Psyche
alle pijlers
Ik ben te claimerig- en nu onzeker
vrijdag 11 februari 2011 om 12:46
Hallo iedereen,
Ben bekend met de Wet van Wuiles, dus zal proberen m'n OP kort te houden
Mijn vriend zit voor zijn werk een paar maanden in het buitenland. Geen ver buitenland, want hij komt ieder weekend naar huis. Maar doordeweeks is hij er dus niet, en dat vind ik erg moeilijk. Hijzelf heeft er veel minder moeite mee, omdat hij vroegâh (in z'n vorige huwelijk) ook vaak in het buitenland zat, maar dan verder weg, zodat hij in de weekenden niet thuis kon komen. Hij bleef dan zo'n twee weken weg.
Ik heb er dus wél moeite mee en voordat hij vertrok, hadden we afgesproken om iedere avond even te bellen. Hij stuurde zelf ook weleens tussendoor een smsje of belde even, dit was de eerste paar weken, waarschijnlijk omdat hij wist dat ik er zo'n moeite mee had. Hij dacht dat het wel zou wennen en aan één kant doet het dat ook, de eerste maand was moeilijker dan nu.
Maar ik ben er wel aan "gewend" om hem vaak tussendoor ook even een smsje te sturen o.i.d., geen heel diepgaande verhalen, maar gewoon, als ik iets meemaak of 'm even heel erg mis. Daarnaast ben ik zo jaloers als de neten en zit er dus ook een vrouwelijke collega bij dat werkgebeuren. Zij is getrouwd en haar man doet hetzelfde werk als zij, maar dan bij een ander bedrijf. Die is dus óók vaak naar het buitenland, en soms zien ze elkaar wéken niet, omdat hun roosters niet synchroon lopen.
Afgelopen dinsdag had ik m'n vriend vroeg in de avond aan de telefoon en het was niet bepaald een leuk gesprek, ik zat ergens mee en hij deed daar een beetje lacherig over. Dus ik hing kwaad op. Had ik later spijt van, want ik haat het om met ruzie te gaan slapen, dus ik belde terug (circa een uur of anderhalf na dat eerste gesprek). Vriend nam niet meer op. Ik heb toen best vaak gebeld en gesmst. Volgende dag was hij daar een beetje boos over, volgens hem was hij gewoon gaan slapen en hij vond het niet nodig dat ik zo overstuur was.
Diezelfde avond was het míjn beurt om te bellen, dus dat deed ik, maar kreeg 'm niet te pakken. Gebeurt wel vaker, dan is 'ie met z'n collega's poolen of naar een kroegje. Soms neemt hij zijn telefoon mee en smst dan dat hij later belt, soms vergeet 'ie 'm en belt later terug. Maar nu raakte ik in paniek omdat ik dacht dat hij me -net als de avond daarvoor- negeerde, ook al was er nu niets gebeurd. Na een uur belde hij terug maar toen had hij dus een aantal oproepen gemist, vertelde dat hij met de collega's aan het poolen was en dat ik te claimerig ben en het hem soms benauwt.
Kan ik mij voorstellen, ik weet dat ik niet bepaald brandschoon ben en dat ik een gigaklit kan zijn. Probeer hier ook écht écht écht aan te werken en minder vaak te bellen/smssen, maar áls ik dan sms en hij niet reageert, ben ik meteen bang dat hij kwaad is (omdat ik nu weer gesmst heb) en de relatie wil verbreken. En ik ben toch al heel jaloers en kan het niet uitstaan dat er een vrouwelijke collega bij hem in dat congrescentrum zit.
Nu zei hij gister iets waar ik erg van geschrokken ben. Hij had het erover dat die vrouwelijke collega ook geprobeerd had haar man te bellen toen zijn vliegtuig geland was en hij eenmaal in het hotel zou zitten, maar die man bleek vertraging gehad te hebben en was chago. Zij hing toen op en belde zonder een centje pijn de volgende ochtend pas terug. Nu zei mijn vriend dat qua mentaliteit op dat vlak die vrouw beter bij hem zou passen.
Ik meteen in de stress en wilde weten of hij soms gevoelens voor die vrouw had. Volgens hem bedoelde hij alleen maar dat hij hun relatie vergeleek met de onze en zij dus relaxter omging met het feit dat zij en haar man elkaar soms een tijdje niet zien. Hij had zoiets van: "Doe niet zo para, ik héb al een relatie en ben zeker niet uit op een nieuwe, en zíj is getrouwd, dus ga nou niet elke opm van mij verkeerd opvatten ajb." Maar mij zit het dwars en nu vind ik het nóg moeilijker om hem meer met rust te laten, omdat ik die vrouw als concurrente zie.
Vreemdgaan is bij mij een heel hot issue (vanuit vorige relatie) dus ik ben er doodsbang voor. Mijn vriend is geen type om dat stiekem te doen, maar hij zou natuurlijk wel gevoelens voor iemand anders kunnen krijgen (dat heb je niet altijd zelf in de hand, dat weet ik ook wel.) En daar ben ik nu bang voor, hoewel hij zei dat hij dat helemaal niet bedoelde met zijn opm. en ik zijn teksten altijd verkeerd opvat en meteen aan vreemdgaan denk. En dat hij dat nu juist bedoelt met dat claimerige.
