Psyche
alle pijlers
HELP: ik ben een control freak/dictatortje!!
dinsdag 13 december 2011 om 15:28
na een hele lange periode single te zijn geweest woon ik nu een half jaar samen met een schat van een jongen (hij is bij mij ingetrokken)
Ik ben echt stapelgek op hem maar ondanks dat escaleert het thuis met enige regelmaat.
9 van de 10 keer gaat het dan om praktische zaken, zoals opruimen/poesten/dingen regelen etc. en uiteraard moet dit alles op mijn manier (want zo ben ik het al die jaren gewend geweest).
Als ik dan weer eens ontplof, heb ik ook echt een hekel aan mezelf maar het lukt me (nog) niet dit te onderdrukken.
Hij is heeeeeel makkelijk en ben ik de moeilijke in dit verhaal.
Als ik vind dat er nodig opgeruimd/gepoetst moet worden vindt hij dit nog lang niet nodig met als gevolg dat ik me erger of het allemaal alleen kan doen.
Ik voel me soms een klein dictatortje en ben bang dat dit ons de kop gaat kosten want ik kan me helemaal voorstellen dat hij het beu wordt als ik steeds zo de pan uitflip.
Iemand ervaring met dit soort situaties ? Bestaat er een therapietje om leren los te laten??
Ik ben echt stapelgek op hem maar ondanks dat escaleert het thuis met enige regelmaat.
9 van de 10 keer gaat het dan om praktische zaken, zoals opruimen/poesten/dingen regelen etc. en uiteraard moet dit alles op mijn manier (want zo ben ik het al die jaren gewend geweest).
Als ik dan weer eens ontplof, heb ik ook echt een hekel aan mezelf maar het lukt me (nog) niet dit te onderdrukken.
Hij is heeeeeel makkelijk en ben ik de moeilijke in dit verhaal.
Als ik vind dat er nodig opgeruimd/gepoetst moet worden vindt hij dit nog lang niet nodig met als gevolg dat ik me erger of het allemaal alleen kan doen.
Ik voel me soms een klein dictatortje en ben bang dat dit ons de kop gaat kosten want ik kan me helemaal voorstellen dat hij het beu wordt als ik steeds zo de pan uitflip.
Iemand ervaring met dit soort situaties ? Bestaat er een therapietje om leren los te laten??
dinsdag 13 december 2011 om 15:33
dinsdag 13 december 2011 om 15:37
Je bent bang dat dit jullie de kop gaat kosten!! Hoe kan je dan nog zeggen dat de gevoelens voor elkaar goed zijn. Anders was je er niet bang voor. Als iemand als een tiran me gaat commanderen in het huishouden, dan slijt bij mij de liefde snel hoor. Dan mag je het lekker in je eentje gaan uitzoeken
dinsdag 13 december 2011 om 15:37
@ kaaaatje; het gaat voornamelijk om mijn manier van reageren... en waarschijnlijk ligt de basis in mijn verwachtingen...
Uiteraard ben ik me ervan bewust (en dat schijnt al heel wat te zijn) dat mijn reactie vaak overtrokken is..
Ik wil nu alleen bekijken of ik er ook iets aan kan doen want het is iets wat ik niet helemaal onder controle heb.
BTW ik ben absoluut geen enorme poets maar aangezien we beiden fulltime werken verwacht ik ook van hem een bijdrage in het huishouden...
Uiteraard ben ik me ervan bewust (en dat schijnt al heel wat te zijn) dat mijn reactie vaak overtrokken is..
Ik wil nu alleen bekijken of ik er ook iets aan kan doen want het is iets wat ik niet helemaal onder controle heb.
BTW ik ben absoluut geen enorme poets maar aangezien we beiden fulltime werken verwacht ik ook van hem een bijdrage in het huishouden...
dinsdag 13 december 2011 om 15:37
dinsdag 13 december 2011 om 15:39
quote:mijsjemeisje schreef op 13 december 2011 @ 15:34:
volgens mij heb ik duidelijk aangegeven dat er niks mis is met onze gevoelens voor elkaar, jammer dat er zo gereageerd word...
dacht dat dit een FORUM was!In het kader van je laatste opmerking neem ik daarom bij deze de vrijheid om mijn opmerking toe te lichten. Ouderschap heeft veel meer nodig dan gevoelens voor elkaar. Je dient ook samen te kunnen leven, elkaars zwakke punten te accepteren en vooral jouw visie te kunnen aanpassen aan de visie van je partner. Een baby krijgen is meer dan tien keer intensiever en veeleisender dan proberen samen te wonen. Als het samenwonen zo moeizaam gaat als jij nu beschrijft, is het naar mijn mening nog niet zo'n goed moment om een kind te krijgen. Met een kind kun je het je namelijk niet veroorloven om over futiliteiten 'de pan uit te flippen'.
