andere. Mijn ervaring is dat dit zo geleidelijk gaat dat je het pas achteraf merkt. Opeens gaat het gewoon!
Dat is zo waar! Ik heb de afgelopen 3 maanden vaak het gevoel gehad dat ik eigenlijk helemaal niet goed bezig was.. Dat ik nog steeds in een cirkeltje aan t draaien ben en geen vooruitgang boek. Maar als ik nu achterom kijk, en vergelijk met 3 maanden terug, zijn er toch wel dingen veranderd! Het zijn zulke kleine dingetjes, dat je ze bijna niet opmerkt. Wat op zichzelf al een supergoed teken is natuurlijk, want dat betekent dat je er niet te erg bij stil hebt gestaan.
Lotte, ik herken dat hongergevoel zooo goed!! Ik heb ook altijd honger gehouden en inderdaad, DAT stemde me tevreden, dat was een goed teken! En als ik dan ineens geen honger had.. Nou, dat betekende dus niet veel goeds.. Hoe halen we t toch in ons hoofd
Weet je dat het helemaal niet erg is om gewoon eens lekker toe te geven aan die honger? Dat je gewoon lekker 4 dikke boterhammen eet? Ik begrijp dat dit heel moeilijk voor je klinkt! En dat je je de uurtjes erna misschien in paniek voelt. Been there. done that.
Misschien is dit nog wel te vroeg voor je, maar ik heb het wel gedaan en ja, ik was goed verzadigd. En die drempel ben ik nou wel mooi over. Als ik VEEL honger heb, dan eet ik maar 4 boterhammen. So be it. Ik hoef geen stukken taart, repen chocolade of zakken chips, ik wilde gewoon eens lekker boterhammen eten tot ik GENOEG had. Ik heb wel van te voren tegen mezelf gezegd: Oke meid, je gaat nu dus eten tot je genoeg hebt. Je gewicht is niet belangrijk, je kledingmaat is niet belangrijk, je wilt door met je leven, je wilt energie opdoen om ' s avonds nog eens wat leuks te doen en weer meer open te staan voor andere zaken. Als deze 4 boterhammen me dan 2 kilo extra opleveren (kan natuurlijk NOOIT, maar t draait dan meer om t 'hek-van-de-dam-principe'), en ik krijg er meer energie en levenslust voor terug, dan is t maar zo. Ik zei dit net zo lang tegen mezelf tot ik er zelf van overtuigd was en toen ben ik goed gaan eten. Het paniekgevoel wat daarna kwam heb ik dus gerelativeerd met die mantra die ik hierboven noem. Ik stond er helemaal achter voordat ik ging eten, alle tegenstrijdige gevoelens die na t eten volgden, kon ik dus toeschrijven aan de anorexia) Pff even heel beknopt de gedachtegang van een anorect omtrent een boterhammetje extra
(maar dat boterhammetje extra is een megastap vooruit!) Doordat je daarna minder honger hebt, is er soms zelfs ongemerkt meer ruimte voor andere zaken..
En dit komt weer neer op wat jij en Pelikaan zeggen over die zogenaamde veiligheid. Het voelt inderdaad veilig voor je als je net niet genoeg eet, dan kom je in ieder geval niet aan en dat is nu net waar je hele leven om draait, nietwaar?
En dat is de schijnveiligheid. Jouw hele leven moet daar helemaal niet om draaien!! Jouw leven moet om veel belangrijkere zaken draaien! Dus schop die 'veiligheid' aan de kant en geef je lichaam wat t vraagt. Pas DAN kan je zien wat belangrijk voor je is.
Tuurlijk, ik snap het helemaal. Ik weet hoe t in elkaar steekt. Als je honger hebt kun je moeilijk aan wat anders denken. Eten en drinken, prioriteit nummer 1. Maar boos, verdrietig, blij, dolgelukkig, woedend, verveeld, verliefd, trots? Probeer die gevoelens maar eens duidelijk te voelen als je honger hebt.
