Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
maandag 14 februari 2011 om 16:02
Oohh men, wat ben ik toch altijd moe!
Opzich is mijn lichaam niet moe, maar het zijn vooral mijn ogen. Gewoon het gevoel dat ik alsmaar kan slapen en nooit uitgeslapen ben (ook al slaap ik meer dan 8 uur!) Ik eet niet eens erg weinig, maar ben toch continu moe. Met het lesgeven (2 dagen in de week aan groep 5/6) heb ik er het allermeest last van. Ook heb ik regelmatig hoofdpijn... steken in m'n hoofd...
Herkennen jullie dit? Misschien maar een testje laten doen bij de dokter (in het verleden kwam er niks uit).
Opzich is mijn lichaam niet moe, maar het zijn vooral mijn ogen. Gewoon het gevoel dat ik alsmaar kan slapen en nooit uitgeslapen ben (ook al slaap ik meer dan 8 uur!) Ik eet niet eens erg weinig, maar ben toch continu moe. Met het lesgeven (2 dagen in de week aan groep 5/6) heb ik er het allermeest last van. Ook heb ik regelmatig hoofdpijn... steken in m'n hoofd...
Herkennen jullie dit? Misschien maar een testje laten doen bij de dokter (in het verleden kwam er niks uit).
maandag 14 februari 2011 om 18:35
Hoi meiden,
Espoir, oké ik snap het. Lastig dan inderdaad om het zelf weer op te pakken thuis. Echt goed dat je gelijk ondersteuning inschakelt, heel belangrijk om dat tijdig aan te pakken, anders wordt het alleen maar moeilijker! Ik hoop dat je wat hoort deze week.
Tsj, heftig je verhaal. Laat het er allemaal zijn, het heeft inderdaad tijd nodig - je kan het niet dwingen (helaas).
Rooos, leuk om je weer te "zien" en heel fijn om te lezen dat het goed met je gaat Met mij is het niet zo goed op het moment helaas. Ik probeer het wel op te pakken.
Veerrr, ik denk dat je lichaam ook om energie schreeuwt. Volgens mij herkent Lotte wel iets in die vermoeidheid van een tijdje terug.
Espoir, oké ik snap het. Lastig dan inderdaad om het zelf weer op te pakken thuis. Echt goed dat je gelijk ondersteuning inschakelt, heel belangrijk om dat tijdig aan te pakken, anders wordt het alleen maar moeilijker! Ik hoop dat je wat hoort deze week.
Tsj, heftig je verhaal. Laat het er allemaal zijn, het heeft inderdaad tijd nodig - je kan het niet dwingen (helaas).
Rooos, leuk om je weer te "zien" en heel fijn om te lezen dat het goed met je gaat Met mij is het niet zo goed op het moment helaas. Ik probeer het wel op te pakken.
Veerrr, ik denk dat je lichaam ook om energie schreeuwt. Volgens mij herkent Lotte wel iets in die vermoeidheid van een tijdje terug.
maandag 14 februari 2011 om 19:05
Hé Rooos, wat fijn dat het zo goed gaat! Doe mij ook eens zo'n vriendje
Indigo, hou je taai he. Met kleine stapjes kom je er wel weer, neem je tijd
Met mij gaat het heel goed! En weer een (grote) stap vooruit er bij gemaakt, ik ben weer gaan sporten, in de sportschool! Wat heb ik dat eigenlijk gemist zeg
Lotte, nog steeds alive and kicking?
Fijne avond iedereen!
Indigo, hou je taai he. Met kleine stapjes kom je er wel weer, neem je tijd
Met mij gaat het heel goed! En weer een (grote) stap vooruit er bij gemaakt, ik ben weer gaan sporten, in de sportschool! Wat heb ik dat eigenlijk gemist zeg
Lotte, nog steeds alive and kicking?
Fijne avond iedereen!
maandag 14 februari 2011 om 19:12
Indigo, Wat vervelend dat het niet goed gaat. Kunnen wij iets voor je betekenen?
In gedachten bij je.
Espoir, Ik heb er geen hulp voor gekregen. Meer omdat ik het niet meer wil. In het verleden veel psychologen gesproken........ en ben op dit moment er even klaar mee. Altijd het gewroet in het verleden, is heel vermoeiend.
Hoe gaat het vandaag met je?
Veerrr, Ik kan mij goed voorstellen dat je moe bent. Je hebt weinig energie, omdat je al het energie wat je met voeding binnen krijgt , al verbrand is. Je lichaam schreeuwt om nieuwe energie.
Het is voor mij heel herkenbaar. Soms heb ik het gevoel dat ik s'middags zo kan flauwvallen. Als ik de kinderen naar school heb gebracht , moet ik gewoon gaan liggen. Zet dan een eierwekkertje van een uur, en ben dan ook direct van de wereld. Dat vind ik een heel naar gevoel. Herken je dat?
Allemaal een fijne avond.
In gedachten bij je.
Espoir, Ik heb er geen hulp voor gekregen. Meer omdat ik het niet meer wil. In het verleden veel psychologen gesproken........ en ben op dit moment er even klaar mee. Altijd het gewroet in het verleden, is heel vermoeiend.
Hoe gaat het vandaag met je?
Veerrr, Ik kan mij goed voorstellen dat je moe bent. Je hebt weinig energie, omdat je al het energie wat je met voeding binnen krijgt , al verbrand is. Je lichaam schreeuwt om nieuwe energie.
Het is voor mij heel herkenbaar. Soms heb ik het gevoel dat ik s'middags zo kan flauwvallen. Als ik de kinderen naar school heb gebracht , moet ik gewoon gaan liggen. Zet dan een eierwekkertje van een uur, en ben dan ook direct van de wereld. Dat vind ik een heel naar gevoel. Herken je dat?
Allemaal een fijne avond.
maandag 14 februari 2011 om 19:44
quote:tsj schreef op 14 februari 2011 @ 19:12:
Indigo, Wat vervelend dat het niet goed gaat. Kunnen wij iets voor je betekenen?
In gedachten bij je.
Espoir, Ik heb er geen hulp voor gekregen. Meer omdat ik het niet meer wil. In het verleden veel psychologen gesproken........ en ben op dit moment er even klaar mee. Altijd het gewroet in het verleden, is heel vermoeiend.
Hoe gaat het vandaag met je?
Veerrr, Ik kan mij goed voorstellen dat je moe bent. Je hebt weinig energie, omdat je al het energie wat je met voeding binnen krijgt , al verbrand is. Je lichaam schreeuwt om nieuwe energie.
Het is voor mij heel herkenbaar. Soms heb ik het gevoel dat ik s'middags zo kan flauwvallen. Als ik de kinderen naar school heb gebracht , moet ik gewoon gaan liggen. Zet dan een eierwekkertje van een uur, en ben dan ook direct van de wereld. Dat vind ik een heel naar gevoel. Herken je dat?
Allemaal een fijne avond.Herkenbaar! Ik deed ook veel middagdutjes, alleen daar heb ik nu geen tijd meer voor ivm studie en stage. Wel kan ik al om 10 uur in slaap vallen! (geef er alleen meestal niet aan toe). Ik zit veel, en doe eigenlijk niks meer na 4 uur s middags. Het gekke is dat ik al jaaaren op hetzelfde gewicht blijf (gezond gewicht) en niet verder afval. Tevens eet ik ook niet zo weinig hoor... Alleen wel iedere dag hetzelfde en vrijwel alleen maar gezonde dingen. En om eerlijk te zijn weet ik ook gewoon helemaal niet meer hoe ik wel zou moeten eten. Zie door de bomen het bos niet meer met al die verschillende theorieën en mijn eigen lichaam voel ik slecht aan.