volgens mij heb ik duidelijk aangegeven dat er niks mis is met onze gevoelens voor elkaar, jammer dat er zo gereageerd word...
dacht dat dit een FORUM was!In het kader van je laatste opmerking neem ik daarom bij deze de vrijheid om mijn opmerking toe te lichten. Ouderschap heeft veel meer nodig dan gevoelens voor elkaar. Je dient ook samen te kunnen leven, elkaars zwakke punten te accepteren en vooral jouw visie te kunnen aanpassen aan de visie van je partner. Een baby krijgen is meer dan tien keer intensiever en veeleisender dan proberen samen te wonen. Als het samenwonen zo moeizaam gaat als jij nu beschrijft, is het naar mijn mening nog niet zo'n goed moment om een kind te krijgen. Met een kind kun je het je namelijk niet veroorloven om over futiliteiten 'de pan uit te flippen'.
dinsdag 13 december 2011 om 15:41
quote:Onderdezon schreef op 13 december 2011 @ 15:39:
[...]
In het kader van je laatste opmerking neem ik daarom bij deze de vrijheid om mijn opmerking toe te lichten. Ouderschap heeft veel meer nodig dan gevoelens voor elkaar. Je dient ook samen te kunnen leven, elkaars zwakke punten te accepteren en vooral jouw visie te kunnen aanpassen aan de visie van je partner. Een baby krijgen is meer dan tien keer intensiever en veeleisender dan proberen samen te wonen. Als het samenwonen zo moeizaam gaat als jij nu beschrijft, is het naar mijn mening nog niet zo'n goed moment om een kind te krijgen. Met een kind kun je het je namelijk niet veroorloven om over futiliteiten 'de pan uit te flippen'.Wat lief van je onderdezon, dat je the obvious zo vriendelijk uitlegt .
[...]
In het kader van je laatste opmerking neem ik daarom bij deze de vrijheid om mijn opmerking toe te lichten. Ouderschap heeft veel meer nodig dan gevoelens voor elkaar. Je dient ook samen te kunnen leven, elkaars zwakke punten te accepteren en vooral jouw visie te kunnen aanpassen aan de visie van je partner. Een baby krijgen is meer dan tien keer intensiever en veeleisender dan proberen samen te wonen. Als het samenwonen zo moeizaam gaat als jij nu beschrijft, is het naar mijn mening nog niet zo'n goed moment om een kind te krijgen. Met een kind kun je het je namelijk niet veroorloven om over futiliteiten 'de pan uit te flippen'.Wat lief van je onderdezon, dat je the obvious zo vriendelijk uitlegt .
dinsdag 13 december 2011 om 15:42
Neem een schoonmaakrooster of nog beter een werkster
Wij werken ook allebei en hebben geen puf meer om 's avonds de badkamer te schrobben en in het weekend wil ik liever leuke dingen doen. Wij hebben dus een werkster genomen en daarnaast de taken verdeeld. Martinimate zorgt eigenlijk altijd voor eten & vaatwasser en ik doe de was & strijk..werkt goed voor ons.
Kan me de reacties ivm jullie schijnbare kinderwens ook wel voorstellen - wen eerst even aan het samenwonen en elkaar en zoals je merkt duurt dat wel even
Wij werken ook allebei en hebben geen puf meer om 's avonds de badkamer te schrobben en in het weekend wil ik liever leuke dingen doen. Wij hebben dus een werkster genomen en daarnaast de taken verdeeld. Martinimate zorgt eigenlijk altijd voor eten & vaatwasser en ik doe de was & strijk..werkt goed voor ons.
Kan me de reacties ivm jullie schijnbare kinderwens ook wel voorstellen - wen eerst even aan het samenwonen en elkaar en zoals je merkt duurt dat wel even
dinsdag 13 december 2011 om 15:47
Ik lees nu ook dat jullie pas een half jaar samen wonen. dat op zich is al voldoende reden om nog even niet aan kinderen te denken, het is nu veel belnagrijker om samen tijd te besteden, samen herinneringen te bouwen en samen een fijne modus te vinden voor jullie leven.
Over dingen als schoonmaken, tja. Jij vindt bepaalde dingen belangrijker dan hij. Je kunt je daarover opwinden, dat brengt je niets dan stress. het gaat hem niet veranderen, maar het gaat jullie leven wel minder leuk maklen.
