Psyche
alle pijlers
Extreem bang om dood te gaan.
vrijdag 3 december 2010 om 20:41
Ik ben 35, gezond, moeder, vrouw van, etc. Ik zie er vrij oké uit. Heb nog niet/geen rimpels, ben nog niet grijs, ben niet dik, kortom; mag niet klagen.
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
Ik ben niet gelovig. Niet zo opgevoed, en heb zelf ook niets met religie in welke vorm dan ook. Maar nu komt het: ik heb, zolang als ik mij kan herinneren een angst voor doodgaan. Het is niet zo erg dat het mijn leven beheerst, maar zo nu en dan vliegt het me zo erg naar de keel dat alles om me heen begint te draaien. Het idee dat het op een gegeven moment gewoon helemaal ophoudt, dat ik soort van slaap zonder te dromen en nooit meer wakker word, dat mijn kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gewoon doorgaan en ik geen deel meer van hun leven uitmaak. Dat ik gewoon onder de grond door de maden wordt opgevreten en na een x aantal jaren niemand zich meer herinnert dat ik ooit bestaan heb. Dat vind ik zo benauwend, zo afschuwelijk en zo naar, dat als ik er langer over na denk ( en dat gaat vaak zonder dat ik er erg in heb) gewoon bijna begin te kotsen van ellende. Dan stel ik mij mijn sterfbed voor en hoe het voelt als ik weg glij. Dan kan ik gewoon voelen hoe het voelt als het leven uit mij weg vloeit. Ik geloof niet in een hiernamaals in een hemel of in reïncarnatie. Soms wilde ik maar dat dat wel zo was, dat kan zo troostend werken. Maar ik denk gewoon dat er na de dood niets meer is. En dat lijkt me zo eng. Dat ik niet meer voel, en denk, leef. Dat alles ineens ophoudt, dat er geen tijd en plek en niks niet meer is. En terwijl ik dit opschrijf, begint mijn maag alweer te wiebelen.
Het hele grote dikke vette niks....de totale leegte. Geen besef, geen ruimte, geen gevoel, geen gedachte, geen leven!!
Ik kan er echt niet mee dealen. Echt niet.
En het is niet dat ik als een patiënt aan huis gekluisterd zit, ik leef en doe en geniet me grotendeels suf. Maar die angst, die soms wekenlang wegblijft, en soms er ineens weer is, die is totaal onbeschrijflijk en allesoverheersend eng en heftig en ongrijpbaar. Op het moment dat het speelt. En het besef inslaat. Zoals nu. Out of the blue....
zaterdag 4 december 2010 om 11:46
zaterdag 4 december 2010 om 12:06
zaterdag 4 december 2010 om 13:37
Ik vind de natuur prachtig om naar te kijken bij dit soort onderwerpen.
Hoe zaadje een plant wordt, vruchtbaar is, bloeit, nakomelingen zaait, sterft (of als voedsel dient), tot aarde wordt verteerd, en als voeding uit de aarde weer geboren wordt in een nieuwe plant.
Ik denk/voel/vind dat we op een natuurlijke manier verbonden zijn met het verleden en de toekomst, zoals de plant dat ook is.
De een hangt daar een reïncarnatie overtuiging aan, de ander niet.
Ik heb ervaring met stervensbegeleiding, heb zelf de dood in de ogen gekeken en heb over de dood gepraat met mensen die dat ook hebben meegemaakt.
Mijn ervaringen hebben me de overtuiging gegeven dat de menselijke geest uitgerust is met de mogelijkheden om een stervende te helpen zich over te geven aan het onoverkomelijke feit dat hij of zij gaat.
Op een manier die bij diegene past, het is je eigen ervaring.
Oudere mensen hebben vaker een acceptatie dat hun leven eindig is.
Ik heb meerdere mensen gesproken die zeiden dat die acceptatie met de jaren kwam.
Het zou me niks verbazen als dat ook hormonaal aantoonbaar is.
Dat ik moeder ben maakt de dood voor mij meer beladen als vroeger: het zou nu zó onnatuurlijk zijn om te sterven, ik heb nog heel veel te doen voor en met mijn jonkie voordat het zelfstandig is.
Daar zal ik mee moeten leven, ik zie die angstgevoelens als logisch en natuurlijk.
Een moederdier is ook meer bezig met overleven en veiligheid als ze een nestje heeft.
@ Fibonacci
Als ik lees wat je hebt meegemaakt, dan kan ik me best voorstellen dat de dood een beladen onderwerp is geworden.
Ik hoop dat je het over een tijdje los zult kunnen laten, mooi topic!
Hoe zaadje een plant wordt, vruchtbaar is, bloeit, nakomelingen zaait, sterft (of als voedsel dient), tot aarde wordt verteerd, en als voeding uit de aarde weer geboren wordt in een nieuwe plant.
