Psyche
alle pijlers
Ik ben zo bang... deel 7
zondag 19 december 2010 om 10:13
Deel 7 alweer.... en het leven blijft een achtbaan.
Maar gelukkig een achtbaan waarin ik me gesteund weet door alle lieve vrouwen die hier meeschrijven. met of zonder kanker, met of zonder ervaring met de ziekte, maar altijd met een groot gevoel voor humor en aandacht voor elkaar.
Dit topic is er voor iedereen die mee wil lezen of schrijven over de grootste levensproblemen en de kleinste grappige ervaringen.
Van praten over werk tot problemen met kolven, van tumorbevriezen tot hondenfoto's, van kerstballen tot iPhones: ik hoop dat ik nog heel, heel lang mag blijven schrijven op het mooiste topic van het forum.
Deel 6 staat hier.
Maar gelukkig een achtbaan waarin ik me gesteund weet door alle lieve vrouwen die hier meeschrijven. met of zonder kanker, met of zonder ervaring met de ziekte, maar altijd met een groot gevoel voor humor en aandacht voor elkaar.
Dit topic is er voor iedereen die mee wil lezen of schrijven over de grootste levensproblemen en de kleinste grappige ervaringen.
Van praten over werk tot problemen met kolven, van tumorbevriezen tot hondenfoto's, van kerstballen tot iPhones: ik hoop dat ik nog heel, heel lang mag blijven schrijven op het mooiste topic van het forum.
Deel 6 staat hier.
maandag 17 januari 2011 om 09:09
maandag 17 januari 2011 om 09:53
goedemorgen dames
Bo, nogmaals sterkte op deze beladen ochtend
Zoeb, succes zo in het ziekenhuis,
Ingh, ik snap dat ook niet zo met de rolstoel. Wij hebben het ook eens gehad met bewoners. Moesten we de bus ergens parkeren waar we eerst een trap omhoog moesten en weer naar beneden om bij de arena te komen. Ze kunnen dus op een na allemaal niet trap lopen. Ik zou me daar ook boos om maken
Bo, nogmaals sterkte op deze beladen ochtend
Zoeb, succes zo in het ziekenhuis,
Ingh, ik snap dat ook niet zo met de rolstoel. Wij hebben het ook eens gehad met bewoners. Moesten we de bus ergens parkeren waar we eerst een trap omhoog moesten en weer naar beneden om bij de arena te komen. Ze kunnen dus op een na allemaal niet trap lopen. Ik zou me daar ook boos om maken
Je moet soms vallen om weer leren op te staan
maandag 17 januari 2011 om 10:22
Sterkte vandaag Bo, ik denk aan je.
Gisteren zag ik een mevrouw met paars gips om haar pols op mijn werk! het is vast ''in'' Zoeb.
Groenoogje dankjewel voor je post, ik zag het te makkelijk, best ingewikkeld hoor die hormonen, of juist zonder die hormonen. Nu zijn de meiden ook van de ene dag op de andere in de overgang, door de injecties, dat lijkt in mijn beleving net zo erg?
Ja Ing dat is echt krom met de rolstoel, dus je moet eigenlijk als invalide je veiligheid opgeven ten gunste van de massa? Maf zeg....
Vanmorgen mag ik weer lekker sporten, dus tot later!
Gisteren zag ik een mevrouw met paars gips om haar pols op mijn werk! het is vast ''in'' Zoeb.
Groenoogje dankjewel voor je post, ik zag het te makkelijk, best ingewikkeld hoor die hormonen, of juist zonder die hormonen. Nu zijn de meiden ook van de ene dag op de andere in de overgang, door de injecties, dat lijkt in mijn beleving net zo erg?
Ja Ing dat is echt krom met de rolstoel, dus je moet eigenlijk als invalide je veiligheid opgeven ten gunste van de massa? Maf zeg....
