Psyche
alle pijlers
Liefde vs. psychische problemen
dinsdag 18 januari 2011 om 21:50
Hallo allemaal,
Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..
Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.
Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.
Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt
p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...
Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..
Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.
Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.
Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt
p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...
dubbeltje83 wijzigde dit bericht op 19-01-2011 19:02
Reden: toch wat kleine details weggehaald, te persoonlijk
Reden: toch wat kleine details weggehaald, te persoonlijk
% gewijzigd
donderdag 14 april 2011 om 13:22
Inderdaad, er wordt soms hard gereageerd, maar op die momenten zie ik ook in hoe veel mijn vriend voor me betekent! Uiteindelijk moet ik hier zelf uit komen en hulp voor zoeken (dat heb ik nu al gedaan, morgen natuurlijk dat gesprek).
Als je trouwens wil praten, moet je het maar even laten weten, ik denk dat we er heel veel aan hebben om goed te praten (ik in ieder geval wel).
Ik moet zeggen dat ik 11 maanden lang hopeloos verliefd ben geweest. Het heeft er alle schijn van dat de verliefdheid grotendeels weg is en dat ik daar ook weer mee in mijn maag zit. Misschien moeten we elkaar nu maar vertellen wat we zo leuk vinden aan onze vriend en ons daar aan vast te houden. Ik merk wel dat als ik niet zo bezig ben met mijn gevoel, ik me veel rustiger voel. Nu ben ik vooral heel moe (ik zou nu echt in slaap kunnen vallen!!!)
Als je trouwens wil praten, moet je het maar even laten weten, ik denk dat we er heel veel aan hebben om goed te praten (ik in ieder geval wel).
Ik moet zeggen dat ik 11 maanden lang hopeloos verliefd ben geweest. Het heeft er alle schijn van dat de verliefdheid grotendeels weg is en dat ik daar ook weer mee in mijn maag zit. Misschien moeten we elkaar nu maar vertellen wat we zo leuk vinden aan onze vriend en ons daar aan vast te houden. Ik merk wel dat als ik niet zo bezig ben met mijn gevoel, ik me veel rustiger voel. Nu ben ik vooral heel moe (ik zou nu echt in slaap kunnen vallen!!!)
donderdag 14 april 2011 om 14:08
Praten lucht inderdaad heel erg op! En het is fijn dat er mensen zijn die hetzelfde doormaken als ik. Maar anderzijds denk ik niet dat we elkaar echt kunnen helpen, we lopen immers allemaal tegen dezelfde muur op zonder te weten hoe hiermee om te gaan..
Ik wou nog even kwijt dat ik in mijn vorige relatie ook hopeloos verliefd was, maar ook heel onzeker omdat ik diep vanbinnen wist dat ik de enige was die in de relatie investeerde. Verder had die jongen ook heel veel kritiek op mij als persoon, wat ook heel onzeker heeft gemaakt. Ik had bij die jongen ook het gevoel van "dit is de vader van mijn kinderen".
Toen die relatie afsprong was ik in eerste instantie opgelucht omdat ik samenzijn met hem zoveeeel energie vroeg. Maar ik was ook heel onzeker over in hoeverre ik mijn gevoelens kan vertrouwen. Ik was immers zo verliefd dat ik blind was voor hetgene me ongelukkig maakte.
Met als gevolg dat ik (veel te hard!) mijn best doe in mijn huidige relatie om niet blind te zijn voor de signalen dat er iets fout zit, wat da weer ontzettend vermoeiend is!
Maar genoeg gezaagd
Ik voel me inderdaad ook beter als ik niet zo bezig ben met mijn gevoel te analyseren
Ik heb onlangs het advies gekregen (van iemand die aan mindfullness doet) om actief tegen deze "denkfout" te vechten. Wat je moet doen is dit: telkens als je begint met de piekergedachte, moet je je focussen op het moment zelf. Vb. ik zit nu achter mijn boeken, op een ongemakkelijke stoel en ik wil studeren. En je moet dan proberen om 100 dagen lang je gedachten niet te laten afdwalen.
