Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
maandag 8 juli 2019 om 22:49
Voor minder dan perfect ging ik niet, maar nogmaals, niet ten koste van mezelf.Calamitycat schreef: ↑08-07-2019 22:47Dat vind ik dus lastig omdat ik alles graag perfect wil doen. Maar er wordt aan gewerkt
Jij ook bedankt voor het weghalen!
maandag 8 juli 2019 om 22:51
Ik probeer daar ook echt een balans in te vinden Cateau. Het is ook vooral de onrust eromheen die ons nu nekt. Met hard werken is eigenlijk niets mis, het mismanagement, slechte communicatie, niet gehoord worden etc. dat maakt het lastig.
Moet nu naar bed om morgen weer fris en fruitig (ahum) te knallen
Moet nu naar bed om morgen weer fris en fruitig (ahum) te knallen
.
maandag 8 juli 2019 om 22:55
Nee, want als ik geen zin heb in hout kappen, zit ik in de kou de volgende winter, dus ik moet wel. En als ik geen zin heb de boontjes te plukken, omdat ik lekker een dagje vrij wil zijn ze de volgende dag doorgeschoten en kan ik niets inmaken voor de winter.
Al die vrijheid is ook maar relatief. Eigenlijk voor mijn gevoel,net als mensen die zeggen voor zichzelf te gaan werken omdat ze geen baas boven zich willen. Die hebben wel een baas, alleen is de naam gewijzigd in "klant"of "afnemer"
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 8 juli 2019 om 22:55
Slaap lekker cc.Calamitycat schreef: ↑08-07-2019 22:51Ik probeer daar ook echt een balans in te vinden Cateau. Het is ook vooral de onrust eromheen die ons nu nekt. Met hard werken is eigenlijk niets mis, het mismanagement, slechte communicatie, niet gehoord worden etc. dat maakt het lastig.
Moet nu naar bed om morgen weer fris en fruitig (ahum) te knallen
maandag 8 juli 2019 om 22:57
En dat was dus precies mijn punt! Een burn-out krijg je door hoe je zelf in het leven staat, niet door wat een leidinggevende doet of laat. En dat is mooi, want dat betekent dus ook dat je het door aan jezelf te werken een burn-out weer te boven kunt komen. Wel zo prettig, dat je voor je gezondheid dus niet afhankelijk bent van een niet-functionerende leidinggevende.miekemv schreef: ↑08-07-2019 22:34Dat hoeft niet perse ptss te zijn, wij worden namelijk allen getest door het IVP en daar rollen verschillende diagnoses uit. En ook het tweede gedeelte ben ik in het geheel niet met je eens. Het zijn meestal de mensen met een hoog arbeidsethos en een groot verantwoordelijkheidsgevoel die sneuvelen door het lange standhouden en het opvangen van de klappen. En dan heb je leidinggevenden met op zijn zachts gezegd geen ondersteunende communicatie in een sausje van een angstcultuur. Voor je het weet zit een kwart thuis.
maandag 8 juli 2019 om 22:59
Leuke baan hoor. Ik heb het diploma maar zit in een andere setting. De banen liggen niet voor het oprapen in de sociale sector.
maandag 8 juli 2019 om 23:04
Wauw, ik dacht ik ga eens even kijken in mijn topic.. Wat ontzettend veel en fijne reacties. Heel verschillende reacties ook. Ik vind het echt heel fijn dat er zo met elkaar over gesproken kan worden, bedankt hiervoor!
Ik ben inderdaad alleenstaand en heb een appartement gekocht. In het verleden samengewoond en dan is het leven inderdaad een stuk makkelijker wat betreft inkomen.
Ik leef helemaal niet uitbundig, ik eet weinig, koop bijna nooit kleding ed. Maar ik vind het wel heel belangrijk om spaarcenten te hebben voor het geval er iets stuk gaat bijv of als ik eens echt een dagje weg wil.
Ook laad ik echt op met minstens 1x per jaar op vakantie (of in ieder geval even niet in mijn woonplaats zijn), om op adem te komen en even echt te genieten, me vrij te voelen. Dit hoeft ook niet duur te zijn, ik ga altijd buiten het hoogseizoen en soms met 200 euro heb ik al voldoende voor een leuk citytripje.
Echter blijft het werken mij inderdaad in de weg zitten. Ik zou dolgraag 3 dagen in de week willen werken, zodat balans tussen werk en privé goed is voor mij. Alleen financieel is het niet haalbaar als alleenstaande. Heb er vaak over nagedacht om de boel te verkopen en te vertrekken naar goedkopere provincies qua woonlasten, maar ik denk dat ik daar niet gelukkiger van word, aangezien vrienden/familie juist hier in de buurt wonen.
