Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
donderdag 7 oktober 2010 om 09:39
Hoe gaat het vandaag chocolate? En ben je gisteravond de dag nog redelijk doorgekomen?
Wel fijn dat je een patroon herkend, 's ochtends rot en 's middags wat beter.
Eenmanspraktijken zijn in mijn ogen ook veel geschikter, precies zoals jij het omschrijft; je bent bij de ggz een nummer en bij een eenmanspraktijk absoluut niet. Tenminste dat is mijn ervaring.
Ik loop ook bij een particulier. Dat wordt dus idd maar 8 keer vergoed. Lang leven het spaarloon wat vrij is gekomen! Is er bij jou geen optie om toch naar een eenmans te gaan?
En hoe is het trouwens met je vriend?
De reis, gister, met openbaar vervoer ging perfect. De bus stopte alleen een stuk verder dan gedacht. Ik moest nog zo'n 10 minuten lopen. En juist bij lopen word ik altijd zo licht in mijn hoofd, ga ik zo zweven. Op de heenweg had ik dat bij het laatste stukje. Er ging een flits van paniek door mij heen maar door even mijn veter strakker te gaan doen (afleiding en een andere houding) was het over.
Nu moet ik vd psych gaan uitzoeken waar dat gevoel nou vandaan komt (echt geeeeen idee, tips zijn welkom ).
Ik heb, op bovenstaande na, geen centje last gehad. Ik had zelfs nog energie om op de terugweg "ruzie" te gaan maken met de buschauffeur .
Ik hoop wat van je te horen chocolate!
Wel fijn dat je een patroon herkend, 's ochtends rot en 's middags wat beter.
Eenmanspraktijken zijn in mijn ogen ook veel geschikter, precies zoals jij het omschrijft; je bent bij de ggz een nummer en bij een eenmanspraktijk absoluut niet. Tenminste dat is mijn ervaring.
Ik loop ook bij een particulier. Dat wordt dus idd maar 8 keer vergoed. Lang leven het spaarloon wat vrij is gekomen! Is er bij jou geen optie om toch naar een eenmans te gaan?
En hoe is het trouwens met je vriend?
De reis, gister, met openbaar vervoer ging perfect. De bus stopte alleen een stuk verder dan gedacht. Ik moest nog zo'n 10 minuten lopen. En juist bij lopen word ik altijd zo licht in mijn hoofd, ga ik zo zweven. Op de heenweg had ik dat bij het laatste stukje. Er ging een flits van paniek door mij heen maar door even mijn veter strakker te gaan doen (afleiding en een andere houding) was het over.
Nu moet ik vd psych gaan uitzoeken waar dat gevoel nou vandaan komt (echt geeeeen idee, tips zijn welkom ).
Ik heb, op bovenstaande na, geen centje last gehad. Ik had zelfs nog energie om op de terugweg "ruzie" te gaan maken met de buschauffeur .
Ik hoop wat van je te horen chocolate!
donderdag 7 oktober 2010 om 15:49
Ik ben de dag nog redelijk doorgekomen gister. 's Avonds nog een stukje gelopen met mijn vader, was heel eng en ik viel voor mijn gevoel wel 10x bijna flauw. Maar ik was daarna ook wel weer trots dat ik het had gedaan.
Vanmorgen met mijn ouders bij de psycholoog geweest. Goed gesprek gehad, maar nu ben ik echt kapot! Ik baal daarvan, want ik wil nog wel dingen doen maar heb er gewoon geen energie voor! En ik voel me al de hele dag zo dromerig, alsof ik het allemaal niet echt beleef (heb ik vrij vaak trouwens, maar nu de hele dag al) het zal allemaal wel door die AD komen, maar fijn is het niet! Ben ook nog steeds zo enorm draaierig. En vanmorgen was ik niet zo onrustig trouwens, ook geen negatieve gedachtes gehad. Nu wel weer helaas, het lijkt allemaal weer even zo uitzichtloos. De psycholoog zit in de stad waar ik tot 2 weken geleden woonde, en ik vond het toch wel erg moeilijk daar naar toe te gaan. Mijn vriend woont daar nog en is jarig vandaag, maar hij zat in een vergadering dus heb hem niet eens even kunnen zien! Zulke dingen deprimeren me nog meer. En dan ook nog dat nieuws van Antonie Kamerling. Op de een of andere manier grijpt dat me enorm aan. Hij was depressief en pleegde zelfmoord. Ik ben bang dat ik dat ook doe in paniek. Ook al wil ik het niet hoor! Maar de angst voor de angst je weet wel...Ik heb gewoon even een ik-voel-me-nutteloos momentje, echt vervelend!
Salle, wat fijn dat het zo goed ging! Echt super! Volgende keer dus weer met het ov?
Met mijn vriend gaat het trouwens verder wel goed. Ik heb er meer moeite mee dan hem. Hij is er niet zo mee bezig doordat hij er niet bovenop zit. Hij mist me wel erg hoor! Maar we hebben beiden geaccepteerd dat het even zo is nu.
Ik ga ook liever naar een eenmanspraktijk, maar het probleem is dus de vergoeding. Ik heb de 8 afspraken al opgemaakt, dus zou het dan uit eigen portemonnee moeten betalen, en daar zit niet zo heel veel in nu...
Vanmorgen met mijn ouders bij de psycholoog geweest. Goed gesprek gehad, maar nu ben ik echt kapot! Ik baal daarvan, want ik wil nog wel dingen doen maar heb er gewoon geen energie voor! En ik voel me al de hele dag zo dromerig, alsof ik het allemaal niet echt beleef (heb ik vrij vaak trouwens, maar nu de hele dag al) het zal allemaal wel door die AD komen, maar fijn is het niet! Ben ook nog steeds zo enorm draaierig. En vanmorgen was ik niet zo onrustig trouwens, ook geen negatieve gedachtes gehad. Nu wel weer helaas, het lijkt allemaal weer even zo uitzichtloos. De psycholoog zit in de stad waar ik tot 2 weken geleden woonde, en ik vond het toch wel erg moeilijk daar naar toe te gaan. Mijn vriend woont daar nog en is jarig vandaag, maar hij zat in een vergadering dus heb hem niet eens even kunnen zien! Zulke dingen deprimeren me nog meer. En dan ook nog dat nieuws van Antonie Kamerling. Op de een of andere manier grijpt dat me enorm aan. Hij was depressief en pleegde zelfmoord. Ik ben bang dat ik dat ook doe in paniek. Ook al wil ik het niet hoor! Maar de angst voor de angst je weet wel...Ik heb gewoon even een ik-voel-me-nutteloos momentje, echt vervelend!
Salle, wat fijn dat het zo goed ging! Echt super! Volgende keer dus weer met het ov?
Met mijn vriend gaat het trouwens verder wel goed. Ik heb er meer moeite mee dan hem. Hij is er niet zo mee bezig doordat hij er niet bovenop zit. Hij mist me wel erg hoor! Maar we hebben beiden geaccepteerd dat het even zo is nu.
Ik ga ook liever naar een eenmanspraktijk, maar het probleem is dus de vergoeding. Ik heb de 8 afspraken al opgemaakt, dus zou het dan uit eigen portemonnee moeten betalen, en daar zit niet zo heel veel in nu...
donderdag 7 oktober 2010 om 16:05
Nou is toch een positief bericht chocolate, dat de enge gedachten er vandaag niet zijn. Hoop dat je dat lichtpuntje ziet.
En dat nieuws van Antonie Kamerling ja, bah, bij mij komt het ook hard binnen. Ik schrok er zo van.
Ik ben de hele dag al zenuwachtig, vanavond een etentje met zo'n 6 man in een druk restaurant. Ik ben zo bang dat het me aanvliegt daar. Zo'n rot geveol in mijn buik de hele dag, zweethanden en ook nog ongesteld geworden, bah.
Van mijn psych moet ik het gaan analyseren. Waar ben ik bang voor (om niet goed te worden/onwel te worden om tegen de groep te moeten zeggen; het gaat niet, ik moet naar buiten/naar huis, om flauw te vallen).
Als dat gebeurt dan vind ik het zo vervelend dat alle ogen op mij gericht zijn, dat ik faal, dat ik niet net zo sterk ben als de anderen
Ik twijfel zo of ik een halve oxazepam zal nemen of niet. Aan de ene kant wil ik dat wel, aan de andere kant wil ik het op eigen kracht gaan doen.
Pff, hebben jullie wat concrete tips? Chocolate, hoe kom jij zulke avonden door?
En dat nieuws van Antonie Kamerling ja, bah, bij mij komt het ook hard binnen. Ik schrok er zo van.