Indigo, Wat vervelend dat het niet goed gaat. Kunnen wij iets voor je betekenen?
In gedachten bij je.
Espoir, Ik heb er geen hulp voor gekregen. Meer omdat ik het niet meer wil. In het verleden veel psychologen gesproken........ en ben op dit moment er even klaar mee. Altijd het gewroet in het verleden, is heel vermoeiend.
Hoe gaat het vandaag met je?
Veerrr, Ik kan mij goed voorstellen dat je moe bent. Je hebt weinig energie, omdat je al het energie wat je met voeding binnen krijgt , al verbrand is. Je lichaam schreeuwt om nieuwe energie.
Het is voor mij heel herkenbaar. Soms heb ik het gevoel dat ik s'middags zo kan flauwvallen. Als ik de kinderen naar school heb gebracht , moet ik gewoon gaan liggen. Zet dan een eierwekkertje van een uur, en ben dan ook direct van de wereld. Dat vind ik een heel naar gevoel. Herken je dat?
Allemaal een fijne avond.Herkenbaar! Ik deed ook veel middagdutjes, alleen daar heb ik nu geen tijd meer voor ivm studie en stage. Wel kan ik al om 10 uur in slaap vallen! (geef er alleen meestal niet aan toe). Ik zit veel, en doe eigenlijk niks meer na 4 uur s middags. Het gekke is dat ik al jaaaren op hetzelfde gewicht blijf (gezond gewicht) en niet verder afval. Tevens eet ik ook niet zo weinig hoor... Alleen wel iedere dag hetzelfde en vrijwel alleen maar gezonde dingen. En om eerlijk te zijn weet ik ook gewoon helemaal niet meer hoe ik wel zou moeten eten. Zie door de bomen het bos niet meer met al die verschillende theorieën en mijn eigen lichaam voel ik slecht aan.
maandag 14 februari 2011 om 19:59
quote:Klontje schreef op 14 februari 2011 @ 19:05:
Lotte, nog steeds alive and kicking?
Nou, alive wel, maar kicking.....
Op zich voel ik me erg positief hoor, maar ik moet bekennen dat ik wel een beetje loop te klooien met het eten.
Het is begonnen vorige week woensdag. Ik moest 's middags werken, zoals elke middag. Als ik werk, eet ik altijd meer dan wanneer ik vrij ben. Omdat ik de energie dan harder nodig heb (denk ik....), en ik toch wel zeker weet dat ik alle calorieën verbrandt (enórm eetgestoord, I know). Afijn, woensdag zat ik dus tot de nok toe voel met eten (voor mijn gevoel), klaar om te gaan werken, toen ik vijf minuten voor vertrek werd gebeld dat de tandarts ziek was, en ik dus niet hoefde te komen (ik heb een nul-urencontract).
En toen............ was ik finaal in paniek! Want ik had wél al dat eten in m'n lijf, maar ging níet werken! Ik wist me met mezelf geen raad. Ben die middag actiever dan actief geweest. De stad in geweest, m'n hele huis gedaan, alles om maar bezig te zijn en m'n zinnen te verzetten.
Gevolg: afgevallen. Niet veel, maar toch genoeg om weer bíjna meegezogen te worden in de wereld die anorexia heeft. 'Bijna', zeg ik, want ik heb me op tijd hersteld. Door de volgende dag meteen weer m'n lijst op te pakken, om zodoende niet verder af te vallen.
Maar oh, wat kost het me een moeite om dat wat er af is er weer bij te krijgen. Lichamelijk, maar vooral ook psychisch. Eraf voelt nog altijd beter dan erbij, ik moet het gewoon toegeven. En ik dóe het wel hoor, ik kóm wel weer aan. Maar puur op m'n verstand, en omdat ik inmiddels ervaar wat ik ervoor terugkrijg.
Samenvattend: de anorexia ligt altijd op de loer, klaar om toe te slaan. Op momenten dat ik kwetsbaar ben (en dat was in dit geval doordat ik uit m'n dagelijkse ritme werd gerukt), moet ik zó alert zijn.
Qua werken gaat het goed met me. Vanmiddag weer m'n orthostage gehad. Veel gezien weer. Mezelf wel diverse keren toe moeten spreken dat het tijd nodig heeft om alles onder de knie te krijgen. Daar heb ik moeite mee. Ik wil alles meteen kunnen, terwijl de meeste dingen gewoon echt heel moeilijk zijn.
Wat betreft de vermoeidheid van veerrr, ik herken dat inderdaad heel erg. Zo'n branderig gevoel achter je ogen, om gek van te worden. Alleen slaap jij acht uur per nacht, en in de tijd dat ik zo moe was, sliep ik gewoon echt heel slecht. Acht, negen, tien keer per nacht wakker, zodat ik in totaal maar toe kwam aan een uur of vijf, zes.
Het slapen gaat nu stukken beter (even afkloppen), en daardoor voel ik me een ander, véél gelukkiger mens.
Hopelijk krijg ik het eten ook zo goed op de rit.
Dat zou best wel leuk zijn (om er maar even een understatement in te gooien )
Lotte, nog steeds alive and kicking?
Nou, alive wel, maar kicking.....
Op zich voel ik me erg positief hoor, maar ik moet bekennen dat ik wel een beetje loop te klooien met het eten.
Het is begonnen vorige week woensdag. Ik moest 's middags werken, zoals elke middag. Als ik werk, eet ik altijd meer dan wanneer ik vrij ben. Omdat ik de energie dan harder nodig heb (denk ik....), en ik toch wel zeker weet dat ik alle calorieën verbrandt (enórm eetgestoord, I know). Afijn, woensdag zat ik dus tot de nok toe voel met eten (voor mijn gevoel), klaar om te gaan werken, toen ik vijf minuten voor vertrek werd gebeld dat de tandarts ziek was, en ik dus niet hoefde te komen (ik heb een nul-urencontract).
En toen............ was ik finaal in paniek! Want ik had wél al dat eten in m'n lijf, maar ging níet werken! Ik wist me met mezelf geen raad. Ben die middag actiever dan actief geweest. De stad in geweest, m'n hele huis gedaan, alles om maar bezig te zijn en m'n zinnen te verzetten.
Gevolg: afgevallen. Niet veel, maar toch genoeg om weer bíjna meegezogen te worden in de wereld die anorexia heeft. 'Bijna', zeg ik, want ik heb me op tijd hersteld. Door de volgende dag meteen weer m'n lijst op te pakken, om zodoende niet verder af te vallen.
Maar oh, wat kost het me een moeite om dat wat er af is er weer bij te krijgen. Lichamelijk, maar vooral ook psychisch. Eraf voelt nog altijd beter dan erbij, ik moet het gewoon toegeven. En ik dóe het wel hoor, ik kóm wel weer aan. Maar puur op m'n verstand, en omdat ik inmiddels ervaar wat ik ervoor terugkrijg.
Samenvattend: de anorexia ligt altijd op de loer, klaar om toe te slaan. Op momenten dat ik kwetsbaar ben (en dat was in dit geval doordat ik uit m'n dagelijkse ritme werd gerukt), moet ik zó alert zijn.
Qua werken gaat het goed met me. Vanmiddag weer m'n orthostage gehad. Veel gezien weer. Mezelf wel diverse keren toe moeten spreken dat het tijd nodig heeft om alles onder de knie te krijgen. Daar heb ik moeite mee. Ik wil alles meteen kunnen, terwijl de meeste dingen gewoon echt heel moeilijk zijn.
Wat betreft de vermoeidheid van veerrr, ik herken dat inderdaad heel erg. Zo'n branderig gevoel achter je ogen, om gek van te worden. Alleen slaap jij acht uur per nacht, en in de tijd dat ik zo moe was, sliep ik gewoon echt heel slecht. Acht, negen, tien keer per nacht wakker, zodat ik in totaal maar toe kwam aan een uur of vijf, zes.
