Ik ben te claimerig- en nu onzeker

Hallo iedereen,



Ben bekend met de Wet van Wuiles, dus zal proberen m'n OP kort te houden

Mijn vriend zit voor zijn werk een paar maanden in het buitenland. Geen ver buitenland, want hij komt ieder weekend naar huis. Maar doordeweeks is hij er dus niet, en dat vind ik erg moeilijk. Hijzelf heeft er veel minder moeite mee, omdat hij vroegâh (in z'n vorige huwelijk) ook vaak in het buitenland zat, maar dan verder weg, zodat hij in de weekenden niet thuis kon komen. Hij bleef dan zo'n twee weken weg.



Ik heb er dus wél moeite mee en voordat hij vertrok, hadden we afgesproken om iedere avond even te bellen. Hij stuurde zelf ook weleens tussendoor een smsje of belde even, dit was de eerste paar weken, waarschijnlijk omdat hij wist dat ik er zo'n moeite mee had. Hij dacht dat het wel zou wennen en aan één kant doet het dat ook, de eerste maand was moeilijker dan nu.



Maar ik ben er wel aan "gewend" om hem vaak tussendoor ook even een smsje te sturen o.i.d., geen heel diepgaande verhalen, maar gewoon, als ik iets meemaak of 'm even heel erg mis. Daarnaast ben ik zo jaloers als de neten en zit er dus ook een vrouwelijke collega bij dat werkgebeuren. Zij is getrouwd en haar man doet hetzelfde werk als zij, maar dan bij een ander bedrijf. Die is dus óók vaak naar het buitenland, en soms zien ze elkaar wéken niet, omdat hun roosters niet synchroon lopen.



Afgelopen dinsdag had ik m'n vriend vroeg in de avond aan de telefoon en het was niet bepaald een leuk gesprek, ik zat ergens mee en hij deed daar een beetje lacherig over. Dus ik hing kwaad op. Had ik later spijt van, want ik haat het om met ruzie te gaan slapen, dus ik belde terug (circa een uur of anderhalf na dat eerste gesprek). Vriend nam niet meer op. Ik heb toen best vaak gebeld en gesmst. Volgende dag was hij daar een beetje boos over, volgens hem was hij gewoon gaan slapen en hij vond het niet nodig dat ik zo overstuur was.



Diezelfde avond was het míjn beurt om te bellen, dus dat deed ik, maar kreeg 'm niet te pakken. Gebeurt wel vaker, dan is 'ie met z'n collega's poolen of naar een kroegje. Soms neemt hij zijn telefoon mee en smst dan dat hij later belt, soms vergeet 'ie 'm en belt later terug. Maar nu raakte ik in paniek omdat ik dacht dat hij me -net als de avond daarvoor- negeerde, ook al was er nu niets gebeurd. Na een uur belde hij terug maar toen had hij dus een aantal oproepen gemist, vertelde dat hij met de collega's aan het poolen was en dat ik te claimerig ben en het hem soms benauwt.



Kan ik mij voorstellen, ik weet dat ik niet bepaald brandschoon ben en dat ik een gigaklit kan zijn. Probeer hier ook écht écht écht aan te werken en minder vaak te bellen/smssen, maar áls ik dan sms en hij niet reageert, ben ik meteen bang dat hij kwaad is (omdat ik nu weer gesmst heb) en de relatie wil verbreken. En ik ben toch al heel jaloers en kan het niet uitstaan dat er een vrouwelijke collega bij hem in dat congrescentrum zit.



Nu zei hij gister iets waar ik erg van geschrokken ben. Hij had het erover dat die vrouwelijke collega ook geprobeerd had haar man te bellen toen zijn vliegtuig geland was en hij eenmaal in het hotel zou zitten, maar die man bleek vertraging gehad te hebben en was chago. Zij hing toen op en belde zonder een centje pijn de volgende ochtend pas terug. Nu zei mijn vriend dat qua mentaliteit op dat vlak die vrouw beter bij hem zou passen.



