Psyche
alle pijlers
Deze maatschappij
maandag 8 juli 2019 om 20:46
Ik loop enorm tegen deze maatschappij aan. De constructie ervan. En dan met name op het gebied van werk.
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
Ik heb best prima werk, daar is het me echt niet om te doen. Het gaat me erom dat we zo erg en zoveel móeten.
Loondienst: over het algemeen 40 uur, 25 vakantiedagen, weekenden vrij
Eigen bedrijf: meer dan 40 uur, weinig vrije tijd, nooit echt uitgewerkt
Waar doen we het voor? We werken om de vaste lasten te betalen, af en toe wat leuke dingen te doen en die 25 dagen per jaar echt even te genieten van het leven door bijv lekker op vakantie of uitstapjes (als je mazzel hebt, geldt ook zeker niet voor iedereen).
En dan nog maar te zwijgen over pensioen. Ik mag door tot ik 71 jr en 3 maanden ben, zonder de zekerheid dat ik ook echt pensioen krijg. Bizar. We geven letterlijk een gigantisch deel van ons leven voor bedrijven die niet eens van ons zijn. Die helemaal compleet losstaan van jou als mens, van onze behoeften als mens. De illusie van vrijheid is echt megagroot.
We spenderen over het algemeen te weinig tijd met onze dierbaren, te weinig tijd voor onszelf, omdat er nou eenmaal te weinig tijd ís om alles in die 2 vrije dagen in de week te proppen. Sterker nog: we zijn moe van 5 dagen werken en willen in het weekend "rust". Die ene verjaardag of gezellige BBQ of een dagje weg, hebben we gewoonweg de energie niet echt voor. Alles is een moetje. En dat is logisch. Zeker als je kinderen hebt. Hoeveel burnouts moeten er nog geconstateerd worden, voor we in gaan zien waar we mee bezig zijn? En áls we dan wel de energie hebben om echt te genieten van leuke dingen, dan mag je er maar 48 uur van genieten, want daarna begint het riedeltje opnieuw.
Als ik voor mezelf spreek, dan ben ik echt enorm ongelukkig wat dit betreft. En ik heb dit dan ook al vanaf jongs af aan. Ik mag niet weg op vakantie wanneer ik wil, ik mag niet eerder naar huis als mijn hoofd op is, ik kan niet uitslapen als mijn lichaam zegt nog moe te zijn. We gaan maar door en door.
En wie bepaalt dat voor ons eigenlijk? Een bedrijf dat geen hol geeft om jou en je net zo goed inruilt voor een ander? We hebben geen zeggeschap over ons eigen leven, ook al denken we van wel. En dat vind ik best een nare gedachte. Het is echt een illusie.
Ik vind het zo zonde. Straks als we allemaal echt oud zijn, kijken we terug op een leven die vanaf dat je 4 jaar bent al zomaar voor je wordt ingevuld door school/studie/werk. Je wordt geleefd. Het neemt zo'n groot deel van JOUW leven in beslag. En wat kunnen we anders? Wat moeten we zonder dak boven ons hoofd? Minder werken is voor de meesten geen optie financieel gezien.
Ik probeer al jaren mezelf hier overheen te zetten, omdat het nou eenmaal zo is. Maar, hier zit het knelpunt in mij waar ik echt ongelukkig van word. De sleur, de verplichtingen, geen zeggenschap hebben over MIJN leven in dit opzicht. We maken allemaal maar iets moois ervan door leuke dingen in te plannen, maar is dit het nou? Hetgeen echt belangrijk is in dit leven, kom je pas achter als de dood dichtbij komt. Hoe triest het ook klinkt. Maar, wat zullen we een spijt hebben als dat punt komt en we onze vrienden, families, kinderen niet alle tijd/liefde hebben kunnen geven die ze eigenlijk verdienden. Omdat we allemaal gevangen zitten in deze maatschappij van "we hebben het druk, geen tijd, geen energie" en dat we simpelweg minimaal 8 uur per dag van ons leven weggooien aan iets wat er niet toe doet. Ongeacht of je je baan wel/niet leuk vindt, je tijd lever je hoe dan ook in.