Ik ben de hele dag al zenuwachtig, vanavond een etentje met zo'n 6 man in een druk restaurant. Ik ben zo bang dat het me aanvliegt daar. Zo'n rot geveol in mijn buik de hele dag, zweethanden en ook nog ongesteld geworden, bah.
Van mijn psych moet ik het gaan analyseren. Waar ben ik bang voor (om niet goed te worden/onwel te worden om tegen de groep te moeten zeggen; het gaat niet, ik moet naar buiten/naar huis, om flauw te vallen).
Als dat gebeurt dan vind ik het zo vervelend dat alle ogen op mij gericht zijn, dat ik faal, dat ik niet net zo sterk ben als de anderen
Ik twijfel zo of ik een halve oxazepam zal nemen of niet. Aan de ene kant wil ik dat wel, aan de andere kant wil ik het op eigen kracht gaan doen.
Pff, hebben jullie wat concrete tips? Chocolate, hoe kom jij zulke avonden door?
donderdag 7 oktober 2010 om 16:21
Tja, die echt enge gedachtes zijn er inderdaad niet vandaag, maar wel een beetje uitzichtloos gevoel...
Enneeeh tips...hmm...Ik probeer momenteel zulke dingen zoveel mogelijk te vermijden. Moet er niet aan denken nu in een restaurant te moeten zitten en dan ook nog eten! (ja da's logisch natuurlijk maar ik vind het al moeilijk ergens heen te gaan, laat staan ergens te eten)
Maar toen het nog wat beter ging, nam ik van te voren altijd iets rustgevends. Gebruikte toen Valdispert wat mij wel hielp. En ik had ook altijd Okugest bij me, hielp bij mij erg goed tegen misselijkheid en krampen. En verder probeer ik altijd te focussen op gesprekken, en zelf ook over dingen praten waar ik veel van af wist en wat ik ook leuk vind om over te praten. Ook ga ik altijd wat vaker naar de wc, dan kan ik even tot mezelf komen, even toespreken dat het eigenlijk allemaal wel meevalt en dan kan ik er weer even tegenaan.
En wat me momenteel veel helpt is de gedachte: Laat maar over je heen komen, laat die paniek maar komen. Want als ik zo denk, dan blijft de paniek gek genoeg uit.
Ik weet niet hoe snel die oxazepam werkt, maar je kunt ook eerst niets nemen en mocht het niet gaan, dat je er eentje neemt. Het idee dat je het bij je hebt en altijd kunt nemen mocht het niet gaan stelt vaak ook al gerust.
Veel succes meid, je kunt het! En geniet ervan!
Enneeeh tips...hmm...Ik probeer momenteel zulke dingen zoveel mogelijk te vermijden. Moet er niet aan denken nu in een restaurant te moeten zitten en dan ook nog eten! (ja da's logisch natuurlijk maar ik vind het al moeilijk ergens heen te gaan, laat staan ergens te eten)
Maar toen het nog wat beter ging, nam ik van te voren altijd iets rustgevends. Gebruikte toen Valdispert wat mij wel hielp. En ik had ook altijd Okugest bij me, hielp bij mij erg goed tegen misselijkheid en krampen. En verder probeer ik altijd te focussen op gesprekken, en zelf ook over dingen praten waar ik veel van af wist en wat ik ook leuk vind om over te praten. Ook ga ik altijd wat vaker naar de wc, dan kan ik even tot mezelf komen, even toespreken dat het eigenlijk allemaal wel meevalt en dan kan ik er weer even tegenaan.
En wat me momenteel veel helpt is de gedachte: Laat maar over je heen komen, laat die paniek maar komen. Want als ik zo denk, dan blijft de paniek gek genoeg uit.
Ik weet niet hoe snel die oxazepam werkt, maar je kunt ook eerst niets nemen en mocht het niet gaan, dat je er eentje neemt. Het idee dat je het bij je hebt en altijd kunt nemen mocht het niet gaan stelt vaak ook al gerust.
Veel succes meid, je kunt het! En geniet ervan!
donderdag 7 oktober 2010 om 19:33
Hey meis!
Wat bereft wachten op GGZ, misschien is dit iets voor je: www.hsk.nl Hier hoor ik ook steeds meer over. Een vriendin van me is daar in behandeling en ik hoor goede verhalen van haar. Wellicht een optie?
Wat bereft wachten op GGZ, misschien is dit iets voor je: www.hsk.nl Hier hoor ik ook steeds meer over. Een vriendin van me is daar in behandeling en ik hoor goede verhalen van haar. Wellicht een optie?
donderdag 7 oktober 2010 om 21:56
Miesemaus, bedankt voor de link! Ze zitten op best veel plaatsen in Nederland zie ik. Ik zal morgen even verder kijken, wellicht heb ik er wat aan!
Salle, hoe is het etentje gegaan?
Ik ben nu echt kapot. Beetje rottige avond gehad. Mijn vriend is jarig en ik baal enorm dat ik daar niet bij kan zijn. En ook van het feit dat ik hem de komende 2 weken zeker nog niet zie. Dan kan ik even niet begrijpen waarom ik deze angsten heb, ik wil ze dan in een keer aan de kant gooien en gewoon naar hem toe gaan. Maar dat lukt helaas nog niet. Heb vanmiddag wel een stukje alleen gefietst en net een rondje met mijn moeder gelopen. Alhoewel ik best draaierig was, heb ik rustig kunnen lopen en ben ik niet in paniek geraakt. Best goed dus! Nu lekker naar bed, heb enorme hoofdpijn
Salle, hoe is het etentje gegaan?
Ik ben nu echt kapot. Beetje rottige avond gehad. Mijn vriend is jarig en ik baal enorm dat ik daar niet bij kan zijn. En ook van het feit dat ik hem de komende 2 weken zeker nog niet zie. Dan kan ik even niet begrijpen waarom ik deze angsten heb, ik wil ze dan in een keer aan de kant gooien en gewoon naar hem toe gaan. Maar dat lukt helaas nog niet. Heb vanmiddag wel een stukje alleen gefietst en net een rondje met mijn moeder gelopen. Alhoewel ik best draaierig was, heb ik rustig kunnen lopen en ben ik niet in paniek geraakt. Best goed dus! Nu lekker naar bed, heb enorme hoofdpijn
vrijdag 8 oktober 2010 om 09:58
Chameleon, bedankt voor je lieve berichtje! Ik heb wel van mindfulness gehoord, maar nog niet echt naar gezocht. Ik wil sowieso cognitieve gedragstherapie, maar zal ook daar naar kijken. Of is het een soort van therapie waar je angsten leert overwinnen?(Sorry, nog niet gegoogled, doe ik zo;-)) Ik weet van mezelf dat ik af en toe echt een schop onder mijn kont nodig heb, dus ook een "strenge" therapeut, en niet iets "zweverigs". Ik zal zometeen eens even googlen!
Vanmiddag weer naar de psychosomatische therapeut. Ga zelf heen met de auto! Het is maar 5/10 minuten rijden en in die route mag je niet harder dan 50, maar ik ga het wel doen! Ik durf nu niet zo goed te rijden, niet alleen door dat ik steeds hyperventileer, maar ook omdat op het doosje van de AD staat dat het de rijvaardigheid kan beïnvloeden. Weet iemand hier iets van af?
Vanmiddag weer naar de psychosomatische therapeut. Ga zelf heen met de auto! Het is maar 5/10 minuten rijden en in die route mag je niet harder dan 50, maar ik ga het wel doen! Ik durf nu niet zo goed te rijden, niet alleen door dat ik steeds hyperventileer, maar ook omdat op het doosje van de AD staat dat het de rijvaardigheid kan beïnvloeden. Weet iemand hier iets van af?
vrijdag 8 oktober 2010 om 10:04
Goedemorgen!
Hoe is de nacht gegaan chocolate? Je schreef dat je gisteravond een rondje hebt gelopen, wel draaierig maar geen paniek. Voel je je dan ook zo blij?
Het etentje ging wonder boven wonder goed. Ik had niet het gevoel dat ik in een droom zat, maar er gewoon bij zat .
Wat wel opvalt, is dat als ik een verhaal vertel, ik verkeert ademhaal en dan draaierig word. Na het verhaal haal ik rustig adem en dan is het weg. Maar dat heb ik zo vaak. Ook gebruik ik volgens mij mijn stem verkeerd. Ik zit er nu aan te denken om naar een logopediste te gaan omdat ik dit zo vaak geconstateerd heb bij mezelf. Iemand daar wel eens van gehoord?
Geen paniek dus gisteravond, 2 keer laaide het heel even op maar dat was een kwestie van seconden.
Chocolate, jij schreef gister als tip dat je vaak naar het toilet ging, dat doe ik ook, even weg uit de situatie. Wel ben ik altijd bang dat als ik dan op sta, ik dan juist duizelig word.