Het valt me op dat de meesten die zich hier niet in herkennen een partner hebben, waardoor het niet noodzakelijk is om beide 40 uur te werken. Lijkt me ontzettend fijn! Ik kan me erg goed voorstellen dat het uitgebluste dan een minder grote rol speelt, omdat je het ook samen kunt delen.
En de vragen over energie uithalen en voldoening: ik zou heel erg graag een hond willen, want daar ben ik helemaal gek op! Alleen ook dit kan wederom niet, door 40 uur werken. Ik verkrijg het niet over mijn hart om zo'n beestje steeds weg te moeten brengen of alleen te laten etc.
Verder doe ik ook echt wel leuke dingen met vrienden/familie (lekker op visite bij elkaar, strandwandeling of een kopje koffie op een terrasje), maar het is gewoon fundamenteel mis bij mij als ik dan weer de sleur van de dagelijkse week in ga.
Ik heb per 1 september een nieuwe baan, omdat ik inderdaad wil kijken of dat me helpt. Spannende stap! Verder hou ik van films/series kijken en geniet ik echt van mooi weer (naar buiten kunnen zonder verkrampte spieren van het trillen van de kou!). Ik zoek ook al jaren een sport die ik leuk vind, maar die heb ik helaas nog niet gevonden. Al een hoop uitgeprobeerd. Wellicht dat meer beweging (buiten gewoon lopen en huishouden etc) mij ook meer ontlading geeft. Ik ben er dus wel echt mee bezig om te kijken waar het 'm nou in zit. En elke keer kom ik weer uit bij 8 uur van mijn dag inleveren om anderen te plezieren/uit noodzaak.
Ik voel mij geen slachtoffer van de maatschappij, ik voel me gewoon niet vrij. Het voelt uit balans. Ik ben me zeer zeker bewust van dat je je leven zelf invulling kunt geven en dat lukt me ook aardig moet ik zeggen om het zo leuk mogelijk te maken. Alleen heb je toch altijd het financiële stuk waar je tegenaan loopt, want zonder 40 uur werken, red ik het helaas gewoon niet in mijn eentje en zou ik mezelf nog meer vrijheid ontnemen, doordat ik dan de leuke dingen ook niet meer zou kunnen doen. En dan gaat het niet om gruwelijk grote uitgaven, maar een kopje koffie op een terrasje geeft mij dan toch net even dat genietmomentje waar ik langzaam mee oplaad. Het lijkt inderdaad niet voldoende, omdat ik mijn vrije tijd toch mis.
Ik ben inderdaad alleenstaand en heb een appartement gekocht. In het verleden samengewoond en dan is het leven inderdaad een stuk makkelijker wat betreft inkomen.
Ik leef helemaal niet uitbundig, ik eet weinig, koop bijna nooit kleding ed. Maar ik vind het wel heel belangrijk om spaarcenten te hebben voor het geval er iets stuk gaat bijv of als ik eens echt een dagje weg wil.
Ook laad ik echt op met minstens 1x per jaar op vakantie (of in ieder geval even niet in mijn woonplaats zijn), om op adem te komen en even echt te genieten, me vrij te voelen. Dit hoeft ook niet duur te zijn, ik ga altijd buiten het hoogseizoen en soms met 200 euro heb ik al voldoende voor een leuk citytripje.
Echter blijft het werken mij inderdaad in de weg zitten. Ik zou dolgraag 3 dagen in de week willen werken, zodat balans tussen werk en privé goed is voor mij. Alleen financieel is het niet haalbaar als alleenstaande. Heb er vaak over nagedacht om de boel te verkopen en te vertrekken naar goedkopere provincies qua woonlasten, maar ik denk dat ik daar niet gelukkiger van word, aangezien vrienden/familie juist hier in de buurt wonen.
Het valt me op dat de meesten die zich hier niet in herkennen een partner hebben, waardoor het niet noodzakelijk is om beide 40 uur te werken. Lijkt me ontzettend fijn! Ik kan me erg goed voorstellen dat het uitgebluste dan een minder grote rol speelt, omdat je het ook samen kunt delen.
En de vragen over energie uithalen en voldoening: ik zou heel erg graag een hond willen, want daar ben ik helemaal gek op! Alleen ook dit kan wederom niet, door 40 uur werken. Ik verkrijg het niet over mijn hart om zo'n beestje steeds weg te moeten brengen of alleen te laten etc.
