Psyche
alle pijlers
Ik ben bang dat ik gek word...
maandag 13 februari 2012 om 15:59
Ik weet dat dubbelnicken niet mag, maar ik heb toch maar een nieuwe aangemaakt. Blijkbaar schaam ik me hier zo erg voor dat ik zelfs anoniem op internet niet wil dat mensen weten wat er met me aan de hand is.
De titel zegt eigenlijk genoeg. Het gaat niet goed met me. Ik heb jarenlang gedaan of het allemaal wel meeviel, maar het valt niet mee. Er zijn lange perioden dat het prima gaat, maar er zijn er ook zat dat ik de weg kwijt ben. Zo ook nu. Als ik alles bij elkaar optel waar ik last van heb word ik behoorlijk bang van mezelf: depressies, dwanghandelingen, paniekaanvallen, paranoide gevoelens, depersonalisaties, hallucinaties, neiging tot zelfdestructief gedrag. Ik heb niet van al deze symptomen even veel last en ook niet doorlopend of alles tegelijk, maar op dit moment ben ik doodsbang en ik weet niet waarvoor. Ik kan niet langer doen alsof er niets aan de hand is omdat ik goed kan verbergen wat er in mijn hoofd omgaat. Ik kom misschien redelijk samenhangend over, maar ik zit huilend en hyperventilerend achter mijn computer en ik ben zo verschrikkelijk bang.
Als ik zelf een bericht als bovenstaande zou lezen zou ik zeggen: ga eens naar je huisarts en misschien zijn AD een goed idee. Maar daar ben ik dus ook te bang voor. Ik durf op dit moment mijn huis uberhaupt niet uit en daarnaast ben ik bang dat ik in een medische molen beland waar ik niet meer uitkom. Met andere woorden: nu negeer ik die rozed olifant in mijn huiskamer nog, al staat hij in de weg, en ik ben bang dat hij woedend wordt als ik hem aandacht geef en mijn hele interieur vernielt, en mij erbij.
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben zo bang dat het misgaat.
De titel zegt eigenlijk genoeg. Het gaat niet goed met me. Ik heb jarenlang gedaan of het allemaal wel meeviel, maar het valt niet mee. Er zijn lange perioden dat het prima gaat, maar er zijn er ook zat dat ik de weg kwijt ben. Zo ook nu. Als ik alles bij elkaar optel waar ik last van heb word ik behoorlijk bang van mezelf: depressies, dwanghandelingen, paniekaanvallen, paranoide gevoelens, depersonalisaties, hallucinaties, neiging tot zelfdestructief gedrag. Ik heb niet van al deze symptomen even veel last en ook niet doorlopend of alles tegelijk, maar op dit moment ben ik doodsbang en ik weet niet waarvoor. Ik kan niet langer doen alsof er niets aan de hand is omdat ik goed kan verbergen wat er in mijn hoofd omgaat. Ik kom misschien redelijk samenhangend over, maar ik zit huilend en hyperventilerend achter mijn computer en ik ben zo verschrikkelijk bang.
Als ik zelf een bericht als bovenstaande zou lezen zou ik zeggen: ga eens naar je huisarts en misschien zijn AD een goed idee. Maar daar ben ik dus ook te bang voor. Ik durf op dit moment mijn huis uberhaupt niet uit en daarnaast ben ik bang dat ik in een medische molen beland waar ik niet meer uitkom. Met andere woorden: nu negeer ik die rozed olifant in mijn huiskamer nog, al staat hij in de weg, en ik ben bang dat hij woedend wordt als ik hem aandacht geef en mijn hele interieur vernielt, en mij erbij.
Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben zo bang dat het misgaat.
maandag 13 februari 2012 om 16:16
quote:girlwithnohead schreef op 13 februari 2012 @ 16:10:
[...]
Er zijn wel mensen bij wie ik met andere problemen terecht zou kunnen, maar ik schaam me om dit te vertellen. Iedereen kent me als stabiel persoon die goed functioneert, ik ben bnag dat ik niet geloofd word of dat mensen geen idee hebben wat ze hiermee moeten. Wil mensen hier ook niet mee belasten/Ik zou het toch maar doen, het gaat sowieso niet beter worden als je de situatie zo laat.
[...]