Het slapen gaat nu stukken beter (even afkloppen), en daardoor voel ik me een ander, véél gelukkiger mens.
Hopelijk krijg ik het eten ook zo goed op de rit.
Dat zou best wel leuk zijn (om er maar even een understatement in te gooien )
maandag 14 februari 2011 om 20:02
Dank jullie wel voor de steun en knuffels
Klontje fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat, dat sporten is heerlijk hè? Als het met mij goed gaat kan ik er ook enorm van genieten. Waar ik vooral erg van geniet is dat ik het dan ook voor de leuk doe (en gezondheid) en niet meer om energie te verbranden of af te vallen. En dat het dan ook veel leuker is! En dat mijn lichaam zoveel kan, dat vind ik ook zo leuk om te zien (hè fijn dat het met jou goed gaat, dan moet ik zelf ook veel denken aan hoe het was toen het met mij ook goed ging en dat motiveert om door te zetten)
Tsj, nee, ik denk niet dat jullie nu iets kunnen betekenen. Ik ben het zó ontzettend kwijt op het moment dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen - met uitleggen of oplossen. Het is ook een beetje een bekende weg voor mij, ik weet wat me te doen staat. Maar het contact hier doet mij sowieso wel goed. Gewoon kunnen zeggen dat het niet gaat en wanneer nodig daar wel uitleg aan geven. Dat heb ik veel gedaan de laatste weken/maanden, nu is het even op. Er zijn geen woorden meer, ik moet gewoon vooruit.
Ik hou ook niet van dat wroeten in het verleden, op een gegeven moment is het klaar wat mij betreft. Al wil dat niet zeggen dat het niet kan helpen, maar dat eindeloos graven en analyseren, nee, daar ben ik ook niet van.
Veerrr, ik herken dit wel van mijn eigen stagetijd, ik was toen echt gesloopt elke dag. Sliep heel veel 's nachts (vond ik heerlijk, eindelijk eens goed slapen!) en was veel moe. Een stage is pittig, onderschat het niet, vooral wanneer je heel de dag in de weer bent met kinderen. Ga echt gerust om 22uur naar bed, dat is geen gekke tijd en je lichaam (en hoofd) heeft het nodig!
Wat betreft eten is het denk ik ook een kwestie van uitproberen en niet zoveel regels opleggen. Laat die theorieën eens gaan, het zijn er inderdaad heel veel en wie weet eigenlijk wat het beste is? Alles met mate is volgens mij nog het beste advies, en al is dat niet het "beste" dan is het voor nu wél goed genoeg. Alles met mate is genoeg om gezond te zijn en op een gezond gewicht te blijven. Als je het eten weer op de rit hebt zoals je het wil hebben zou je eventueel kunnen gaan kijken naar "wat is gezond?" Volgens mij, als je allemaal theorieën gaat aanhouden ben je je alleen maar aan dat krampachtige aan het houden (alles "volgens de regels") en daar wil je juist vanaf!
Ik denk ook dat sporten goed kan helpen. Bewust met je lichaam bezig zijn, je energie ook heel concreet verbruiken en weer moeten aanvoelen, merken wat voor effect dat heeft (ik sportte vroeger op weinig eten en dat lukte allemaal, maar toen ik beter ging eten en merkte hoeveel fijner, makkelijker én beter ik daardoor kon sporten heeft het mij echt geholpen om goed te blijven eten) ook die honger weer goed gaan voelen en je stofwisseling weer goed op gang helpen na zo lang beperkt te hebben gegeten.
Klontje fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat, dat sporten is heerlijk hè? Als het met mij goed gaat kan ik er ook enorm van genieten. Waar ik vooral erg van geniet is dat ik het dan ook voor de leuk doe (en gezondheid) en niet meer om energie te verbranden of af te vallen. En dat het dan ook veel leuker is! En dat mijn lichaam zoveel kan, dat vind ik ook zo leuk om te zien (hè fijn dat het met jou goed gaat, dan moet ik zelf ook veel denken aan hoe het was toen het met mij ook goed ging en dat motiveert om door te zetten)
Tsj, nee, ik denk niet dat jullie nu iets kunnen betekenen. Ik ben het zó ontzettend kwijt op het moment dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen - met uitleggen of oplossen. Het is ook een beetje een bekende weg voor mij, ik weet wat me te doen staat. Maar het contact hier doet mij sowieso wel goed. Gewoon kunnen zeggen dat het niet gaat en wanneer nodig daar wel uitleg aan geven. Dat heb ik veel gedaan de laatste weken/maanden, nu is het even op. Er zijn geen woorden meer, ik moet gewoon vooruit.
Ik hou ook niet van dat wroeten in het verleden, op een gegeven moment is het klaar wat mij betreft. Al wil dat niet zeggen dat het niet kan helpen, maar dat eindeloos graven en analyseren, nee, daar ben ik ook niet van.
Veerrr, ik herken dit wel van mijn eigen stagetijd, ik was toen echt gesloopt elke dag. Sliep heel veel 's nachts (vond ik heerlijk, eindelijk eens goed slapen!) en was veel moe. Een stage is pittig, onderschat het niet, vooral wanneer je heel de dag in de weer bent met kinderen. Ga echt gerust om 22uur naar bed, dat is geen gekke tijd en je lichaam (en hoofd) heeft het nodig!
Wat betreft eten is het denk ik ook een kwestie van uitproberen en niet zoveel regels opleggen. Laat die theorieën eens gaan, het zijn er inderdaad heel veel en wie weet eigenlijk wat het beste is? Alles met mate is volgens mij nog het beste advies, en al is dat niet het "beste" dan is het voor nu wél goed genoeg. Alles met mate is genoeg om gezond te zijn en op een gezond gewicht te blijven. Als je het eten weer op de rit hebt zoals je het wil hebben zou je eventueel kunnen gaan kijken naar "wat is gezond?" Volgens mij, als je allemaal theorieën gaat aanhouden ben je je alleen maar aan dat krampachtige aan het houden (alles "volgens de regels") en daar wil je juist vanaf!
Ik denk ook dat sporten goed kan helpen. Bewust met je lichaam bezig zijn, je energie ook heel concreet verbruiken en weer moeten aanvoelen, merken wat voor effect dat heeft (ik sportte vroeger op weinig eten en dat lukte allemaal, maar toen ik beter ging eten en merkte hoeveel fijner, makkelijker én beter ik daardoor kon sporten heeft het mij echt geholpen om goed te blijven eten) ook die honger weer goed gaan voelen en je stofwisseling weer goed op gang helpen na zo lang beperkt te hebben gegeten.
maandag 14 februari 2011 om 20:09
Goed bezig, Lotte. En begrijpelijk dat afvallen nog altijd beter voelt dan aankomen, dat de anorexia nog altijd op de loer ligt, maar je bent ook nog helemaal niet zo lang zo vooruit aan het gaan! Je steekt er harstikke veel energie in en dat is ook nog steeds nodig. Pas na verloop van tijd zal het steeds wat minder moeite kosten, het gevaar van terugvallen minder worden. Dus, helemaal niet erg als je merkt dat je het moeilijk krijgt. Je pakt het harstikke goed weer op en dáár gaat het om. Echt heel goed dat je weer gewoon aan je lijst bent gegaan.
Nu help je jezelf weer over een hobbeltje heen en daar word je wijzer en sterker van. Een volgende keer zal die hobbel er misschien niet meer zijn als zoiets gebeurt, of misschien nog 9 keer wel, maar die tiende keer niet meer.
Je doet het goed!