Hoe denken jullie hierover? Hoe kan het toch dat we zo gehaast zijn, zo uit balans?
dinsdag 9 juli 2019 om 11:29
dinsdag 9 juli 2019 om 11:35
TO, ik begrijp je gevoel wel.
Ik ben van 40 uur werken, naar 4 dagen gegaan toen mijn dochter geboren was en nu werk ik drie dagen.
Het is heerlijk. Ik voel ook geen stress meer van mijn werk. Als ik op kantoor ben, ben ik er ook voor 100% en op de part time dagen ben ik samen met dochter en doen we leuke dingen.
Het gaat zo snel, over een paar maanden gaat ze naar de basisschool en dan heb ik haar niet meer zoveel voor mezelf, dus ik geniet er nu volop van.
Het minder gaan werken heeft mij echt geholpen om wat rustiger te worden en te beseffen dat niet alles om je werk draait.
dinsdag 9 juli 2019 om 12:38
Nou nou moeder theresa. Hoe is dat nou, met al die superpowers?chamilla schreef: ↑09-07-2019 02:28Ik kan mij goed vinden hierin. Bedankt voor de link, kan ik veel van leren en toepassen voor in de toekomst.
Als hooggevoelig persoon met een empathisch persoonlijkheid én zachtaardigheid én een groot verantwoordelijkheids -en rechtvaardigheidsgevoel én in de belangrijkste deel van mijn leven te maken heb gehad met narcisten, treiteraars, sadisten (met alle gevolgen van dien), is het kort door de bocht gezegd, dat je aan jezelf moet werken en in hoe je in het leven staat. Er zit uiteraard waarheid in. Ik heb geluk als ik een werkcultuur zou treffen zonder narcistische leidinggevende. Al afvragend of ik ooit een burnout had? Eh ja, en hoe. Still going on strong.
Zeer off topic eigenlijk.
TO, is misschien vrijwilligerswerk in een hondenasiel wat voldoening zou geven?
Al eens afgevraagd dat het misschien aan jou ligt dat je steeds allerlei "slechte" mensen om je heen verzamelt? Als het op een gegeven moment een patroon wordt dan zou ik eens in de spiegel kijken.
dinsdag 9 juli 2019 om 12:57
Ik denk dat wat jij zegt ook eerder het probleem is dan niet rondkomen als alleenstaande wanneer je minder werkt.Fossa schreef: ↑08-07-2019 22:45Ik denk dat de meeste mensen (niet iedereen) wel mogelijkheden hebben om hun leven anders in te richten, maar het moeilijk vinden om erachter te komen hoe. Als je middenin de dagelijkse drukte en stress zit is er weinig ruimte om alles te overzien, te ontdekken wat je echt wilt en nieuwe ideeën te ontwikkelen.
En ik denk dat veel mensen niet bereid zijn om er serieus dingen voor te laten. En dat er ook veel mensen zijn die het niet durven. Of denken dat ze het niet durven. Of meer bezig zijn met de verwachtingen van anderen, dan met wat ze zelf het liefste zouden willen.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:04
Niemand die jou gebiedt 40 uur te werken.
Niemand die jou gebiedt om tot je AOW-leeftijd te blijven werken (ter info: is tot 2024 67 jaar en gaat alleen omhoog als de gemiddelde leeftijd stijgt - die op het moment dalende is).
Niemand die jou gebiedt om een topsalaris te verdienen met bijbehorende verantwoordelijkheid, bungalow en Mercedes.
Niemand die jou verbiedt om een half jaar onbetaald verlof te nemen.
Niemand die jou gebiedt om tot je AOW-leeftijd te blijven werken (ter info: is tot 2024 67 jaar en gaat alleen omhoog als de gemiddelde leeftijd stijgt - die op het moment dalende is).