Er zijn wel mensen bij wie ik met andere problemen terecht zou kunnen, maar ik schaam me om dit te vertellen. Iedereen kent me als stabiel persoon die goed functioneert, ik ben bnag dat ik niet geloofd word of dat mensen geen idee hebben wat ze hiermee moeten. Wil mensen hier ook niet mee belasten/Ik zou het toch maar doen, het gaat sowieso niet beter worden als je de situatie zo laat.
maandag 13 februari 2012 om 16:20
Als ik alles bij elkaar optel waar ik last van heb word ik behoorlijk bang van mezelf: depressies, dwanghandelingen, paniekaanvallen, paranoide gevoelens, depersonalisaties, hallucinaties, neiging tot zelfdestructief gedrag.
Iedereen kent me als stabiel persoon die goed functioneert, ik ben bnag dat ik niet geloofd word of dat mensen geen idee hebben wat ze hiermee moeten.
Deze dingen zijn wel erg in tegenspraak met elkaar.
Kan het niet zijn dat je niet zo bekend bent de die termen uit de psychiatrie en deze onterecht op jezelf toepast?
Iedereen kent me als stabiel persoon die goed functioneert, ik ben bnag dat ik niet geloofd word of dat mensen geen idee hebben wat ze hiermee moeten.
Deze dingen zijn wel erg in tegenspraak met elkaar.
Kan het niet zijn dat je niet zo bekend bent de die termen uit de psychiatrie en deze onterecht op jezelf toepast?
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
maandag 13 februari 2012 om 16:23
quote:girlwithnohead schreef op 13 februari 2012 @ 16:04:
Ik heb de huisarts gebeld, maar ik kwam niet uit mijn woorden en uiteindelijk hing de assistente op. Ik heb niemand die me erheen zou kunnen brengen of voor me zou kunnen bellen.
Ik weet niet waar ik banger voor ben: hoe ik me nu voel en hoe dat gaat aflopen of wat er gebeurd als ik bij een dokter beland. Wat als ze me oplsuiten?
Om opgesloten te worden moet je wel heel erg eraan toe zijn. Jij kunt nog goed verwoorden wat je bedoelt, dus dat zal wel meevallen. Opnmen klinkt een stuk vriendelijker. Als je lichamelijk ziek bent, zeg je tochook niet dat je opgesloten wordt in het ziekenhuis.
Ene woon je in of in de buurt van roosendaal, als je niemand hebt , breng ik je naar de dokter (even geduld want ik moet wel eerst tanken)
Ik heb de huisarts gebeld, maar ik kwam niet uit mijn woorden en uiteindelijk hing de assistente op. Ik heb niemand die me erheen zou kunnen brengen of voor me zou kunnen bellen.
Ik weet niet waar ik banger voor ben: hoe ik me nu voel en hoe dat gaat aflopen of wat er gebeurd als ik bij een dokter beland. Wat als ze me oplsuiten?
Om opgesloten te worden moet je wel heel erg eraan toe zijn. Jij kunt nog goed verwoorden wat je bedoelt, dus dat zal wel meevallen. Opnmen klinkt een stuk vriendelijker. Als je lichamelijk ziek bent, zeg je tochook niet dat je opgesloten wordt in het ziekenhuis.
Ene woon je in of in de buurt van roosendaal, als je niemand hebt , breng ik je naar de dokter (even geduld want ik moet wel eerst tanken)
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 13 februari 2012 om 16:26
Hallo Girl, ik sluit me aan bij de woorden van "nouevenniet". Eerst maar eens even goed ademhalen, en als dat onder controle is ga je goed op zoek in je eigen huis, je hebt vast nog wel ergens een heel klein potje moed staan. Maak het open, en bel 1 iemand die jou verder helpen kan. heel veel sterkte, je kan het!
maandag 13 februari 2012 om 16:28
quote:kopjekoffie70 schreef op 13 februari 2012 @ 16:20:
Als ik alles bij elkaar optel waar ik last van heb word ik behoorlijk bang van mezelf: depressies, dwanghandelingen, paniekaanvallen, paranoide gevoelens, depersonalisaties, hallucinaties, neiging tot zelfdestructief gedrag.
Iedereen kent me als stabiel persoon die goed functioneert, ik ben bnag dat ik niet geloofd word of dat mensen geen idee hebben wat ze hiermee moeten.
Deze dingen zijn wel erg in tegenspraak met elkaar.