Verder doe ik ook echt wel leuke dingen met vrienden/familie (lekker op visite bij elkaar, strandwandeling of een kopje koffie op een terrasje), maar het is gewoon fundamenteel mis bij mij als ik dan weer de sleur van de dagelijkse week in ga.
Ik heb per 1 september een nieuwe baan, omdat ik inderdaad wil kijken of dat me helpt. Spannende stap! Verder hou ik van films/series kijken en geniet ik echt van mooi weer (naar buiten kunnen zonder verkrampte spieren van het trillen van de kou!). Ik zoek ook al jaren een sport die ik leuk vind, maar die heb ik helaas nog niet gevonden. Al een hoop uitgeprobeerd. Wellicht dat meer beweging (buiten gewoon lopen en huishouden etc) mij ook meer ontlading geeft. Ik ben er dus wel echt mee bezig om te kijken waar het 'm nou in zit. En elke keer kom ik weer uit bij 8 uur van mijn dag inleveren om anderen te plezieren/uit noodzaak.
Ik voel mij geen slachtoffer van de maatschappij, ik voel me gewoon niet vrij. Het voelt uit balans. Ik ben me zeer zeker bewust van dat je je leven zelf invulling kunt geven en dat lukt me ook aardig moet ik zeggen om het zo leuk mogelijk te maken. Alleen heb je toch altijd het financiële stuk waar je tegenaan loopt, want zonder 40 uur werken, red ik het helaas gewoon niet in mijn eentje en zou ik mezelf nog meer vrijheid ontnemen, doordat ik dan de leuke dingen ook niet meer zou kunnen doen. En dan gaat het niet om gruwelijk grote uitgaven, maar een kopje koffie op een terrasje geeft mij dan toch net even dat genietmomentje waar ik langzaam mee oplaad. Het lijkt inderdaad niet voldoende, omdat ik mijn vrije tijd toch mis.
maandag 8 juli 2019 om 23:08
Je snapt het echt niet Misschien als je onderstaande leest. INummer*Zoveel schreef: ↑08-07-2019 22:57En dat was dus precies mijn punt! Een burn-out krijg je door hoe je zelf in het leven staat, niet door wat een leidinggevende doet of laat. En dat is mooi, want dat betekent dus ook dat je het door aan jezelf te werken een burn-out weer te boven kunt komen. Wel zo prettig, dat je voor je gezondheid dus niet afhankelijk bent van een niet-functionerende leidinggevende.
https://www.emotionelemishandeling.nl/n ... werkvloer/
Waarschijnlijk heb je een makkelijke baan met veel zelfstandigheid.
maandag 8 juli 2019 om 23:42
In eerdere posts zei ik precies hetzelfde als jij hoorRP7 schreef: ↑08-07-2019 22:00Nu ga ik even vervelend zijn, maar wat is dan je belangrijkste drijfveer van je werk? Toch het geld?
Ik heb de keuze gehad,veel minder uren werken en zelfs meer geld overhouden. Maar ik wil zelf graag leren, beter worden in mijn werk en vooral mezelf en mijn persoonlijkheid ontwikkelen. Als ik ergens 'ja' opzeg is dat omdat ik denk dat ik er op persoonlijk vlak iets van leer. Ik word net als iemand anders aan geeft ook een leuker mens van mijn werk. Ik zou daarnaast mijn werk ook uit op werkgevers waarmee ik denk leuk te kunnen werken. Niet dat ik er dan prive mee om ga.
Ik vind materialistische zaken dan verder totaal oninteressant. Als ik niet dat spotify abonnement kan betalen, dan niet. Of een keer minder uiteten. Maar dat heb ik dan juist weer over om niet met een hoop chagerijn naar mijn werk te moeten gaan 's morgens.