Dat gaat niet, je lichaam is in die toestand maar op 1 ding ingesteld. ETEN. En dat is heel logisch, zo werkt ons lichaam, dat is de natuur. Zorg dat je lichaam zich daar niet meer om hoeft te bekommeren, en ervaar wat je allemaal nog meer kan voelen... Het is t zooo waard!
Maar hoe is t vandaag? Heb je goed geslapen vannacht?
Ik heb t 2 dagen gewoon UITZONDERLIJK GOED gedaan!! Kleine dingetjes bleven moeilijk (hapje slagroom nemen, pepernoot die bij de koffie lag, zichtbaar vet op bord in restaurant) maar ik heb t allemaal gedaan! Alive and Kicking!
Hoop dat ik dit gevoel langer kan vasthouden!
En hoop dat jij ook door hebt dat je goed vooruit gaat, dat je hier zo trouw blijft schrijven, dat je zo hard bezig bent met vechten en uit elke post die ik van je lees, spat de wil er gewoon vanaf!
En dat is t enige wat werkt. De WIL moet je hebben.
(complexe puinhoop is t ook he..) Op een dag valt alles op zn plek. Hoop ik.
dinsdag 5 oktober 2010 om 22:18
Rooos, ik ben helemaal met je eens dat Pelikaan en indigoblue hier súpergoeie dingen zeggen!
Maar van mij mag jij jezelf daar ook bijvoegen hoor, want jouw post van vandaag is ook weer heel erg motiverend.
Ik vind het zo goed van je, hoe je de dingen aanpakt. Dat verhaal over die extra boterhammen, echt diep respect! Hoe je jezelf van tevoren helemaal hebt voorbereid op de vervelende gedachten na het eten, zó knap.
Ik weet zeker dat ik daar iets mee kan, het is een goed voorbeeld voor me.
Mijn dag was erg enerverend....
Al een paar weken voel ik me niet happy op mijn werk. De tandarts is vaak humeurig. Ik trek mezelf dat aan, en merk dat ik meer en meer verteerd word door onzekerheid. Sowieso twijfel ik regelmatig of dit wel het werk voor mij is. Ik vind het leuk, maar ik heb gestudeerd voor een ander vak, en heb een prachtig Pabo-diploma op zak. Bovendien ook nog een Post-HBO-opleiding gedaan voor Remedial Teachter en Intern Begeleider in het basisonderwijs.
Maargoed, omdat voor de klas staan nog te zwaar voor me is (praten kost me heel veel energie, meer dan alle andere dingen), doe ik nu dit werk. Met plezier hoor, ook m'n diploma inmiddels binnen, dus oké. Maar m'n dagen worden gewoon vergald door die onzekerheid, die dus weer voortkomt uit zijn humeur. Honderd gedachten gaan op zo'n middag door m'n hoofd, zoals:
'Zie je wel, ik doe het ook niet goed'
'Zie je wel, ik ben hier niet geschikt voor'
'Zie je wel, hij werkt niet graag met mij'
En ga zo maar door.
Vanmiddag zag ik er blijkbaar zó doodongelukkig uit, dat het de tandarts opviel. Hij vroeg me wat er was. Ik voelde de tranen direct omhoog borrelen, dus zei dat ik dat niet even snel kon vertellen. Het was namelijk onwijs druk. De ene patiënt was nog niet weg, of de volgende zat er alweer.
Maar daar nam hij geen genoegen mee, en gelukkig maar. De volgende patiënt moest maar even wachten, zei hij, en ik moest vertellen wat er was.
Het hele verhaal gedaan. Zonder tranen, maar dat scheelde niet veel. Dat ik gek word van onzekerheid, dat ik zo bang ben het fout te doen. Dat ik het op deze manier niet leuk meer vind, en erover denkt ermee te stoppen.