Ik denk/voel/vind dat we op een natuurlijke manier verbonden zijn met het verleden en de toekomst, zoals de plant dat ook is.
De een hangt daar een reïncarnatie overtuiging aan, de ander niet.
Ik heb ervaring met stervensbegeleiding, heb zelf de dood in de ogen gekeken en heb over de dood gepraat met mensen die dat ook hebben meegemaakt.
Mijn ervaringen hebben me de overtuiging gegeven dat de menselijke geest uitgerust is met de mogelijkheden om een stervende te helpen zich over te geven aan het onoverkomelijke feit dat hij of zij gaat.
Op een manier die bij diegene past, het is je eigen ervaring.
Oudere mensen hebben vaker een acceptatie dat hun leven eindig is.
Ik heb meerdere mensen gesproken die zeiden dat die acceptatie met de jaren kwam.
Het zou me niks verbazen als dat ook hormonaal aantoonbaar is.
Dat ik moeder ben maakt de dood voor mij meer beladen als vroeger: het zou nu zó onnatuurlijk zijn om te sterven, ik heb nog heel veel te doen voor en met mijn jonkie voordat het zelfstandig is.
Daar zal ik mee moeten leven, ik zie die angstgevoelens als logisch en natuurlijk.
Een moederdier is ook meer bezig met overleven en veiligheid als ze een nestje heeft.
@ Fibonacci
Als ik lees wat je hebt meegemaakt, dan kan ik me best voorstellen dat de dood een beladen onderwerp is geworden.
Ik hoop dat je het over een tijdje los zult kunnen laten, mooi topic!
The sun does not compare or judge. It shines for all life.
zaterdag 4 december 2010 om 13:55
zonnestraaltje, ik begrijp je. t is niet dat je gelijk dood wilt, maar t idee je geliefden weer te zien is mooi. dus fib, das niks om je zorgen over te maken of therapie te nemen, zoiets gebeurd als je een geliefde verliest. dan wordt je gedachtenwereld compleet anders omdat je zelf een compleet ander mens wordt.
wij slapen nooit.
zaterdag 4 december 2010 om 13:59
zaterdag 4 december 2010 om 14:02
zaterdag 4 december 2010 om 14:07
quote:Zoebie schreef op 04 december 2010 @ 09:17:
[...]
Waarom? Mensen die van dichtbij al heel vaak met de dood in aanraking zijn geweest, ervaren allemaal hetzelfde. Ik heb mijn vader, mijn kind en mijn zusje zien sterven. En allemaal zijn ze rustig gegaan.
Als je overtuigd bent dat er hierna iets is, is de angst ook weg. Ik ben er door die ervaringen niet meer bang voor. Het lijkt me vreselijk om daar mee te moeten leven. Mijn moeder is 89 en die is vreselijk bang voor de dood. Vroeger werd er ook met hel en verdoemenis gepreekt in de katholieke kerk. Wat een onzin is dat. En wat hebben ze ermee bereikt. Alleen dat oude mensen die op het randje staan vreselijk bang zijn.
Nee laat mij dan maar lekker in de waan dat er iets is hierna.
Want daar ben ik van overtuigd en daar brengt niemand me meer vanaf.Ik heb ook diverse sterfprocessen meegemaakt en de 'rust' werd vooral ook ingegeven door hoge doses morfine en natuurlijk het slopende proces van een falend lijf, want als je echt echt echt lamlendig bent dan interesseert het je niet meer
[...]
Waarom? Mensen die van dichtbij al heel vaak met de dood in aanraking zijn geweest, ervaren allemaal hetzelfde. Ik heb mijn vader, mijn kind en mijn zusje zien sterven. En allemaal zijn ze rustig gegaan.
Als je overtuigd bent dat er hierna iets is, is de angst ook weg. Ik ben er door die ervaringen niet meer bang voor. Het lijkt me vreselijk om daar mee te moeten leven. Mijn moeder is 89 en die is vreselijk bang voor de dood. Vroeger werd er ook met hel en verdoemenis gepreekt in de katholieke kerk. Wat een onzin is dat. En wat hebben ze ermee bereikt. Alleen dat oude mensen die op het randje staan vreselijk bang zijn.
Nee laat mij dan maar lekker in de waan dat er iets is hierna.