Kan het niet zijn dat je niet zo bekend bent de die termen uit de psychiatrie en deze onterecht op jezelf toepast?Natuurlijk kan het zijn dat ik het verkeerd zie. laat ik het zo zeggen: ik heb nog nooit van iemand te horen gekregen dat ik overkwam als iemand met wie het niet goed gaat. Het is ook niet zo dat ik doorlopend hallucinerend over straat ga, het komt in vlagen. het kan maandenlang prima gaan en dan vind ik mezelf opeens terug in mijn kledingkast omdat ik ervan overtuigd ben dat er iemand in mijn huis rondloopt die me kwaad wil doen. Of ik word opeens overvallen door de gedachte dat ik mezelf iets aan wil doen. Hoe dan ook, ik voel me niet goed. Ik weet dat ik daar iets aan moet doen, de mensen die dat zeggen hebben helemaal bgelijk, maar ik heb er nu de kracht niet voor en als ik me beter voel denk ik dat het allemaal wel meevalt.
Als ik alles bij elkaar optel waar ik last van heb word ik behoorlijk bang van mezelf: depressies, dwanghandelingen, paniekaanvallen, paranoide gevoelens, depersonalisaties, hallucinaties, neiging tot zelfdestructief gedrag.
Iedereen kent me als stabiel persoon die goed functioneert, ik ben bnag dat ik niet geloofd word of dat mensen geen idee hebben wat ze hiermee moeten.
Deze dingen zijn wel erg in tegenspraak met elkaar.
Kan het niet zijn dat je niet zo bekend bent de die termen uit de psychiatrie en deze onterecht op jezelf toepast?Natuurlijk kan het zijn dat ik het verkeerd zie. laat ik het zo zeggen: ik heb nog nooit van iemand te horen gekregen dat ik overkwam als iemand met wie het niet goed gaat. Het is ook niet zo dat ik doorlopend hallucinerend over straat ga, het komt in vlagen. het kan maandenlang prima gaan en dan vind ik mezelf opeens terug in mijn kledingkast omdat ik ervan overtuigd ben dat er iemand in mijn huis rondloopt die me kwaad wil doen. Of ik word opeens overvallen door de gedachte dat ik mezelf iets aan wil doen. Hoe dan ook, ik voel me niet goed. Ik weet dat ik daar iets aan moet doen, de mensen die dat zeggen hebben helemaal bgelijk, maar ik heb er nu de kracht niet voor en als ik me beter voel denk ik dat het allemaal wel meevalt.
maandag 13 februari 2012 om 16:30
quote:nlies schreef op 13 februari 2012 @ 16:23:
[...]
Om opgesloten te worden moet je wel heel erg eraan toe zijn. Jij kunt nog goed verwoorden wat je bedoelt, dus dat zal wel meevallen. Opnmen klinkt een stuk vriendelijker. Als je lichamelijk ziek bent, zeg je tochook niet dat je opgesloten wordt in het ziekenhuis.
Ene woon je in of in de buurt van roosendaal, als je niemand hebt , breng ik je naar de dokter (even geduld want ik moet wel eerst tanken)bedankt voor jee aanbod, helaas woon ik niet bij je in de buurt.
[...]
Om opgesloten te worden moet je wel heel erg eraan toe zijn. Jij kunt nog goed verwoorden wat je bedoelt, dus dat zal wel meevallen. Opnmen klinkt een stuk vriendelijker. Als je lichamelijk ziek bent, zeg je tochook niet dat je opgesloten wordt in het ziekenhuis.
Ene woon je in of in de buurt van roosendaal, als je niemand hebt , breng ik je naar de dokter (even geduld want ik moet wel eerst tanken)bedankt voor jee aanbod, helaas woon ik niet bij je in de buurt.
maandag 13 februari 2012 om 16:30
Heel veel succes! Als je bekend staat als een stabiel en goed functionerend mens, heb je vast lieve mensen om je heen die blij zijn dat je ze in vertrouwen neemt!
Geef hen de kans iets voor je te betekenen door met je mee te gaan en samen te zoeken naar wat voor jou een goede stap is!
Zet je masker af, ze houden toch wel van je!
Geef hen de kans iets voor je te betekenen door met je mee te gaan en samen te zoeken naar wat voor jou een goede stap is!
Zet je masker af, ze houden toch wel van je!
maandag 13 februari 2012 om 16:34
Als je te bang bent om met de HA te praten omdat hij/zij 'gezag' over jou zou kunnen hebben of je de controle uit handen zou kunnen nemen, kun je ook eerst volledig annoniem je verhaal doen. Dat doe je hier ook al, maar bellen is denk ik beter. Korrelatie is anoniem en zij spreken de hele dag door mensen met heel persoonlijke gevoelige problemen. Bel hen en oefen in het formuleren van je problemen en je hulpvraag.