Nu, ik weet dat het een hele opgave is om NIET te piekeren. Ik heb deze strategie welgeteld 1 week volgehouden, maar ik moet wel toegeven dat ik die week veeeeel minder vermoeid was en in het weekend veel relaxter naar mijn vriend vertrok. En dat we toen een zalig weekend hebben gehad
Dusja, mss moeten we maar met zn allen gaan mindfullnessen en ons focussen op de leuke dingen aan onze vriend!
Ik wou nog even kwijt dat ik in mijn vorige relatie ook hopeloos verliefd was, maar ook heel onzeker omdat ik diep vanbinnen wist dat ik de enige was die in de relatie investeerde. Verder had die jongen ook heel veel kritiek op mij als persoon, wat ook heel onzeker heeft gemaakt. Ik had bij die jongen ook het gevoel van "dit is de vader van mijn kinderen".
Toen die relatie afsprong was ik in eerste instantie opgelucht omdat ik samenzijn met hem zoveeeel energie vroeg. Maar ik was ook heel onzeker over in hoeverre ik mijn gevoelens kan vertrouwen. Ik was immers zo verliefd dat ik blind was voor hetgene me ongelukkig maakte.
Met als gevolg dat ik (veel te hard!) mijn best doe in mijn huidige relatie om niet blind te zijn voor de signalen dat er iets fout zit, wat da weer ontzettend vermoeiend is!
Maar genoeg gezaagd
Ik voel me inderdaad ook beter als ik niet zo bezig ben met mijn gevoel te analyseren
Ik heb onlangs het advies gekregen (van iemand die aan mindfullness doet) om actief tegen deze "denkfout" te vechten. Wat je moet doen is dit: telkens als je begint met de piekergedachte, moet je je focussen op het moment zelf. Vb. ik zit nu achter mijn boeken, op een ongemakkelijke stoel en ik wil studeren. En je moet dan proberen om 100 dagen lang je gedachten niet te laten afdwalen.
Nu, ik weet dat het een hele opgave is om NIET te piekeren. Ik heb deze strategie welgeteld 1 week volgehouden, maar ik moet wel toegeven dat ik die week veeeeel minder vermoeid was en in het weekend veel relaxter naar mijn vriend vertrok. En dat we toen een zalig weekend hebben gehad
Dusja, mss moeten we maar met zn allen gaan mindfullnessen en ons focussen op de leuke dingen aan onze vriend!
donderdag 14 april 2011 om 14:25
Ik word om eerlijk te zijn weer helemaal blij door jouw berichtje. Ik vind het heel fijn om met iemand te kunnen praten, ervaringen te kunnen uitwisselen en vooral veel herkenning te vinden. Ik heb het echt getroffen met mijn vriend, hoewel ik heel verliefd ben, ben ik niet blind door verliefdheid. Hij accepteert me zoals ik ben en hij kan dus echt wel eens de vader van mijn kinderen worden. Aan de andere kant ben ik waarschijnlijk nu ook blind door de verliefdheid, ik ben zo verliefd dat ik misschien mijn gevoelens niet voel. Ook nog een interessante manier om er over na te denken.
Het probleem bij mij is dat ik vooral bewust ga nadenken over mijn gevoelens. Tenminste, ik ga bewust denken aan de negatieve gevoelens. En dan gaat het inderdaad niet goed. Toch ga ik proberen om me te focussen op het nu zoals je aangeeft. Ik kan natuurlijk alle manieren om hier van af te komen proberen, er zit er gegarandeerd 1 tussen die werkt!
Dus om in het nu te leven, ga ik nu zeggen wat ik zo leuk vind aan mijn vriend:
1. Hij is zeer aantrekkelijk
2. Hij is grappig
3. Hij is lief
4. Hij is aardig
5. Hij steunt me onvoorwaardelijk
6. Hij is sexy
7. Hij laat me in mijn waarde
8. Ik kan hem vertrouwen
9. Ik kan mezelf zijn bij hem
10. Eigenlijk heeft hij alles wat ik in een man zoek en zou ik nog uren door kunnen gaan
Het probleem bij mij is dat ik vooral bewust ga nadenken over mijn gevoelens. Tenminste, ik ga bewust denken aan de negatieve gevoelens. En dan gaat het inderdaad niet goed. Toch ga ik proberen om me te focussen op het nu zoals je aangeeft. Ik kan natuurlijk alle manieren om hier van af te komen proberen, er zit er gegarandeerd 1 tussen die werkt!