Wat wil ik met dit topic?
1. Vragen of het werkelijk aan míj ligt om die opm zo verkeerd op te vatten, ik wil daar weleens de mening(en) van anderen over weten.
2. Vragen of iemand tips heeft om uit die vicieuze cirkel van verlatingsangst-claimend gedrag-grotere angst te komen.
En sorry, dat met die korte OP is niet gelukt... Hoop dat dat niets zegt over mijn relatie, maar alles over het feit dat ik zo uitgebreid mogelijk probeer te vertellen en niet goed ben in samenvatten
Ben bekend met de Wet van Wuiles, dus zal proberen m'n OP kort te houden
Mijn vriend zit voor zijn werk een paar maanden in het buitenland. Geen ver buitenland, want hij komt ieder weekend naar huis. Maar doordeweeks is hij er dus niet, en dat vind ik erg moeilijk. Hijzelf heeft er veel minder moeite mee, omdat hij vroegâh (in z'n vorige huwelijk) ook vaak in het buitenland zat, maar dan verder weg, zodat hij in de weekenden niet thuis kon komen. Hij bleef dan zo'n twee weken weg.
Ik heb er dus wél moeite mee en voordat hij vertrok, hadden we afgesproken om iedere avond even te bellen. Hij stuurde zelf ook weleens tussendoor een smsje of belde even, dit was de eerste paar weken, waarschijnlijk omdat hij wist dat ik er zo'n moeite mee had. Hij dacht dat het wel zou wennen en aan één kant doet het dat ook, de eerste maand was moeilijker dan nu.
Maar ik ben er wel aan "gewend" om hem vaak tussendoor ook even een smsje te sturen o.i.d., geen heel diepgaande verhalen, maar gewoon, als ik iets meemaak of 'm even heel erg mis. Daarnaast ben ik zo jaloers als de neten en zit er dus ook een vrouwelijke collega bij dat werkgebeuren. Zij is getrouwd en haar man doet hetzelfde werk als zij, maar dan bij een ander bedrijf. Die is dus óók vaak naar het buitenland, en soms zien ze elkaar wéken niet, omdat hun roosters niet synchroon lopen.
Afgelopen dinsdag had ik m'n vriend vroeg in de avond aan de telefoon en het was niet bepaald een leuk gesprek, ik zat ergens mee en hij deed daar een beetje lacherig over. Dus ik hing kwaad op. Had ik later spijt van, want ik haat het om met ruzie te gaan slapen, dus ik belde terug (circa een uur of anderhalf na dat eerste gesprek). Vriend nam niet meer op. Ik heb toen best vaak gebeld en gesmst. Volgende dag was hij daar een beetje boos over, volgens hem was hij gewoon gaan slapen en hij vond het niet nodig dat ik zo overstuur was.
Diezelfde avond was het míjn beurt om te bellen, dus dat deed ik, maar kreeg 'm niet te pakken. Gebeurt wel vaker, dan is 'ie met z'n collega's poolen of naar een kroegje. Soms neemt hij zijn telefoon mee en smst dan dat hij later belt, soms vergeet 'ie 'm en belt later terug. Maar nu raakte ik in paniek omdat ik dacht dat hij me -net als de avond daarvoor- negeerde, ook al was er nu niets gebeurd. Na een uur belde hij terug maar toen had hij dus een aantal oproepen gemist, vertelde dat hij met de collega's aan het poolen was en dat ik te claimerig ben en het hem soms benauwt.
Kan ik mij voorstellen, ik weet dat ik niet bepaald brandschoon ben en dat ik een gigaklit kan zijn. Probeer hier ook écht écht écht aan te werken en minder vaak te bellen/smssen, maar áls ik dan sms en hij niet reageert, ben ik meteen bang dat hij kwaad is (omdat ik nu weer gesmst heb) en de relatie wil verbreken. En ik ben toch al heel jaloers en kan het niet uitstaan dat er een vrouwelijke collega bij hem in dat congrescentrum zit.
Nu zei hij gister iets waar ik erg van geschrokken ben. Hij had het erover dat die vrouwelijke collega ook geprobeerd had haar man te bellen toen zijn vliegtuig geland was en hij eenmaal in het hotel zou zitten, maar die man bleek vertraging gehad te hebben en was chago. Zij hing toen op en belde zonder een centje pijn de volgende ochtend pas terug. Nu zei mijn vriend dat qua mentaliteit op dat vlak die vrouw beter bij hem zou passen.
Ik meteen in de stress en wilde weten of hij soms gevoelens voor die vrouw had. Volgens hem bedoelde hij alleen maar dat hij hun relatie vergeleek met de onze en zij dus relaxter omging met het feit dat zij en haar man elkaar soms een tijdje niet zien. Hij had zoiets van: "Doe niet zo para, ik héb al een relatie en ben zeker niet uit op een nieuwe, en zíj is getrouwd, dus ga nou niet elke opm van mij verkeerd opvatten ajb." Maar mij zit het dwars en nu vind ik het nóg moeilijker om hem meer met rust te laten, omdat ik die vrouw als concurrente zie.