Niemand die jou gebiedt om een topsalaris te verdienen met bijbehorende verantwoordelijkheid, bungalow en Mercedes.
Niemand die jou verbiedt om een half jaar onbetaald verlof te nemen.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:13
chamilla schreef: ↑09-07-2019 02:28Als hooggevoelig persoon met een empathisch persoonlijkheid én zachtaardigheid én een groot verantwoordelijkheids -en rechtvaardigheidsgevoel én in de belangrijkste deel van mijn leven te maken heb gehad met narcisten, treiteraars, sadisten (met alle gevolgen van dien), is het kort door de bocht gezegd, dat je aan jezelf moet werken en in hoe je in het leven staat. Er zit uiteraard waarheid in. Ik heb geluk als ik een werkcultuur zou treffen zonder narcistische leidinggevende. Al afvragend of ik ooit een burnout had? Eh ja, en hoe. Still going on strong.
Als je zelf hooggevoelig en zachtaardig bent, kan ik me voorstellen dat de rest van wereld op jou narcistisch overkomt. Dat wil niet zeggen dat ze zo zijn. Zelf vind ik hooggevoeligheid, (teveel) empathie en zachtaardigheid niet altijd goede eigenschappen. Zelfs een groot rechtvaardigheidsgevoel kan heel negatief zijn (eigen rechter gaan spelen bijvoorbeeld). En als je dan een burnout krijgt, zou ik mezelf nog maar eens afvragen of die eigenschappen zo goed voor je zijn of dat je jezelf beter wat harder kan maken zodat je wat beter bestand bent tegen de buitenwereld. En dan zou het best kunnen dat je helemaal geen "narcistische" leidinggevende meer tegenkomt.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:21
ik heb dit ook een tijdje gehad toen ik depressief was. Dit zijn depressieve gedachtes.
maar nu bedenk ik me... ik ben blij dat ik hier woon, dat ik maar 32 uur hoef te werken om te kunnen leven. Ik had ook in een ander werelddeel geboren kunnen zijn waar ik elke dag als dagloner aan de slag moest en mocht hopen dat ik die dag werk had en mijn kinderen te eten kon geven.
maar nu bedenk ik me... ik ben blij dat ik hier woon, dat ik maar 32 uur hoef te werken om te kunnen leven. Ik had ook in een ander werelddeel geboren kunnen zijn waar ik elke dag als dagloner aan de slag moest en mocht hopen dat ik die dag werk had en mijn kinderen te eten kon geven.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:25
Nogmaals volgens mij heb jij een gemakkelijke baan+ zelfstandigheid+tweeverdienerNummer*Zoveel schreef: ↑09-07-2019 07:41Nee, jij snapt het echt niet. Als het probleem nou echt die narcistische leidinggevende zou zijn, hoe kan het dan dat patiënten toch weer herstellen nadat zij alleen zelf behandeld zijn? En hoe kan het dat sommige medewerkers wel uitvallen en anderen in exact dezelfde situatie niet?
Het probleem zit niet in de omgeving maar in de copingstrategie van de patiënt. Op het moment dat de patiënt leert om beter met stress en spanning om te gaan, wordt de impact van de omgeving veel minder groot.