Hij was echt ongelofelijk lief!
Het klopt niet, wat ik denk. Hij heeft het me voor eens en voor altijd duidelijk gemaakt. Ik doe het wél goed, ik ben wél geschikt, hij werkt wél graag met me. Heel graag zelfs.
En hij begon zelf over zijn eigen slechte buien. Dat dat niet goed is, en dat dat absoluut niet aan mij ligt.
Ik ben enorm opgelucht. Maar ik weet wel wat me te doen staat. Ik móet vechten tegen die onzekerheid, want het vergalt m'n leven. Het is ook de reden van mijn eetstoornis. Als je ervan overtuigd bent dat je niet deugt, waarom zou je jezelf dan goed verzorgen, en lekkere dingen gunnen.
Maar ik deug. Ik deug wél.
En ik ben zo blij dat hij vanmiddag de tijd heeft genomen mij dat duidelijk te maken. Hij vond mij de moeite waard om dat te doen.
En dat ben ik ook. De moeite waard.
't Wordt tijd dat ik dat eens echt ga voelen.
Maar van mij mag jij jezelf daar ook bijvoegen hoor, want jouw post van vandaag is ook weer heel erg motiverend.
Ik vind het zo goed van je, hoe je de dingen aanpakt. Dat verhaal over die extra boterhammen, echt diep respect! Hoe je jezelf van tevoren helemaal hebt voorbereid op de vervelende gedachten na het eten, zó knap.
Ik weet zeker dat ik daar iets mee kan, het is een goed voorbeeld voor me.
Mijn dag was erg enerverend....
Al een paar weken voel ik me niet happy op mijn werk. De tandarts is vaak humeurig. Ik trek mezelf dat aan, en merk dat ik meer en meer verteerd word door onzekerheid. Sowieso twijfel ik regelmatig of dit wel het werk voor mij is. Ik vind het leuk, maar ik heb gestudeerd voor een ander vak, en heb een prachtig Pabo-diploma op zak. Bovendien ook nog een Post-HBO-opleiding gedaan voor Remedial Teachter en Intern Begeleider in het basisonderwijs.
Maargoed, omdat voor de klas staan nog te zwaar voor me is (praten kost me heel veel energie, meer dan alle andere dingen), doe ik nu dit werk. Met plezier hoor, ook m'n diploma inmiddels binnen, dus oké. Maar m'n dagen worden gewoon vergald door die onzekerheid, die dus weer voortkomt uit zijn humeur. Honderd gedachten gaan op zo'n middag door m'n hoofd, zoals:
'Zie je wel, ik doe het ook niet goed'
'Zie je wel, ik ben hier niet geschikt voor'
'Zie je wel, hij werkt niet graag met mij'
En ga zo maar door.
Vanmiddag zag ik er blijkbaar zó doodongelukkig uit, dat het de tandarts opviel. Hij vroeg me wat er was. Ik voelde de tranen direct omhoog borrelen, dus zei dat ik dat niet even snel kon vertellen. Het was namelijk onwijs druk. De ene patiënt was nog niet weg, of de volgende zat er alweer.
Maar daar nam hij geen genoegen mee, en gelukkig maar. De volgende patiënt moest maar even wachten, zei hij, en ik moest vertellen wat er was.
Het hele verhaal gedaan. Zonder tranen, maar dat scheelde niet veel. Dat ik gek word van onzekerheid, dat ik zo bang ben het fout te doen. Dat ik het op deze manier niet leuk meer vind, en erover denkt ermee te stoppen.
Hij was echt ongelofelijk lief!
Het klopt niet, wat ik denk. Hij heeft het me voor eens en voor altijd duidelijk gemaakt. Ik doe het wél goed, ik ben wél geschikt, hij werkt wél graag met me. Heel graag zelfs.
En hij begon zelf over zijn eigen slechte buien. Dat dat niet goed is, en dat dat absoluut niet aan mij ligt.