Vanmorgen mag ik weer lekker sporten, dus tot later!
maandag 17 januari 2011 om 10:43
Sterkte robo tja zelfmoord. Ik gaat liever niet ver op in. Kan enkel zeggen snap beide kanten erg goed. En hormoon opvliegers het is zo zwaar mega. Weet ervan nou 25 febr afspraak met mamacare iemand. Tja chirurg nog zeg volhouden. Soms denk te moeten zelf eens voelen. De leegte moeheid niet normaal. En ja natuurlijk blij ik leef overleefd heb. Maar soms ben je donders zat en snap lucont erg goed. Nou Luxemburg bij ex man geweest gaat met hem slecht best. Blijf afwachten maar goed was best ver. Mooi de omgeving en gesprek ex man ging nu wat redelijker. Ik zou iemand iets ergs toe wensen kom nou. Dan ken je mijn echt niet. Enkel vindt best erg alles zeg ik maar. Maar goed was blij oudste zoon bracht en oudste zoon ook. Dus prima zijn in hotel gaan logeren En net chirurg geweest borst was goed en alles om heen. Half jaar terug dan weer foto ervan. Tja zei ook erger werd dan eirenstokken weg. Maar hoop toch minder wordt deze wijze nog vier jaar. Tja joh soms echt vol zit ervan. Nou sociale werkplaats oudste werk echt verwoest vanwege brand. Binnenkort horen waar hij anders gaat werken gebouw hoop ik. En mijn contract wordt verlengd enkel eerst wellicht 16 uur later gewoon 36. Tja beter iets dan niets he. Wou deze donderdag van horen. Mar wilde graag ik bleef Nou jongste beter trek wat natuurlijk dat is gewoon. En tja hoop binnenkort moet woensdag chirurg naar school mag. Muren komen op hem af. Tja en jongen mag halve dagen nog op school komen die in jongste zoon zijn klas slecht gedraag. Waar dus onze zoon zware klachten geestelijk van heb. Straks school bellen kijken of toch niet deze jongen blijf hele dagen. Want dat trek jongste gewoon echt niet. Gedoe best kort om darmen van dochter gaat beter spatiche darmen heb ze of hoe je dat schrijf. Nou man aan werk ik was vandaag dag vrij. Werd mijn ook best effe iets teveel. Nu was weg werken. Liefs iedereen anita
maandag 17 januari 2011 om 10:50
quote:groenoogje1962 schreef op 17 januari 2011 @ 08:43:
[...]
Hallo dames, sorry dat ik me er even tegenaan bemoei. Mijn ervaring met een "kunstmatige "menopauze is juist dat het van de ene dag op de andere op komt zetten en niet geleidelijk. Het gaat niet natuurlijk en langzaam maar plotsklaps en radicaal. Maar klagen of "zeuren" doe je nu eenmaal niet omdat je al lang blij bent dat je het hebt overleefd en dan zijn die ongemakken wel lastig maar goed mee te leven.
Dat is dan denk ik dezelfde ervaring die de meeste zoladex gebruikers hebben. Wij (robo, anita en ik?) dus ook. Plotsklap in een kunstmatige overgang.
Maar als je dus al al jarenlang kunstmatig in de overgang bent, heb je dus al die ongemakken ook al jaren. Wanneer dan je eierstokken verwijderd worden, lijkt me dat die klachten (in iedergeval de opvliegers) op den duur afnemen. Je was al 'plotseling' in de overgang gekomen door de medicatie en dat kan dus niet nog een keer..hoogstens even iets versterken.
Er zijn zelfs bij 'kunstmatige overgang' wel klachten die geleidelijk komen, zoals bijvoorbeeld botontkalking en een langere stofwisseling. Maar zelfs daar ben je na jaren van medicatie wel al ingerold en ik denk niet dat je eierstokken verwijderen dan veel verschil maakt (in iedergeval niet meer dan starten met de medicatie). Dus ik denk dat de overgang van medicatie naar eierstok verwijdering op den duur wel voor een geleidelijk afnemen van een aantal klachten zorgt. Net zoals een aantal andere (ouderdoms) klachten geleidelijk toe zal nemen met de tijd dat je in de overgang bent.
Ik vind trouwens dat 'je' (of beter 'we') best mogen klagen. Moeten misschien soms zelfs wel. Kwaliteit van leven is ook belangrijk.
[...]
Hallo dames, sorry dat ik me er even tegenaan bemoei. Mijn ervaring met een "kunstmatige "menopauze is juist dat het van de ene dag op de andere op komt zetten en niet geleidelijk. Het gaat niet natuurlijk en langzaam maar plotsklaps en radicaal. Maar klagen of "zeuren" doe je nu eenmaal niet omdat je al lang blij bent dat je het hebt overleefd en dan zijn die ongemakken wel lastig maar goed mee te leven.