Nu help je jezelf weer over een hobbeltje heen en daar word je wijzer en sterker van. Een volgende keer zal die hobbel er misschien niet meer zijn als zoiets gebeurt, of misschien nog 9 keer wel, maar die tiende keer niet meer.
Je doet het goed!
maandag 14 februari 2011 om 20:21
Dank je wel Indigo, wat lief van je.
Ik ben geneigd dat wat er gebeurd is als negatief te zien.
Maar zoals jij het brengt, valt dat eigenlijk best wel mee.
Ik wéét dat er moeilijke tijden tussen zullen zitten, en toch valt zo'n dalletje me elke keer weer bar tegen. Voelt toch als falen....
Maar dat is het niet, dat realiseer ik me geloof ik wel.
Er was een tijd dat ik thuis zat, en amper een boodschap kon gaan doen. Als ik dan kijk hoe ik nu alweer in het leven sta, kan ik alleen maar dankbaar en trots zijn.
Ik ben geneigd dat wat er gebeurd is als negatief te zien.
Maar zoals jij het brengt, valt dat eigenlijk best wel mee.
Ik wéét dat er moeilijke tijden tussen zullen zitten, en toch valt zo'n dalletje me elke keer weer bar tegen. Voelt toch als falen....
Maar dat is het niet, dat realiseer ik me geloof ik wel.
Er was een tijd dat ik thuis zat, en amper een boodschap kon gaan doen. Als ik dan kijk hoe ik nu alweer in het leven sta, kan ik alleen maar dankbaar en trots zijn.
maandag 14 februari 2011 om 20:38
Het is ook moeilijker om het positief in te zien, omdat jij er middenin zit (en hard bent voor jezelf!) en ik het groter geheel zie (sta er verder vanaf dan jij). Hopelijk kan je moeilijke momenten als zodanig gaan herkennen, in plaats van als momenten van "falen". Blijft lastig! Ik heb het ook heel erg en kan pas achteraf vaak inzien dat het eigenlijk niet zo heel erg was als ik zelf dacht, terwijl ik mezelf op het moment zelf helemaal de grond in heb gestampt. Of ik kan niet erkennen dat het moeilijk is, het "mag" dan niet moeilijk zijn.
Goed dat je kan zien dat het nu veel beter met je gaat en dat heb je allemaal aan jezelf te danken, daar heb je zelf voor geknokt!!! Ontzettend goed dat je trots bent (en logisch ook!)
Goed dat je kan zien dat het nu veel beter met je gaat en dat heb je allemaal aan jezelf te danken, daar heb je zelf voor geknokt!!! Ontzettend goed dat je trots bent (en logisch ook!)
maandag 14 februari 2011 om 23:01
Hallo sterke knapperds,
Ik kom weer even kijken hier, ik zie een hoop nieuwe namen, welkom nog
Lotte het gaat goed met je zo te lezen? Dat is mooi..heel mooi. Je bewegingsdrang en dat je iets afvalt is, zoals je zelf ook zegt, de anorexia die sluw aan je trekt. Maar je bent je ervan bewust. Zet er een stop op, en ga weer verder. Het is weer een keuzemoment, denk ik?
Indigo, wat is er gebeurd? Of is er niets specifieks gebeurd? Waarom gaat het niet lekker? En wat doe je ermee, zorg je goed voor jezelf?
Lilstar, lees ik het nou goed dat je gestopt bent met wegen? (hoofd is chaotisch dus vergeef me als ik iets door elkaar haal) Héél sterk, echt goed, en merk je ook dat het ironisch genoeg meer rust geeft? Hoe voel je je lichamelijk?
Ben ook benieuwd hoe het met stampertje gaat, klontje...ik heb wat bij te lezen volgens mij.
Fijne avond iedereen
Ik kom weer even kijken hier, ik zie een hoop nieuwe namen, welkom nog
Lotte het gaat goed met je zo te lezen? Dat is mooi..heel mooi. Je bewegingsdrang en dat je iets afvalt is, zoals je zelf ook zegt, de anorexia die sluw aan je trekt. Maar je bent je ervan bewust. Zet er een stop op, en ga weer verder. Het is weer een keuzemoment, denk ik?
Indigo, wat is er gebeurd? Of is er niets specifieks gebeurd? Waarom gaat het niet lekker? En wat doe je ermee, zorg je goed voor jezelf?
Lilstar, lees ik het nou goed dat je gestopt bent met wegen? (hoofd is chaotisch dus vergeef me als ik iets door elkaar haal) Héél sterk, echt goed, en merk je ook dat het ironisch genoeg meer rust geeft? Hoe voel je je lichamelijk?
Ben ook benieuwd hoe het met stampertje gaat, klontje...ik heb wat bij te lezen volgens mij.
Fijne avond iedereen
dinsdag 15 februari 2011 om 20:22
Hallo Allemaal,
Vandaag een rot dag. Stond vanmorgen op de weegschaal en schrok wat ik afgevallen ben. Ik eet heel gezond en genoeg, dacht ik, maar blijkbaar verbrand ik toch meer. Met mijn werk ren ik ook van de ene naar de andere klant. Hoe vaak ik te horen heb gekregen'gaat het wel goed?, Wat zie je er slecht uit, Gaat het wel goed met je huwelijk!!!
Word er behoorlijk geirriteerd van......
Morgen gaat het vast weer beter.
Fijne avond allemaal
Vandaag een rot dag. Stond vanmorgen op de weegschaal en schrok wat ik afgevallen ben. Ik eet heel gezond en genoeg, dacht ik, maar blijkbaar verbrand ik toch meer. Met mijn werk ren ik ook van de ene naar de andere klant. Hoe vaak ik te horen heb gekregen'gaat het wel goed?, Wat zie je er slecht uit, Gaat het wel goed met je huwelijk!!!
Word er behoorlijk geirriteerd van......
Morgen gaat het vast weer beter.
Fijne avond allemaal
dinsdag 15 februari 2011 om 20:57
quote:tsj schreef op 15 februari 2011 @ 20:22:
Hallo Allemaal,
Vandaag een rot dag. Stond vanmorgen op de weegschaal en schrok wat ik afgevallen ben. Ik eet heel gezond en genoeg, dacht ik, maar blijkbaar verbrand ik toch meer. Met mijn werk ren ik ook van de ene naar de andere klant. Hoe vaak ik te horen heb gekregen'gaat het wel goed?, Wat zie je er slecht uit, Gaat het wel goed met je huwelijk!!!
Word er behoorlijk geirriteerd van......
Morgen gaat het vast weer beter.
Fijne avond allemaal
Wat naar voor je! Aan de andere kant is het misschien wel een teken aan de wand dat je (rustig) je eetpatroon wat kunt verhogen. Voor sommigen (lees: voor mij) klinkt het bijna als een luxeprobleempje
Maar ik begrijp dat het lastig voor je is!
Wat ben je zelf van plan? Vind je het vervelend om je eetpatroon aan te passen?
Succes!
Hallo Allemaal,
Vandaag een rot dag. Stond vanmorgen op de weegschaal en schrok wat ik afgevallen ben. Ik eet heel gezond en genoeg, dacht ik, maar blijkbaar verbrand ik toch meer. Met mijn werk ren ik ook van de ene naar de andere klant. Hoe vaak ik te horen heb gekregen'gaat het wel goed?, Wat zie je er slecht uit, Gaat het wel goed met je huwelijk!!!
Word er behoorlijk geirriteerd van......
Morgen gaat het vast weer beter.
Fijne avond allemaal
Wat naar voor je! Aan de andere kant is het misschien wel een teken aan de wand dat je (rustig) je eetpatroon wat kunt verhogen. Voor sommigen (lees: voor mij) klinkt het bijna als een luxeprobleempje
Maar ik begrijp dat het lastig voor je is! Wat ben je zelf van plan? Vind je het vervelend om je eetpatroon aan te passen?
