Psyche
alle pijlers
Hij draaide gewoon zijn hoofd om...
donderdag 20 oktober 2011 om 22:06
Ik was vanavond lekker aan het winkelen met mijn vriendin, op jacht naar een winterjas voor haar, we hadden echt een heerlijke avond!
Tot ik ineens recht in de ogen van mijn vader keek, ik liep naast mijn vriendin en mijn vader kwam bijna recht op mij af, ik zag hem en zijn vrouw kijken, en zo draaide hij zijn hoofd om, zijn vrouw bleef kijken.
Van schrik en verdriet heb ik mijn vriendin mee naar de winterjassen gesleurd en heb ik ontzettend staan huilen, ik stond te trillen op mijn benen, was boos en zo verdrietig.
Ik schrok van mijn eigen reactie, ik wist niet dat ik na bijna 2 jaar nog verdriet zou hebben om hem.
Het contact was al heel slecht, hij had dit jaar al geen verjaardagskaartjes meer verstuurd, zelfs niet naar zijn kleinkinderen, ik had het (dacht ik) afgesloten, was er klaar mee.
Ik weet niet wat ik nu wil, ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, ik ben blij dat ik hier even mijn hart kan luchten.
Tot ik ineens recht in de ogen van mijn vader keek, ik liep naast mijn vriendin en mijn vader kwam bijna recht op mij af, ik zag hem en zijn vrouw kijken, en zo draaide hij zijn hoofd om, zijn vrouw bleef kijken.
Van schrik en verdriet heb ik mijn vriendin mee naar de winterjassen gesleurd en heb ik ontzettend staan huilen, ik stond te trillen op mijn benen, was boos en zo verdrietig.
Ik schrok van mijn eigen reactie, ik wist niet dat ik na bijna 2 jaar nog verdriet zou hebben om hem.
Het contact was al heel slecht, hij had dit jaar al geen verjaardagskaartjes meer verstuurd, zelfs niet naar zijn kleinkinderen, ik had het (dacht ik) afgesloten, was er klaar mee.
Ik weet niet wat ik nu wil, ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan, ik ben blij dat ik hier even mijn hart kan luchten.
donderdag 20 oktober 2011 om 22:26
En Pop dat je hier emoties over hebt, is heel normaal.
Het maakt je zelfs een mooi mens.
Jij vindt het erg hoe het gaat en hoe het is gegaan.
Misschien ergens diep van binnen vind je vader het wel erg, maar kan hij het niet uiten. Misschien vind je vader het niet erg. Maar dat is allemaal zijn verantwoordelijkheid.
Laat dat bij hem.
Loslaten is heel erg moeilijk. Ik weet het.
Maar je moet het doen voor jezelf.
Het maakt je zelfs een mooi mens.
Jij vindt het erg hoe het gaat en hoe het is gegaan.
Misschien ergens diep van binnen vind je vader het wel erg, maar kan hij het niet uiten. Misschien vind je vader het niet erg. Maar dat is allemaal zijn verantwoordelijkheid.
Laat dat bij hem.
Loslaten is heel erg moeilijk. Ik weet het.
Maar je moet het doen voor jezelf.
donderdag 20 oktober 2011 om 22:31
donderdag 20 oktober 2011 om 22:32
Wat een rottig gevoel geeft dat hè , ik heb ook geen contact meer met mijn ouders en als ik mijn moeder nog wel eens tegenkom draait zij ook haar hoofd om. Op zo'n moment klopt mijn hart als een bezetene en ben ik ook de rest van de dag/week van slag. Zo kwetsend als je eigen ouder je niet eens meer wilt. Ik heb al 10 jaar geen contact meer met ze maar het zal nooit wennen denk ik, teveel voor gebeurd.
donderdag 20 oktober 2011 om 23:20
Heb ik ook weleens, zie ik totaal onverwachts iemand van vroeger, en dan sla ik helemaal dicht. Het enige wat ik dan nog wil is me zo gauw mogelijk aan zijn blik onttrekken. Ik voel me dan overdonderd, heel erg verlegen, helemaal niet adrem. Ik pretendeer dan maar die persoon niet gezien te hebben. Immers, hij had ook best wel zijn hand kunnen opsteken, hallo kunnen roepen of op een andere manier mijn aandacht trekken.
donderdag 20 oktober 2011 om 23:31
Ook ongeveer zoiets meegemaakt. Had al 10 jaar geen contact gehad en daarvoor ook al 10 jaar niet meer (dus 2x gezien in 20 jaar tijd). Dat maakt de situatie minder emotioneel; desondanks zal ik het nooit vergeten.
Was met mijn toenmalige vriend en moeder in de stad - waren uit eten geweest en liepen daarna slenterend richting een ijssalon. De winkels waren al gesloten en zo kom je dus maar heel weinig mensen tegen. En zo stond ik dus ook oog in oog met mijn vader en zijn vrouw. Hij zag ons en keek meteen weg, gaf zijn volle aandacht aan zijn vrouw en waar zij naar keek (iets in een etalage).