Vreemdgaan is bij mij een heel hot issue (vanuit vorige relatie) dus ik ben er doodsbang voor. Mijn vriend is geen type om dat stiekem te doen, maar hij zou natuurlijk wel gevoelens voor iemand anders kunnen krijgen (dat heb je niet altijd zelf in de hand, dat weet ik ook wel.) En daar ben ik nu bang voor, hoewel hij zei dat hij dat helemaal niet bedoelde met zijn opm. en ik zijn teksten altijd verkeerd opvat en meteen aan vreemdgaan denk. En dat hij dat nu juist bedoelt met dat claimerige.
Wat wil ik met dit topic?
1. Vragen of het werkelijk aan míj ligt om die opm zo verkeerd op te vatten, ik wil daar weleens de mening(en) van anderen over weten.
2. Vragen of iemand tips heeft om uit die vicieuze cirkel van verlatingsangst-claimend gedrag-grotere angst te komen.
En sorry, dat met die korte OP is niet gelukt... Hoop dat dat niets zegt over mijn relatie, maar alles over het feit dat ik zo uitgebreid mogelijk probeer te vertellen en niet goed ben in samenvatten
vrijdag 11 februari 2011 om 12:59
Ik heb het helemaal gelezen Zoveel afhankelijkheid van je partner echt niet gezond. Waar is jouw leven? Heb je leuke dingen te doen? Het zou juist mooi zijn als je eens vergeet hem te bellen want dat betekent dat je je ook vermaakt als hij er even niet is. Daarbij komt: je ziet hem ieder weekend toch? Die collega, tja ik denk dat het gewoon een beetje een venijnige opmerking van hem was omdat hij jouw jaloezie zat was.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:00
vrijdag 11 februari 2011 om 13:06
Hij heeft je iets duidelijk geprobeerd te maken en jij blijft je excuseren, lijkt me niet verstandig. Je man moet gewoon zijn werk kunnen doen, zonder dat jij een heel drama veroorzaakt.
Als je zo door blijft gaan, zou het me niet verbazen , dat hij op een gegeven moment de vlucht neemt, niet omdat hij niet meer van je houdt, maar omdat het leven met jou steeds onmogelijker wordt.
Je hebt voor jezelf duidelijk nog geen besluit genomen of je man betrouwbaar is en als hij dat wel is, dan beledig je hem eigenlijk alleen maar, door met hem om te gaan, alsof dat niet het geval zou zijn. Ik zou daar snel klaar mee zijn.
Je bent vreselijk benauwend en ja, dat ligt aan jou. Als je nog niet klaar bent met het verwerken van je verleden, dan is het hoog tijd , dat je daar iets aan gaat doen, want je maakt op zo'n manier meer kapot, dan je lief is.
Als je zo door blijft gaan, zou het me niet verbazen , dat hij op een gegeven moment de vlucht neemt, niet omdat hij niet meer van je houdt, maar omdat het leven met jou steeds onmogelijker wordt.
Je hebt voor jezelf duidelijk nog geen besluit genomen of je man betrouwbaar is en als hij dat wel is, dan beledig je hem eigenlijk alleen maar, door met hem om te gaan, alsof dat niet het geval zou zijn. Ik zou daar snel klaar mee zijn.
Je bent vreselijk benauwend en ja, dat ligt aan jou. Als je nog niet klaar bent met het verwerken van je verleden, dan is het hoog tijd , dat je daar iets aan gaat doen, want je maakt op zo'n manier meer kapot, dan je lief is.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:13
Je komt erg onzeker over en ik vraag me af hoelang jullie een relatie hebben. Ik kan me voorstellen dat als je pas een relatie hebt, dat je erg onzeker wordt, omdat het vertrouwen in hem nog niet optimaal is (vertrouwen in elkaar groeit, naarmate de relatie vordert). Maar als dit al langer als een jaar speelt, raad ik je aan om in therapie te gaan, want (extreme) jaloezie maakt meer stuk dan je lief is. Ik denk dat een
Mindfulness cursus wel goed zou zijn voor jou, want dan leer je negatieve gedachten om te buigen naar positieve gedachten.
Daarnaast schrijf je in je OP dat vreemdgaan een groot issue is voor jou.Realiseer je dat je huidige vriend niet je exvriend is en ga hem dan ook niet vergelijken met hem.
Mindfulness cursus wel goed zou zijn voor jou, want dan leer je negatieve gedachten om te buigen naar positieve gedachten.
Daarnaast schrijf je in je OP dat vreemdgaan een groot issue is voor jou.Realiseer je dat je huidige vriend niet je exvriend is en ga hem dan ook niet vergelijken met hem.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:46
Dit vind je kort?
Ik vind dat je man groot gelijk heeft. Echt, het klinkt heel vermoeiend, zoals jij denkt. Hij probeert je iets duidelijk te maken met een voorbeeld (ik vind het niet leuk dat je zo reageert, ik zie dat het bij andere mensen anders kan, zou je dat ook kunnen proberen) en jij gaat daar niet op in, maar roept gelijk 'wat? Ben je verliefd op haar?'. Jij neemt jezelf veel te serieus en wat hij je wil vertellen lang niet serieus genoeg.