Anyway, het ging goed en ik heb het leuk gehad, zonder het gevoel gehad te hebben te moeten overleven.
Wel heb ik dat ik graag de controle wil hebben en dan regel ik het zo naar mijn hand dat we bijvoorbeeld wel op tijd thuis zijn. Dan heb ik het idee dat de avond niet eindeloos duurt, mocht ik angst krijgen.
Mijn ouders pasten gister op en toen zei mijn vader dat ie vandaag vroeg op moest. Toen zei ik meteen tegen mijn man: " we moeten om 22 uur thuis zijn hoor, want mijn vader moet morgen vroeg op en was al erg moe". Dan stel ik mezelf veilig ofzo, dat we wel weg kunnen. Dat ik naar een tijd kan toeleven. Herkenbaar?
Geheel ontspannend is het dus nog niet haha. Maar ik ben wel ontzettend vrolijk als het goed gaat. Man zei op de terugweg; "ongesteld en nog vrolijk ook, is dit stilte voor de storm?"
Ik wens je een goede dag (iedereen die meeschrijft natuurlijk) en ben benieuwd hoe je je voelt.
Iemand schreef dat je een topperjte bent, en dat ben je! Ik vind het zo ontzettend dapper van je!
Hoe is de nacht gegaan chocolate? Je schreef dat je gisteravond een rondje hebt gelopen, wel draaierig maar geen paniek. Voel je je dan ook zo blij?
Het etentje ging wonder boven wonder goed. Ik had niet het gevoel dat ik in een droom zat, maar er gewoon bij zat .
Wat wel opvalt, is dat als ik een verhaal vertel, ik verkeert ademhaal en dan draaierig word. Na het verhaal haal ik rustig adem en dan is het weg. Maar dat heb ik zo vaak. Ook gebruik ik volgens mij mijn stem verkeerd. Ik zit er nu aan te denken om naar een logopediste te gaan omdat ik dit zo vaak geconstateerd heb bij mezelf. Iemand daar wel eens van gehoord?
Geen paniek dus gisteravond, 2 keer laaide het heel even op maar dat was een kwestie van seconden.
Chocolate, jij schreef gister als tip dat je vaak naar het toilet ging, dat doe ik ook, even weg uit de situatie. Wel ben ik altijd bang dat als ik dan op sta, ik dan juist duizelig word.
Anyway, het ging goed en ik heb het leuk gehad, zonder het gevoel gehad te hebben te moeten overleven.
Wel heb ik dat ik graag de controle wil hebben en dan regel ik het zo naar mijn hand dat we bijvoorbeeld wel op tijd thuis zijn. Dan heb ik het idee dat de avond niet eindeloos duurt, mocht ik angst krijgen.
Mijn ouders pasten gister op en toen zei mijn vader dat ie vandaag vroeg op moest. Toen zei ik meteen tegen mijn man: " we moeten om 22 uur thuis zijn hoor, want mijn vader moet morgen vroeg op en was al erg moe". Dan stel ik mezelf veilig ofzo, dat we wel weg kunnen. Dat ik naar een tijd kan toeleven. Herkenbaar?
Geheel ontspannend is het dus nog niet haha. Maar ik ben wel ontzettend vrolijk als het goed gaat. Man zei op de terugweg; "ongesteld en nog vrolijk ook, is dit stilte voor de storm?"
Ik wens je een goede dag (iedereen die meeschrijft natuurlijk) en ben benieuwd hoe je je voelt.
Iemand schreef dat je een topperjte bent, en dat ben je! Ik vind het zo ontzettend dapper van je!
vrijdag 8 oktober 2010 om 15:24
Hoi hoi Chocolate
Ik heb alleen pagina 1 gelezen want mijn oog viel op dit onderwerp en wilde eigelijk gelijk reageren.
Ik zelf heb ook last van een angststoornis zoals ze dit zo mooi noemen. Mijn eerste paniekaanval was 7 jaar geleden en sindsdien heb ik er nog steeds wel eens last van.
Sommige perioden vaker en intenser dan anders.
Kheb ook al vanalles geprobeerd.
Je zou kunnen zeggen dat ik (een lichte vorm) van Hypochondrie heb, deze conclusie heb ik zelf getrokken.
Nu heb ik toevalllig sinds een paar maanden weer last van paniekaanvallen.
Ik ben nu 30 en heb gerookt vanaf mijn 15e en nu onlangs gestopt.
Ik zie dit als een deelse remedie voor mijn paniek, want tja als je bang bent voor de dood, is roken natuurlijk funest.
Ik hoop dan ook de aanvallen zelf te kunnen verminderen door te beginnen om niet meer te roken en me zo “gezonder” te voelen.
Ok ik dwaal af.
Sinds het begin van mijn paniekaanvallen ben ik heel alert geworden op mijn lichaam.
Elke verandering ben ik mij sterk van bewust, ik zou ook niet weten of ik een “echte” ziekte ooit kan handelen, maar daar denken we maar niet aan.
Als ik iets voel in mn lichaam wat niet klopt gaan er vaak gedachten door mn hoofd die niet zo prettig zijn.
Deze lichaams alerheid is trouwens in de jaren erg toegenomen.
Ik voel regelmatig als ik mij benauwd voel in bed, even aan mn pols of mijn hart rustig en constant klopt zodat ik met een gerust gevoel kan slapen.
Dit is natuurlijk niet normaal en daar ben ik me ook van bewust.
De ergste paniekaanval ooit heb ik gehad in Turkije waar ik 2 weken geleden was.
Ik had een kater van de vorige avond en voelde me niet goed wordeni n de badkamer.
Ik was alleen.. en had t idee dat ik moest overgeven (daar heb ik angst voor) maar wilde dat voorkomen.
In de badkamer kreeg ik toen de gedachte van “geef je er maar aan toe, ga maar op de grond liggen” wat mijn angst verergerde en ben toen op de badrand gaan zitten met
Een koude douche straal op mn hoofd om maar onder controle te komen. Want ja een ziekenhuis in Turkije? Liever niet natuurlijk, daar was ik dus ook bang voor.
Om een lang verhaal kort te maken is.. ga inderdaad hulp zoeken in de richting van medicijnen.
Het is zo zonde, je bent nog jong en zo te horen heeft dit je aardig in de greep.
Het leven is te mooi om het zo te laten vergallen door iets wat er eigelijk niet is.. maar tussen je oren zit, want dat is het.
Laat je helpen!
Ik heb alleen pagina 1 gelezen want mijn oog viel op dit onderwerp en wilde eigelijk gelijk reageren.
Ik zelf heb ook last van een angststoornis zoals ze dit zo mooi noemen. Mijn eerste paniekaanval was 7 jaar geleden en sindsdien heb ik er nog steeds wel eens last van.
Sommige perioden vaker en intenser dan anders.
Kheb ook al vanalles geprobeerd.
Je zou kunnen zeggen dat ik (een lichte vorm) van Hypochondrie heb, deze conclusie heb ik zelf getrokken.
Nu heb ik toevalllig sinds een paar maanden weer last van paniekaanvallen.
Ik ben nu 30 en heb gerookt vanaf mijn 15e en nu onlangs gestopt.
Ik zie dit als een deelse remedie voor mijn paniek, want tja als je bang bent voor de dood, is roken natuurlijk funest.
Ik hoop dan ook de aanvallen zelf te kunnen verminderen door te beginnen om niet meer te roken en me zo “gezonder” te voelen.
Ok ik dwaal af.
Sinds het begin van mijn paniekaanvallen ben ik heel alert geworden op mijn lichaam.
Elke verandering ben ik mij sterk van bewust, ik zou ook niet weten of ik een “echte” ziekte ooit kan handelen, maar daar denken we maar niet aan.
Als ik iets voel in mn lichaam wat niet klopt gaan er vaak gedachten door mn hoofd die niet zo prettig zijn.
Deze lichaams alerheid is trouwens in de jaren erg toegenomen.
Ik voel regelmatig als ik mij benauwd voel in bed, even aan mn pols of mijn hart rustig en constant klopt zodat ik met een gerust gevoel kan slapen.
Dit is natuurlijk niet normaal en daar ben ik me ook van bewust.
De ergste paniekaanval ooit heb ik gehad in Turkije waar ik 2 weken geleden was.
Ik had een kater van de vorige avond en voelde me niet goed wordeni n de badkamer.
Ik was alleen.. en had t idee dat ik moest overgeven (daar heb ik angst voor) maar wilde dat voorkomen.
In de badkamer kreeg ik toen de gedachte van “geef je er maar aan toe, ga maar op de grond liggen” wat mijn angst verergerde en ben toen op de badrand gaan zitten met
Een koude douche straal op mn hoofd om maar onder controle te komen. Want ja een ziekenhuis in Turkije? Liever niet natuurlijk, daar was ik dus ook bang voor.