Ik meteen in de stress en wilde weten of hij soms gevoelens voor die vrouw had. Volgens hem bedoelde hij alleen maar dat hij hun relatie vergeleek met de onze en zij dus relaxter omging met het feit dat zij en haar man elkaar soms een tijdje niet zien. Hij had zoiets van: "Doe niet zo para, ik héb al een relatie en ben zeker niet uit op een nieuwe, en zíj is getrouwd, dus ga nou niet elke opm van mij verkeerd opvatten ajb." Maar mij zit het dwars en nu vind ik het nóg moeilijker om hem meer met rust te laten, omdat ik die vrouw als concurrente zie.



Vreemdgaan is bij mij een heel hot issue (vanuit vorige relatie) dus ik ben er doodsbang voor. Mijn vriend is geen type om dat stiekem te doen, maar hij zou natuurlijk wel gevoelens voor iemand anders kunnen krijgen (dat heb je niet altijd zelf in de hand, dat weet ik ook wel.) En daar ben ik nu bang voor, hoewel hij zei dat hij dat helemaal niet bedoelde met zijn opm. en ik zijn teksten altijd verkeerd opvat en meteen aan vreemdgaan denk. En dat hij dat nu juist bedoelt met dat claimerige.



Wat wil ik met dit topic?

1. Vragen of het werkelijk aan míj ligt om die opm zo verkeerd op te vatten, ik wil daar weleens de mening(en) van anderen over weten.

2. Vragen of iemand tips heeft om uit die vicieuze cirkel van verlatingsangst-claimend gedrag-grotere angst te komen.



En sorry, dat met die korte OP is niet gelukt... Hoop dat dat niets zegt over mijn relatie, maar alles over het feit dat ik zo uitgebreid mogelijk probeer te vertellen en niet goed ben in samenvatten

Oh sorry, dat was wel een heel lange reply... Maar ik ben erg opgelucht dat er tot nu toe niemand denkt dat die vrouw een gevaar vormt voor onze relatie. Ook al is ze getrouwd, ik zou het héél erg vinden als mijn vriend gevoelens voor haar heeft en/of op díe manier over haar nadenkt. Hij gaat daar nog vier maanden gedetacheerd zijn, en om nu vier maanden in angst en beven te zitten van jaloezie en onzekerheid... Dat trek ik niet.



Maar ik weet dat er hier eerlijk gepost wordt, en dat als er ook maar iemand alarmbellen zou horen van die opm van hem (alarmbellen als in: er hangt iets in de lucht tussen hem en collega) dat dit dan ook eerlijk gezegd zou worden. Maar hoe ik het begrijp, horen jullie alarmbellen als: er is een kant aan mij die hij niet leuk vindt.

Dat weet ik, en daarom probeer ik dat te veranderen. Want mijn gedrag naar hem toe kan ik hopelijk zélf veranderen, maar als hij gevoelens zou hebben voor zijn collega dan is dat iets dat ik absoluut niet in de hand heb en wat mij doodongelukkig maakt.

quote:Woordenaar schreef op 11 februari 2011 @ 14:26:

[...]





Nou, ik ben vaak in het buitenland en mijn vriend ook. Voor ons is het niet meer dan logisch dat we elkaar dan elke dag even bellen of skypen. We wonen samen, we delen een leven, we gaan binnenkort trouwen... dan is het toch alleen maar normaal dat je even wil horen hoe het met de ander gaat?