Nou ja, in de eerste plaats heb ik (twee keer) gestudeerd omdat het wel handig is om mijn eigen broek op te houden. Gelukkig bleek ik vrij leergierig en goed in mijn vak dus kon ik mezelf aardig door ontwikkelen. Ik heb absoluut geen hekel aan mijn werk en alléén voor het geld doe ik het niet. Dan kon ik ook achter de kassa gaan zitten, bij wijze van. Sterker nog, ik zou in een andere functie veel meer kunnen verdienen, maar ik wil niet harder en meer werken. Of meer verantwoordelijkheid. Dus ik heb geen dikke bak, geen vrijstaand huis en 20 paar schoenen, maar daar geef ik ook niks om. Balans prive/werk is nu optimaal.Maar.. werken zal voor mij altijd voelen als iets dat moet. Dus nee, geen baan ter wereld waar ik mijn vrije tijd voor op zal geven. Daarvoor vind ik de rest van het leven veel te leuk.
maandag 8 juli 2019 om 23:43
Ik snap je, al heb ik dan nog weinig te klagen. Werk slechts halve dagen, onder mijn niveau op een Sociale Werkplaats. Dat ik door psychische problemen niet het werk kan doen wat ik wilde vind ik jammer. Toen ik nog in het reguliere circuit probeerde te werken voelde ik me doodongelukkig. Kon niet aan de eisen voldoen, liep alsmaar vast. Onder andere op het tempo. Snel werken lukt gewoon niet. Op school was ik een gemiddelde leerling, maar deed het niet graag. Vaak dacht ik: Waarom moet ik dit allemaal weten en altijd opletten? Vond maar weinig dingen echt interessant, zat vaak in mijn eigen wereldje. Daardoor miste ik regelmatig informatie.
Positieve dingen in mijn leven: veel vrije tijd, mijn honden, goed kunnen rondkomen van een laag inkomen, wat nieuwe sociale contacten, af en toe een dagje weg.
Positieve dingen in mijn leven: veel vrije tijd, mijn honden, goed kunnen rondkomen van een laag inkomen, wat nieuwe sociale contacten, af en toe een dagje weg.
dinsdag 9 juli 2019 om 02:28
Ik kan mij goed vinden hierin. Bedankt voor de link, kan ik veel van leren en toepassen voor in de toekomst.miekemv schreef: ↑08-07-2019 23:08Je snapt het echt niet Misschien als je onderstaande leest. I
https://www.emotionelemishandeling.nl/n ... werkvloer/
Waarschijnlijk heb je een makkelijke baan met veel zelfstandigheid.
Als hooggevoelig persoon met een empathisch persoonlijkheid én zachtaardigheid én een groot verantwoordelijkheids -en rechtvaardigheidsgevoel én in de belangrijkste deel van mijn leven te maken heb gehad met narcisten, treiteraars, sadisten (met alle gevolgen van dien), is het kort door de bocht gezegd, dat je aan jezelf moet werken en in hoe je in het leven staat. Er zit uiteraard waarheid in. Ik heb geluk als ik een werkcultuur zou treffen zonder narcistische leidinggevende. Al afvragend of ik ooit een burnout had? Eh ja, en hoe. Still going on strong.
Zeer off topic eigenlijk.
TO, is misschien vrijwilligerswerk in een hondenasiel wat voldoening zou geven?
dinsdag 9 juli 2019 om 04:48
Zomerinaantocht schreef: ↑08-07-2019 20:46
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik zou beginnen met voor jezelf spreken. Ik herken het door jou geschetste beeld nl. op geen enkel vlak. En ik heb ook geen partner, dus die link klopt ook niet in mijn geval.
dinsdag 9 juli 2019 om 07:41
Nee, jij snapt het echt niet. Als het probleem nou echt die narcistische leidinggevende zou zijn, hoe kan het dan dat patiënten toch weer herstellen nadat zij alleen zelf behandeld zijn? En hoe kan het dat sommige medewerkers wel uitvallen en anderen in exact dezelfde situatie niet?miekemv schreef: ↑08-07-2019 23:08Je snapt het echt niet Misschien als je onderstaande leest. I
https://www.emotionelemishandeling.nl/n ... werkvloer/
Waarschijnlijk heb je een makkelijke baan met veel zelfstandigheid.
Het probleem zit niet in de omgeving maar in de copingstrategie van de patiënt. Op het moment dat de patiënt leert om beter met stress en spanning om te gaan, wordt de impact van de omgeving veel minder groot.
Dat blijkt ook uit de richtlijn burn-out die de medici hanteren, en die is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Zie de richtlijn, waarin veelvuldig wordt gerefereerd aan de vele onderzoeken op dit vlak:
https://nvab-online.nl/sites/default/fi ... urnout.pdf
dinsdag 9 juli 2019 om 09:01
Alle keuzes die je in het leven maakt zijn gebaseerd op prioriteiten.
Uiteraard moet je geld verdienen om te kunnen leven, maar er is hier al eerder gezegd, hóe je je leven invult heb je voor het grootste deel toch echt zelf in de hand, en aangezien de kosten van wonen vaak de grootste kostenpost is kun je dat eens onder de loep nemen.