Om een lang verhaal kort te maken is.. ga inderdaad hulp zoeken in de richting van medicijnen.
Het is zo zonde, je bent nog jong en zo te horen heeft dit je aardig in de greep.
Het leven is te mooi om het zo te laten vergallen door iets wat er eigelijk niet is.. maar tussen je oren zit, want dat is het.
Laat je helpen!
vrijdag 8 oktober 2010 om 15:30
Oh nog even een toevoeging.
Bij mij merk ik dat het verkeerde ademhalen vanuit mijn buik ontstaat. Als ik bepaalde dingen eet of teveel eet, of juist honger heb. Het verkeerde ademen gebeurd vrijwel onbewust en als er dan een aanval dreigt dan is dat dus al minuten geleden in gang gezet.
Wat ik altijd bij me draag is "rescue spray" van Bach flowers (De tuinen) dit werkt ontspannend en moet zeggen dat het goed helpt.
mijn aanvallen komen meestal de hoek om zetten als het tijd is om te gaan slapen. dan heb ik niks te doen en ga ik lopen nadenken in mn bed, woelen en verkeerd ademen.
Waar ik trouwens ook altijd last van heb is als ik verkeerd adem.. ik niet kan gapen. :-S
klinkt misschien raar maar je opent je mond en je neemt een hap lucht maar je komt net-niet aan een gaap.
Herkennen jullie dit ook?
Bij mij merk ik dat het verkeerde ademhalen vanuit mijn buik ontstaat. Als ik bepaalde dingen eet of teveel eet, of juist honger heb. Het verkeerde ademen gebeurd vrijwel onbewust en als er dan een aanval dreigt dan is dat dus al minuten geleden in gang gezet.
Wat ik altijd bij me draag is "rescue spray" van Bach flowers (De tuinen) dit werkt ontspannend en moet zeggen dat het goed helpt.
mijn aanvallen komen meestal de hoek om zetten als het tijd is om te gaan slapen. dan heb ik niks te doen en ga ik lopen nadenken in mn bed, woelen en verkeerd ademen.
Waar ik trouwens ook altijd last van heb is als ik verkeerd adem.. ik niet kan gapen. :-S
klinkt misschien raar maar je opent je mond en je neemt een hap lucht maar je komt net-niet aan een gaap.
Herkennen jullie dit ook?
vrijdag 8 oktober 2010 om 22:50
Salle,wat fijn dat het weer zo goed ging! Je gaat echt de goede kant op, volhouden hoor! Ik herken het op de tijd letten heel erg. Heb ook liever altijd duidelijke afspraken over het eind-tijdstip om er inderdaad naar toe te kunnen leven. Erg vervelend, en helemaal niet ontspannend, maar ja, die controle he! Ik denk dat dat iets is om langzaam te verminderen, het is niet erg, alleen soms vervelend, dus haast heeft het niet. Er is vast wel een manier waarop je jezelf daarop kunt trainen!
Shivaantje, wat vervelend dat jij er ook last van hebt! Heb je therapie gevolgd? Of medicijnen geslikt?
Ik ben ondertussen al een week bezig met medicijnen, paroxetine om precies te zijn. Vind het nog steeds erg spannend, maar het is tot nu toe te doen! Ik heb ook angst voor overgeven, en óok die hypochondrie. Ik ben ondertussen ook begonnen bij een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen.
En ik herken dat gevoel van niet kunnen gapen! (Alhoewel ik nu de hele dag aan een stuk door gaap, heb net gelezen dat dat een bijwerking is van de AD;-)) Maar wat bij mij dan helpt zijn ademhalingsoefeningen. Ik heb een tijdje ademhalingstherapie gehad, en toen moest ik vooral in het begin steeds gapen tijdens het oefenen. Volgens de therapeut is dat omdat je lichaam dan weer moet wennen aan anders ademhalen, en dan dus ook een teken van ontspanning. Dus probeer eens een oefening te doen als je weer dat gevoel krijgt, misschien helpt het!
Ik schrijf morgen hoe het vandaag verder ging, ben nu te moe!
Shivaantje, wat vervelend dat jij er ook last van hebt! Heb je therapie gevolgd? Of medicijnen geslikt?
Ik ben ondertussen al een week bezig met medicijnen, paroxetine om precies te zijn. Vind het nog steeds erg spannend, maar het is tot nu toe te doen! Ik heb ook angst voor overgeven, en óok die hypochondrie. Ik ben ondertussen ook begonnen bij een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer onder controle te krijgen.
En ik herken dat gevoel van niet kunnen gapen! (Alhoewel ik nu de hele dag aan een stuk door gaap, heb net gelezen dat dat een bijwerking is van de AD;-)) Maar wat bij mij dan helpt zijn ademhalingsoefeningen. Ik heb een tijdje ademhalingstherapie gehad, en toen moest ik vooral in het begin steeds gapen tijdens het oefenen. Volgens de therapeut is dat omdat je lichaam dan weer moet wennen aan anders ademhalen, en dan dus ook een teken van ontspanning. Dus probeer eens een oefening te doen als je weer dat gevoel krijgt, misschien helpt het!
Ik schrijf morgen hoe het vandaag verder ging, ben nu te moe!
zaterdag 9 oktober 2010 om 12:09
Gisteren dus naar de psychosomatisch therapeut geweest. Ze ging eerst mijn nek wat losser maken, maar ik werd daar nog draaieriger van, en kreeg het helemaal warm! Toen ontspanningsoefeningen gedaan. Was erg moeilijk, maar ging best goed. Ik ben dus zelf heen gereden. Mijn moeder was ook mee, dat maakte het wat minder spannend.(Had er niet om gevraagd, ze stelde het zelf voor) Autorijden ging best goed, alleen bij het wachten voor het stoplicht kreeg ik een beetje de zenuwen. Later nog met mijn moeder naar een meubelzaak geweest, kwam een oud-klasgenootje tegen, dus even mee staan praten. Worden jullie daar ook altijd wat zenuwachtiger van? Ik ben dan echt bezig met: Als ze maar niet ziet dat ik dit "eng" vind!
Al met al ging het allemaal best goed gisteren. Heb wel heel veel spanning gevoeld, maar ben niet in paniek geraakt. Wat wel heel vervelend begint te worden is dat ik steeds zo draaierig en moe ben. Vooral het moe zijn ben ik zat. Ik slaap minstens 8 uur per nacht, en heb ook best een vast ritme dus daar ligt het niet aan... Het staat ook niet in de bijsluiter van de AD... Maar het zal er toch wel mee te maken hebben denk ik...
Vandaag pas ik de hele dag op een puppy. Ik moet dus naar buiten, maar vind dat minder spannend dan anders. Met zo'n hondje erbij heb ik toch wat afleiding namelijk. Vanavond heb ik een verjaardag van een vriendin. Vind ik echt heel spannend! Ik heb met mezelf afgesproken dat ik er in ieder geval naar toe ga, en als het na 10 minuten niet meer gaat ga ik gewoon weer naar huis. Maar dan ben er ik wel geweest, en heb ik even mijn gezicht laten zien!
Al met al ging het allemaal best goed gisteren. Heb wel heel veel spanning gevoeld, maar ben niet in paniek geraakt. Wat wel heel vervelend begint te worden is dat ik steeds zo draaierig en moe ben. Vooral het moe zijn ben ik zat. Ik slaap minstens 8 uur per nacht, en heb ook best een vast ritme dus daar ligt het niet aan... Het staat ook niet in de bijsluiter van de AD... Maar het zal er toch wel mee te maken hebben denk ik...
Vandaag pas ik de hele dag op een puppy. Ik moet dus naar buiten, maar vind dat minder spannend dan anders. Met zo'n hondje erbij heb ik toch wat afleiding namelijk. Vanavond heb ik een verjaardag van een vriendin. Vind ik echt heel spannend! Ik heb met mezelf afgesproken dat ik er in ieder geval naar toe ga, en als het na 10 minuten niet meer gaat ga ik gewoon weer naar huis. Maar dan ben er ik wel geweest, en heb ik even mijn gezicht laten zien!
zondag 10 oktober 2010 om 13:04
Wat is het stil hier in dit topic! Maar ik ga er vanuit dat geen bericht goed bericht is
Met mij gaat het redelijk. Ik voel me wat minder opgejaagd, dus misschien dat de AD langzaam aan begint te werken. Wel nog veel moe en hoofdpijn. Niet altijd draaierig meer, alleen als ik erg moe ben ik heb ik er nog last van. Ook wat last van mijn maag. Niet misselijk, maar meer een pijn alsof 'ie vol lucht zit, alleen dat zit ie niet. Als ik er aan zit doet het ook meer pijn. Heb ik een tijd geleden ook een tijdje gehad, was toen bang voor een maagzweer, maar volgens de dokter was het vooral lucht en misschien een wat geïrriteerde maagwand. Maar nu ben ik stiekem toch weer bang voor het ergste natuurlijk... Nouja, deze week moet ik toch naar de huisarts en dan zal ik het wel vragen.