Daarbij: denk je dat je hem kunt weerhouden van vreemdgaan door maar vaak genoeg te bellen? En wil je een man die je moet weerhouden van vreemdgaan door constant op zijn lip te zitten omdat als je dat niet doet, hij metéén vreemdgaat?
Mensen die vreemd willen gaan doen dat, dat kun je níet voorkomen.
Ik vind dat je man groot gelijk heeft. Echt, het klinkt heel vermoeiend, zoals jij denkt. Hij probeert je iets duidelijk te maken met een voorbeeld (ik vind het niet leuk dat je zo reageert, ik zie dat het bij andere mensen anders kan, zou je dat ook kunnen proberen) en jij gaat daar niet op in, maar roept gelijk 'wat? Ben je verliefd op haar?'. Jij neemt jezelf veel te serieus en wat hij je wil vertellen lang niet serieus genoeg.
Daarbij: denk je dat je hem kunt weerhouden van vreemdgaan door maar vaak genoeg te bellen? En wil je een man die je moet weerhouden van vreemdgaan door constant op zijn lip te zitten omdat als je dat niet doet, hij metéén vreemdgaat?
Mensen die vreemd willen gaan doen dat, dat kun je níet voorkomen.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:47
quote:tjelsy schreef op 11 februari 2011 @ 13:03:
vanuit ervaring weet ik dat punt 2 (onderaan je brief) erg lijkt op "bordeline". Ben zelf jarenlang geclaimd door een vriendin. Hoe leuk en aardig en goedbedoeld ze ook was, ik werd er helemaal zenuwachtig van.Serieus? Bij zo'n verhaal al gaan gooien met stoornissen?
vanuit ervaring weet ik dat punt 2 (onderaan je brief) erg lijkt op "bordeline". Ben zelf jarenlang geclaimd door een vriendin. Hoe leuk en aardig en goedbedoeld ze ook was, ik werd er helemaal zenuwachtig van.Serieus? Bij zo'n verhaal al gaan gooien met stoornissen?
vrijdag 11 februari 2011 om 13:49
Hoe vaak sms je dan eigenlijk op zo'n avond 'dat hij je negeert' (en waarom geloof je hem gewoon niet als hij zegt dat hij al lag te slapen?). Ik bedoel, als mijn vriend niet reageert na 1 smsje dan stuur ik er in héél bijzondere gevallen nog één en anders denk ik 'ach, we spreken elkaar later wel weer'.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:49
vrijdag 11 februari 2011 om 13:50
Als je ruzie hebt is het heel vervelend als je het niet meteen kunt bijleggen omdat de ander niet bereikbaar is. Eens.
Maar ik vind je inderdaad ook te claimerig en zou daar ook genoeg van krijgen. Elke avond bellen, overal wat achter zoeken, pfff.
Zo'n opmerking over die vrouw moet je enerzijds relativeren: het betekent niet dat hij iets met haar wil ipv met jou. Anderzijds moet je 'm wel serieus nemen: er is een kant aan jou die niet leuk is en je vriend waarschuwt je daarvoor.
Als je de rest van de tijd niet zo claimerig en jaloers zou zijn, zou je vriend waarschijnlijk stukken toeschietelijker zijn als het er eens echt toe doet, zoals bij een ruzie.
Ik krijg het erg benauwd bij de gedachte dat mijn man zo zou zijn. Pfff... ik denk dat je hier wat aan moet doen want je loopt risico je relatie zélf kapot te maken met dit gedrag.
Maar ik vind je inderdaad ook te claimerig en zou daar ook genoeg van krijgen. Elke avond bellen, overal wat achter zoeken, pfff.
Zo'n opmerking over die vrouw moet je enerzijds relativeren: het betekent niet dat hij iets met haar wil ipv met jou. Anderzijds moet je 'm wel serieus nemen: er is een kant aan jou die niet leuk is en je vriend waarschuwt je daarvoor.
Als je de rest van de tijd niet zo claimerig en jaloers zou zijn, zou je vriend waarschijnlijk stukken toeschietelijker zijn als het er eens echt toe doet, zoals bij een ruzie.
Ik krijg het erg benauwd bij de gedachte dat mijn man zo zou zijn. Pfff... ik denk dat je hier wat aan moet doen want je loopt risico je relatie zélf kapot te maken met dit gedrag.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:50
quote:tjelsy schreef op 11 februari 2011 @ 13:03:
vanuit ervaring weet ik dat punt 2 (onderaan je brief) erg lijkt op "bordeline". Ben zelf jarenlang geclaimd door een vriendin. Hoe leuk en aardig en goedbedoeld ze ook was, ik werd er helemaal zenuwachtig van.Asteneblieft zeg. Ben jij spiegeloog of heet jij House? Nee? Mondje houden dan met je diagnose.
vanuit ervaring weet ik dat punt 2 (onderaan je brief) erg lijkt op "bordeline". Ben zelf jarenlang geclaimd door een vriendin. Hoe leuk en aardig en goedbedoeld ze ook was, ik werd er helemaal zenuwachtig van.Asteneblieft zeg. Ben jij spiegeloog of heet jij House? Nee? Mondje houden dan met je diagnose.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:53
quote:Kastanjez schreef op 11 februari 2011 @ 13:51:
Paque, je gaat me toch niet vertellen dat jij nu een partner hebt die het leuk vindt dat je hem op één avond platsmst omdat je niet genoeg aandacht krijgt?? (t mag natuurlijk, als jullie er allebei gelukkig van worden, maar ik kan het me bij jou niet voorstellen )Wij wonen samen, dat helpt. Ik heb een partner die net zo graag "in touch' met mij is als ik met hem. Dus ja,als hij weg is n avond belt ie altijd nog even. Hij negeert me niet, in ieder geval.