Ik snap dat nooit zo, dat dat 'overdreven' zou zijn of wat dan ook. In mijn ogen is het in een vaste relatie normaler om elkaar wèl elke dag te willen spreken dan niet.Bij mij dus ook! Ik hoef echt niet iedere dag een urenlang gesprek met hem, maar ik vind het prettig om hem even te horen, welterusten te zeggen enzo. En als ik overdag iets meemaak, dan stuur ik hem weleens een smsje, gewoon iets luchtigs, bijv: "Hee ben even bij m'n ouders geweest, ze gaan de tuin verbouwen... Je krijgt de groetjes!" Hoeft 'ie dus geen hele tekst op terug te sturen, met bijv "groetjes terug!" zou ik al heel blij zijn, en ja natuurlijk is het een tekst waar je in principe niet op hoeft te reageren, maar als hij dat dan ook echt niet doet dan word ik weer bang dat hij bijv boos is omdat ik 'm nu alwéér gesmst heb.

quote:Summerdance schreef op 11 februari 2011 @ 16:03:

Ik denk dat de titel verkeerd is

Want volgens mij moet het net andersom.....



Onzeker en daardoor claimerig...



Daar heb je wel gelijk in denk ik

Ik heb de titel gemaakt zoals ik 'm gemaakt heb, omdat ik al zo claimerig was en nu extra onzeker ben geworden door die opm van hem over die collega.

Ik zit er al de hele dag mee en daarom besloot ik toch maar een topic te maken, want ik ken mijzelf en ben in staat om 'm aan een kruisverhoor te onderwerpen om erachter te komen hoe en wat 'ie nou precies bedoelde en waarom hij 't zei.

Wat ik niet in het weekend wil doen want dan hebben we een rotweekend en daarna is 'ie weer een hele week weg.

En wat ik doordeweeks niet durf omdat we dan wellicht ruzie krijgen en dan zit hij zo ver weg, gaat me wellicht weer negeren en dan is er ook nog eens die collega.

Vermoeiend he

quote:Summerdance schreef op 11 februari 2011 @ 16:05:

[...]



Dus eigenlijk stuur je een sms omdat je een antwoord verwacht?

Ai....verwachting is de schoot/moeder (die weet ik nooit) van de teleurstelling



Ik ben van tijd tot tijd ook een ontzettende smsser

Lief niet...sterker nog, die is niet eens een beller



Dus ik sms hele verhalen, of spreek 4x zijn voice mail in, en met een beetje mazzel krijg ik wat terug

Maar soms ook niet...

Verwacht ik ook niet.....



Euh ja ik stuur denk ik wel een sms omdat ik een antwoord verwacht.

Goh je stelt die vraag en ineens komt bij mij iets op wat ik niet zo leuk vind van mijzelf, maar waarin ik wel eerlijk moet zijn denk ik.

Ik geloof dat een luchtige kijk-mij-eens-een-kletspraatje-maken-en-ja-ik-heb-ook-nog-een-leven-en-dat-deel-ik-met-je, IEDERE sms (ongeacht het onderwerp) eigenlijk betekent:

"Hoi op dit moment voel ik me eventjes heel onzeker en wil ik graag van jou de bevestiging dat je nog van me houdt en dat je aan me denkt en interesse in me hebt en we nog steeds een setje zijn, maar omdat het zo huilie-huilie staat als ik dat zo letterlijk sms, typ ik nu even een onzinnig verhaal over what so ever, in de hoop dat ik dan alsnog de bevestiging krijg in de vorm van jouw antwoord. Ik krijg die bevestiging als je inderdaad antwoordt en zeker als je dan nog iets liefs smst, bijv als je sms begint met "schat" of eindigt met een X, dus doe me een lol en stuur iets dergelijks."

Zoals jij schrijft is het precies Susan.

Maar ook jij schrijft niet dat je denkt dat hij er iets mee bedoelt als in "de collega leuk vinden" dus misschien moet ik niet zo bang zijn daarvoor, maar dat wás ik dus al en na die opmerking is dat zo'n beetje verduizendvoudigd.

En het is heel tegenstrijdig want ergens ben ik ook boos om de opm., mijn partner kan zelf ook best jaloers zijn maar weet dat hij van mij niets te duchten heeft, want ik ben zo trouw als een hond. En dan maakt hij zo'n opm en vlieg ik skyhigh in de stress.