Gisteren dus een verjaardag gehad. Was er overdag naar toe gegaan in plaats van 's avonds, vriendin stelde het zelf voor omdat het erg druk zou worden. We hebben lekker in de tuin gezeten en het was best gezellig! Had ook afleiding omdat ik de hele dag op een puppy moest passen en die was mee.
Vandaag niet veel op de planning. Misschien vanmiddag even naar m'n opa en oma. En verder is het mooi weer dus hoop dat daar nog even van kan genieten.
Hebben jullie trouwens ook van die stomme bijgelovige dingen? Ik heb bijvoorbeeld bepaalde kledingstukken die "ongeluk" zouden brengen. En dan natuurlijk ook gelukskledingstukken. Ik durf soms bepaalde dingen gewoon niet aan uit angst dat er daardoor iets ergs gebeurt. Ik weet dat het nergens op slaat, maar diep van binnen knaagt het enorm. Ik wil gewoon alles aan kunnen doen wat ik wil! Rare dingen brengt angst soms met zich mee...
Met mij gaat het redelijk. Ik voel me wat minder opgejaagd, dus misschien dat de AD langzaam aan begint te werken. Wel nog veel moe en hoofdpijn. Niet altijd draaierig meer, alleen als ik erg moe ben ik heb ik er nog last van. Ook wat last van mijn maag. Niet misselijk, maar meer een pijn alsof 'ie vol lucht zit, alleen dat zit ie niet. Als ik er aan zit doet het ook meer pijn. Heb ik een tijd geleden ook een tijdje gehad, was toen bang voor een maagzweer, maar volgens de dokter was het vooral lucht en misschien een wat geïrriteerde maagwand. Maar nu ben ik stiekem toch weer bang voor het ergste natuurlijk... Nouja, deze week moet ik toch naar de huisarts en dan zal ik het wel vragen.
Gisteren dus een verjaardag gehad. Was er overdag naar toe gegaan in plaats van 's avonds, vriendin stelde het zelf voor omdat het erg druk zou worden. We hebben lekker in de tuin gezeten en het was best gezellig! Had ook afleiding omdat ik de hele dag op een puppy moest passen en die was mee.
Vandaag niet veel op de planning. Misschien vanmiddag even naar m'n opa en oma. En verder is het mooi weer dus hoop dat daar nog even van kan genieten.
Hebben jullie trouwens ook van die stomme bijgelovige dingen? Ik heb bijvoorbeeld bepaalde kledingstukken die "ongeluk" zouden brengen. En dan natuurlijk ook gelukskledingstukken. Ik durf soms bepaalde dingen gewoon niet aan uit angst dat er daardoor iets ergs gebeurt. Ik weet dat het nergens op slaat, maar diep van binnen knaagt het enorm. Ik wil gewoon alles aan kunnen doen wat ik wil! Rare dingen brengt angst soms met zich mee...
zondag 10 oktober 2010 om 20:03
Hoi Chocolat!
Als ik je verhalen lees, dan lijkt het alsof je langzaamaan wat rustiger wordt, al raak je misschien nog makkelijk uit evenwicht. Ik vind het heel knap dat je doorzet met de medicatie. Ik denk dat je de meeste bijwerkingen inmiddels al wel ervaren zou moeten hebben. Die moeheid die je beschrijft, die ken ik ook nog heel goed.
Heb je vandaag een fijne dag gehad? Het warm nog lekker warm vanmiddag merkte ik. Even gewandeld in het bos.
Wat ik trouwens ook herken, zijn die bijgelovige dingen. Als ik je 1 tip mag geven: niet aan toegeven! Rationeel weet je natuurlijk dat een bepaalde trui niet kan bepalen hoe de dag gaat verlopen. Dat is ook weer angstgestuurd gedrag. De kunst is juist om die uitdaging aan te gaan. Als je een minder goed gevoel hebt bij een bepaalde trui, moet je die juist aantrekken. Dat zijn allemaal kleine overwinningen. Zo'n bijgelovig iets, is vooral een manier om het idee van controle te hebben. Sommige mensen raken daarom bepaalde dingen aan, bv een deurpost ofzo, anderen hebben zoiets met kleding of eten.
Is er al wat meer duidelijk rondom de psych?
Als ik je verhalen lees, dan lijkt het alsof je langzaamaan wat rustiger wordt, al raak je misschien nog makkelijk uit evenwicht. Ik vind het heel knap dat je doorzet met de medicatie. Ik denk dat je de meeste bijwerkingen inmiddels al wel ervaren zou moeten hebben. Die moeheid die je beschrijft, die ken ik ook nog heel goed.
Heb je vandaag een fijne dag gehad? Het warm nog lekker warm vanmiddag merkte ik. Even gewandeld in het bos.
Wat ik trouwens ook herken, zijn die bijgelovige dingen. Als ik je 1 tip mag geven: niet aan toegeven! Rationeel weet je natuurlijk dat een bepaalde trui niet kan bepalen hoe de dag gaat verlopen. Dat is ook weer angstgestuurd gedrag. De kunst is juist om die uitdaging aan te gaan. Als je een minder goed gevoel hebt bij een bepaalde trui, moet je die juist aantrekken. Dat zijn allemaal kleine overwinningen. Zo'n bijgelovig iets, is vooral een manier om het idee van controle te hebben. Sommige mensen raken daarom bepaalde dingen aan, bv een deurpost ofzo, anderen hebben zoiets met kleding of eten.
Is er al wat meer duidelijk rondom de psych?
maandag 11 oktober 2010 om 09:49
Miesemaus, misschien word ik inderdaad langzaam wat rustiger. Ik weet het niet zo goed, ben ook zo gewend om niet rustig te zijn! Ik denk ook dat de meeste bijwerkingen nu wel zijn gekomen. En deels ook al geweest. Ben in ieder geval minder draaierig! Nog wel wat moe, maar ook dat lijkt iets minder te worden.
Gisteren op zich wel een fijne dag gehad. Wel wat onrustig, maar ik had zaterdag best een spannende dag dus dat zal nog wel daar van komen. Heb wel een stukje gewandeld, gefietst en auto gereden. Het waren wel kleine stukjes, maar ik deed het wel! Hopelijk kan ik dat voort zetten de komende weken!
En tja, ik probeer ook al die bijgelovige dingen te "overwinnen" maar ik vind dat echt heel moeilijk. Ik heb het niet alleen bij kleding, maar ook dat ik dingen altijd in dezelfde volgorde moet doen en met eten. Ik probeer dat nu langzaam aan wat af te bouwen, maar dat is wel lastig!
Nog geen duidelijkheid rondom de psycholoog helaas. Ik hoop dat de GGZ snel belt, duurt alweer erg lang!
Gisteren op zich wel een fijne dag gehad. Wel wat onrustig, maar ik had zaterdag best een spannende dag dus dat zal nog wel daar van komen. Heb wel een stukje gewandeld, gefietst en auto gereden. Het waren wel kleine stukjes, maar ik deed het wel! Hopelijk kan ik dat voort zetten de komende weken!
En tja, ik probeer ook al die bijgelovige dingen te "overwinnen" maar ik vind dat echt heel moeilijk. Ik heb het niet alleen bij kleding, maar ook dat ik dingen altijd in dezelfde volgorde moet doen en met eten. Ik probeer dat nu langzaam aan wat af te bouwen, maar dat is wel lastig!
Nog geen duidelijkheid rondom de psycholoog helaas. Ik hoop dat de GGZ snel belt, duurt alweer erg lang!
maandag 11 oktober 2010 om 11:40
Goedemorgen Choco
ik las vanmorgen dit, en ik had het zelf geschreven kunnen hebben!
misschien helpt het je enigzins.
Ik vond het wel interessant!
http://www.levenmetangstenpaniek.nl/pan ... allen.html
ik las vanmorgen dit, en ik had het zelf geschreven kunnen hebben!
misschien helpt het je enigzins.
Ik vond het wel interessant!
http://www.levenmetangstenpaniek.nl/pan ... allen.html
maandag 11 oktober 2010 om 13:22
Hallo, hallo,
Chocolate, ook ik zie, zoals een andere forumster al schreef, dat je je veel beter voelt. Merk je het zelf ook?
Je klinkt veel positiever en "makkelijker". Ervaar je het zelf ook?
Hier gaat het wel "goed", toch baal ik een beetje.