Dat blijkt ook uit de richtlijn burn-out die de medici hanteren, en die is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Zie de richtlijn, waarin veelvuldig wordt gerefereerd aan de vele onderzoeken op dit vlak:
https://nvab-online.nl/sites/default/fi ... urnout.pdf
dinsdag 9 juli 2019 om 13:27
Het ligt zo te lezen aan jou Nessemeisje.nessemeisje schreef: ↑09-07-2019 10:38Het kan aan mij liggen hoor, maar ik vind je niet zo empatisch overkomen.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:38
Ik vind het jammer dat je het in het negatieve trekt.nerdopviva schreef: ↑09-07-2019 13:13Als je zelf hooggevoelig en zachtaardig bent, kan ik me voorstellen dat de rest van wereld op jou narcistisch overkomt. Dat wil niet zeggen dat ze zo zijn. Zelf vind ik hooggevoeligheid, (teveel) empathie en zachtaardigheid niet altijd goede eigenschappen. Zelfs een groot rechtvaardigheidsgevoel kan heel negatief zijn (eigen rechter gaan spelen bijvoorbeeld). En als je dan een burnout krijgt, zou ik mezelf nog maar eens afvragen of die eigenschappen zo goed voor je zijn of dat je jezelf beter wat harder kan maken zodat je wat beter bestand bent tegen de buitenwereld. En dan zou het best kunnen dat je helemaal geen "narcistische" leidinggevende meer tegenkomt.
Narcisme is een stoornis wat je heel gemakkelijk op de werkvloer kunt aantreffen per definitie onder leidinggevenden. Je kunt het bijvoorbeeld herkennen aan een angstcultuur. Het is logisch dat medewerkers met een sterk rechtvaardigheidsgevoel grote moeite hebben want voor hen zijn sociale codes en de uitvoering van het werk heel belangrijk. Iets wat juist goed zou zijn voor werkgevers. Helaas is het kokervormig denken van een hr bijvoorbeeld en een soortgelijke aansturing van boven dat situaties jarenlang stand houden.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:39
Wie gaat dat betalen?amarna schreef: ↑09-07-2019 13:04Niemand die jou gebiedt 40 uur te werken.
Niemand die jou gebiedt om tot je AOW-leeftijd te blijven werken (ter info: is tot 2024 67 jaar en gaat alleen omhoog als de gemiddelde leeftijd stijgt - die op het moment dalende is).
Niemand die jou gebiedt om een topsalaris te verdienen met bijbehorende verantwoordelijkheid, bungalow en Mercedes.
Niemand die jou verbiedt om een half jaar onbetaald verlof te nemen.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:44
Egocentrische individuen met gebrek aan compassie?MissMaran schreef: ↑09-07-2019 11:17Ik denk dat veel verschillende factoren bij elkaar maken hoe je het leven draagt en hoe je in het leven staat, met een gouden lepel in je mond geboren en/of in een liefdevol gezin, waarbij je rustig al je fases doorloopt tot 'gelukkige' uitgebalanceerde volwassen en dan vol goede moed met je diploma de wereld in gaat dan voelt het een stuk lichter dan als je ondoordacht op de wereld geslingerd wordt door twee gestoorde ouders, die je je leven lang vanaf het begin in de ellende storten en een leven vol angst en stress bezorgen, heel veel mensen hebben daarmee te maken, vanaf hun geboorte onveiligheid en dan jippiee nog 80 jaar ploeteren.
En grappig dat je dan op een forum reacties ziet als goh wat een slachtofferschap, hoe kun je zoiets zeggen zonder dat je het levensverhaal van een ander kent?
dinsdag 9 juli 2019 om 13:49
Ik loop al lang mee op de werkvloer, zie het fenomeen vaker.nessemeisje schreef: ↑09-07-2019 13:45Dat zal. Het zal ook wel liggen aan mijn persoonlijkheid dat ik geen narcistische sadisten om me heen verzamel.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:57
In zowat al jouw posts leg je de verantwoordelijk buiten degene die er last van heeft. Nuancering en onderbouwing weerleg je met een op de man opmerking "je zult wel een makkelijke baan hebben en tweeverdiener zijn".miekemv schreef: ↑09-07-2019 13:38Ik vind het jammer dat je het in het negatieve trekt.