Sterkte!
Stichting Korrelatie
Heeft u zorgen of problemen?
Is er een vraag waar u informatie over wilt? Belt u gerust en leg onze professionele hulpverleners uw vraag voor. De hulpverlener helpt u verder op weg. U hoeft u niet bekend te maken, u blijft anoniem en niemand komt te weten dat u gebeld hebt.
Bel ons op 0900-1450 (maandag t/m vrijdag van 9.00 tot 18.00, 15 cent per minuut).
Sterkte!
Stichting Korrelatie
Heeft u zorgen of problemen?
Is er een vraag waar u informatie over wilt? Belt u gerust en leg onze professionele hulpverleners uw vraag voor. De hulpverlener helpt u verder op weg. U hoeft u niet bekend te maken, u blijft anoniem en niemand komt te weten dat u gebeld hebt.
Bel ons op 0900-1450 (maandag t/m vrijdag van 9.00 tot 18.00, 15 cent per minuut).
maandag 13 februari 2012 om 16:37
quote:girlwithnohead schreef op 13 februari 2012 @ 16:06:
[...]
Ik ken, van heel dichtbij, mensen die een lange geschiedenis hebben in de psychiatrie. Die heel hun leven inrichting in, inrichting uit zijn gegaan en die ik als zombies op de bank heb zien zitten door de pillen. Ik ben bang dat ik ook zo word.
Dat hoeft echt niet Girl. Jij bent goed genoeg in staat om te kunnen zeggen wat je wel en wat je niet wilt.
Bespreek die angst met de arts en geef goed je grenzen aan.
Ik wens je heel veel sterkte want dat kun je goed gebruiken.
[...]
Ik ken, van heel dichtbij, mensen die een lange geschiedenis hebben in de psychiatrie. Die heel hun leven inrichting in, inrichting uit zijn gegaan en die ik als zombies op de bank heb zien zitten door de pillen. Ik ben bang dat ik ook zo word.
Dat hoeft echt niet Girl. Jij bent goed genoeg in staat om te kunnen zeggen wat je wel en wat je niet wilt.
Bespreek die angst met de arts en geef goed je grenzen aan.
Ik wens je heel veel sterkte want dat kun je goed gebruiken.
maandag 13 februari 2012 om 16:38
maandag 13 februari 2012 om 16:45
Ik ben geen arts, maar als jij schrijft dat het tijden goed gaat en je jezelf dan zomaar opeens angstig in de kledingkast terug vindt, dan klinkt dat mij als psychotische aanvallen in de oren. En die kunnen in de meeste gevallen met een simpel pilletje uitgeschakeld worden. Sterker nog, ik heb een tante die hier ook last van heeft, en zij hoeft alleen pillen te slikken op momenten dat zij een psychose kan verwachten. In haar geval is dat alleen in wat stressvollere situaties (bijv tijdens een verhuizing, of als haar kind ernstig ziek wordt, etc.). Zij liep al jaren met deze klachten en was binnen een paar maanden geholpen toen ze eenmaal hulp durfde te vragen. Zo zou het voor jou dus ook kunnen gaan!
maandag 13 februari 2012 om 16:52
quote:girlwithnohead schreef op 13 februari 2012 @ 16:28:
Ik weet dat ik daar iets aan moet doen, de mensen die dat zeggen hebben helemaal bgelijk, maar ik heb er nu de kracht niet voor en als ik me beter voel denk ik dat het allemaal wel meevalt.Hoe kunnen wij jou hierbij helpen? We willen je graag helpen! Kunnen we je nu meer kracht geven? Of, als je je weer beter voelt, een reality check? Een stok achter de deur? Maar we kunnen je op een later tijdstip niet meer bereiken, als je besluit deze nick te negeren.
Ik weet dat ik daar iets aan moet doen, de mensen die dat zeggen hebben helemaal bgelijk, maar ik heb er nu de kracht niet voor en als ik me beter voel denk ik dat het allemaal wel meevalt.Hoe kunnen wij jou hierbij helpen? We willen je graag helpen! Kunnen we je nu meer kracht geven? Of, als je je weer beter voelt, een reality check? Een stok achter de deur? Maar we kunnen je op een later tijdstip niet meer bereiken, als je besluit deze nick te negeren.
maandag 13 februari 2012 om 16:55
TO, je zult toch echt actie moeten ondernemen. Nogmaals, als je het eng vind om erover te praten met een bekende, stuur diegene dan deze link.