Ik heb huiswerk vd psych gekregen. Deze week 3 keer naar de drukke stad. Vanmorgen gedaan. Ik vind het zo moeilijk om te beschrijven waar het nou fout gaat. In het begin werd ik helemaal blij van alle kleding die ik zag. Ik had een stapeltje meegenomen naar het pashokje. Pashokjes zijn altijd een beetje spannend omdat ik ooit, jaren geleden, een aanval van bppd heb gehad (duizeligheidsstoornis). Maar het ging ontzettend goed, alles gepast, afgerekend. En ik wilde toen naar de schoenen lopen. En dan krijg ik dus een vol hoofd en een volle nek (anders kan ik het niet omschrijven). Het gevoel alsof alles vol snot zit. Het gevoel dat als ik 1 verkeerde beweging maak, ik ontzettend duizelig word. Mijn hart gaat dan hard/snel bonken en ik wil eigenlijk gewoon weg. Heb het nog een minuutje volgehouden en toen naar de auto gegaan. Dan ben ik alleen maar bezig met de snelste weg naar de auto. In de lift aan de praat geraakt met mensen en dan verdwijnt het dus. Maar waarom durf ik dan niet door dat gevoel heen te gaan op de schoenenafdeling (bang dat het erger wordt). Van mijn psych moet ik dus blijven maar op dat moment denk ik dan; "nee, nu is het "echt", dus mag ik weg".
Ik stap de auto in en het is weg. Nu thuis nergens maar dan ook nergens last van. Vanmiddag moet ik nog weg met de kids en ook daar zie ik niet tegenop (ik benadruk graag de dingen die wel goed gaan/voelen ).
Maar balen doe ik wel, dat ik dat gevoel toch weer gehad heb. Morgen ga ik weer, moet toch in de buurt zijn en ga weer juist naar die plek.
Ook nog even geskeelerd vanmorgen vroeg. Er stond veel wind en ik ging langs het water, ook dan voel ik van alles. Pijn in nek, schouders. Zo'n gevoel alsof je duizelig gaat worden.
Vind het wel fijn dat ik het nu toch gedaan heb, geeft me meer stimulans om het morgen weer te doen!
Chocolate, ook ik zie, zoals een andere forumster al schreef, dat je je veel beter voelt. Merk je het zelf ook?
Je klinkt veel positiever en "makkelijker". Ervaar je het zelf ook?
Hier gaat het wel "goed", toch baal ik een beetje.
Ik heb huiswerk vd psych gekregen. Deze week 3 keer naar de drukke stad. Vanmorgen gedaan. Ik vind het zo moeilijk om te beschrijven waar het nou fout gaat. In het begin werd ik helemaal blij van alle kleding die ik zag. Ik had een stapeltje meegenomen naar het pashokje. Pashokjes zijn altijd een beetje spannend omdat ik ooit, jaren geleden, een aanval van bppd heb gehad (duizeligheidsstoornis). Maar het ging ontzettend goed, alles gepast, afgerekend. En ik wilde toen naar de schoenen lopen. En dan krijg ik dus een vol hoofd en een volle nek (anders kan ik het niet omschrijven). Het gevoel alsof alles vol snot zit. Het gevoel dat als ik 1 verkeerde beweging maak, ik ontzettend duizelig word. Mijn hart gaat dan hard/snel bonken en ik wil eigenlijk gewoon weg. Heb het nog een minuutje volgehouden en toen naar de auto gegaan. Dan ben ik alleen maar bezig met de snelste weg naar de auto. In de lift aan de praat geraakt met mensen en dan verdwijnt het dus. Maar waarom durf ik dan niet door dat gevoel heen te gaan op de schoenenafdeling (bang dat het erger wordt). Van mijn psych moet ik dus blijven maar op dat moment denk ik dan; "nee, nu is het "echt", dus mag ik weg".
Ik stap de auto in en het is weg. Nu thuis nergens maar dan ook nergens last van. Vanmiddag moet ik nog weg met de kids en ook daar zie ik niet tegenop (ik benadruk graag de dingen die wel goed gaan/voelen ).
Maar balen doe ik wel, dat ik dat gevoel toch weer gehad heb. Morgen ga ik weer, moet toch in de buurt zijn en ga weer juist naar die plek.
Ook nog even geskeelerd vanmorgen vroeg. Er stond veel wind en ik ging langs het water, ook dan voel ik van alles. Pijn in nek, schouders. Zo'n gevoel alsof je duizelig gaat worden.
Vind het wel fijn dat ik het nu toch gedaan heb, geeft me meer stimulans om het morgen weer te doen!
maandag 11 oktober 2010 om 22:08
Salle, weer herkenbaar dat "nee, nu is het "echt" gevoel! Ik denk dat vrijwel altijd bij spannende situaties. En dan komt dat vluchtgedrag ja... Misschien moet je niet gelijk hoge eisen stellen dat je per sé een hele tijd in die winkel moet blijven, maar dat je probeert er steeds een minuutje, of 5 minuten, te blijven. Of ga juist een schoen passen, al is het de eerste de beste die je ziet. Maar je kunt dan even zitten en op adem komen. En je hebt gelijk wat afleiding. Ik weet dat het allemaal makkelijk klinkt, ik doe het zelf nog helemaal niet, maar ik weet wel hoe het misschien zou kunnen (raar eigenlijk, ik weet vrij veel van psychologie/gezondheid af, maar ik ben voor mezelf een slechte therapeut)
Ik ben misschien wel wat rustiger ja. Ook iets positiever. Al is dat lang niet altijd hoor! Ik durf het ook nog niet toe te geven, ben pas 8 dagen aan de AD! Vandaag had ik ook een iets mindere dag. Niet qua doelen maar wel qua gevoel. Een van de vervelendste dingen van paniek vind ik het onwerkelijke gevoel. Ik heb eigenlijk steeds het gevoel alsof mijn lichaam en gedachtes niet samen zijn. Mijn lichaam brengt me overal naar toe, maar ik "voel" dat niet zeg maar. Ik vind het heel vervelend, want hierdoor kan ik niet veel dingen in me op nemen, ik ben dan teveel in mezelf gekeerd. Dit heb ik trouwens niet alleen tijdens paniek, ook regelmatig gewoon als ik thuis ben. Ik hou er ook niet van om mezelf in de spiegel te zien nu, ik zie mezelf wel, maar ik heb niet het gevoel dat ik dat ben. Vaag he?
Maar ondanks dat ben ik wel voor het eerst sinds weken alleen in een winkel geweest! Het is weliswaar hier om de hoek, maar ik ben niet weggevlucht (al had ik dat best gewild...) Vanavond nog een rondje gefietst, verder dan ik de laatste keren deed, ook een overwinning dus.
Morgen heb ik voor het eerst sinds tijden weer pianoles. Erg spannend! Ik mag er met de auto heen (anders op de fiets). Ik raak wel altijd goed afgeleid door muziek maken, dus ik hoop dat het een stapje in de goede richting is!
Ik ben misschien wel wat rustiger ja. Ook iets positiever. Al is dat lang niet altijd hoor! Ik durf het ook nog niet toe te geven, ben pas 8 dagen aan de AD! Vandaag had ik ook een iets mindere dag. Niet qua doelen maar wel qua gevoel. Een van de vervelendste dingen van paniek vind ik het onwerkelijke gevoel. Ik heb eigenlijk steeds het gevoel alsof mijn lichaam en gedachtes niet samen zijn. Mijn lichaam brengt me overal naar toe, maar ik "voel" dat niet zeg maar. Ik vind het heel vervelend, want hierdoor kan ik niet veel dingen in me op nemen, ik ben dan teveel in mezelf gekeerd. Dit heb ik trouwens niet alleen tijdens paniek, ook regelmatig gewoon als ik thuis ben. Ik hou er ook niet van om mezelf in de spiegel te zien nu, ik zie mezelf wel, maar ik heb niet het gevoel dat ik dat ben. Vaag he?
Maar ondanks dat ben ik wel voor het eerst sinds weken alleen in een winkel geweest! Het is weliswaar hier om de hoek, maar ik ben niet weggevlucht (al had ik dat best gewild...) Vanavond nog een rondje gefietst, verder dan ik de laatste keren deed, ook een overwinning dus.
Morgen heb ik voor het eerst sinds tijden weer pianoles. Erg spannend! Ik mag er met de auto heen (anders op de fiets). Ik raak wel altijd goed afgeleid door muziek maken, dus ik hoop dat het een stapje in de goede richting is!
woensdag 13 oktober 2010 om 10:05
Wat is het stil hier! Hoe gaat het met jullie meiden?