Paque, je gaat me toch niet vertellen dat jij nu een partner hebt die het leuk vindt dat je hem op één avond platsmst omdat je niet genoeg aandacht krijgt?? (t mag natuurlijk, als jullie er allebei gelukkig van worden, maar ik kan het me bij jou niet voorstellen )Wij wonen samen, dat helpt. Ik heb een partner die net zo graag "in touch' met mij is als ik met hem. Dus ja,als hij weg is n avond belt ie altijd nog even. Hij negeert me niet, in ieder geval.
vrijdag 11 februari 2011 om 13:56
Goed, wat ik wil zeggen, dat onzekere gedrag, ken ik wel. En dat wordt niet beter als je partner er zo mee omgaat in ieder geval.
Ik had het in het begin van mijn huidige relatie ook en mede door het engelen geduld van mijn partner is dat nu over. Het had niet geholpen als hij net zo gedaan had als de vriend van TO. Dat helpt gewoon niet, zoiets leer je niet "zomaar" even af.
Ik word nu overigens nog steeds chagerijnig als hij niet terug gesmst omdat hij zijn mobiel weer eens vergeet/ niet hoort. Dat vind ik gewoon schijt irritant. Hij zit er niet mee, nou prima toch. Ik ken m inmiddels.
Ik had het in het begin van mijn huidige relatie ook en mede door het engelen geduld van mijn partner is dat nu over. Het had niet geholpen als hij net zo gedaan had als de vriend van TO. Dat helpt gewoon niet, zoiets leer je niet "zomaar" even af.
Ik word nu overigens nog steeds chagerijnig als hij niet terug gesmst omdat hij zijn mobiel weer eens vergeet/ niet hoort. Dat vind ik gewoon schijt irritant. Hij zit er niet mee, nou prima toch. Ik ken m inmiddels.
vrijdag 11 februari 2011 om 14:15
Sorry, maar vind je gedrag ook erg claimerig en je lijkt wel een klein kind wat zn lolly niet op tijd krijgt. Je bent toch en volwassen vrouw en je hoeft toch niet constant te horen, jee een beetje vertrouwen in de liefde en vooral in zijn liefde voor jou zou je sieren. Je partner zal zich afvragen wat houden van voor je betekend als je hem blijkbaar niet kan vertrouwen en als ik hem was zou ik ook horensdol en afknappen op het hebben van een klein kind. En ik zou echt eens aan die jaloezie gaan werken, dat is nl jou probleem , niet het zijne. Jemig je helpt je relatie zo echt om zeep, trouwens het is niet eens een gelijkwaardige relatie want jij weet niet eens wat dat is blijkbaar, aangezien je zo bezig bent met je jaloezie en je angsten. Je kan niet eens openstaan zo voor een relatie is mijn mening.
vrijdag 11 februari 2011 om 14:22
Jeetje, TO is al naar de psycholoog verwezen, gediagnosticeerd met borderline, en mindfulnesstraining moet ze ook maar eens gaan doen. Op basis van twintig regels tekst.Typisch weer allemaal.
Ik denk dat je gevoelens van ongerustheid en jaloezie menselijk en begrijpelijk zijn.Maar het is ook belangrijk hoe je vervolgens met die gevoelens omgaat natuurlijk. Stressen en conpulsief blijven bellen en sms'en maakt je vriend alleen maar geirriteerder.
Als jullie relatie verder stabiel is en goed loopt, lijkt het me dat jullie dit wel eens kunnen aankaarten als hij thuis is, in een rustig gesprek? Hij is je partner, hij houdt van je (of dat zou toch moeten), dus dan is hij vast wel bereid om naar je zorgen te luisteren en er een beetje rekening mee te houden (jou gaan vergelijken met zijn collega vind ik geen aardige zet van zijn kant).
Ik denk dat je gevoelens van ongerustheid en jaloezie menselijk en begrijpelijk zijn.Maar het is ook belangrijk hoe je vervolgens met die gevoelens omgaat natuurlijk. Stressen en conpulsief blijven bellen en sms'en maakt je vriend alleen maar geirriteerder.
Als jullie relatie verder stabiel is en goed loopt, lijkt het me dat jullie dit wel eens kunnen aankaarten als hij thuis is, in een rustig gesprek? Hij is je partner, hij houdt van je (of dat zou toch moeten), dus dan is hij vast wel bereid om naar je zorgen te luisteren en er een beetje rekening mee te houden (jou gaan vergelijken met zijn collega vind ik geen aardige zet van zijn kant).
vrijdag 11 februari 2011 om 14:26
quote:Tickel schreef op 11 februari 2011 @ 14:07:
Maar is het echt nodig elkaar iedere dag te smsen of bellen?