Succes!
dinsdag 15 februari 2011 om 21:19
quote:indigoblue schreef op 14 februari 2011 @ 23:35:
Soof!!!! ik heb zo vaak aan je gedacht!!!!!
Ik kom gauw weer met je bijkletsen
Hoe is het met je? Laatste keer ging het niet zo, hopelijk nu weer beter?
Tot snel!
Lief Indigo, thx
Ik weet niet zo goed hoe het gaat? Ik heb wel een terugval gehad, daarom ben ik ook afwezig geweest, dit topic triggerde me teveel denk ik.
Het goede nieuws is dat ik steviger sta, rustiger. Maar ook letterlijk; gegroeid in gewicht, waardoor ik beter aanwezig kan zijn.
Ik loop nog steeds tegen dezelfde dingen aan als een paar maanden geleden, tja, what's new..maar ik probeer toch ook te bouwen.
Leven, he?
En jij, vertel eens? Ik heb je schrijven gemist
Soof!!!! ik heb zo vaak aan je gedacht!!!!!
Ik kom gauw weer met je bijkletsen
Hoe is het met je? Laatste keer ging het niet zo, hopelijk nu weer beter?
Tot snel!
Lief Indigo, thx
Ik weet niet zo goed hoe het gaat? Ik heb wel een terugval gehad, daarom ben ik ook afwezig geweest, dit topic triggerde me teveel denk ik.
Het goede nieuws is dat ik steviger sta, rustiger. Maar ook letterlijk; gegroeid in gewicht, waardoor ik beter aanwezig kan zijn.
Ik loop nog steeds tegen dezelfde dingen aan als een paar maanden geleden, tja, what's new..maar ik probeer toch ook te bouwen.
Leven, he?
En jij, vertel eens? Ik heb je schrijven gemist
woensdag 16 februari 2011 om 08:00
Goedemorgen allemaal,
Veerrr, Hoe gaat het met je, is je vermoeidheid al wat minder?
Het klopt dat ik het heel eng vind om mijn eten te verhogen.
Gisteren was ik bij een klant en die had speciaal voor mij!!, een bitterkoekjes cake gebakken. Je snapt het al, ik heb een stuk gegeten. Dat gevoel wat ik na die tijd heb is vreselijk. Ben in mijn gedachten kilo's zwaarder geworden. Slaap daardoor dan slecht en heb het gevoel dat ik weer van voor af aan moet beginnen.
Heel stom en tegenstrijdig. Aan de ene kant schrik ik wat er af is , maar dat weegt niet op dat ik angstiger ben om na een plak cake 3 kg aan te komen. (in mijn gedachten).
Als ik dit mail weet ik ook dat ik steeds verder afdrijf, heel frustrerend.Gelukkig spuug ik niets uit.
In Maart gaan wij met de kinderen voor ons huwelijk, naar Egypte( als het doorgaat). Nu is dit all incl! Dit hebben wij verleden jaar al geboekt en toen was mijn es nog niet zo extreem aan de orde.
Dus ja, mijn gedachten hoe ik dat allemaal op moet lossen zonder dat het teveel opvalt, is heftig.
Sorry voor mijn lange mail.
Fijne dag allemaal
Veerrr, Hoe gaat het met je, is je vermoeidheid al wat minder?
Het klopt dat ik het heel eng vind om mijn eten te verhogen.
Gisteren was ik bij een klant en die had speciaal voor mij!!, een bitterkoekjes cake gebakken. Je snapt het al, ik heb een stuk gegeten. Dat gevoel wat ik na die tijd heb is vreselijk. Ben in mijn gedachten kilo's zwaarder geworden. Slaap daardoor dan slecht en heb het gevoel dat ik weer van voor af aan moet beginnen.
Heel stom en tegenstrijdig. Aan de ene kant schrik ik wat er af is , maar dat weegt niet op dat ik angstiger ben om na een plak cake 3 kg aan te komen. (in mijn gedachten).
Als ik dit mail weet ik ook dat ik steeds verder afdrijf, heel frustrerend.Gelukkig spuug ik niets uit.
In Maart gaan wij met de kinderen voor ons huwelijk, naar Egypte( als het doorgaat). Nu is dit all incl! Dit hebben wij verleden jaar al geboekt en toen was mijn es nog niet zo extreem aan de orde.
Dus ja, mijn gedachten hoe ik dat allemaal op moet lossen zonder dat het teveel opvalt, is heftig.
Sorry voor mijn lange mail.
Fijne dag allemaal
woensdag 16 februari 2011 om 08:59
Goedemorgen,
Tsj, je mag hier best lang schrijven, doen we bijna allemaal. De goeie dagen, de slechte dagen, hier is ruimte voor alles. Herkenbaar wat je schrijft over je voor je gevoel zoveel zwaarder voelen. Ik vind het nog een beetje lastig om je tips te geven waar je wat aan hebt, omdat ik je nog niet zo goed "ken" en daardoor ook niet weet waar je aan toe bent. Zijn er mensen in je omgeving (man/broers/zussen/vrienden/ouders) met wie je hierover praat?
Als mensen vragen of het wel goed met je gaat is dat denk ik wel een teken. Wat zou jij nu willen? Wil je het liefst meer afvallen? Gelijk blijven? Aankomen? Meer eten? Minder eten? Weet je ook welke gedachten of gevoelens dit motiveren? En als je kijkt naar de ideale situatie, hoe zou die eruit zien? Je hoeft overigens nergens antwoord op te geven als je dat niet wil
Soof, goed om te lezen dat het beter gaat. De dingen waar jij (wij) tegenaan loopt zijn ook niet zo 1-2-3 op te lossen of weg te nemen. Moeilijk hè? Herkenbaar. Maar wel heel fijn dat je weer rustiger bent en ook wat aangekomen. Na een dip of terugval moet je dit toch eerst bereiken voordat je kan kijken naar verder bouwen en vooruitgang.
Ik ben nu op dat punt, weer terugkomen op het niveau waar ik was. Ik ben ver gezakt emotioneel gezien dus het is moeilijk. Ik weet niet de precieze aanleiding, misschien drukte en onrust hier en dat ik het niet gelijk goed terugpakte. Eten werd weer heel rommelig waardoor ik me 100kg ging voelen en dan zakt mijn eigenwaarde naar ver onder nul. Als dat eenmaal loopt...tsja, dan is het meestal een sneeuwbal effect naar beneden. Zo ook nu. Ben langzaam aan het terugpakken, kan alleen maar hopen dat ik er de grip op hou en weer terugkom op mijn oude niveau - dat was zo fijn!! Motiveert wel om te weten hoe dat was en dat het kan.
Kom jij weer schrijven of is het te veel? Stuur gerust eens een mailtje als je wat kwijt wil! vivaindigoblue@live.com
Hoe is het verder met iedereen?
Laatste 2 dagen zijn hier wel te doen geweest, gaat nog lang niet goed, maar het lukt me deze 2 dagen in ieder geval om stabiel te blijven. Als ik dit aan kan houden zal het beter gaan. Maar ik merk aan alles hoe kwetsbaar ik ben, moet alles heel rustig aanpakken en niet teveel. Ik kap ook heel bewust het denken af, dan glij ik alleen maar weer af. Pff....en ik voel me schuldig dat ik zo weinig doe, zo weinig productief ben. Want eigenlijk vind ik dat ik gewoon een schop onder mijn kont moet krijgen, dat ik lui ben en niks doe. Ik ben jong, ik kan heel veel, maar ik doe zo weinig. En er zijn zo ontzettend veel mensen die het slecht hebben, nare dingen meemaken, de mogelijkheden niet hebben die ik heb...ik heb dat allemaal wel, maar presteer het om me zo te gedragen. Me rot te voelen terwijl daar eigenlijk geen reden toe is...