Hier erg wisselend, maar over het algemeen beter dan vorige week. Gisteren voor het eerst weer pianoles gehad. Vond het erg spannend, maar had er ook zin in. Ik ben met de auto gegaan en ben niet in paniek geraakt. Wel een beetje dat afwezige gevoel, maar niet "erg" genoeg om in paniek van te raken. Ik ben echt blij dat ik ben gegaan. Ik deed helemaal niets meer, en nu heb ik weer iets om naar uit te kijken en voor te studeren. Ook heb ik gisteravond nog een stukje gefietst. Ik probeer elke dag steeds een stukje verder gegaan en gisteravond ging het zo goed dat ik zelfs door het park ben gegaan, dat is weer een flinke stap verder!
Vanmorgen ben ik weer bij de huisarts geweest, want de eerste 2 weken van de AD zitten er bijna op. Hij heeft me nog voor een maand 10 mg. meegegeven. Uiteindelijk moet ik wel naar 20, maar dat moet met hele kleine stapjes zegt 'ie. Nou, mij hoor je niet klagen! Verder nog even over het GGZ gepraat. Ik ben nog steeds niet gebeld voor een intake, wacht er nu al ruim een week op! De dokter had zelf gebeld vanmorgen en zei dat ik wel was ingedeeld voor groepstherapie. Daar wist ik dus niets van. En ik ben nogal huiverig tegenover groepstherapie. Waarschijnlijk heb ik er een verkeerd beeld van, maar ik zie mezelf al zitten in een kringetje: Hoi, ik ben Chocolate87 en ik heb een paniekstoornis. Groep: Hallo Chocolate87. En dan moet je aan de groep vertellen wat je eng vind enzo. Ik zie het eigenlijk helemaal niet zitten, en weet ook niet of ik het wel wil. Toen ik het GGZ vorige week aan de telefoon had vroegen ze het wel, en toen zei ik dat ik het alleen in combinatie wilde met individuele gesprekken. Maar ik ben dus al ingedeeld, en begin enorm te twijfelen of ik dat wel leuk vind...
Heeft er iemand hier ervaring met groepstherapie?
Hier erg wisselend, maar over het algemeen beter dan vorige week. Gisteren voor het eerst weer pianoles gehad. Vond het erg spannend, maar had er ook zin in. Ik ben met de auto gegaan en ben niet in paniek geraakt. Wel een beetje dat afwezige gevoel, maar niet "erg" genoeg om in paniek van te raken. Ik ben echt blij dat ik ben gegaan. Ik deed helemaal niets meer, en nu heb ik weer iets om naar uit te kijken en voor te studeren. Ook heb ik gisteravond nog een stukje gefietst. Ik probeer elke dag steeds een stukje verder gegaan en gisteravond ging het zo goed dat ik zelfs door het park ben gegaan, dat is weer een flinke stap verder!
Vanmorgen ben ik weer bij de huisarts geweest, want de eerste 2 weken van de AD zitten er bijna op. Hij heeft me nog voor een maand 10 mg. meegegeven. Uiteindelijk moet ik wel naar 20, maar dat moet met hele kleine stapjes zegt 'ie. Nou, mij hoor je niet klagen! Verder nog even over het GGZ gepraat. Ik ben nog steeds niet gebeld voor een intake, wacht er nu al ruim een week op! De dokter had zelf gebeld vanmorgen en zei dat ik wel was ingedeeld voor groepstherapie. Daar wist ik dus niets van. En ik ben nogal huiverig tegenover groepstherapie. Waarschijnlijk heb ik er een verkeerd beeld van, maar ik zie mezelf al zitten in een kringetje: Hoi, ik ben Chocolate87 en ik heb een paniekstoornis. Groep: Hallo Chocolate87. En dan moet je aan de groep vertellen wat je eng vind enzo. Ik zie het eigenlijk helemaal niet zitten, en weet ook niet of ik het wel wil. Toen ik het GGZ vorige week aan de telefoon had vroegen ze het wel, en toen zei ik dat ik het alleen in combinatie wilde met individuele gesprekken. Maar ik ben dus al ingedeeld, en begin enorm te twijfelen of ik dat wel leuk vind...
Heeft er iemand hier ervaring met groepstherapie?
woensdag 13 oktober 2010 om 15:35
Wat een herkenning in dit topic!!!
het afwezige gevoel, gevoel dat je in een droom leeft, erg gefocust zijn op allerlei gevoelens van je lichaam, vluchtgedrag..
Ik ben verpleegkundige maar kan helaas mn werk niet meer doen vanwege teveel drukte,te verantwoordelijk, te veel prikkels.
werk nu ergens anders (meer kantoorwerk) maar zou heel graag weer op een afdeling willen werken.
In het begin was alles heel moeilijk nu gaat het wel wat beter met me.
ben bezig met therapie, hoop toch over een paar maanden een stuk beter te voelen!!
Heb helaas ook slaapproblemen, slaap soms snachts helemaal niet! dan meld ik me meestal wel af voor werk, want dan heb ik meer last van klachten.
En dan voel ik me ook weer erg schuldig..
nou erg vervelend allemaal!
Ik hou dit topic in de gaten!
het afwezige gevoel, gevoel dat je in een droom leeft, erg gefocust zijn op allerlei gevoelens van je lichaam, vluchtgedrag..
Ik ben verpleegkundige maar kan helaas mn werk niet meer doen vanwege teveel drukte,te verantwoordelijk, te veel prikkels.
werk nu ergens anders (meer kantoorwerk) maar zou heel graag weer op een afdeling willen werken.
In het begin was alles heel moeilijk nu gaat het wel wat beter met me.
ben bezig met therapie, hoop toch over een paar maanden een stuk beter te voelen!!
Heb helaas ook slaapproblemen, slaap soms snachts helemaal niet! dan meld ik me meestal wel af voor werk, want dan heb ik meer last van klachten.
En dan voel ik me ook weer erg schuldig..
nou erg vervelend allemaal!
Ik hou dit topic in de gaten!
woensdag 13 oktober 2010 om 16:25
probeer wel goed te slapen Elize.. want slaaptekort is een trigger voor Paniekaanvallen en onrustgevoelens.
ik heb sinds gisteren acapunctuur naalden in mijn oor tegen het roken. Het verminderd de bijwerkingen van het stoppen (althans bij mij dan) behoorlijk.
Ik heb gelijk aangekaart dat ik buik (maag) en ademproblemen (hyperventilatie) en daardoor angst (gedachten) en paniekaanvallen krijg.
hij heeft daar dus ook gelijk een naald voor gezet en of t nou tussen mn oren zit of niet, het voelt alsof ik veel rustiger ben!
Ik val sneller in slaap
we zijn op de goede weg zeg ik !
ik heb sinds gisteren acapunctuur naalden in mijn oor tegen het roken. Het verminderd de bijwerkingen van het stoppen (althans bij mij dan) behoorlijk.
Ik heb gelijk aangekaart dat ik buik (maag) en ademproblemen (hyperventilatie) en daardoor angst (gedachten) en paniekaanvallen krijg.
hij heeft daar dus ook gelijk een naald voor gezet en of t nou tussen mn oren zit of niet, het voelt alsof ik veel rustiger ben!
Ik val sneller in slaap
we zijn op de goede weg zeg ik !
woensdag 13 oktober 2010 om 19:44
Elize_ Welkom! Vervelend dat je nu even niet op een afdeling kan werken, maar dat komt vanzelf wel weer goed! Heb je alleen therapie of slik je ook AD?
Shivaatje, vindt je dat niet eng? Al die naalden in je? Ik ben bang dat ik tijdens zo'n sessie in paniek raak en dan kunnen die naalden er niet zomaar uit, of ik val ofzo... Al geloof ik wel in bepaalde blokkades in energiebanen enzo, het lijkt me geen prettige behandeling!
Vandaag een wat mindere dag. Heb al 2 nachten niet geweldig geslapen, en ik denk dat dat ook de oorzaak is. Moest vanmorgen in 20 minuten douchen, aankleden etc. want de dokter had nog een klein gaatje over, maar dat was dus over 20 minuten. Zulke dingen maken mij al gestresst, maar ik heb het gered. Vervolgens was ik de hele dag alleen thuis waardoor ik veel kan nadenken en geen schoppen onder mijn kont krijg om iets te doen. Ik ben wel naar de apotheek geweest, heb een tafel en stoel geschilderd en eten gekookt, maar in de tussentijd enorm zitten denken en piekeren. Mijn buik zit vol lucht van de stress en dat zorgt ook weer voor extra stress. Ik kan me namelijk herinneren dat de laatste keer dat ik buikgriep had ik ook heel erg moe was en een enorm opgeblazen buik had. En tja, die link is dus heel snel gelegd. Heb het ook al de hele dag koud, en dan is de link naar koorts en griep ook weer snel gemaakt.