Want daar ben ik van overtuigd en daar brengt niemand me meer vanaf.Ik heb ook diverse sterfprocessen meegemaakt en de 'rust' werd vooral ook ingegeven door hoge doses morfine en natuurlijk het slopende proces van een falend lijf, want als je echt echt echt lamlendig bent dan interesseert het je niet meer
zaterdag 4 december 2010 om 14:14
k heb ook momenten gehad dat ik niet meer wilde leven, mijn kids worden door mijn familie echt wel liefdevol opgevoed, toch blij dat ik het niet gedaan heb. al is achterblijven niet geweldig, gewoon nieuwe doelen en dromen zoeken. en verdriet is niet erg. maar missch heeft fib geen doelen. als je leven leeg lijkt ga je over zulke zaken peinzen, en kom je in een cirkel.ik moet gewoon mijn kids opvoeden tot gelukkige volwassenen, daarnaast zelf bevredigend leven, en de kost verdienen natuurlijk. de verantwoording is soms erg zwaar, maar ja, daarom leef ik nog.
wij slapen nooit.
zaterdag 4 december 2010 om 14:42
Pfff... ik heb dit hele topic gelezen... wat heftig..
Ik ben zelf juist heel bang om mensen die mij dierbaar zijn te verliezen. Mijn moeder heeft niet lang meer te leven...
Het idee dat zij er straks niet meer is...
Zij is degene met wie ik alles altijd als eerste bespreek..
Even samen koffiedrinken, altijd bellen...
Het idee dat zij niet meer kan zien wat haar dierbaren doen...
Het idee dat zij haar eigen dromen en plannen niet meer kan verwezenlijken...
Ik wil niet zonder haar, ik kan niet zonder haar en toch wordt het werkelijkheid...
Zij is zelf zo berustend, zij accepteert.. zo knap....
Ik ben zelf juist heel bang om mensen die mij dierbaar zijn te verliezen. Mijn moeder heeft niet lang meer te leven...
Het idee dat zij er straks niet meer is...
Zij is degene met wie ik alles altijd als eerste bespreek..
Even samen koffiedrinken, altijd bellen...
Het idee dat zij niet meer kan zien wat haar dierbaren doen...
Het idee dat zij haar eigen dromen en plannen niet meer kan verwezenlijken...
Ik wil niet zonder haar, ik kan niet zonder haar en toch wordt het werkelijkheid...
Zij is zelf zo berustend, zij accepteert.. zo knap....
zaterdag 4 december 2010 om 14:57
tja, ontdekster, het gaat heel raar worden je back up niet meer te hebben, dat is voor mij ook het grootste gemis nu mijn man niet meer leeft. doe ik het goed, neem ik de juiste beslissing, vooral mbt tot de kids. en iedereen zegt altijd; je doet het zo goed, je bent zo zelfstandig,, ja oke, maar inwendig denk ik soms; HEEELLLPPP!!!!
wij slapen nooit.
zaterdag 4 december 2010 om 16:06
Och, ik had dit geschreven kunnen hebben. Vooral als ik in een piekermodus zit, kan ik mezelf zowat overstuur krijgen met de gedachte dat het op een dag écht, écht ophoudt.
Vooral het onomkeerbare, het definitieve vind ik het meest beangstigend.
Toch denk ik wel dat naarmate ik ouder word er berustender in kan worden. Dat het lang niet zo erg is wanneer je je leven geleven hebt en het af is.
Vooral het onomkeerbare, het definitieve vind ik het meest beangstigend.
Toch denk ik wel dat naarmate ik ouder word er berustender in kan worden. Dat het lang niet zo erg is wanneer je je leven geleven hebt en het af is.
zaterdag 4 december 2010 om 16:23
quote:Sylphide75 schreef op 04 december 2010 @ 08:32:
[...]
Nee, doodgezwegen. Een zelfmoord wordt niet snel vergeten, dat is zo ingrijpend. Zelfs als iemand wat verder van je af staat.
Ik heb trouwens geen moeite om met mensen over overledenen te praten. Ook niet als iemand daar verdrietig van wordt.
Hoe heftiger de gebeurtenis, hoe meer er gezwegen wordt is mijn ervaring.
En ik vind het heel fijn dat er in jou omgeving anders mee omgegaan wordt, maar in mijn omgeving is het zwijgen wat de boventoon voert. En dat maakt dat ik ook zwijg, eigenlijk 'praat' ik enkel op het forum nog wel over mijn zoontje en tegen mijn therapeut, maar in het echte dagelijkse leven niet.
[...]
Nee, doodgezwegen. Een zelfmoord wordt niet snel vergeten, dat is zo ingrijpend. Zelfs als iemand wat verder van je af staat.
Ik heb trouwens geen moeite om met mensen over overledenen te praten. Ook niet als iemand daar verdrietig van wordt.
Hoe heftiger de gebeurtenis, hoe meer er gezwegen wordt is mijn ervaring.