Je hóeft niet 60u te werken zodat je het koophuis kunt hebben waar je tot aan je nek met je hypotheek in zit, je kunt bijv. ook een goedkoop kamertje of studio huren, in een yurt wonen, een woning delen met vrienden, of in een commune gaan wonen. Ik ken mensen zonder woning, die als vrijwilliger steeds 3-6 maanden op verschillende plekken werken in Europa waarbij ze kost, inwoning en een klein beetje zakgeld krijgen, maar hierdoor veel verschillende landen zien en mensen ontmoeten. Ze verdienen nauwelijks iets maar zijn heel gelukkig. Iemand anders die ik ken woont nog bij zijn ouders en kiest er al jarenlang voor om voor 4 maanden een simpel uitzendbaantje te nemen en dat allemaal op te sparen, waarna hij weer 6 maanden kan reizen in Azië.
Zet je slachtofferschap aan de kant en denk in mogelijkheden als je écht dingen wil veranderen in je leven.
Maar wees ook nuchter: het leven kan niet alleen maar leuk zijn, er zijn nu eenmaal minder leuke dingen die ook gewoon gedaan moeten worden.
Uiteraard moet je geld verdienen om te kunnen leven, maar er is hier al eerder gezegd, hóe je je leven invult heb je voor het grootste deel toch echt zelf in de hand, en aangezien de kosten van wonen vaak de grootste kostenpost is kun je dat eens onder de loep nemen.
Je hóeft niet 60u te werken zodat je het koophuis kunt hebben waar je tot aan je nek met je hypotheek in zit, je kunt bijv. ook een goedkoop kamertje of studio huren, in een yurt wonen, een woning delen met vrienden, of in een commune gaan wonen. Ik ken mensen zonder woning, die als vrijwilliger steeds 3-6 maanden op verschillende plekken werken in Europa waarbij ze kost, inwoning en een klein beetje zakgeld krijgen, maar hierdoor veel verschillende landen zien en mensen ontmoeten. Ze verdienen nauwelijks iets maar zijn heel gelukkig. Iemand anders die ik ken woont nog bij zijn ouders en kiest er al jarenlang voor om voor 4 maanden een simpel uitzendbaantje te nemen en dat allemaal op te sparen, waarna hij weer 6 maanden kan reizen in Azië.
Zet je slachtofferschap aan de kant en denk in mogelijkheden als je écht dingen wil veranderen in je leven.
Maar wees ook nuchter: het leven kan niet alleen maar leuk zijn, er zijn nu eenmaal minder leuke dingen die ook gewoon gedaan moeten worden.
dinsdag 9 juli 2019 om 10:38
Het kan aan mij liggen hoor, maar ik vind je niet zo empatisch overkomen.chamilla schreef: ↑09-07-2019 02:28Ik kan mij goed vinden hierin. Bedankt voor de link, kan ik veel van leren en toepassen voor in de toekomst.
Als hooggevoelig persoon met een empathisch persoonlijkheid én zachtaardigheid én een groot verantwoordelijkheids -en rechtvaardigheidsgevoel én in de belangrijkste deel van mijn leven te maken heb gehad met narcisten, treiteraars, sadisten (met alle gevolgen van dien), is het kort door de bocht gezegd, dat je aan jezelf moet werken en in hoe je in het leven staat. Er zit uiteraard waarheid in. Ik heb geluk als ik een werkcultuur zou treffen zonder narcistische leidinggevende. (...)
dinsdag 9 juli 2019 om 11:04
Eens.Nummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 07:41Nee, jij snapt het echt niet. Als het probleem nou echt die narcistische leidinggevende zou zijn, hoe kan het dan dat patiënten toch weer herstellen nadat zij alleen zelf behandeld zijn? En hoe kan het dat sommige medewerkers wel uitvallen en anderen in exact dezelfde situatie niet?
Het probleem zit niet in de omgeving maar in de copingstrategie van de patiënt. Op het moment dat de patiënt leert om beter met stress en spanning om te gaan, wordt de impact van de omgeving veel minder groot.
Dat blijkt ook uit de richtlijn burn-out die de medici hanteren, en die is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Zie de richtlijn, waarin veelvuldig wordt gerefereerd aan de vele onderzoeken op dit vlak:
https://nvab-online.nl/sites/default/fi ... urnout.pdf
Ik word altijd een beetje kriegel dat er beweerd wordt dat meestal mensen met een hoog arbeidsethos en groot verantwoordelijkheidsgevoel sneller een burn out krijgen. Alsof je een speciaal soort zelfbenoemd supermens moet zijn om een burn out te krijgen. En dat het allemaal de schuld is van een ander áls je er eentje krijgt.