Nou, ik ben vaak in het buitenland en mijn vriend ook. Voor ons is het niet meer dan logisch dat we elkaar dan elke dag even bellen of skypen. We wonen samen, we delen een leven, we gaan binnenkort trouwen... dan is het toch alleen maar normaal dat je even wil horen hoe het met de ander gaat?
Ik snap dat nooit zo, dat dat 'overdreven' zou zijn of wat dan ook. In mijn ogen is het in een vaste relatie normaler om elkaar wèl elke dag te willen spreken dan niet.
Maar is het echt nodig elkaar iedere dag te smsen of bellen?
Nou, ik ben vaak in het buitenland en mijn vriend ook. Voor ons is het niet meer dan logisch dat we elkaar dan elke dag even bellen of skypen. We wonen samen, we delen een leven, we gaan binnenkort trouwen... dan is het toch alleen maar normaal dat je even wil horen hoe het met de ander gaat?
Ik snap dat nooit zo, dat dat 'overdreven' zou zijn of wat dan ook. In mijn ogen is het in een vaste relatie normaler om elkaar wèl elke dag te willen spreken dan niet.
vrijdag 11 februari 2011 om 14:27
quote:Woordenaar schreef op 11 februari 2011 @ 14:26:
[...]
Nou, ik ben vaak in het buitenland en mijn vriend ook. Voor ons is het niet meer dan logisch dat we elkaar dan elke dag even bellen of skypen. We wonen samen, we delen een leven, we gaan binnenkort trouwen... dan is het toch alleen maar normaal dat je even wil horen hoe het met de ander gaat?
Ik snap dat nooit zo, dat dat 'overdreven' zou zijn of wat dan ook. In mijn ogen is het in een vaste relatie normaler om elkaar wèl elke dag te willen spreken dan niet.juist.
[...]
Nou, ik ben vaak in het buitenland en mijn vriend ook. Voor ons is het niet meer dan logisch dat we elkaar dan elke dag even bellen of skypen. We wonen samen, we delen een leven, we gaan binnenkort trouwen... dan is het toch alleen maar normaal dat je even wil horen hoe het met de ander gaat?
Ik snap dat nooit zo, dat dat 'overdreven' zou zijn of wat dan ook. In mijn ogen is het in een vaste relatie normaler om elkaar wèl elke dag te willen spreken dan niet.juist.
vrijdag 11 februari 2011 om 14:36
Ik snap wel dat het leuk is om je partner iedere dag even te spreken maar het zou voor mij echt geen heilig moeten zijn, een dagje zonder kan toch wel? Soms heb je wat te doen en je kan het toch vergeten? Ik vind het "moeten" zo spastisch, tuurlijk is het leuk wat te horen maar die éne keer dat het niet lukt..
vrijdag 11 februari 2011 om 15:51
Dank je wel voor jullie reacties tot nu toe! Ik weet zelf ook dat ik hieraan moet werken en dat probeer ik ook echt (afleiding zoeken enzo). Maar sommige dingen maken mij in één klap heel erg onzeker, zoals die opm dat die collega qua mentaliteit beter bij hem zou passen. Dan denk ik meteen: "Wááát?! Wáárom denkt hij erover na hoe het zou zijn om een relatie met haar te hebben? Vindt hij haar (meer dan) leuk of zo? En dan nog de opm dat ze getrouwd is (zie OP, "doe niet zo para, blablabla, zij is getrouwd"), dat komt dan op mij over als: Maar als ze níet getrouwd zou zijn, dan zou ik het wel weten.... "
Dat blijft dan maar malen in m'n hoofd en helpt me nou niet echt bij mijn voornemen/streven om niet zo vaak te bellen/smssen. Omdat ik 'm het liefst wil vragen wat hij nu precies met die opm bedoelde, waarom hij dat zei, of hij die vrouw leuk vindt etc. Gisteren heb ik dat al deels gevraagd, daar werd hij kribbig van en vroeg op een gegeven moment: "Ja wat wil je nou eigenlijk horen??" Nou euh, de waarheid, dus of hij die vrouw leuk vindt ja of nee. Maar hij zei dus datgene wat ik al in m'n OP heb staan, dus misschien hebben jullie gelijk dat hij de vergelijking écht alleen maar bedoelt op dát vlak, en niet nadenkt over een relatie met haar en/of haar leuk vindt. Ik zou het hem tig keer kunnen vragen en dan geloof ik hem wellicht nóg niet, bang dat hij eventuele gevoelens voor haar voor mij verbergt (omdat hij me ook wel kent en weet dat ik dan alleen maar meer para wordt) en waarschijnlijk heb ik dan een hok met herrie. Dus vraag ik het liever hier, hoe jullie tegen die opm aankijken.