Dan denk ik meteen: durfde ik maar (maar ik weet niet wat de gevolgen zijn... En ik hou het toch niet vol), dan ging ik volgende week een midweekje naar Parijs en liet de hele week niets horen, en als hij zelf belt neem ik pas de 5e keer of zo op, om dan luchtigjes te melden dat ik op de Eiffeltoren stond en het daar te waaierig is om op te nemen. Of zoiets.

Da's heel kinderachtig en wraakzuchtig gedacht van mij, ik weet het (schaam me ook best om het op te schrijven, maar wil eerlijk zijn) maar tegelijkertijd denk ik: Vind jij onafhankelijk zo'n aantrekkelijke eigenschap? Goed, alsjeblieft, hier heb je je onafhankelijkheid... Wees er happy mee.

quote:Summerdance schreef op 11 februari 2011 @ 16:24:

[...]

Ga er nou maar gewoon van uit dat hij jou de leukste, liefste lekkerste, spannendste van allemaal vindt, hij heeft met jou een relatie toch?



En daarom gaat hij mij vergelijken met een andere vrouw en leg ik het nog af ook?

Komt hij met opm dat die vrouw op dat gebied beter bij hem zou passen?

Daar krijg ik niet het gevoel van dat hij mij de leukste, liefste, lekkerste en spannendste vindt... Eerder dat hij die vrouw leuk vindt en het met mij houdt omdat zij nu eenmaal getrouwd is, maar dat als hij de kans krijgt...

Of zie ik nu spoken?

quote:Susan schreef op 11 februari 2011 @ 16:28:

Als jij zou genieten van een midweekje Parijs en je zou daar een beetje loskomen van hem en je onzekerheid dan zou ik dat lekker doen, als je in Parijs met je ziel onder je arm zou lopen en er alleen heen zou gaan om hem een koekje van eigen deeg te geven dan zou ik het laten.



Dan ga ik maar niet.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het alleen maar zou doen om mijn onafhankelijkheid (die ik dus toch niet heb) te tonen. Misschien dat ik me er wel onafhankelijk van zou gaan vóelen als ik zoiets echt zou doen, maar dat kan ik me nú niet voorstellen. Volgens mij zou ik, als ik het echt zou doen, de TGV pakken, de eerste de beste souvenirwinkel binnenrennen en iets Parijzerigs meenemen, en dan met de TGV weer terug omdat ik me nog verlorener voel als ik niet in ons eigen huis ben.

Dus dat zou niet eerlijk zijn. Ik ga dus maar niet.

Oh okee BGB. Jij denkt dus dat hij het bedoelt als in: PWND ik wou dat jij die eigenschap van mijn collega zou hebben, want hoewel ik verder niets met haar wil lijkt het me wel fijn als ik een relatie zou hebben met een vrouw die die eigenschap heeft? Maar ik wil een relatie met jou en niet met haar, dus ajb toon ook eens wat van die eigenschap, als je dat in je hebt?

Hij zei wél, toen ik er over aan het panieken was en vroeg of hij met mannelijke collega's ook diens eigenschappen vergelijkt met de mijne, hij dat niet doet omdat hij nu eenmaal hetero is en dus niet vergelijkt qua relatiedingen.

Daarom werd ik ook zo bang.

quote:Summerdance schreef op 11 februari 2011 @ 16:36:

Ik mis even in het verhaal dat hij die vrouw leuker vind dan jou, het enige wat ik lees is dit:



Nu zei mijn vriend dat qua mentaliteit op dat vlak die vrouw beter bij hem zou passen.





Mijn beste vriend past qua mentaliteit ook veel meer bij me dan mijn lief, maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn lief in te ruilen voor mijn beste vriend.







Dit stelt me wel heel erg gerust.

Want zo'n soort situatie was het precies volgens mij.

Maar maak jij die vergelijking dan alleen met andere mannen, en dat je niet denkt: m'n beste vriendin zou beter bij me passen qua mentaliteit dan Lief?