Maar goed, kan daar maar beter niet bij stilstaan.
Fijne dag allemaal. Excuses voor de negativiteit, hopelijk gauw weer positiever
Tsj, je mag hier best lang schrijven, doen we bijna allemaal. De goeie dagen, de slechte dagen, hier is ruimte voor alles. Herkenbaar wat je schrijft over je voor je gevoel zoveel zwaarder voelen. Ik vind het nog een beetje lastig om je tips te geven waar je wat aan hebt, omdat ik je nog niet zo goed "ken" en daardoor ook niet weet waar je aan toe bent. Zijn er mensen in je omgeving (man/broers/zussen/vrienden/ouders) met wie je hierover praat?
Als mensen vragen of het wel goed met je gaat is dat denk ik wel een teken. Wat zou jij nu willen? Wil je het liefst meer afvallen? Gelijk blijven? Aankomen? Meer eten? Minder eten? Weet je ook welke gedachten of gevoelens dit motiveren? En als je kijkt naar de ideale situatie, hoe zou die eruit zien? Je hoeft overigens nergens antwoord op te geven als je dat niet wil
Soof, goed om te lezen dat het beter gaat. De dingen waar jij (wij) tegenaan loopt zijn ook niet zo 1-2-3 op te lossen of weg te nemen. Moeilijk hè? Herkenbaar. Maar wel heel fijn dat je weer rustiger bent en ook wat aangekomen. Na een dip of terugval moet je dit toch eerst bereiken voordat je kan kijken naar verder bouwen en vooruitgang.
Ik ben nu op dat punt, weer terugkomen op het niveau waar ik was. Ik ben ver gezakt emotioneel gezien dus het is moeilijk. Ik weet niet de precieze aanleiding, misschien drukte en onrust hier en dat ik het niet gelijk goed terugpakte. Eten werd weer heel rommelig waardoor ik me 100kg ging voelen en dan zakt mijn eigenwaarde naar ver onder nul. Als dat eenmaal loopt...tsja, dan is het meestal een sneeuwbal effect naar beneden. Zo ook nu. Ben langzaam aan het terugpakken, kan alleen maar hopen dat ik er de grip op hou en weer terugkom op mijn oude niveau - dat was zo fijn!! Motiveert wel om te weten hoe dat was en dat het kan.
Kom jij weer schrijven of is het te veel? Stuur gerust eens een mailtje als je wat kwijt wil! vivaindigoblue@live.com
Hoe is het verder met iedereen?
Laatste 2 dagen zijn hier wel te doen geweest, gaat nog lang niet goed, maar het lukt me deze 2 dagen in ieder geval om stabiel te blijven. Als ik dit aan kan houden zal het beter gaan. Maar ik merk aan alles hoe kwetsbaar ik ben, moet alles heel rustig aanpakken en niet teveel. Ik kap ook heel bewust het denken af, dan glij ik alleen maar weer af. Pff....en ik voel me schuldig dat ik zo weinig doe, zo weinig productief ben. Want eigenlijk vind ik dat ik gewoon een schop onder mijn kont moet krijgen, dat ik lui ben en niks doe. Ik ben jong, ik kan heel veel, maar ik doe zo weinig. En er zijn zo ontzettend veel mensen die het slecht hebben, nare dingen meemaken, de mogelijkheden niet hebben die ik heb...ik heb dat allemaal wel, maar presteer het om me zo te gedragen. Me rot te voelen terwijl daar eigenlijk geen reden toe is...
Maar goed, kan daar maar beter niet bij stilstaan.
Fijne dag allemaal. Excuses voor de negativiteit, hopelijk gauw weer positiever
woensdag 16 februari 2011 om 09:25
quote:tsj schreef op 16 februari 2011 @ 08:00:
Heel stom en tegenstrijdig. Aan de ene kant schrik ik wat er af is , maar dat weegt niet op dat ik angstiger ben om na een plak cake 3 kg aan te komen. (in mijn gedachten).
Welcome to my life...
Dit is zó ontzettend herkenbaar!
Ik zie in de spiegel dat ik te dun ben, en vind het niet mooi.
Ik voel me lichamelijk slecht door mijn te lage gewicht, en wil dit veranderen.
Ik wil heel graag dingen doen die ik nu nog niet kan, maar die ik wel kan als ik wat aankom.
Maar als ik moet eten, blokkeer ik.
Niet de basisdingen, maar juist de dingen waar wat meer inzit. De dingen die dus mijn medicijn zijn, en waar ik me zoveel beter door zou kunnen gaan voelen.
Het is en blijft niet te snappen, hoe zoiets werkt in je hoofd.
Erg vermoeiend, en vaak gigantisch frustrerend.
Heel stom en tegenstrijdig. Aan de ene kant schrik ik wat er af is , maar dat weegt niet op dat ik angstiger ben om na een plak cake 3 kg aan te komen. (in mijn gedachten).
Welcome to my life...
Dit is zó ontzettend herkenbaar!
Ik zie in de spiegel dat ik te dun ben, en vind het niet mooi.
Ik voel me lichamelijk slecht door mijn te lage gewicht, en wil dit veranderen.
Ik wil heel graag dingen doen die ik nu nog niet kan, maar die ik wel kan als ik wat aankom.
Maar als ik moet eten, blokkeer ik.
Niet de basisdingen, maar juist de dingen waar wat meer inzit. De dingen die dus mijn medicijn zijn, en waar ik me zoveel beter door zou kunnen gaan voelen.
Het is en blijft niet te snappen, hoe zoiets werkt in je hoofd.
Erg vermoeiend, en vaak gigantisch frustrerend.
woensdag 16 februari 2011 om 11:27
quote:indigoblue schreef op 16 februari 2011 @ 08:59:
Laatste 2 dagen zijn hier wel te doen geweest, gaat nog lang niet goed, maar het lukt me deze 2 dagen in ieder geval om stabiel te blijven. Als ik dit aan kan houden zal het beter gaan. Maar ik merk aan alles hoe kwetsbaar ik ben, moet alles heel rustig aanpakken en niet teveel. Ik kap ook heel bewust het denken af, dan glij ik alleen maar weer af.
Pff....en ik voel me schuldig dat ik zo weinig doe, zo weinig productief ben.
Schuldgevoel geeft nog meer zelfkritiek. Zelfkritiek maakt dat je negatief blijft denken en niet uit die cirkel komt.
Je voelt dat je het nu nodig hebt om alles op een heel rustig tempo te doen. Waarom zou je je daar schuldig over voelen? Zit je er iemand mee in de weg? Heeft een buitenstaander er last van?
Hoogstwaarschijnlijk zijn je antwoorden hier op 'nee'. Wat dus betekend dat je alleen jezelf in de weg zit. Onnodig. En zonde van de energie die je nu veel beter kunt gebruiken.
Want eigenlijk vind ik dat ik gewoon een schop onder mijn kont moet krijgen, dat ik lui ben en niks doe. Ik ben jong, ik kan heel veel, maar ik doe zo weinig. En er zijn zo ontzettend veel mensen die het slecht hebben, nare dingen meemaken, de mogelijkheden niet hebben die ik heb...
Het is alsof je hier schrijft wat ik een een paar weken geleden bij therapie besproken heb. Wat ik daarvan geleerd heb:
Je maakt het véél te groot. Je haalt 'iedereen' er bij ('ontzettend veel mensen') je haalt grote levensvragen er bij ('ik ben jong, kan heel veel' -> wat brengt de toekomst).
Daarmee leg je jezelf een veel te grote druk op. 'Ik moet nu weer gewoon doen, want, ...' Waarom kan je niet denken: ik wil er graag weer bovenop komen, omdat het voor mij goed is, omdat ik me dan beter voel.