En ik vind het heel fijn dat er in jou omgeving anders mee omgegaan wordt, maar in mijn omgeving is het zwijgen wat de boventoon voert. En dat maakt dat ik ook zwijg, eigenlijk 'praat' ik enkel op het forum nog wel over mijn zoontje en tegen mijn therapeut, maar in het echte dagelijkse leven niet.
zaterdag 4 december 2010 om 16:24
quote:zonnestraaltje1 schreef op 04 december 2010 @ 14:02:
Als er nu een drankje voor me stond en ik zou daardoor voor eeuwig in slaap vallen, dan zou ik dat meteen opdrinken.
Met de gedachten, dat ik eindelijk weer bij mijn engeltje ben.
Maar ik zou op dit moment nog net niet dat drankje zelf gaan halen of maken.....
Als er nu een drankje voor me stond en ik zou daardoor voor eeuwig in slaap vallen, dan zou ik dat meteen opdrinken.
Met de gedachten, dat ik eindelijk weer bij mijn engeltje ben.
Maar ik zou op dit moment nog net niet dat drankje zelf gaan halen of maken.....
zaterdag 4 december 2010 om 16:39
BDE : Bijna Dood Ervaring.
Visie van Machteld
Op 33-jarige leeftijd raakt Machteld Blickman door een foute combinatie van medicijnen in een shock. Zij krijgt haar eerste bijna-dood ervaring.
Visie van een arts Pim van Lommel
Een ‘bijna-dood ervaring’ is een authentieke ervaring die niet is te herleiden tot fantasie, psychose of zuurstoftekort. Het verandert mensen blijvend. Volgens Van Lommel is de heersende, materialistische visie van artsen, filosofen en psychologen op de relatie tussen hersenen en bewustzijn te beperkt om het verschijnsel te kunnen duiden. Er zijn goede redenen om aan te nemen dat ons bewustzijn niet altijd samenvalt met het functioneren van onze hersenen: het kan ook los van ons lichaam ervaren worden.
hier
Pim van Lommel, MD was born in 1943, graduated in 1971 at the University of Utrecht, and finished his specialization in cardiology in 1976. He worked from 1977-2003 as a cardiologist in Hospital Rijnstate, an 800 bed Teaching Hospital in Arnhem, the Netherlands, and is now conducting full-time research on the mind-brain relationship
Visie van Machteld
Op 33-jarige leeftijd raakt Machteld Blickman door een foute combinatie van medicijnen in een shock. Zij krijgt haar eerste bijna-dood ervaring.
Visie van een arts Pim van Lommel
Een ‘bijna-dood ervaring’ is een authentieke ervaring die niet is te herleiden tot fantasie, psychose of zuurstoftekort. Het verandert mensen blijvend. Volgens Van Lommel is de heersende, materialistische visie van artsen, filosofen en psychologen op de relatie tussen hersenen en bewustzijn te beperkt om het verschijnsel te kunnen duiden. Er zijn goede redenen om aan te nemen dat ons bewustzijn niet altijd samenvalt met het functioneren van onze hersenen: het kan ook los van ons lichaam ervaren worden.
hier
Pim van Lommel, MD was born in 1943, graduated in 1971 at the University of Utrecht, and finished his specialization in cardiology in 1976. He worked from 1977-2003 as a cardiologist in Hospital Rijnstate, an 800 bed Teaching Hospital in Arnhem, the Netherlands, and is now conducting full-time research on the mind-brain relationship
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 4 december 2010 om 17:13
Volgens Van Lommel is de heersende, materialistische visie van artsen, filosofen en psychologen op de relatie tussen hersenen en bewustzijn te beperkt om het verschijnsel te kunnen duiden.
Ooit dacht de mensheid ook dat de aarde plat was . Wellicht wanneer wij over bijvoorbeeld 500 jaar terugkomen er wel kennis over dood zijn is.
Per definitie de wetenschap als leidraad nemen is in mijn ogen net zo beperkt als bijvoorbeeld per definitie in Jomanda geloven. (Ik weet dit is nogal zwart wit gesteld ).
We weten niet genoeg wat dus niet per definitie hoeft te betekenen dat er na de dood niets is of dat er iets is. Een start met onderzoeken hier naar is gemaakt.
Ooit dacht de mensheid ook dat de aarde plat was . Wellicht wanneer wij over bijvoorbeeld 500 jaar terugkomen er wel kennis over dood zijn is.
Per definitie de wetenschap als leidraad nemen is in mijn ogen net zo beperkt als bijvoorbeeld per definitie in Jomanda geloven. (Ik weet dit is nogal zwart wit gesteld ).
We weten niet genoeg wat dus niet per definitie hoeft te betekenen dat er na de dood niets is of dat er iets is. Een start met onderzoeken hier naar is gemaakt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 4 december 2010 om 17:42