Dus om in het nu te leven, ga ik nu zeggen wat ik zo leuk vind aan mijn vriend:
1. Hij is zeer aantrekkelijk
2. Hij is grappig
3. Hij is lief
4. Hij is aardig
5. Hij steunt me onvoorwaardelijk
6. Hij is sexy
7. Hij laat me in mijn waarde
8. Ik kan hem vertrouwen
9. Ik kan mezelf zijn bij hem
10. Eigenlijk heeft hij alles wat ik in een man zoek en zou ik nog uren door kunnen gaan
donderdag 14 april 2011 om 20:25
Heb dit hele topic net doorgelezen en sta er echt van te kijken dat er meer mensen zijn die precies hetzelfde hebben als ik. Ik denk dat de meesten er geen behoefte aan hebben erover te praten via de mail ofzo omdat hier alles natuurlijk al gezegd is, maar ikzelf zou dit wel heel fijn vinden. Dus als ik verkeerd zit, en iemand wil praten, stuur gerust een bericht!
dinsdag 19 april 2011 om 10:40
Hoi lilly,
hoe gaat het daar? Hier steeds een stukje beter. Het gesprek vrijdag was dramatisch, maar dat had alles te maken met de man waarmee ik de afspraak had gemaakt. Wat een slechte psycholoog was dat zeg!!! Onvoorstelbaar, niet objectief, mijn situatie vergelijken met die van zijn 'zoon', had echt het gevoel dat ik niet serieus werd genomen en uiteindelijk ging ik het gesprek uit met meer vragen in mijn hoofd dan dat ik er in ging... Hij zei dat ik er zelf voor moest zorgen dat de twijfels weg zouden gaan, hij kon me daarbij niet helpen. En daar heb ik dan wel naar geluisterd, in het weekend na gaan denken.
Was vrij zwaar moe tik je eerlijk zeggen. Vrijdag een lastige avond gehad, gelukkig bij een goede vriendin en met haar kunnen praten. Zaterdag was ik ook nog bij haar en ben ik met haar naar Maastricht gegaan. Het heeft echt geholpen om ergens anders aan te denken! Ik kreeg ook steeds meer het verloop van alles duidelijk. Alles had een reden, alles was weer terug te vinden. Zoals jullie al hebben gelezen, het ligt niet aan mijn vriend of de relatie. Het probleem ligt bij mij. Ik vind alles nog leuk aan hem, dus wat is het probleem dan? Ik ben erachter gekomen dat gevoel een begrip is waar je niet altijd gedachten aan kan hangen. Soms is het gevoel er wel, soms niet. En ik heb alles in de afgelopen maand veel groter gemaakt dan dat het daadwerkelijk was. Tuurlijk voel je je na een jaar niet altijd verliefd meer, ik was moe, de verhuizing van mijn vriend speelde ook een rol, veel dingen aan mijn hoofd en dan de vragen over de toekomst die ik niet kon en ook nooit kan beantwoorden. Is hij de ware? Dat weet niemand en daar moet ik me ook niet druk om maken. Dit alles heeft er voor gezegd dat ik in een cirkel van twijfels kwam, ik twijfelde over wat ik wilde, over mijn gevoelens voor mijn vriend, die vervolgens weer leidden tot gedachten. Gedachten die ik ging geloven, gedachten die totaal nergens op waren gebaseerd. Om mezelf van de pijn te besparen ging ik dus maar het gevoel nog verder uit schakelen. Ik werd leeg van binnen en kon maar niet accepteren wat er aan de hand was. DIt gaf me de strijdlust die ik nu in me heb. Ik heb steeds meer mooie momenten met mijn vriend, gisteren heerlijk gebeld, weer gelachen zoals we altijd deden. Het negatieve gevoel wordt steeds iets minder, de angst blijft echter nog wel. Wat als de gevoelens niet echt weg zijn en ik me dat voor blijf houden? En de angst om hem te zien en dan weer stil te gaan staan bij mijn gevoel is ook een angst waar ik me overheen moet zetten.
