Ik ben te claimerig- en nu onzeker

Hallo iedereen,



Ben bekend met de Wet van Wuiles, dus zal proberen m'n OP kort te houden

Mijn vriend zit voor zijn werk een paar maanden in het buitenland. Geen ver buitenland, want hij komt ieder weekend naar huis. Maar doordeweeks is hij er dus niet, en dat vind ik erg moeilijk. Hijzelf heeft er veel minder moeite mee, omdat hij vroegâh (in z'n vorige huwelijk) ook vaak in het buitenland zat, maar dan verder weg, zodat hij in de weekenden niet thuis kon komen. Hij bleef dan zo'n twee weken weg.



Ik heb er dus wél moeite mee en voordat hij vertrok, hadden we afgesproken om iedere avond even te bellen. Hij stuurde zelf ook weleens tussendoor een smsje of belde even, dit was de eerste paar weken, waarschijnlijk omdat hij wist dat ik er zo'n moeite mee had. Hij dacht dat het wel zou wennen en aan één kant doet het dat ook, de eerste maand was moeilijker dan nu.



Maar ik ben er wel aan "gewend" om hem vaak tussendoor ook even een smsje te sturen o.i.d., geen heel diepgaande verhalen, maar gewoon, als ik iets meemaak of 'm even heel erg mis. Daarnaast ben ik zo jaloers als de neten en zit er dus ook een vrouwelijke collega bij dat werkgebeuren. Zij is getrouwd en haar man doet hetzelfde werk als zij, maar dan bij een ander bedrijf. Die is dus óók vaak naar het buitenland, en soms zien ze elkaar wéken niet, omdat hun roosters niet synchroon lopen.



Afgelopen dinsdag had ik m'n vriend vroeg in de avond aan de telefoon en het was niet bepaald een leuk gesprek, ik zat ergens mee en hij deed daar een beetje lacherig over. Dus ik hing kwaad op. Had ik later spijt van, want ik haat het om met ruzie te gaan slapen, dus ik belde terug (circa een uur of anderhalf na dat eerste gesprek). Vriend nam niet meer op. Ik heb toen best vaak gebeld en gesmst. Volgende dag was hij daar een beetje boos over, volgens hem was hij gewoon gaan slapen en hij vond het niet nodig dat ik zo overstuur was.



Diezelfde avond was het míjn beurt om te bellen, dus dat deed ik, maar kreeg 'm niet te pakken. Gebeurt wel vaker, dan is 'ie met z'n collega's poolen of naar een kroegje. Soms neemt hij zijn telefoon mee en smst dan dat hij later belt, soms vergeet 'ie 'm en belt later terug. Maar nu raakte ik in paniek omdat ik dacht dat hij me -net als de avond daarvoor- negeerde, ook al was er nu niets gebeurd. Na een uur belde hij terug maar toen had hij dus een aantal oproepen gemist, vertelde dat hij met de collega's aan het poolen was en dat ik te claimerig ben en het hem soms benauwt.



Kan ik mij voorstellen, ik weet dat ik niet bepaald brandschoon ben en dat ik een gigaklit kan zijn. Probeer hier ook écht écht écht aan te werken en minder vaak te bellen/smssen, maar áls ik dan sms en hij niet reageert, ben ik meteen bang dat hij kwaad is (omdat ik nu weer gesmst heb) en de relatie wil verbreken. En ik ben toch al heel jaloers en kan het niet uitstaan dat er een vrouwelijke collega bij hem in dat congrescentrum zit.



Nu zei hij gister iets waar ik erg van geschrokken ben. Hij had het erover dat die vrouwelijke collega ook geprobeerd had haar man te bellen toen zijn vliegtuig geland was en hij eenmaal in het hotel zou zitten, maar die man bleek vertraging gehad te hebben en was chago. Zij hing toen op en belde zonder een centje pijn de volgende ochtend pas terug. Nu zei mijn vriend dat qua mentaliteit op dat vlak die vrouw beter bij hem zou passen.