Narcisme is een stoornis wat je heel gemakkelijk op de werkvloer kunt aantreffen per definitie onder leidinggevenden. Je kunt het bijvoorbeeld herkennen aan een angstcultuur. Het is logisch dat medewerkers met een sterk rechtvaardigheidsgevoel grote moeite hebben want voor hen zijn sociale codes en de uitvoering van het werk heel belangrijk. Iets wat juist goed zou zijn voor werkgevers. Helaas is het kokervormig denken van een hr bijvoorbeeld en een soortgelijke aansturing van boven dat situaties jarenlang stand houden.
Iemand met een sterk rechtvaardigheidsgevoel die er op het werk last van heeft, kan aan zichzelf werken om er minder last van te hebben, te besluiten om vast te blijven zitten, zoeken naar een andere baan etc.
Leidinggevenden maar even makkelijk als narcist wegzetten gaat mij veel te ver. Leidinggevenden kunnen best trekken van een narcistische persoonlijkheid laten zien, maar he, dat kun jij ook. En dat maakt ze geen narcist.
Iemand die van mening is dat zijn baan te veel van hem vraagt kan op zoek naar andere mogelijkheden en die zijn er in overvloed.
Iemand die vindt dat diegene te veel moet in deze maatschappij mag zich eens gaan bedenken van wie diegene dat dan moet. Aanpassingen in je eigen leven doen maakt dat je veel meer nieuwe keuzes kunt maken. Het begint m.i. bij het bedenken wat je zelf allemaal doet om dit gedrag en gevoel in stand te houden.
M.a.w. helemaal eens met de posts van NummerZoveel.
dinsdag 9 juli 2019 om 13:58
Ja zeker, mijn ouders heb ik om mij heen verzameld met mijn superpowers. Waar haal je dat toch vandaan?
dinsdag 9 juli 2019 om 14:01
Ik denk door reacties als deze of je het wel goed leest.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 13:57In zowat al jouw posts leg je de verantwoordelijk buiten degene die er last van heeft. Nuancering en onderbouwing weerleg je met een op de man opmerking "je zult wel een makkelijke baan hebben en tweeverdiener zijn".
Iemand met een sterk rechtvaardigheidsgevoel die er op het werk last van heeft, kan aan zichzelf werken om er minder last van te hebben, te besluiten om vast te blijven zitten, zoeken naar een andere baan etc.
Leidinggevenden maar even makkelijk als narcist wegzetten gaat mij veel te ver. Leidinggevenden kunnen best trekken van een narcistische persoonlijkheid laten zien, maar he, dat kun jij ook. En dat maakt ze geen narcist.
Iemand die van mening is dat zijn baan te veel van hem vraagt kan op zoek naar andere mogelijkheden en die zijn er in overvloed.
Iemand die vindt dat diegene te veel moet in deze maatschappij mag zich eens gaan bedenken van wie diegene dat dan moet. Aanpassingen in je eigen leven doen maakt dat je veel meer nieuwe keuzes kunt maken. Het begint m.i. bij het bedenken wat je zelf allemaal doet om dit gedrag en gevoel in stand te houden.
M.a.w. helemaal eens met de posts van NummerZoveel.
Tuurlijk ben jij het eens met nummer, ik verwacht niet anders.
dinsdag 9 juli 2019 om 14:02
Slachtofferschap tentoonstellen zit hem niet in het verleden. Wel hoe je je nu gedraagt en hoe je nu communiceert.MissMaran schreef: ↑09-07-2019 11:17Ik denk dat veel verschillende factoren bij elkaar maken hoe je het leven draagt en hoe je in het leven staat, met een gouden lepel in je mond geboren en/of in een liefdevol gezin, waarbij je rustig al je fases doorloopt tot 'gelukkige' uitgebalanceerde volwassen en dan vol goede moed met je diploma de wereld in gaat dan voelt het een stuk lichter dan als je ondoordacht op de wereld geslingerd wordt door twee gestoorde ouders, die je je leven lang vanaf het begin in de ellende storten en een leven vol angst en stress bezorgen, heel veel mensen hebben daarmee te maken, vanaf hun geboorte onveiligheid en dan jippiee nog 80 jaar ploeteren.