''Beste,
Ik zit met een probleem en heb hulp nodig. Wil je deze link openen? Hier is te lezen wat er aan de hand is.
groet,
Girlwithnohead''
Zoiets..
Je kan het !
''Beste,
Ik zit met een probleem en heb hulp nodig. Wil je deze link openen? Hier is te lezen wat er aan de hand is.
groet,
Girlwithnohead''
Zoiets..
Je kan het !
maandag 13 februari 2012 om 17:04
Girl, als je weer wat rustiger bent kun je uit gaan zoeken of jouw huisarts ook per e-mail beschikbaar is (sommigen doen dat) aangezien bellen blijkbaar net even te moeilijk is nu.
Aangeven dat het niet goed met je gaat is doodeng, het is zo ongeveer de moeilijkste stap die er is. Iemand over je problemen in vertrouwen nemen is dat ook, maar het kan je ook erg opluchten om die persoon te kunnen bellen wanneer je in paniek bent of de neiging hebt om jezelf wat aan te doen.
Aangeven dat het niet goed met je gaat is doodeng, het is zo ongeveer de moeilijkste stap die er is. Iemand over je problemen in vertrouwen nemen is dat ook, maar het kan je ook erg opluchten om die persoon te kunnen bellen wanneer je in paniek bent of de neiging hebt om jezelf wat aan te doen.
maandag 13 februari 2012 om 18:49
Het gaat iets beter. Dat wil zeggen: iets minder slecht. Ik ben iets rustiger, al ben ik nog steeds bang. De tv staat aan en mijn burenz ijn thuis, dus ik voel me niet meer zo alleen. Ben wel bang om te gaan slapen vannacht.
Ik weet dat hulp zoeken uiteindelijk de enige oplossing is. En ik vind het nogal flauw van mezelf dat ik dat niet doe. Ik heb nog een keer de huisarts gebeld, en een telefonische hulpdienst, maar ik hing op zodra er opgenomen werd. Ik kon me er gewoon niet toe zetten om mijn mond open te doen.
Ik heb eerder hulp gezocht, in een tijd dat ik ook best diep zat. Bij verschillende mensen in mijn omgeving, en professionals. dat is me toe slecht bevallen. Familie en vrienden reageerden zo: "Het valt wel mee, je komt er wel weer bovenop, ga eens op vakantie." Een hulpverlener met wie ik sprak hield alleen de klok in de gaten, een ander begon meteen over anti-psychotica. Die ervaringen hebben me afgeschrikt. Al weet ik dat er ook mensen zijn die me wel kunnen en willen helpen, maar ik zal hen zelf op moeten zoeken.
Ik voel me stom omdat ik dat niet doe. Er zijn mensen die me kunnen helpen, wat ik heb is niets om me voor te schamen en ik kan niet verder zoals het nu gaat. Maar ik blijf maar excuses en uitvluchten verzinnen. ergens wil ik niet toegeven dat het slecht met me gaat en ik hulp nodig heb. ik studeer, ik heb een huis, zo erg kan het dan toch niet zijn? ik stel me aan, ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en dan gaat het wel weer. ik haat het om zwak te zijn. zo zwak dat ik niet eens wil toegeven dat ik zwak ben.
Ik weet dat hulp zoeken uiteindelijk de enige oplossing is. En ik vind het nogal flauw van mezelf dat ik dat niet doe. Ik heb nog een keer de huisarts gebeld, en een telefonische hulpdienst, maar ik hing op zodra er opgenomen werd. Ik kon me er gewoon niet toe zetten om mijn mond open te doen.
Ik heb eerder hulp gezocht, in een tijd dat ik ook best diep zat. Bij verschillende mensen in mijn omgeving, en professionals. dat is me toe slecht bevallen. Familie en vrienden reageerden zo: "Het valt wel mee, je komt er wel weer bovenop, ga eens op vakantie." Een hulpverlener met wie ik sprak hield alleen de klok in de gaten, een ander begon meteen over anti-psychotica. Die ervaringen hebben me afgeschrikt. Al weet ik dat er ook mensen zijn die me wel kunnen en willen helpen, maar ik zal hen zelf op moeten zoeken.