Ik heb overigens wel gezegd dat die vrouw en haar man waarschijnlijk al veel langer bij elkaar zijn dan wij (wij zijn nog geen jaar samen). En dat ze dan waarschijnlijk beter weet hoe hij in elkaar steekt en een keertje chago doen niet meteen betekent dat hij een scheiding overweegt. Als wij langer bij elkaar zijn, hoop ik ook zekerder te worden daarin. Maar nu ben ik vaak meteen bang dat hij op me afgeknapt is/verliefd op een ander is/de relatie wil beëindigen.
Ik heb er heel veel moeite mee als iemand me negeert, ook al is dat niet expres. In eerste instantie blijf ik enigszins rustig en probeer ik het na circa een half uurtje nog eens. Daarna na een kwartiertje/twintig minuten. En daarna schiet ik skyhigh in de stress, vooral als het later en later wordt, omdat er natuurlijk een "tijdslimiet" in zit waarbinnen ik nog kan hopen/verwachten dat 'ie terugbelt. Hij moet natuurlijk werken daar, dus na middernacht is het echt wel einde verhaal.
Ik heb 'm al eens gevraagd zijn gsm mee te nemen als hij gaat poolen en dan bijv even een berichtje te sturen dat het nu niet uitkomt, dan weet ik dat hij niet boos is o.i.d. en dat ik hem gewoon daarna nog even hoor. Dan is het meteen klaar met para zijn. Maar hij vergeet die gsm vaak, of hoort 'm gewoon niet.
In eerste instantie ging het wat beter, maar nadat hij dus vorige week niet terugbelde -toen ik niet met ruzie wilde slapen- was ik de dag daarna bang voor herhaling daarvan, vandaar dat ik nu eerder in paniek schoot. Toen met die ruzie heb ik echt vaak gebeld en ik denk zo'n 8 smsjes gestuurd, maar mooi dat hij niet reageerde. Pas de volgende dag tussen de middag reageerde hij en hij vond dat ik me niet druk had moeten maken, want dat er niets was, hij was het alleen ff zat. Ik had hem gesmst dat ik er heel erg mee zat als we met ruzie zouden gaan slapen en of hij ajb even iets wilde laten horen, voor mijn part alleen een smsje, dat het weer enigszins goed was.
Voor mij zijn die panieksituaties echt een soort valkuil: als ik er eenmaal in val, val ik diep en voel ik me echt ongelooflijk ellendig. Ik wéét dat ik hem van me afstoot als ik dan doorga met bellen/smssen (hij zal niet blij worden van tig oproepen gemist) maar het lijkt wel een sneeuwbaleffect: na ieder vruchteloos smsje/belletje word ik angstiger.
Ik verwijt mijzelf dat ik dat doe, en ik zou er graag mee willen stoppen/luchtiger mee omgaan/afleiding kunnen vinden.
Ik heb weleens overwogen om na een paar zinloze telefoontjes mijn eigen tel uit te zetten, zodat hij áls hij dan terugbelt merkt dat ik niet de hele tijd op hem ga zitten wachten en op een gegeven moment gewoon iets anders ga doen.
Wat ik niet durf, niet alleen omdat ik die tel dan weer tig keer aanzet (om te zien of hij al gebeld heeft), maar ook omdat hijzelf niet kan hebben als hij het idee heeft dat hij wordt genegeerd. Reageer ik bijv pas na een half uur dan krijg ik soms teksten terug als: "Oh, ik begon al te denken dat je weer in de negeermodus zat..." (Wij hebben nml één keer een heel fikse ruzie gehad en toen ben ik naar een vriendin vertrokken en heb 'm twee hele dagen genegeerd. Doe ik normaliter nooit, kán niet eens lang kwaad blijven, maar ik was toen zó woest en in eerste instantie was het uit, op zíjn initiatief, dus ik wilde niet met een natte vinger gelijmd worden, want uitmaken = geen opmerking om zomaar naar iemands hoofd te gooien.) Hij reageert niet altijd zo bot, met zo'n negeermodus-opm, soms reageert hij juist positief omdat ik iets voor mijzelf aan het doen was (cq goed deed alsof) of hij reageert juist helemaal niet meer. Op dat punt ken ik hem (nog) niet zo goed en dat maakt het voor mij vaak onvoorspelbaar.
Wat ik wél kan voorspellen, is dat het op deze manier niet goed gaat. Vanavond komt hij naar huis en daarom wilde ik dat van die opm ook hier posten, omdat ik er erg mee zit en niet ons weekend samen wil verknallen door er een gigadrama om te maken. Maar het heeft me heel erg onzeker gemaakt.
Dat blijft dan maar malen in m'n hoofd en helpt me nou niet echt bij mijn voornemen/streven om niet zo vaak te bellen/smssen. Omdat ik 'm het liefst wil vragen wat hij nu precies met die opm bedoelde, waarom hij dat zei, of hij die vrouw leuk vindt etc. Gisteren heb ik dat al deels gevraagd, daar werd hij kribbig van en vroeg op een gegeven moment: "Ja wat wil je nou eigenlijk horen??" Nou euh, de waarheid, dus of hij die vrouw leuk vindt ja of nee. Maar hij zei dus datgene wat ik al in m'n OP heb staan, dus misschien hebben jullie gelijk dat hij de vergelijking écht alleen maar bedoelt op dát vlak, en niet nadenkt over een relatie met haar en/of haar leuk vindt. Ik zou het hem tig keer kunnen vragen en dan geloof ik hem wellicht nóg niet, bang dat hij eventuele gevoelens voor haar voor mij verbergt (omdat hij me ook wel kent en weet dat ik dan alleen maar meer para wordt) en waarschijnlijk heb ik dan een hok met herrie. Dus vraag ik het liever hier, hoe jullie tegen die opm aankijken.