Wat zou er gebeuren als je denkt: wat een rot weken. (<-- punt).
Niet van alles er bij halen, het zijn rot weken/ dagen, klaar.
Die gedachtes over andere mensen en 'ik ben jong, waarom doe ik niet' heb je waarschijnlijk niet als het goed gaat. Waarom jezelf er dan juist nu je kwetsbaarder bent er mee opzadelen? Ook weer: onnodig. En zonde van je energie.
ik heb dat allemaal wel, maar presteer het om me zo te gedragen. Me rot te voelen terwijl daar eigenlijk geen reden toe is...
Geen reden? Het is niet niks waar je steeds doorheen gaat en waar je jezelf er weer probeert uit te trekken. Dat maakt je moe, verdrietig. Logisch dat je je daar rot over kan voelen. Maar dat 'rot voelen' moet niet uitlopen in zelfkritiek en schuldgevoel.
Zou je mij, als ik zo'n slechte periode had, er op wijzen dat ik me eigenlijk heel schuldig zou moeten voelen? Dat ik eigenlijk niets waard ben, niet zo stom moet doen, snel weer door moet gaan? Uit ervaring van wat ik van je lees doe je dat juist niet. Waarom doe je het wel tegenover jezelf?
Maar goed, kan daar maar beter niet bij stilstaan.
Fijne dag allemaal. Excuses voor de negativiteit, hopelijk gauw weer positiever
Laatste 2 dagen zijn hier wel te doen geweest, gaat nog lang niet goed, maar het lukt me deze 2 dagen in ieder geval om stabiel te blijven. Als ik dit aan kan houden zal het beter gaan. Maar ik merk aan alles hoe kwetsbaar ik ben, moet alles heel rustig aanpakken en niet teveel. Ik kap ook heel bewust het denken af, dan glij ik alleen maar weer af.
Pff....en ik voel me schuldig dat ik zo weinig doe, zo weinig productief ben.
Schuldgevoel geeft nog meer zelfkritiek. Zelfkritiek maakt dat je negatief blijft denken en niet uit die cirkel komt.
Je voelt dat je het nu nodig hebt om alles op een heel rustig tempo te doen. Waarom zou je je daar schuldig over voelen? Zit je er iemand mee in de weg? Heeft een buitenstaander er last van?
Hoogstwaarschijnlijk zijn je antwoorden hier op 'nee'. Wat dus betekend dat je alleen jezelf in de weg zit. Onnodig. En zonde van de energie die je nu veel beter kunt gebruiken.
Want eigenlijk vind ik dat ik gewoon een schop onder mijn kont moet krijgen, dat ik lui ben en niks doe. Ik ben jong, ik kan heel veel, maar ik doe zo weinig. En er zijn zo ontzettend veel mensen die het slecht hebben, nare dingen meemaken, de mogelijkheden niet hebben die ik heb...
Het is alsof je hier schrijft wat ik een een paar weken geleden bij therapie besproken heb. Wat ik daarvan geleerd heb:
Je maakt het véél te groot. Je haalt 'iedereen' er bij ('ontzettend veel mensen') je haalt grote levensvragen er bij ('ik ben jong, kan heel veel' -> wat brengt de toekomst).
Daarmee leg je jezelf een veel te grote druk op. 'Ik moet nu weer gewoon doen, want, ...' Waarom kan je niet denken: ik wil er graag weer bovenop komen, omdat het voor mij goed is, omdat ik me dan beter voel.
Wat zou er gebeuren als je denkt: wat een rot weken. (<-- punt).
Niet van alles er bij halen, het zijn rot weken/ dagen, klaar.
Die gedachtes over andere mensen en 'ik ben jong, waarom doe ik niet' heb je waarschijnlijk niet als het goed gaat. Waarom jezelf er dan juist nu je kwetsbaarder bent er mee opzadelen? Ook weer: onnodig. En zonde van je energie.
ik heb dat allemaal wel, maar presteer het om me zo te gedragen. Me rot te voelen terwijl daar eigenlijk geen reden toe is...
Geen reden? Het is niet niks waar je steeds doorheen gaat en waar je jezelf er weer probeert uit te trekken. Dat maakt je moe, verdrietig. Logisch dat je je daar rot over kan voelen. Maar dat 'rot voelen' moet niet uitlopen in zelfkritiek en schuldgevoel.
Zou je mij, als ik zo'n slechte periode had, er op wijzen dat ik me eigenlijk heel schuldig zou moeten voelen? Dat ik eigenlijk niets waard ben, niet zo stom moet doen, snel weer door moet gaan? Uit ervaring van wat ik van je lees doe je dat juist niet. Waarom doe je het wel tegenover jezelf?
Maar goed, kan daar maar beter niet bij stilstaan.
Fijne dag allemaal. Excuses voor de negativiteit, hopelijk gauw weer positiever
woensdag 16 februari 2011 om 11:35
Hier gaat het nog steeds goed! Het is af en toe wel een beetje puzzelen/ uitproberen en ondervinden wanneer ik over mijn grenzen heen ga. Vooral wat betreft rustmomenten pakken, gedachten kunnen verzetten, niet té veel willen sporten en op tijd eten. Maar ik wordt er steeds beter in
Fijne dag en sterkte/ succes meiden
Fijne dag en sterkte/ succes meiden
woensdag 16 februari 2011 om 16:58
Hallo Allemaal,
Klontje wat een prachtige reactie, je verwoord het heel goed.
Alles klopt wat je zegt. Het rare is dat gevoel en verstand in z'n periode heel ver te zoeken zijn.
Maar z'n reactie zet je wel aan het denken
Fijn dat het beter met je gaat, probeer het vast te houden.
Ken je wel niet goed, maar ik ben trots op je!
Lotte 35,
Vind het heel vervelend dat jij hetzelfde ervaart, maar ben ook blij dat het herkenbaar is. Dit heb ik nooit besproken met iemand omdat ik mij er voor schaam.
Hoop dat er toch ergens dat knopje is, en dat je gewoon kunt geniet van het eten. Niet alleen gezond, want begin aardig op een konijn te lijken
Indigobleu,
Allereerst een
Wat een gedachten kunnen er toch in het hoofd omgaan, heel vermoeiend.
Wat Klontje ook zegt, door die gedachten gaan we steeds verder naar beneden.
Zelf ben ik van een eeneiige tweeling. Mijn zusje woont in Amerika.
Wij zijn vroeger altijd met elkaar vergeleken. Wie is er "mooier", dunner, slimmer enz
Dat heeft z'n inpact op ons gehad, dat zij precies hetzelfde heeft.
Nu geeft ons dat wel steun om erover te praten, maar onbewust weten wij dat wij niet aan elkaar toe willen geven hoe diep het nog zit.
Ik heb een poosje geen contact gehad en toen was ik "vrij".
Tuurlijk ben ik blij dat ze weer in mijn leven is.. Maar al woont ze zover weg, het gevoel van vroeger is weer terug.Echt ik wil haar voor geen goud missen. Nu wij weer samen zijn ben ik weer compleet, alleen het eten nog!
Fijne avond allemaal
Klontje wat een prachtige reactie, je verwoord het heel goed.
Alles klopt wat je zegt. Het rare is dat gevoel en verstand in z'n periode heel ver te zoeken zijn.
Maar z'n reactie zet je wel aan het denken
Fijn dat het beter met je gaat, probeer het vast te houden.
Ken je wel niet goed, maar ik ben trots op je!
Lotte 35,
Vind het heel vervelend dat jij hetzelfde ervaart, maar ben ook blij dat het herkenbaar is. Dit heb ik nooit besproken met iemand omdat ik mij er voor schaam.