Ondanks het feit dat ik dus nooit een band heb gehad met die man, hakte het er toch een beetje in. De man die mijn vader had moeten zijn, gedroeg zich als een vreemde. Geen erkenning is nooit leuk - slap in your face. Mijn moeder had hem op dat moment ook al zeker een jaar of 20 niet meer gezien.
In jouw geval is het nog heel veel heftiger. Jij hebt wel contact gehad met je vader en dan doet hij zoiets
Heftig.... Sterkte, Pop. Probeer het van je af te laten glijden - in ieder geval vanavond, zodat je je slaap pakt.
Was met mijn toenmalige vriend en moeder in de stad - waren uit eten geweest en liepen daarna slenterend richting een ijssalon. De winkels waren al gesloten en zo kom je dus maar heel weinig mensen tegen. En zo stond ik dus ook oog in oog met mijn vader en zijn vrouw. Hij zag ons en keek meteen weg, gaf zijn volle aandacht aan zijn vrouw en waar zij naar keek (iets in een etalage).
Ondanks het feit dat ik dus nooit een band heb gehad met die man, hakte het er toch een beetje in. De man die mijn vader had moeten zijn, gedroeg zich als een vreemde. Geen erkenning is nooit leuk - slap in your face. Mijn moeder had hem op dat moment ook al zeker een jaar of 20 niet meer gezien.
In jouw geval is het nog heel veel heftiger. Jij hebt wel contact gehad met je vader en dan doet hij zoiets
Heftig.... Sterkte, Pop. Probeer het van je af te laten glijden - in ieder geval vanavond, zodat je je slaap pakt.
vrijdag 21 oktober 2011 om 00:03
Lieve Poppedot,
Ik ben een stille meelezer, maar ben nu toch even ingelogd om je een hart onder de riem te steken.
Na de scheiding van mijn ouders, enkele jaren geleden, heeft mijn vader besloten geen contact meer met mij te willen. Daar zijn allerlei nare insinuaties en leugens aan vooraf gegaan en geen enkele heeft hij daadwerkelijk bij mij geverifieerd. Het doet verschrikkelijk pijn als je vader ineens onwaarheden over je verkondigt en vervolgens besluit dat HIJ het slachtoffer is en dat zijn kinderen zich van hem afgekeerd hebben (de werkelijkheid was dus andersom).
We wonen bij elkaar in de buurt en komen elkaar dus vaak tegen. En elke keer als we elkaar tegen kwamen draaide hij zijn hoofd weg en deed alsof hij me niet zag. Dat doet pijn. Verschrikkelijk veel pijn. Mijn hart klopte altijd in mijn keel en ik voelde me haast ziek, zo heftig voelde dat. Ik kan me dus levendig voorstellen hoe jij je nu voelt en dat gun ik echt niemand.... Je wordt gewoonweg ontkend door je eigen vader.
Maar met die laatste opmerking realiseerde ik me op een dag ook dat hij me niet KAN ontkennen. Ik besta voor 50% uit zijn genen, dankzij hem loop ik op deze aarde rond, dus hij kan me niet ontkennen. Hoe hard hij ook zijn best doet om me te negeren, ik besta! Ik ben hier en ik heb alle recht om hier te mogen zijn. En elke keer als we elkaar tegen komen confronteer ik hem met mijn bestaan en met het feit dat hij mijn vader is. Hij kan daar blijkbaar maar op 1 manier mee omgaan en dat is mij te negeren, maar dat geeft ook aan dat hij zich er dus wel degelijk van bewust is.
Het is al eerder gezegd, je kunt maar 1 ding doen en dat is loslaten. Het probleem zit bij hem en niet bij jou. Jij mag er zijn, of hij dat nou leuk vindt of niet, hij kan je niet meer wegtoveren. Ook zonder zijn erkenning mag jij er zijn. Ik zeg niet dat loslaten makkelijk is; het heeft mij ook heel veel tranen gekost. Maar ik ben nu op een punt beland waarop ik niets meer van hem verwacht. Ik verwacht niet meer dat hij de liefhebbende vader zal zijn die ik mis, want hij kan op dit moment in zijn leven duidelijk niet aan mijn 'eis' voldoen. En juist door die verwachtingen los te laten kan ik er beter mee omgaan en wat meer afstand nemen. Ik kan hem inmiddels tegenkomen zonder al die heftige gevoelens te krijgen en hem zelfs oprecht een heel gelukkig leven gunnen. Maar makkelijk is het niet geweest.
Ik hoop met heel mijn hart dat jij ook ooit een punt bereikt waarop je los kunt laten. Maar voor nu is het vooral belangrijk om je te realiseren dat jij ook bestaansrecht hebt, jij mag er zijn!!
Liefs, Pinda.
Ik ben een stille meelezer, maar ben nu toch even ingelogd om je een hart onder de riem te steken.
Na de scheiding van mijn ouders, enkele jaren geleden, heeft mijn vader besloten geen contact meer met mij te willen. Daar zijn allerlei nare insinuaties en leugens aan vooraf gegaan en geen enkele heeft hij daadwerkelijk bij mij geverifieerd. Het doet verschrikkelijk pijn als je vader ineens onwaarheden over je verkondigt en vervolgens besluit dat HIJ het slachtoffer is en dat zijn kinderen zich van hem afgekeerd hebben (de werkelijkheid was dus andersom).