Een enorm verhaal, maar toch ook erg prettig om te kunnen typen. Ik zie alles zo veel duidelijker nu, ben trots op mezelf. De relatie die ik en mijn vriend hebben is veel te mooi om op te geven! Nog even doorzetten (nog steeds iemand zoeken waarmee ik wel gewoon kan praten en waarmee ik het probleem kan achterhalen (er zit vast nog wel iets achter waardoor ik dit soort dingen moeilijk los kan laten))...
hoe gaat het daar? Hier steeds een stukje beter. Het gesprek vrijdag was dramatisch, maar dat had alles te maken met de man waarmee ik de afspraak had gemaakt. Wat een slechte psycholoog was dat zeg!!! Onvoorstelbaar, niet objectief, mijn situatie vergelijken met die van zijn 'zoon', had echt het gevoel dat ik niet serieus werd genomen en uiteindelijk ging ik het gesprek uit met meer vragen in mijn hoofd dan dat ik er in ging... Hij zei dat ik er zelf voor moest zorgen dat de twijfels weg zouden gaan, hij kon me daarbij niet helpen. En daar heb ik dan wel naar geluisterd, in het weekend na gaan denken.
Was vrij zwaar moe tik je eerlijk zeggen. Vrijdag een lastige avond gehad, gelukkig bij een goede vriendin en met haar kunnen praten. Zaterdag was ik ook nog bij haar en ben ik met haar naar Maastricht gegaan. Het heeft echt geholpen om ergens anders aan te denken! Ik kreeg ook steeds meer het verloop van alles duidelijk. Alles had een reden, alles was weer terug te vinden. Zoals jullie al hebben gelezen, het ligt niet aan mijn vriend of de relatie. Het probleem ligt bij mij. Ik vind alles nog leuk aan hem, dus wat is het probleem dan? Ik ben erachter gekomen dat gevoel een begrip is waar je niet altijd gedachten aan kan hangen. Soms is het gevoel er wel, soms niet. En ik heb alles in de afgelopen maand veel groter gemaakt dan dat het daadwerkelijk was. Tuurlijk voel je je na een jaar niet altijd verliefd meer, ik was moe, de verhuizing van mijn vriend speelde ook een rol, veel dingen aan mijn hoofd en dan de vragen over de toekomst die ik niet kon en ook nooit kan beantwoorden. Is hij de ware? Dat weet niemand en daar moet ik me ook niet druk om maken. Dit alles heeft er voor gezegd dat ik in een cirkel van twijfels kwam, ik twijfelde over wat ik wilde, over mijn gevoelens voor mijn vriend, die vervolgens weer leidden tot gedachten. Gedachten die ik ging geloven, gedachten die totaal nergens op waren gebaseerd. Om mezelf van de pijn te besparen ging ik dus maar het gevoel nog verder uit schakelen. Ik werd leeg van binnen en kon maar niet accepteren wat er aan de hand was. DIt gaf me de strijdlust die ik nu in me heb. Ik heb steeds meer mooie momenten met mijn vriend, gisteren heerlijk gebeld, weer gelachen zoals we altijd deden. Het negatieve gevoel wordt steeds iets minder, de angst blijft echter nog wel. Wat als de gevoelens niet echt weg zijn en ik me dat voor blijf houden? En de angst om hem te zien en dan weer stil te gaan staan bij mijn gevoel is ook een angst waar ik me overheen moet zetten.