En grappig dat je dan op een forum reacties ziet als goh wat een slachtofferschap, hoe kun je zoiets zeggen zonder dat je het levensverhaal van een ander kent?
De manier waarop To de openingspost heeft beschreven is idd een uiting van slachtoffer zijn van de maatschappij.
En de meeste mensen zijn wel ergens slachtoffer van. Het gaat er nog altijd om hoe je er zelf mee omgaat.
dinsdag 9 juli 2019 om 14:07
Dus leidinggevenden zijn narcistisch, burn outs zijn (meestal) de schuld van een ander en mensen die jou tegenspreken lezen niet goed of hebben een makkelijke baan.
Is dat nou de wereld van 'mensen met een groot rechtvaardigheidsgevoel' ?
dinsdag 9 juli 2019 om 14:12
Dat is ook maar een visie. Ik zie heel wat reacties van forummers die het wel begrijpen.GenieInABottle schreef: ↑09-07-2019 14:02Slachtofferschap tentoonstellen zit hem niet in het verleden. Wel hoe je je nu gedraagt en hoe je nu communiceert.
De manier waarop To de openingspost heeft beschreven is idd een uiting van slachtoffer zijn van de maatschappij.
En de meeste mensen zijn wel ergens slachtoffer van. Het gaat er nog altijd om hoe je er zelf mee omgaat.
dinsdag 9 juli 2019 om 14:14
Je hebt gelijk kwa verweerbaarder maken. Ik kan hier goed oefenen iig. Ik kan me alleen niet herrineren wanneer ik naar inzicht heb gevraagd voor de criteria voor een (illusie van) narcisme?nerdopviva schreef: ↑09-07-2019 13:13Als je zelf hooggevoelig en zachtaardig bent, kan ik me voorstellen dat de rest van wereld op jou narcistisch overkomt. Dat wil niet zeggen dat ze zo zijn. Zelf vind ik hooggevoeligheid, (teveel) empathie en zachtaardigheid niet altijd goede eigenschappen. Zelfs een groot rechtvaardigheidsgevoel kan heel negatief zijn (eigen rechter gaan spelen bijvoorbeeld). En als je dan een burnout krijgt, zou ik mezelf nog maar eens afvragen of die eigenschappen zo goed voor je zijn of dat je jezelf beter wat harder kan maken zodat je wat beter bestand bent tegen de buitenwereld. En dan zou het best kunnen dat je helemaal geen "narcistische" leidinggevende meer tegenkomt.
dinsdag 9 juli 2019 om 14:14
Nee, dat is de wereld van mensen die zich profileren als professional die andere ervaringen, meningen en kennis ondergeschikt vinden aan die van zichzelf. En als er inhoudelijk niets meer te winnen is, dan legt ook zo'n professional de verantwoordelijkheid buiten zichzelf en de klant.nessemeisje schreef: ↑09-07-2019 14:07Dus leidinggevenden zijn narcistisch, burn outs zijn (meestal) de schuld van een ander en mensen die jou tegenspreken lezen niet goed of hebben een makkelijke baan.
Is dat nou de wereld van 'mensen met een groot rechtvaardigheidsgevoel' ?
dinsdag 9 juli 2019 om 14:15
Jij leest ook al zo bijzonder.nessemeisje schreef: ↑09-07-2019 14:07Dus leidinggevenden zijn narcistisch, burn outs zijn (meestal) de schuld van een ander en mensen die jou tegenspreken lezen niet goed of hebben een makkelijke baan.
Is dat nou de wereld van 'mensen met een groot rechtvaardigheidsgevoel' ?
dinsdag 9 juli 2019 om 14:17
Je bedoelt dat je heel wat meningen leest die je beter uitkomen?
En om je gerust te stellen, het is niet alleen visie hoor. Er zijn heel wat hele slimme mensen die daar behoorlijk wat onderzoek naar gedaan hebben.