We wonen bij elkaar in de buurt en komen elkaar dus vaak tegen. En elke keer als we elkaar tegen kwamen draaide hij zijn hoofd weg en deed alsof hij me niet zag. Dat doet pijn. Verschrikkelijk veel pijn. Mijn hart klopte altijd in mijn keel en ik voelde me haast ziek, zo heftig voelde dat. Ik kan me dus levendig voorstellen hoe jij je nu voelt en dat gun ik echt niemand.... Je wordt gewoonweg ontkend door je eigen vader.
Maar met die laatste opmerking realiseerde ik me op een dag ook dat hij me niet KAN ontkennen. Ik besta voor 50% uit zijn genen, dankzij hem loop ik op deze aarde rond, dus hij kan me niet ontkennen. Hoe hard hij ook zijn best doet om me te negeren, ik besta! Ik ben hier en ik heb alle recht om hier te mogen zijn. En elke keer als we elkaar tegen komen confronteer ik hem met mijn bestaan en met het feit dat hij mijn vader is. Hij kan daar blijkbaar maar op 1 manier mee omgaan en dat is mij te negeren, maar dat geeft ook aan dat hij zich er dus wel degelijk van bewust is.
Het is al eerder gezegd, je kunt maar 1 ding doen en dat is loslaten. Het probleem zit bij hem en niet bij jou. Jij mag er zijn, of hij dat nou leuk vindt of niet, hij kan je niet meer wegtoveren. Ook zonder zijn erkenning mag jij er zijn. Ik zeg niet dat loslaten makkelijk is; het heeft mij ook heel veel tranen gekost. Maar ik ben nu op een punt beland waarop ik niets meer van hem verwacht. Ik verwacht niet meer dat hij de liefhebbende vader zal zijn die ik mis, want hij kan op dit moment in zijn leven duidelijk niet aan mijn 'eis' voldoen. En juist door die verwachtingen los te laten kan ik er beter mee omgaan en wat meer afstand nemen. Ik kan hem inmiddels tegenkomen zonder al die heftige gevoelens te krijgen en hem zelfs oprecht een heel gelukkig leven gunnen. Maar makkelijk is het niet geweest.
Ik hoop met heel mijn hart dat jij ook ooit een punt bereikt waarop je los kunt laten. Maar voor nu is het vooral belangrijk om je te realiseren dat jij ook bestaansrecht hebt, jij mag er zijn!!
Liefs, Pinda.
vrijdag 21 oktober 2011 om 06:53
Lieve lieve Pop
Jij hebt dit niet verdiend!
Het enige wat je kan doen is zorgen dat jij niet zo leeft. En de Pop die ik ken straalt zoveel liefde uit naar haar gezin en naar mensen om haar heen. Misschien heeft het een generatie overgeslagen en heb jij gewoon een berg extra gekregen.
Dikke Knuffel lieverd.
Jij hebt dit niet verdiend!
Het enige wat je kan doen is zorgen dat jij niet zo leeft. En de Pop die ik ken straalt zoveel liefde uit naar haar gezin en naar mensen om haar heen. Misschien heeft het een generatie overgeslagen en heb jij gewoon een berg extra gekregen.
Dikke Knuffel lieverd.
vrijdag 21 oktober 2011 om 11:01
quote:Pinda81 schreef op 21 oktober 2011 @ 00:03:
Je wordt gewoonweg ontkend door je eigen vader.
Maar met die laatste opmerking realiseerde ik me op een dag ook dat hij me niet KAN ontkennen. Ik besta voor 50% uit zijn genen, dankzij hem loop ik op deze aarde rond, dus hij kan me niet ontkennen. Hoe hard hij ook zijn best doet om me te negeren, ik besta! Ik ben hier en ik heb alle recht om hier te mogen zijn. En elke keer als we elkaar tegen komen confronteer ik hem met mijn bestaan en met het feit dat hij mijn vader is. Hij kan daar blijkbaar maar op 1 manier mee omgaan en dat is mij te negeren, maar dat geeft ook aan dat hij zich er dus wel degelijk van bewust is.
mooi beschreven zeg, complimenten
Je wordt gewoonweg ontkend door je eigen vader.
Maar met die laatste opmerking realiseerde ik me op een dag ook dat hij me niet KAN ontkennen. Ik besta voor 50% uit zijn genen, dankzij hem loop ik op deze aarde rond, dus hij kan me niet ontkennen. Hoe hard hij ook zijn best doet om me te negeren, ik besta! Ik ben hier en ik heb alle recht om hier te mogen zijn. En elke keer als we elkaar tegen komen confronteer ik hem met mijn bestaan en met het feit dat hij mijn vader is. Hij kan daar blijkbaar maar op 1 manier mee omgaan en dat is mij te negeren, maar dat geeft ook aan dat hij zich er dus wel degelijk van bewust is.
mooi beschreven zeg, complimenten