Ik heb overigens wel gezegd dat die vrouw en haar man waarschijnlijk al veel langer bij elkaar zijn dan wij (wij zijn nog geen jaar samen). En dat ze dan waarschijnlijk beter weet hoe hij in elkaar steekt en een keertje chago doen niet meteen betekent dat hij een scheiding overweegt. Als wij langer bij elkaar zijn, hoop ik ook zekerder te worden daarin. Maar nu ben ik vaak meteen bang dat hij op me afgeknapt is/verliefd op een ander is/de relatie wil beëindigen.
Ik heb er heel veel moeite mee als iemand me negeert, ook al is dat niet expres. In eerste instantie blijf ik enigszins rustig en probeer ik het na circa een half uurtje nog eens. Daarna na een kwartiertje/twintig minuten. En daarna schiet ik skyhigh in de stress, vooral als het later en later wordt, omdat er natuurlijk een "tijdslimiet" in zit waarbinnen ik nog kan hopen/verwachten dat 'ie terugbelt. Hij moet natuurlijk werken daar, dus na middernacht is het echt wel einde verhaal.
Ik heb 'm al eens gevraagd zijn gsm mee te nemen als hij gaat poolen en dan bijv even een berichtje te sturen dat het nu niet uitkomt, dan weet ik dat hij niet boos is o.i.d. en dat ik hem gewoon daarna nog even hoor. Dan is het meteen klaar met para zijn. Maar hij vergeet die gsm vaak, of hoort 'm gewoon niet.
In eerste instantie ging het wat beter, maar nadat hij dus vorige week niet terugbelde -toen ik niet met ruzie wilde slapen- was ik de dag daarna bang voor herhaling daarvan, vandaar dat ik nu eerder in paniek schoot. Toen met die ruzie heb ik echt vaak gebeld en ik denk zo'n 8 smsjes gestuurd, maar mooi dat hij niet reageerde. Pas de volgende dag tussen de middag reageerde hij en hij vond dat ik me niet druk had moeten maken, want dat er niets was, hij was het alleen ff zat. Ik had hem gesmst dat ik er heel erg mee zat als we met ruzie zouden gaan slapen en of hij ajb even iets wilde laten horen, voor mijn part alleen een smsje, dat het weer enigszins goed was.
Voor mij zijn die panieksituaties echt een soort valkuil: als ik er eenmaal in val, val ik diep en voel ik me echt ongelooflijk ellendig. Ik wéét dat ik hem van me afstoot als ik dan doorga met bellen/smssen (hij zal niet blij worden van tig oproepen gemist) maar het lijkt wel een sneeuwbaleffect: na ieder vruchteloos smsje/belletje word ik angstiger.
Ik verwijt mijzelf dat ik dat doe, en ik zou er graag mee willen stoppen/luchtiger mee omgaan/afleiding kunnen vinden.
Ik heb weleens overwogen om na een paar zinloze telefoontjes mijn eigen tel uit te zetten, zodat hij áls hij dan terugbelt merkt dat ik niet de hele tijd op hem ga zitten wachten en op een gegeven moment gewoon iets anders ga doen.
Wat ik niet durf, niet alleen omdat ik die tel dan weer tig keer aanzet (om te zien of hij al gebeld heeft), maar ook omdat hijzelf niet kan hebben als hij het idee heeft dat hij wordt genegeerd. Reageer ik bijv pas na een half uur dan krijg ik soms teksten terug als: "Oh, ik begon al te denken dat je weer in de negeermodus zat..." (Wij hebben nml één keer een heel fikse ruzie gehad en toen ben ik naar een vriendin vertrokken en heb 'm twee hele dagen genegeerd. Doe ik normaliter nooit, kán niet eens lang kwaad blijven, maar ik was toen zó woest en in eerste instantie was het uit, op zíjn initiatief, dus ik wilde niet met een natte vinger gelijmd worden, want uitmaken = geen opmerking om zomaar naar iemands hoofd te gooien.) Hij reageert niet altijd zo bot, met zo'n negeermodus-opm, soms reageert hij juist positief omdat ik iets voor mijzelf aan het doen was (cq goed deed alsof) of hij reageert juist helemaal niet meer. Op dat punt ken ik hem (nog) niet zo goed en dat maakt het voor mij vaak onvoorspelbaar.
Wat ik wél kan voorspellen, is dat het op deze manier niet goed gaat. Vanavond komt hij naar huis en daarom wilde ik dat van die opm ook hier posten, omdat ik er erg mee zit en niet ons weekend samen wil verknallen door er een gigadrama om te maken. Maar het heeft me heel erg onzeker gemaakt.