Je kunt accepteren dat jij meer waarde hecht aan poetsen op jouw manier, en dat dan ook zelf doen, want niemand kent jouw manier zoals jij die kent. Schoon huis, eer van je werk, wel allemaal eigen verantwoordelijkheid.
Je kunt accepteren dat hij er anders in staat en samen met hem afspraken maken, waarbij jullie allebei geven en nemen en warbij jullie dichter tot elkaar komen. Vervolgens gaan jullie je allebei aan die afspraak houden.
Over dingen als schoonmaken, tja. Jij vindt bepaalde dingen belangrijker dan hij. Je kunt je daarover opwinden, dat brengt je niets dan stress. het gaat hem niet veranderen, maar het gaat jullie leven wel minder leuk maklen.
Je kunt accepteren dat jij meer waarde hecht aan poetsen op jouw manier, en dat dan ook zelf doen, want niemand kent jouw manier zoals jij die kent. Schoon huis, eer van je werk, wel allemaal eigen verantwoordelijkheid.
Je kunt accepteren dat hij er anders in staat en samen met hem afspraken maken, waarbij jullie allebei geven en nemen en warbij jullie dichter tot elkaar komen. Vervolgens gaan jullie je allebei aan die afspraak houden.
dinsdag 13 december 2011 om 15:54
quote:mijsjemeisje schreef op 13 december 2011 @ 15:37:
@ kaaaatje; het gaat voornamelijk om mijn manier van reageren... en waarschijnlijk ligt de basis in mijn verwachtingen...
Uiteraard ben ik me ervan bewust (en dat schijnt al heel wat te zijn) dat mijn reactie vaak overtrokken is..
Ik wil nu alleen bekijken of ik er ook iets aan kan doen want het is iets wat ik niet helemaal onder controle heb.
BTW ik ben absoluut geen enorme poets maar aangezien we beiden fulltime werken verwacht ik ook van hem een bijdrage in het huishouden...
Spreek met je vriend een codewoord/zin af waarmee hij aangeeft dat jij weer "overdreven reageert" en het tijd is voor een pauze. Dan hoef je er in elk geval geen ruzie over te maken.
Welke verwachtingen heb jij?
Kent hij jou verwachtingen?
Daar moet je dus iets aan doen zodat je niet meer geneigd bent zo te reageren.
@ kaaaatje; het gaat voornamelijk om mijn manier van reageren... en waarschijnlijk ligt de basis in mijn verwachtingen...
Uiteraard ben ik me ervan bewust (en dat schijnt al heel wat te zijn) dat mijn reactie vaak overtrokken is..
Ik wil nu alleen bekijken of ik er ook iets aan kan doen want het is iets wat ik niet helemaal onder controle heb.
BTW ik ben absoluut geen enorme poets maar aangezien we beiden fulltime werken verwacht ik ook van hem een bijdrage in het huishouden...
Spreek met je vriend een codewoord/zin af waarmee hij aangeeft dat jij weer "overdreven reageert" en het tijd is voor een pauze. Dan hoef je er in elk geval geen ruzie over te maken.
Welke verwachtingen heb jij?
Kent hij jou verwachtingen?
Daar moet je dus iets aan doen zodat je niet meer geneigd bent zo te reageren.
dinsdag 13 december 2011 om 16:10
dinsdag 13 december 2011 om 16:12
quote:mijsjemeisje schreef op 13 december 2011 @ 15:37:
BTW ik ben absoluut geen enorme poets maar aangezien we beiden fulltime werken verwacht ik ook van hem een bijdrage in het huishouden...
Als je allebei fulltime werkt en samenwoont zou ik niet van hem een bijdrage verwachten, maar samen een huishouding gaan voeren. Dat wil zeggen dat jij niet de baas en eindverantwoordelijke bent, maar dat jullie samen bepalen wat in het huishouden gedaan moet worden en de taken verdelen. Aangezien jullie samen wonen, kan je het niet meer precies zo doen als jij wilt. Als je dat wil, moet je alleen blijven wonen. Jij zult dus ook water bij de wijn moeten doen, waarschijnlijk.
Qua uit je dak gaan, ik kan ook vrij driftig reageren en ik weet dat die controle lastig is. Maar niet onmogelijk, want hoe verder iemand van me af staat, hoe minder die persoon ervan zal merken. Die controle heb ik dus wel en dat houd ik in mijn hoofd als ik boos wordt. Indien nodig stap ik even uit de situatie door weg te lopen. Vaak zit ik mezelf al snel uit te lachen, omdat het allemaal helemaal niet zo belangrijk is.