Ik voel me stom omdat ik dat niet doe. Er zijn mensen die me kunnen helpen, wat ik heb is niets om me voor te schamen en ik kan niet verder zoals het nu gaat. Maar ik blijf maar excuses en uitvluchten verzinnen. ergens wil ik niet toegeven dat het slecht met me gaat en ik hulp nodig heb. ik studeer, ik heb een huis, zo erg kan het dan toch niet zijn? ik stel me aan, ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en dan gaat het wel weer. ik haat het om zwak te zijn. zo zwak dat ik niet eens wil toegeven dat ik zwak ben.
maandag 13 februari 2012 om 19:11
Fijn dat je je iets beter voelt.
Je hoeft niet naar een reguliere GGZ instelling, je kunt een verwijsbrief bij je huisarts regelen en dan een vrijgevestigde psychiater in jouw omgeving zoeken.
Moet je wel wat eigen bijdragen betalen maar dat lijkt het me waard.
Kom op meis, doe het voor jezelf, je bent het waard.
Je hoeft niet naar een reguliere GGZ instelling, je kunt een verwijsbrief bij je huisarts regelen en dan een vrijgevestigde psychiater in jouw omgeving zoeken.
Moet je wel wat eigen bijdragen betalen maar dat lijkt het me waard.
Kom op meis, doe het voor jezelf, je bent het waard.
maandag 13 februari 2012 om 19:18
Girl: fijn dat je wat minder bang bent. Dat scheelt meestal al wel wat.
En jammer dat de mensen die je eerder al hebt benaderd er niet goed op hebben gereageerd. Ga eens op vakantie, alsof daar altijd alles mee op te lossen valt (zou wel handig zijn trouwens )
En die hulpverlener die meteen begon over medicijnen, wat heb ik daar toch altijd het schurft aan. Pil in je mik en niet meer zeuren
Hopelijk lukt het je alsnog om de huisarts in te schakelen. Helaas kan eigenlijk niemand anders dat voor je doen.
Heel veel sterkte en succes, en blijf vooral hier schrijven als dat je helpt.
En jammer dat de mensen die je eerder al hebt benaderd er niet goed op hebben gereageerd. Ga eens op vakantie, alsof daar altijd alles mee op te lossen valt (zou wel handig zijn trouwens )
En die hulpverlener die meteen begon over medicijnen, wat heb ik daar toch altijd het schurft aan. Pil in je mik en niet meer zeuren
Hopelijk lukt het je alsnog om de huisarts in te schakelen. Helaas kan eigenlijk niemand anders dat voor je doen.
Heel veel sterkte en succes, en blijf vooral hier schrijven als dat je helpt.
maandag 13 februari 2012 om 19:50
Echt de HA gaan bellen, heb zelf enorm last van dwanggedachten en angsten. Had op een gegeven moment ook paniekaanvallen. 2 jaar bij psych gelopen. Ook last van de gedachte om mezelf wat aan te doen (dwanggedachte), zou ik nooit doen maar was er zo bang voor. Slik nu 6 weken medicijnen en nee zit niet als op een zombie op de bank! Voel me 10 x beter!! Geen rare gedachten meer en leef weer helemaal op! Echt weer de oude ik! Geen paniekaanvallen meer en weer vrolijk! Bellen hoor!!
Heel veel succes!!
Heel veel succes!!
maandag 13 februari 2012 om 19:52
quote:girlwithnohead schreef op 13 februari 2012 @ 18:49:
ik stel me aan, ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en dan gaat het wel weer. ik haat het om zwak te zijn. zo zwak dat ik niet eens wil toegeven dat ik zwak ben.
Girl, iedereen is weleens zwak. Ik heb chronisch uitstelgedrag. Natuurlijk een probleem van een totaal andere orde, maar ik kan mezelf ook iedere dag wel voor mijn hoofd slaan.
Het belangrijkste is dat je niet ophoudt met proberen. Bel iedere dag een keer naar de huisarts of een ander telefoonnummer waar je hulp kunt krijgen. Het geeft niet als je 100 keer ophangt zonder iets te zeggen, want de 101ste keer is er weer een kans op verandering.
ik stel me aan, ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en dan gaat het wel weer. ik haat het om zwak te zijn. zo zwak dat ik niet eens wil toegeven dat ik zwak ben.
Girl, iedereen is weleens zwak. Ik heb chronisch uitstelgedrag. Natuurlijk een probleem van een totaal andere orde, maar ik kan mezelf ook iedere dag wel voor mijn hoofd slaan.
Het belangrijkste is dat je niet ophoudt met proberen. Bel iedere dag een keer naar de huisarts of een ander telefoonnummer waar je hulp kunt krijgen. Het geeft niet als je 100 keer ophangt zonder iets te zeggen, want de 101ste keer is er weer een kans op verandering.