Dat is dan denk ik dezelfde ervaring die de meeste zoladex gebruikers hebben. Wij (robo, anita en ik?) dus ook. Plotsklap in een kunstmatige overgang.
Maar als je dus al al jarenlang kunstmatig in de overgang bent, heb je dus al die ongemakken ook al jaren. Wanneer dan je eierstokken verwijderd worden, lijkt me dat die klachten (in iedergeval de opvliegers) op den duur afnemen. Je was al 'plotseling' in de overgang gekomen door de medicatie en dat kan dus niet nog een keer..hoogstens even iets versterken.
Er zijn zelfs bij 'kunstmatige overgang' wel klachten die geleidelijk komen, zoals bijvoorbeeld botontkalking en een langere stofwisseling. Maar zelfs daar ben je na jaren van medicatie wel al ingerold en ik denk niet dat je eierstokken verwijderen dan veel verschil maakt (in iedergeval niet meer dan starten met de medicatie). Dus ik denk dat de overgang van medicatie naar eierstok verwijdering op den duur wel voor een geleidelijk afnemen van een aantal klachten zorgt. Net zoals een aantal andere (ouderdoms) klachten geleidelijk toe zal nemen met de tijd dat je in de overgang bent.
Ik vind trouwens dat 'je' (of beter 'we') best mogen klagen. Moeten misschien soms zelfs wel. Kwaliteit van leven is ook belangrijk.
maandag 17 januari 2011 om 11:39
Toch wel heftig die kunstmatige overgang. Dus dat betekend dat je er nog tot je 30e last van blijft houden Luont. Wat lang is dat zeg. Ik ben er erg goed doorheen gerold. Op mijn 40e begonnen en er al heel lang vanaf.
Ik heb nieuw paars gips. Dit voelt al meteen een stuk beter. Ik moet meteen terug komen als er iets is en geen dagen door blijven lopen. Ik had dus toch te lang gewacht. Mijn arm is wel al een stuk dunner. Wat brokkelen je spieren snel als je ze niet gebruikt. Mijn hand is weer normaal nu mijn vingers nog.
Ik heb nieuw paars gips. Dit voelt al meteen een stuk beter. Ik moet meteen terug komen als er iets is en geen dagen door blijven lopen. Ik had dus toch te lang gewacht. Mijn arm is wel al een stuk dunner. Wat brokkelen je spieren snel als je ze niet gebruikt. Mijn hand is weer normaal nu mijn vingers nog.
maandag 17 januari 2011 om 15:36
maandag 17 januari 2011 om 17:57
We zijn er weer, net heen en weer geweest naar mijn schoonmoeder.
Meegeweest een kist uitzoeken en de plek van het graf.
De begrafenis is donderdag, ik heb de chemo al verzet naar vrijdag.
Het begint niet bepaald makkelijk, 2011.
Ro is erg verdrietig, heb 'm nog nooit zo gezien.
Eén van zijn broers was bij zijn moeder en die heeft het ook al zo zwaar. Zijn moeder zelf neemt het tot zover heel rustig op; daar ben ik blij mee.
Nu even wat eten en Ro moet wat mensen bellen.
Helaas krijgt hij maar twee dagen vrij op het werk dus hij gaat morgen werken, en dan woensdag en donderdag vrij.
Meegeweest een kist uitzoeken en de plek van het graf.
De begrafenis is donderdag, ik heb de chemo al verzet naar vrijdag.
Het begint niet bepaald makkelijk, 2011.
Ro is erg verdrietig, heb 'm nog nooit zo gezien.
Eén van zijn broers was bij zijn moeder en die heeft het ook al zo zwaar. Zijn moeder zelf neemt het tot zover heel rustig op; daar ben ik blij mee.
Nu even wat eten en Ro moet wat mensen bellen.
Helaas krijgt hij maar twee dagen vrij op het werk dus hij gaat morgen werken, en dan woensdag en donderdag vrij.
maandag 17 januari 2011 om 18:36
Ja het is toch heel plotseling.
Hij was gisteren blijkbaar nog helemaal goed en vannacht ineens een hartaanval. Terwijl hij zo ongeveer overal last van had, behalve van zijn hart.