Ik meteen in de stress en wilde weten of hij soms gevoelens voor die vrouw had. Volgens hem bedoelde hij alleen maar dat hij hun relatie vergeleek met de onze en zij dus relaxter omging met het feit dat zij en haar man elkaar soms een tijdje niet zien. Hij had zoiets van: "Doe niet zo para, ik héb al een relatie en ben zeker niet uit op een nieuwe, en zíj is getrouwd, dus ga nou niet elke opm van mij verkeerd opvatten ajb." Maar mij zit het dwars en nu vind ik het nóg moeilijker om hem meer met rust te laten, omdat ik die vrouw als concurrente zie.



Vreemdgaan is bij mij een heel hot issue (vanuit vorige relatie) dus ik ben er doodsbang voor. Mijn vriend is geen type om dat stiekem te doen, maar hij zou natuurlijk wel gevoelens voor iemand anders kunnen krijgen (dat heb je niet altijd zelf in de hand, dat weet ik ook wel.) En daar ben ik nu bang voor, hoewel hij zei dat hij dat helemaal niet bedoelde met zijn opm. en ik zijn teksten altijd verkeerd opvat en meteen aan vreemdgaan denk. En dat hij dat nu juist bedoelt met dat claimerige.



Wat wil ik met dit topic?

1. Vragen of het werkelijk aan míj ligt om die opm zo verkeerd op te vatten, ik wil daar weleens de mening(en) van anderen over weten.

2. Vragen of iemand tips heeft om uit die vicieuze cirkel van verlatingsangst-claimend gedrag-grotere angst te komen.



En sorry, dat met die korte OP is niet gelukt... Hoop dat dat niets zegt over mijn relatie, maar alles over het feit dat ik zo uitgebreid mogelijk probeer te vertellen en niet goed ben in samenvatten

quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 februari 2011 @ 16:37:

[...]





Zou kunnen, ja.





Wat denk jij als jij zegt " Zo, die man kan goed dansen, zeg " of " Die man is zo romantisch; die heeft zijn vriendin 40000 rozen gegeven" . Moet je vriend van jou dan altijd persé in die man te veranderen? Of is het zomaar een opmerking, een constatering?



Als ik héél boos zou zijn op m'n vriend omdat hij ongelooflijk a-romantisch is en ik zou dan zeggen: "collega X heeft zijn vriendin 40000 rode rozen gegeven" dan zou ik inderdaad ook niet bedoelen dat ik liever collega X heb dan hém. Maar ik zou die opm van dat "beter passen" er ook niet bij maken.



Ik zou er ook niet mee bedoelen dat mijn vriend op dat vlak moet veranderen in collega X, maar als het mij heel dwars zou zitten dan zou ik er wél mee bedoelen: "Zo kan het dus ook, nu hoef je echt niet meteen met 40000 rozen aan komen zetten maar een klein beetje inleven in wat ik mis nu, is toch niet teveel gevraagd?"

quote:Summerdance schreef op 11 februari 2011 @ 16:43:

Huh, wat bedoel je?



Ik maak helemaal geen vergelijk

Ik hou van mijn vent om wie hij is, om zijn onhandigheid, om zijn mannelijkheid, en om zijn sportiviteit en omdat hij me kan laten blozen...



Ik hou van mijn beste vriend omdat hij mijn evenbeeld is in denken, maar daar ben ik zeker niet verliefd op hoor



Waarom zou ik mijn vent vergelijken met andere mannen?

Om te zien of er een beter exemplaar rondloopt?

Die loopt er niet dus ik kan me de moeite besparen



Ik bedoel, omdat jij dat zei van "qua mentaliteit beter bij elkaar passen"

Dat voel ik als een vergelijk.

Maar nu ik jou zo hoor, is het niet bedoeld als een vergelijking.



Ik vroeg me af of je bijv ook getypt zou hebben: "Mijn beste vriendin past qua mentaliteit beter bij mij dan Lief, maar geen haar op m'n hoofd, etc."

Omdat ik het dus wél opvat als vergelijken, en ik het niet leuk vind dat mijn vriend mij vergelijkt met andere vrouwen.