Ik had dus wat betere dagen, maar vandaag weer even een dipje. Hoop dat deze van korte duur is en ik me morgen weer beter voel!
Shivaatje, vindt je dat niet eng? Al die naalden in je? Ik ben bang dat ik tijdens zo'n sessie in paniek raak en dan kunnen die naalden er niet zomaar uit, of ik val ofzo... Al geloof ik wel in bepaalde blokkades in energiebanen enzo, het lijkt me geen prettige behandeling!
Vandaag een wat mindere dag. Heb al 2 nachten niet geweldig geslapen, en ik denk dat dat ook de oorzaak is. Moest vanmorgen in 20 minuten douchen, aankleden etc. want de dokter had nog een klein gaatje over, maar dat was dus over 20 minuten. Zulke dingen maken mij al gestresst, maar ik heb het gered. Vervolgens was ik de hele dag alleen thuis waardoor ik veel kan nadenken en geen schoppen onder mijn kont krijg om iets te doen. Ik ben wel naar de apotheek geweest, heb een tafel en stoel geschilderd en eten gekookt, maar in de tussentijd enorm zitten denken en piekeren. Mijn buik zit vol lucht van de stress en dat zorgt ook weer voor extra stress. Ik kan me namelijk herinneren dat de laatste keer dat ik buikgriep had ik ook heel erg moe was en een enorm opgeblazen buik had. En tja, die link is dus heel snel gelegd. Heb het ook al de hele dag koud, en dan is de link naar koorts en griep ook weer snel gemaakt.
Ik had dus wat betere dagen, maar vandaag weer even een dipje. Hoop dat deze van korte duur is en ik me morgen weer beter voel!
donderdag 14 oktober 2010 om 10:36
Pff, gaat niet zo goed hier!
Niet door de AD, maar omdat ik me ergens anders zorgen over maak. Toen ik vanmorgen wakker werd zat er iets in mijn keel, ik kon het eruit halen, en het leek wel een stukje brood. Kan gebeuren dacht ik, maar ik heb sindsdien het gevoel alsof er iets vast zit in mijn keel. Een brok in de keel gevoel zeg maar. En dat idee kan ik maar niet loslaten. Heb net uit pure wanhoop met een lampje mijn keel bekeken en tot mijn grote schrik zag ik iets zitten wat ik heel vreemd vond. Het zat helemaal achterin mijn keel ver voorbij de amandelen. Het leek wel een witte schijf die daar aangegroeid was. Wat verder onderzocht en een paar paniekaanvallen verder denk ik er iets luchtiger over gelukkig, maar ik kan het nog niet los laten. Waarscijnlijk is het het klepje die de luchtpijp en slokdarm scheidt. Maar ik heb nog nooit zo diep in mijn keel gekeken, dus ik weet ook niet of het normaal is. Het brok in de keel gevoel kan ook door hyperventilatie komen, is algemeen bekend. Dus ik hou het daar nog maar op!
Waar ik trouwens wel achter ben gekomen is dat ik eigenlijk steeds op zoek ga naar dingen in mijn lichaam die misschien zouden kunnen verklaren waarom ik me zo voel. Dus dat het niet psychisch is, maar lichamelijk. Niet dat ik daarop hoop, maar dan is het meer te verklaren zeg maar.
Ik ga nu proberen die keel-gedachtes los te laten. Lekker even schoonmaken en nog een tuinsetje in de verf zetten!
Salle, hoe is het met jou? Heb al even niets meer van je gehoord!
En Miesemaus, gaat met jou alles goed?
Niet door de AD, maar omdat ik me ergens anders zorgen over maak. Toen ik vanmorgen wakker werd zat er iets in mijn keel, ik kon het eruit halen, en het leek wel een stukje brood. Kan gebeuren dacht ik, maar ik heb sindsdien het gevoel alsof er iets vast zit in mijn keel. Een brok in de keel gevoel zeg maar. En dat idee kan ik maar niet loslaten. Heb net uit pure wanhoop met een lampje mijn keel bekeken en tot mijn grote schrik zag ik iets zitten wat ik heel vreemd vond. Het zat helemaal achterin mijn keel ver voorbij de amandelen. Het leek wel een witte schijf die daar aangegroeid was. Wat verder onderzocht en een paar paniekaanvallen verder denk ik er iets luchtiger over gelukkig, maar ik kan het nog niet los laten. Waarscijnlijk is het het klepje die de luchtpijp en slokdarm scheidt. Maar ik heb nog nooit zo diep in mijn keel gekeken, dus ik weet ook niet of het normaal is. Het brok in de keel gevoel kan ook door hyperventilatie komen, is algemeen bekend. Dus ik hou het daar nog maar op!
Waar ik trouwens wel achter ben gekomen is dat ik eigenlijk steeds op zoek ga naar dingen in mijn lichaam die misschien zouden kunnen verklaren waarom ik me zo voel. Dus dat het niet psychisch is, maar lichamelijk. Niet dat ik daarop hoop, maar dan is het meer te verklaren zeg maar.
Ik ga nu proberen die keel-gedachtes los te laten. Lekker even schoonmaken en nog een tuinsetje in de verf zetten!
Salle, hoe is het met jou? Heb al even niets meer van je gehoord!
En Miesemaus, gaat met jou alles goed?
donderdag 14 oktober 2010 om 11:01
Hoi Chocolat,
wat je hebt gezien kan inderdaad het klepje zijn, ik heb het ook wel eens gezien. Zolang er geen plakaat vast zit tegen de achterwand van je keel en je geen koorts hebt; niks aan de hand.
Wat betreft je zoektocht naar lichamelijke verklaringen; probeer het los te laten. Je lichaam doet soms dingen waar je geen controle over hebt. Als dat zo is, dan merk je het vanzelf. Op moment dat je actief op zoek gaat, maak je het jezelf heel moeilijk. Dan wordt je al angstig voordat het uberhaupt zover is. Zorgen maken kan altijd nog, op moment dat er echt iets is. Het zoeken naar... is ook een manier om controle te ervaren. Allemaal heel herkenbaar; been there, done that. Hoevaak ik in m'n slechte periode bij de huisarts ben geweest omdat ik overtuigd was dat het lichamelijk was en niet psychisch. Achteraf: allemaal psychisch. En je lichaam maakt rare sprongen bij veel stress.
Nog even terugkomend op groepstherapie: ik heb dat veel gehad bij de opname begin dit jaar. Ik vond het heel fijn. Ontzettend herkenbare verhalen, veel begrip, goede tips, mensen die meedenken en dezelfde ervaringen hebben. Ik vond dat het echt meerwaarde had. Ik had daarnaast ook persoonlijke gesprekken.
Op dit moment doe ik ook veel met mindfulness. Dat helpt me om gedachten en gevoelens te ervaren zonder meteen te oordelen en zonder dat ik ermee aan de haal ga. Oefening baart kunst, maar helpt wel mee in de acceptatie van gedachten en gevoelens. Handig boekje van Ger Schurink. Dat boekje heeft ook een link naar site met MP3-oefeningen.
wat je hebt gezien kan inderdaad het klepje zijn, ik heb het ook wel eens gezien. Zolang er geen plakaat vast zit tegen de achterwand van je keel en je geen koorts hebt; niks aan de hand.
Wat betreft je zoektocht naar lichamelijke verklaringen; probeer het los te laten. Je lichaam doet soms dingen waar je geen controle over hebt. Als dat zo is, dan merk je het vanzelf. Op moment dat je actief op zoek gaat, maak je het jezelf heel moeilijk. Dan wordt je al angstig voordat het uberhaupt zover is. Zorgen maken kan altijd nog, op moment dat er echt iets is. Het zoeken naar... is ook een manier om controle te ervaren. Allemaal heel herkenbaar; been there, done that. Hoevaak ik in m'n slechte periode bij de huisarts ben geweest omdat ik overtuigd was dat het lichamelijk was en niet psychisch. Achteraf: allemaal psychisch. En je lichaam maakt rare sprongen bij veel stress.
Nog even terugkomend op groepstherapie: ik heb dat veel gehad bij de opname begin dit jaar. Ik vond het heel fijn. Ontzettend herkenbare verhalen, veel begrip, goede tips, mensen die meedenken en dezelfde ervaringen hebben. Ik vond dat het echt meerwaarde had. Ik had daarnaast ook persoonlijke gesprekken.
Op dit moment doe ik ook veel met mindfulness. Dat helpt me om gedachten en gevoelens te ervaren zonder meteen te oordelen en zonder dat ik ermee aan de haal ga. Oefening baart kunst, maar helpt wel mee in de acceptatie van gedachten en gevoelens. Handig boekje van Ger Schurink. Dat boekje heeft ook een link naar site met MP3-oefeningen.