Hij was een erg lieve, zachtaardige man en ik mis hem ook.
Voor Ro is het echt erg, hij hield vreselijk veel van zijn vader.
Maar hij is in ieder geval in zijn slaap overleden, redelijk vredig, daar ben ik dan toch blij om.
Hij was gisteren blijkbaar nog helemaal goed en vannacht ineens een hartaanval. Terwijl hij zo ongeveer overal last van had, behalve van zijn hart.
Hij was een erg lieve, zachtaardige man en ik mis hem ook.
Voor Ro is het echt erg, hij hield vreselijk veel van zijn vader.
Maar hij is in ieder geval in zijn slaap overleden, redelijk vredig, daar ben ik dan toch blij om.
maandag 17 januari 2011 om 18:52
maandag 17 januari 2011 om 19:16
Nee, schoonmoeder was niet wakker, ze heeft hem 's ochtends gevonden toen ze hem wakker wilde maken.
Ze houdt zich sterk hoor, ik heb bewondering voor haar.
Het is inderdaad toch heel plotseling; hij ging hard achteruit maar van Parkinson an sich ga je niet dood. Dus we hadden echt niet gedacht dat het zo ineens zou gebeuren.
Het stomme is dat deze week ook mijn moeders sterfdag is (de 21e).
Wat een week weer.
Ze houdt zich sterk hoor, ik heb bewondering voor haar.
Het is inderdaad toch heel plotseling; hij ging hard achteruit maar van Parkinson an sich ga je niet dood. Dus we hadden echt niet gedacht dat het zo ineens zou gebeuren.
Het stomme is dat deze week ook mijn moeders sterfdag is (de 21e).
Wat een week weer.
maandag 17 januari 2011 om 19:42
Ja, ik had hem zo graag nog een keer gezien, en Ro al helemaal natuurlijk.
Het is echt raar; Ro zit zijn vrienden te bellen (die kennen zijn vader ook allemaal) en het zijn heftige gesprekken...
Ik weet niet wat ik moet doen of zeggen, ik wil 'm troosten en de pijn wegnemen maar dat kan niet.
Het rare is dat ik zelf nooit hulp wil als ik verdriet heb en voor een ander zou ik het het liefst weg willen nemen.
Het is echt raar; Ro zit zijn vrienden te bellen (die kennen zijn vader ook allemaal) en het zijn heftige gesprekken...
Ik weet niet wat ik moet doen of zeggen, ik wil 'm troosten en de pijn wegnemen maar dat kan niet.
Het rare is dat ik zelf nooit hulp wil als ik verdriet heb en voor een ander zou ik het het liefst weg willen nemen.
maandag 17 januari 2011 om 19:56
Hij zit een beetje te zitten nu, hij heeft een glaasje wijn en ik heb gekookt maar echt eten doet hij niet.
Hij wil heel graag de honden om hem heen, maar Joe houdt zich opvallend afzijdig.
Die zal wel wat aanvoelen denk ik, gek is dat.
Sam is gelukkig wel knuffelig.
Ik hoop dat Ro een beetje kan slapen zo; ik hoop vooral ook dat hij het terkt, morgen op zijn werk.
Anders moet hij zich maar ziek melden hoor, ik vind het gewoon geen goed idee om nu te gaan zitten werken eigenlijk.
Hij wil heel graag de honden om hem heen, maar Joe houdt zich opvallend afzijdig.
Die zal wel wat aanvoelen denk ik, gek is dat.
Sam is gelukkig wel knuffelig.
Ik hoop dat Ro een beetje kan slapen zo; ik hoop vooral ook dat hij het terkt, morgen op zijn werk.
Anders moet hij zich maar ziek melden hoor, ik vind het gewoon geen goed idee om nu te gaan zitten werken eigenlijk.
maandag 17 januari 2011 om 20:21
Ziek melden is misschien beter. Wat erg hè dat niet weten hoe je hem kunt troosten. Maar is het genoeg dat je er al voor hem bent? Heeft hij zijn vader wel gezien? Gekke Joe om juist nu aan de kant te blijven. Gelukkig is Sam heel anders. Wel fijn dat hij wat troost vind bij de hond. Niets is zo erg dan het verdriet zien van je geliefde.