En als hij mij nou ook nog zou vergelijken met mannen, dus met mensen in het algemeen, dan zou ik daar meer rust bij hebben dan nu hij mij vergeleken heeft met die vrouwelijke collega.



Maar het ís geen vergelijking, dus?

quote:PWND schreef op 11 februari 2011 @ 16:37:

Hij zei wél, toen ik er over aan het panieken was en vroeg of hij met mannelijke collega's ook diens eigenschappen vergelijkt met de mijne, hij dat niet doet omdat hij nu eenmaal hetero is en dus niet vergelijkt qua relatiedingen.

Daarom werd ik ook zo bang.



Dat denk jij echt, Susan? Van dat ongelukkig verwoorden? (Zie je, ook hier vraag ik bevestiging... )

Ook gezien dit bovenstaande?

quote:visje444 schreef op 11 februari 2011 @ 16:51:

[...]





Ik vind het ook inderdaad anders als je niet samenwoont. Als je samenwoont ben je zo gewend elkaar veel te zien en je dag te delen, dat het me normaal lijkt toch elke dag iets van elkaar te horen, als je in het buitenland werkt.



Wij wonen samen, ja.

En toen ik wist dat hij een paar maanden gedetacheerd zou worden, zat ik er echt heel erg als een berg tegenop. Vandaar dat ik persé wilde afspreken om elkaar in ieder geval even elke dag te spreken. Hij heeft minder moeite met de afstand, omdat hij gewend is geweest (in vorig huwelijk) om wel twee wéken van huis te zijn. En toen waren er nog geen gsm's, dus toen had 'ie vaak wel een week geen contact.



Nou ja, en toen ik dus eenmaal vernam dat er ook nog een vrouwelijke collega meeging, toen zat ik helemáál in de stress. Hij kende die vrouw eerst helemaal niet, want ze zit op een ander concern, dus ik kon mezelf ook niet geruststellen met: "Hij werkt al elke dag met haar en er is nooit iets gebeurd".

quote:visje444 schreef op 11 februari 2011 @ 16:53:

Inderdaad, voor de thuisblijver is het wat moeilijker. Je vriend is druk bezig + 's avonds uit eten met collega's, weinig rustmomenten. Zo dus ook minder momenten om je te missen.



Misschien moet je hem eens de tijd gunnen om jou te gaan missen, en hem even minder overstelpen?



Dat probeer ik dus ook, daar ben ik aan aan het werken.

En in de eerste maand liet hij juist heel vaak wat van zich horen, en dacht ik: Hee, op deze manier is het wel vol te houden.

Maar hij groeit blijkbaar ook in een werkritme of zo en voor hem wordt het gemakkelijker, terwijl het voor mij moeilijker wordt (want ook bang dat de aanwezigheid van die collega het 'leuker' maakt voor hem en we bezig zijn met uit elkaar groeien)

Hij zegt zelf dat hij minder vaak is gaan bellen/smssen omdat hij het toch wel héél erg druk heeft, en omdat hij mij die bevestiging wilde geven in de eerste weken, maar ik er blijkbaar niet egruster van word. Nee, nu hij het terugschroeft niet, nee.

quote:Summerdance schreef op 11 februari 2011 @ 16:58:

[...]



Nooit om bevestiging, en daar gaat TO nat, en dat zou haar uiteindelijk zomaar haar relatie kunnen kosten



Want niets is zo killing als een partner die je niet vertrouwd en om de haverklap in een paniek toestand schiet!Ik denk dat hij mij inderdaad goed genoeg kent om al die onzin-telefoontjes/smsjes te doorzien, en ze eigenlijk te lezen als hoe ik ze ook eigenlijk bedoel (wat ik net pas inzag)

@Summerdance Ik bedoel niet dat het normaal is dat ik zo denk, sorry als het zo overkomt. Maar ik wilde wel eerlijk posten en ja, daar ben ik bang voor ja, zeker na die opm van gisteren. Niet zozeer angst dat hij vreemdgaat (hij is niet type om zoiets achter m'n rug te doen) maar dat er iets ontstaat omdat wij uit elkaar groeien vanwege de afstand en hij zijn dagelijks leven nu met anderen deelt.

quote:Kastanjez schreef op 11 februari 2011 @ 17:06:

Mijn houding in onze relatie is meer zoals die van Summerdance, maar manlief mag graag dagelijks een paar keer contact hebben. Van de weeromstuit ben ik er aan gewend geraakt en voel ik me niet geclaimed (in het begin werd ik er wel eens gek van) en ik denk dat we nu meer sms-en ed dan dat ik misschien bij een ander zou doen maar minder dan dat híj misschien bij een ander zou doen, en dat vind ik prima.