Ik ken heel veel mensen die harde werkers zijn en veel verantwoordelijkheid hebben, die nooit een burn out hebben gehad of zullen hebben. Het zijn de mensen die mentaal minder belastbaar zijn die sneller uitvallen. Mijn collega die drie dagen werkte en thuis een huilbaby had. De collega die sowieso een stresskip is en een verleden heeft van depressies. De collega die bijzaken niet kan onderscheiden van hoofdzaken en zichzelf héél gevoelig vindt. En een collega die een conflict had met een andere collega.
dinsdag 9 juli 2019 om 11:17
Ik denk dat veel verschillende factoren bij elkaar maken hoe je het leven draagt en hoe je in het leven staat, met een gouden lepel in je mond geboren en/of in een liefdevol gezin, waarbij je rustig al je fases doorloopt tot 'gelukkige' uitgebalanceerde volwassen en dan vol goede moed met je diploma de wereld in gaat dan voelt het een stuk lichter dan als je ondoordacht op de wereld geslingerd wordt door twee gestoorde ouders, die je je leven lang vanaf het begin in de ellende storten en een leven vol angst en stress bezorgen, heel veel mensen hebben daarmee te maken, vanaf hun geboorte onveiligheid en dan jippiee nog 80 jaar ploeteren.
En grappig dat je dan op een forum reacties ziet als goh wat een slachtofferschap, hoe kun je zoiets zeggen zonder dat je het levensverhaal van een ander kent?
En grappig dat je dan op een forum reacties ziet als goh wat een slachtofferschap, hoe kun je zoiets zeggen zonder dat je het levensverhaal van een ander kent?
dinsdag 9 juli 2019 om 11:21
Ik heb ook altijd al een hekel gehad aan verplichtingen. Ik haalde ook geen voldoening uit mijn werk. Ik ben 26 jaar geleden gestopt met werken toen onze zoon geboren was. Dat was de beste beslissing ooit en ik ben er veel gelukkiger door geworden. Mijn man stond er ook helemaal achter en hij vond zijn werk wel heel erg leuk. Hij had weer een hekel aan huishoudelijke karweitjes en hoefde thuis niks te doen. Ik besef wel dat we geluk hadden dat mijn man zo'n goede baan had dat het financieel allemaal kon en we nog steeds veel leuke dingen konden doen en kopen.
dinsdag 9 juli 2019 om 11:22
Ergens begrijp ik je wel, voor mij is betaalde arbeid in een vaste baan ook altijd wat lastig geweest omdat inderdaad de gedachten opkomen dat dit een hele hoop tijd opslorpt en tijd nu net datgene is wat je nooit kunt terugverdienen.Zomerinaantocht schreef: ↑08-07-2019 23:04...
Echter blijft het werken mij inderdaad in de weg zitten. Ik zou dolgraag 3 dagen in de week willen werken, zodat balans tussen werk en privé goed is voor mij. Alleen financieel is het niet haalbaar als alleenstaande. Heb er vaak over nagedacht om de boel te verkopen en te vertrekken naar goedkopere provincies qua woonlasten, maar ik denk dat ik daar niet gelukkiger van word, aangezien vrienden/familie juist hier in de buurt wonen.
...
Voor mij helpt het enorm om concreet resultaat te zien van je werk. Ik voorzie grofweg een half dorp van hun dagelijks brood en ergens geeft dit toch voldoening.
Daarnaast probeer ik in moeilijke momenten terug te denken aan de tijd dat ik in stations sliep en koude pakjes friet uit vuilnisbakken haalde; vooral in de winter is dit makkelijk: realiseren dat je in een warme ruimte bent met een kop koffie en dat je hiervoor nog eens geld ontvangt zolang je je werk maar doet.
Probeer ook in te zien dat je situatie geen permanentie is, evengoed ontmoet je weldra een partner en ziet je leven er over enkele jaren compleet anders uit.
Lees zeker ook de post van Taralina eens na over een andere invulling van je leven. Het enige dat ik daaraan zou willen toevoegen is om niet het belang van werken te onderschatten als je jong bent, dit is een tijd waarin je veel energie hebt en weinig andere verplichten en dus zaken kunt opbouwen waar je later van kunt profiteren. Je wilt echt niet eindigen als een bejaarde die 3/4 van haar pensioen kwijt is aan huur.