Ik ben enorm opgelucht. Maar ik weet wel wat me te doen staat. Ik móet vechten tegen die onzekerheid, want het vergalt m'n leven. Het is ook de reden van mijn eetstoornis. Als je ervan overtuigd bent dat je niet deugt, waarom zou je jezelf dan goed verzorgen, en lekkere dingen gunnen.
Maar ik deug. Ik deug wél.
En ik ben zo blij dat hij vanmiddag de tijd heeft genomen mij dat duidelijk te maken. Hij vond mij de moeite waard om dat te doen.
En dat ben ik ook. De moeite waard.
't Wordt tijd dat ik dat eens echt ga voelen.
dinsdag 5 oktober 2010 om 23:16
Hé wat fijn Lotte! Echt goed weer
Rooos, ook jij gaat zeker supergoed. Hoe je doorzet, zo sterk bent om die irrationele gedachten opzij te zetten voor rationele gedachten. Daardoor kom je op voor jezelf tegen die eetstoornis. Ik vind het onwijs knap dat je dat doet, want dat is echt niet makkelijk!
Ik laat het hier weer even bij. Hier echt een rotdag pfff
Rooos, ook jij gaat zeker supergoed. Hoe je doorzet, zo sterk bent om die irrationele gedachten opzij te zetten voor rationele gedachten. Daardoor kom je op voor jezelf tegen die eetstoornis. Ik vind het onwijs knap dat je dat doet, want dat is echt niet makkelijk!
Ik laat het hier weer even bij. Hier echt een rotdag pfff
woensdag 6 oktober 2010 om 00:47
Even een vraag. Is het de bedoeling om hier alleen over de nasleep ed. van anorexia te schrijven..Helaas, mijn leestekens werken even niet normaal, fijn!
Ik herkende namelijk zo de zin van..als je overtuigd bent dat je niet deugt, waarom zou je dan mogen eten en jezelf lekkers gunnen...Gek genoeg is dat voor mij dus andersom, waarom zou ik, als ik toch niet deug en me niet gelukkig voel, ook nog de moeite doen om gezond en weinig zoetigheid te eten..
Ook zag ik hoe Lotte gesteund wordt in haar strijd. Dat zal fijn voor je zijn, Lotte. Wel weet ik niet of je met zoveel steun zelf tot de stap komt om het echt alleen en voor jezelf te gaan doen. Niet doemdenkerig bedoeld, maar puur vanuit mijn eigen ervaring. Zolang ik met mijn es/gedrag zoveel steun van anderen kreeg, was dat toch ook een soort vervulling van mijn hunkering om me geliefd en gezien te voelen. Waar zou ik immers om gesteund of gewaardeerd worden als die es/riedel wegviel. Voor mij was dat heel pijnlijk om te beseffen.
In ieder geval fijn dat dit topic er is!
Ik herkende namelijk zo de zin van..als je overtuigd bent dat je niet deugt, waarom zou je dan mogen eten en jezelf lekkers gunnen...Gek genoeg is dat voor mij dus andersom, waarom zou ik, als ik toch niet deug en me niet gelukkig voel, ook nog de moeite doen om gezond en weinig zoetigheid te eten..
Ook zag ik hoe Lotte gesteund wordt in haar strijd. Dat zal fijn voor je zijn, Lotte. Wel weet ik niet of je met zoveel steun zelf tot de stap komt om het echt alleen en voor jezelf te gaan doen. Niet doemdenkerig bedoeld, maar puur vanuit mijn eigen ervaring. Zolang ik met mijn es/gedrag zoveel steun van anderen kreeg, was dat toch ook een soort vervulling van mijn hunkering om me geliefd en gezien te voelen. Waar zou ik immers om gesteund of gewaardeerd worden als die es/riedel wegviel. Voor mij was dat heel pijnlijk om te beseffen.
In ieder geval fijn dat dit topic er is!