Voelde je je in het begin wel geclaimd? En hoe ging dat over, dan?

Ik wil ook graag zoiets met mijn vriend bereiken, een middenweg waar we allebei happy mee zijn bedoel ik.



PWND, ik vind het heel knap van je dat je zelf al hebt ontdekt wat zo'n smsje eigenlijk allemaal voor jou betekent. Misschien moet je het dáár eens met je vriend over hebben. En dan niet afdwingen dat hij doet wat jij wil (want ik krijg een heel klein beetje het gevoel dat jullie 'afspraak' misschien wel zo tot stand is gekomen), maar dat hij echt begrijpt wát jij graag wilt en dat jullie samen bedenken hoe jullie daar mee omgaan.



Dat van dat elke dag bellen komt uit míjn koker, ja. Dus dat was niet echt een middenweg-iets. Maar hij leek het niet erg te vinden (nu wel)



Wat ik wél heel raar vind is een regel uit je post van 15:51:



[...]





Ik denk echt dat jullie wat meer moeten communiceren over hoe je met elkaar om wilt gaan.



Uit die "negeeractie" van toen is o.a. de afspraak voortgekomen dat we nooit met ruzie gaan slapen. Daarom was ik zo onzeker toen hij van de week niet reageerde op mijn tig oproepen. Het was een vaste afspraak tussen ons, en die staan bij mij heel hoog. Dit komt ook wel een beetje door m'n verleden. M'n vorige vriend cancelde afspraken naar het hem uitkwam of hield ze gewoon niet. Dus als mijn vriend bijv zegt dat hij rond zessen thuis is, dan ben ik om half zeven doodsbang dat hij tot middernacht in de kroeg hangt, als ik niets van hem gehoord heb. En als hij dan -als ik boos ben omdat hij bijv om half acht aankomt en zeg dat hij "zes uur" zei- zegt dat hij in het vervolg helemáál geen afspraken meer maakt, dan denk ik meteen dat álle afspraken (elke dag bellen, niet met ruzie gaan slapen, trouw zijn) vervallen. Omdat ik te letterlijk neem wat hij zegt: Ik maak helemáál geen afspraken meer.



Hoe zou ik dat moeten doen, communiceren over hoe we met elkaar om willen gaan?

Hoe ik van hem begrijp, is dat hij het best kan hebben als ik even niet reageer maar hij wéét dat het goed zit tussen ons, maar hij het níet kan hebben als hij denkt dat ik boos/afstandelijk/wat ook ben.

Dat geldt voor mij hetzelfde, met dat verschil dat híj er in 99,9% van de gevallen vanuit dat er niets aan de hand is, en ík in 99,9% van de gevallen meteen denk dat hij boos/afstandelijk is.

Dus we willen denk ik hetzelfde, maar hij gaat uit van het positieve en ik niet, en daarom wil ik veel meer bevestiging...

quote:visje444 schreef op 11 februari 2011 @ 17:07:

@ TO Ik snap gewoon niet zo goed waarom je zo jaloers bent op die collega. Als je een goede relatie hebt, moet je hem toch kunnen vertrouwen. Hij kan er toch ook niets aan doen dat hij daar zit met een vrouw. Zijn er nog andere collega's, of zijn ze gewoon met twee?





Er zijn nog zes andere collega's, dat zijn mannen. Maar die zijn óf veel jonger, óf veel ouder dan hij, en hij heeft er niet zo veel mee.

Maar hij kan er inderdaad niets aan doen dat er een vrouw bij zit, dat klopt.