Mocht je denken dat therapie nodig is: anger management cursus?
BTW ik ben absoluut geen enorme poets maar aangezien we beiden fulltime werken verwacht ik ook van hem een bijdrage in het huishouden...
Als je allebei fulltime werkt en samenwoont zou ik niet van hem een bijdrage verwachten, maar samen een huishouding gaan voeren. Dat wil zeggen dat jij niet de baas en eindverantwoordelijke bent, maar dat jullie samen bepalen wat in het huishouden gedaan moet worden en de taken verdelen. Aangezien jullie samen wonen, kan je het niet meer precies zo doen als jij wilt. Als je dat wil, moet je alleen blijven wonen. Jij zult dus ook water bij de wijn moeten doen, waarschijnlijk.
Qua uit je dak gaan, ik kan ook vrij driftig reageren en ik weet dat die controle lastig is. Maar niet onmogelijk, want hoe verder iemand van me af staat, hoe minder die persoon ervan zal merken. Die controle heb ik dus wel en dat houd ik in mijn hoofd als ik boos wordt. Indien nodig stap ik even uit de situatie door weg te lopen. Vaak zit ik mezelf al snel uit te lachen, omdat het allemaal helemaal niet zo belangrijk is.
Mocht je denken dat therapie nodig is: anger management cursus?
dinsdag 13 december 2011 om 16:20
Hij haalt dan (op mijn verzoek) de was van de lijn (op zolder) maar laat dan het hoeslaken dat over het traphek hangt hangen..
I know het klinkt als peanuts maar ik vind het al vervelend dat hij niet zelf signaleert dat de was gevouwen moet worden... en dan doet hij het maar hij maakt het dan nooit helemaal af.
Ik stoor me daar dan aan omdat ik me afvraag wat hij dan denkt; dat dat dan vanzelf gebeurt?? kaboutertjes.
Als ik iets doe laat ik toch ook niet 1 ding achterwege voor een ander?
Het is misschien dan nog wel meer het gebrek aan initiatief wat me stoort.
Zelf nooit als eerste aanstalten maken om iets aan te pakken/klusjes etc.
En natuurlijk snap ik alle goede adviezen die me zeggen dat ik moet accepteren....
de vraag is alleen HOE doe je dat? steeds maar even tot 10 tellen?
I know het klinkt als peanuts maar ik vind het al vervelend dat hij niet zelf signaleert dat de was gevouwen moet worden... en dan doet hij het maar hij maakt het dan nooit helemaal af.
Ik stoor me daar dan aan omdat ik me afvraag wat hij dan denkt; dat dat dan vanzelf gebeurt?? kaboutertjes.
Als ik iets doe laat ik toch ook niet 1 ding achterwege voor een ander?
Het is misschien dan nog wel meer het gebrek aan initiatief wat me stoort.
Zelf nooit als eerste aanstalten maken om iets aan te pakken/klusjes etc.
En natuurlijk snap ik alle goede adviezen die me zeggen dat ik moet accepteren....
de vraag is alleen HOE doe je dat? steeds maar even tot 10 tellen?
dinsdag 13 december 2011 om 16:26
Door zo'n dictatortje in huis heb ik mijn relatie uitgemaakt, het is vreselijk om steeds maar op het matje geroepen te worden. Ik kwam op mijn tenen naar huis. Daarentegen heb ik wel meer geleerd over het huishouden en de verplichtingen, maar verwacht nooit en ten nimmer dat jouw vriend zo goed in het huishouden wordt als jij. Dat gaat er nooit inzitten.
Maak eens een rooster (een haalbare!) en geef hem enkele taken. Doe het desnoods voor hoe het moet. Maar ga niet de pan uit flippen want op een dag hoeft het zeker niet meer. Dat kan ik je uit ervaring wel vertellen!
Maak eens een rooster (een haalbare!) en geef hem enkele taken. Doe het desnoods voor hoe het moet. Maar ga niet de pan uit flippen want op een dag hoeft het zeker niet meer. Dat kan ik je uit ervaring wel vertellen!
dinsdag 13 december 2011 om 16:29
Mijsjemeisje, ik herken dit wel een beetje. Maar ik ging me ergeren aan dit soort dingen toen ik eigenlijk geen gevoelens meer had voor mijn vriend. Wees eens heel eerlijk tegen jezelf, zijn die er nog genoeg, van jouw kant? Als ik verliefd ben op iemand, of als de relatie in ieder geval nog heel goed zit, dan stoor ik me niet aan dat soort kleine dingen.