Hoop dat er toch ergens dat knopje is, en dat je gewoon kunt geniet van het eten. Niet alleen gezond, want begin aardig op een konijn te lijken
Indigobleu,
Allereerst een
Wat een gedachten kunnen er toch in het hoofd omgaan, heel vermoeiend.
Wat Klontje ook zegt, door die gedachten gaan we steeds verder naar beneden.
Zelf ben ik van een eeneiige tweeling. Mijn zusje woont in Amerika.
Wij zijn vroeger altijd met elkaar vergeleken. Wie is er "mooier", dunner, slimmer enz
Dat heeft z'n inpact op ons gehad, dat zij precies hetzelfde heeft.
Nu geeft ons dat wel steun om erover te praten, maar onbewust weten wij dat wij niet aan elkaar toe willen geven hoe diep het nog zit.
Ik heb een poosje geen contact gehad en toen was ik "vrij".
Tuurlijk ben ik blij dat ze weer in mijn leven is.. Maar al woont ze zover weg, het gevoel van vroeger is weer terug.Echt ik wil haar voor geen goud missen. Nu wij weer samen zijn ben ik weer compleet, alleen het eten nog!
Fijne avond allemaal
woensdag 16 februari 2011 om 17:57
Klontje, bedankt voor je supergoede woorden Natuurlijk heb je helemaal gelijk. Dat weet ik wel (althans, logisch gezien weet ik het wel, gevoelsmatig probeer ik het nog te ontkennen). Ik weet ook dat ik precies hetzelfde zou schrijven als jij in mijn positie zou staan.
Wat je schrijft over het "groot" maken herken ik ook. Het klopt enigszins dat ik niet zo denk als het goed gaat (vergelijken met anderen). Dan ben ik wel eens verdrietig om wat ik heb gemist en wat ik ben kwijt geraakt door al die jaren es, maar dat verdriet mag er zijn en ik geef mezelf ook de ruimte ervoor. Daar ben ik afgelopen zomer veel mee bezig geweest, nu heb ik het aardig kunnen afsluiten. Maar nu is het meer in de zin van dat ik me schuldig voel dat ik me slecht voel, omdat ik vind dat daar geen reden toe is. En dat er heel veel mensen zijn die wél een "geldige" reden hebben, maar die storten niet zo in of worden niet "zo lui" als ik.
Die zelfkritiek houdt me inderdaad in het negatieve cirkeltje, daarom probeer ik de laatste dagen ook het denken af te kappen. Ik merk wel dat ik ook niks positiefs over mezelf "mag" denken, dat kap ik ook meteen af (maar dan onbewust, dat denken-denken-denken kap ik heel bewust af, want anders zuig ik mezelf alleen maar naar beneden, of komen er allemaal dingen op me af die ik niet overzie)
Ik zit inderdaad alleen mezelf in de weg inderdaad, dat zie ik ook wel in. Alhoewel, ik doe mezelf ontzettend tekort hiermee, maar ook wel mijn vriend. Hij heeft het ook niet makkelijk gehad de laatste tijd met mij. Niet dat dat een reden is om me schuldig te voelen, dat weet ik ook wel, maar juist wel om te zorgen dat het beter gaat zodat het voor hem ook weer leuker wordt (en voor mij natuurlijk)
Heel erg bedankt voor je steun, echt van onschatbare waarde Fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat, het puzzelen zal steeds minder worden en soms word je op de proef gesteld door een drukke periode, of een tegenslag, maar dat geeft helemaal niet. Supergoed hoe je het nu allemaal aanpakt
Tsj, jij ook bedankt voor je steun! Volgens mij heb jij toch een vrij heftig leven gehad tot nu toe. Van alles wat meespeelt in het ontwikkelen van je eigen ik, je eigenwaarde. Jammer dat jij en je zus steeds vergeleken werden. Jij ook een fijne avond!
Het is hier weer een "goede" dag geweest, dus dat is fijn. Als ik dit nou een paar weken vol kan houden, dan kom ik weer op de goede weg. Ik schrijf trouwens elke dag wel kort in een boekje wat ik heb gegeten en hoe ik me voelde die dag en dan ook nog een positief punt van de dag, maar dat mag niet over eten gaan (ook al is eten iets wat beter gaat, ik wil proberen de andere positieve dingen te benadrukken, het draait al veel te veel om eten!)
Wat je schrijft over het "groot" maken herken ik ook. Het klopt enigszins dat ik niet zo denk als het goed gaat (vergelijken met anderen). Dan ben ik wel eens verdrietig om wat ik heb gemist en wat ik ben kwijt geraakt door al die jaren es, maar dat verdriet mag er zijn en ik geef mezelf ook de ruimte ervoor. Daar ben ik afgelopen zomer veel mee bezig geweest, nu heb ik het aardig kunnen afsluiten. Maar nu is het meer in de zin van dat ik me schuldig voel dat ik me slecht voel, omdat ik vind dat daar geen reden toe is. En dat er heel veel mensen zijn die wél een "geldige" reden hebben, maar die storten niet zo in of worden niet "zo lui" als ik.
Die zelfkritiek houdt me inderdaad in het negatieve cirkeltje, daarom probeer ik de laatste dagen ook het denken af te kappen. Ik merk wel dat ik ook niks positiefs over mezelf "mag" denken, dat kap ik ook meteen af (maar dan onbewust, dat denken-denken-denken kap ik heel bewust af, want anders zuig ik mezelf alleen maar naar beneden, of komen er allemaal dingen op me af die ik niet overzie)
Ik zit inderdaad alleen mezelf in de weg inderdaad, dat zie ik ook wel in. Alhoewel, ik doe mezelf ontzettend tekort hiermee, maar ook wel mijn vriend. Hij heeft het ook niet makkelijk gehad de laatste tijd met mij. Niet dat dat een reden is om me schuldig te voelen, dat weet ik ook wel, maar juist wel om te zorgen dat het beter gaat zodat het voor hem ook weer leuker wordt (en voor mij natuurlijk)
Heel erg bedankt voor je steun, echt van onschatbare waarde Fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat, het puzzelen zal steeds minder worden en soms word je op de proef gesteld door een drukke periode, of een tegenslag, maar dat geeft helemaal niet. Supergoed hoe je het nu allemaal aanpakt
Tsj, jij ook bedankt voor je steun! Volgens mij heb jij toch een vrij heftig leven gehad tot nu toe. Van alles wat meespeelt in het ontwikkelen van je eigen ik, je eigenwaarde. Jammer dat jij en je zus steeds vergeleken werden. Jij ook een fijne avond!
Het is hier weer een "goede" dag geweest, dus dat is fijn. Als ik dit nou een paar weken vol kan houden, dan kom ik weer op de goede weg. Ik schrijf trouwens elke dag wel kort in een boekje wat ik heb gegeten en hoe ik me voelde die dag en dan ook nog een positief punt van de dag, maar dat mag niet over eten gaan (ook al is eten iets wat beter gaat, ik wil proberen de andere positieve dingen te benadrukken, het draait al veel te veel om eten!)
woensdag 16 februari 2011 om 18:23
Bah, het ging zo geweldig lekker de hele tijd, lekker een beetje afgevallen. Nu heb ik een hele week volop gezondigd. Moet echt weer even motivatie vinden om het weer op te pakken.
Vanavond nog etentje met mijn ganggenoten, maar vanaf morgen weer NORMAAL! Vrijdag naar de dietiste, ben er bang voor. Heb ook weer eetbuien gehad en gespuugd. Jammer
Vanavond nog etentje met mijn ganggenoten, maar vanaf morgen weer NORMAAL! Vrijdag naar de dietiste, ben er bang voor. Heb ook weer eetbuien gehad en gespuugd. Jammer