Een enorm verhaal, maar toch ook erg prettig om te kunnen typen. Ik zie alles zo veel duidelijker nu, ben trots op mezelf. De relatie die ik en mijn vriend hebben is veel te mooi om op te geven! Nog even doorzetten (nog steeds iemand zoeken waarmee ik wel gewoon kan praten en waarmee ik het probleem kan achterhalen (er zit vast nog wel iets achter waardoor ik dit soort dingen moeilijk los kan laten))...
dinsdag 19 april 2011 om 13:45
Ik ben op dit topic al een tijdje niet meer geweest, omdat het eigenlijk heel goed ging (en nog gaat), maar heb net even bijgelezen. Ik herken jullie verhalen, omdat ik ze een tijd geleden zelf ook zo had kunnen schrijven, maar zoals gezegd gaat het nu veel beter.
Misschien dat een positief verhaal jullie kan helpen? Ik heb ondertussen al een tijdje therapie en hier komt langzaam maar zeker steeds duidelijker naar voren waarom ik bepaalde dingen denk en welk gevoel die gedachten me geven. Als ik jullie verhalen zo lees, ligt er bij jullie ook iets uit het verleden aan ten grondslag en heeft het eigenlijk niets te maken met jullie huidige relatie. (jullie vinden je vriend namelijk nog steeds geweldig).
Wat ik ook een paar keer heb gelezen is de gedachte 'volgens mij voel ik niet wat ik zou moeten voelen' of 'dit is niet zoals het zou moeten zijn', maar hoe zou het moeten voelen of zijn? Er is geen maatstaf voor hoe iets zou moeten voelen of zijn, want dat is niet te vergelijken. Daarnaast gaat het er ook niet om hoe het zou moeten, maar hoe jij het wil. Haal je uit de relatie wat je uit een relatie wilt halen? Biedt hij je wat je wilt dat je vriend je biedt? Kortom, wat zoek je zelf in je relatie?
Mijn therapie tot nu toe heeft me vooral geleerd dat ik op mezelf af moet gaan. Mijn eigen ideeën (en dus niet waarvan ik denk dat ze van mij verwacht worden) en mijn eigen gevoel. En bedenk ook goed dat bepaalde gedachten bepaalde gevoelens geven. Als je die gedachten kunt veranderen, kan je gevoel daardoor ook veranderen. De tip van leven in het hier en nu (mindfullness) en niet gaan piekeren vind ik dan ook een hele goede.
Dames, zet 'm op en probeer te genieten van je vriend en je relatie, want zo te lezen zijn die mannen dat dubbel en dwars waard!
Misschien dat een positief verhaal jullie kan helpen? Ik heb ondertussen al een tijdje therapie en hier komt langzaam maar zeker steeds duidelijker naar voren waarom ik bepaalde dingen denk en welk gevoel die gedachten me geven. Als ik jullie verhalen zo lees, ligt er bij jullie ook iets uit het verleden aan ten grondslag en heeft het eigenlijk niets te maken met jullie huidige relatie. (jullie vinden je vriend namelijk nog steeds geweldig).
Wat ik ook een paar keer heb gelezen is de gedachte 'volgens mij voel ik niet wat ik zou moeten voelen' of 'dit is niet zoals het zou moeten zijn', maar hoe zou het moeten voelen of zijn? Er is geen maatstaf voor hoe iets zou moeten voelen of zijn, want dat is niet te vergelijken. Daarnaast gaat het er ook niet om hoe het zou moeten, maar hoe jij het wil. Haal je uit de relatie wat je uit een relatie wilt halen? Biedt hij je wat je wilt dat je vriend je biedt? Kortom, wat zoek je zelf in je relatie?
Mijn therapie tot nu toe heeft me vooral geleerd dat ik op mezelf af moet gaan. Mijn eigen ideeën (en dus niet waarvan ik denk dat ze van mij verwacht worden) en mijn eigen gevoel. En bedenk ook goed dat bepaalde gedachten bepaalde gevoelens geven. Als je die gedachten kunt veranderen, kan je gevoel daardoor ook veranderen. De tip van leven in het hier en nu (mindfullness) en niet gaan piekeren vind ik dan ook een hele goede.
Dames, zet 'm op en probeer te genieten van je vriend en je relatie, want zo te lezen zijn die mannen dat dubbel en dwars waard!
dinsdag 19 april 2011 om 14:38
Delmikra,
Ook ik heb vorige week een goed gesprek met een vriendin gehad, wat me heel erg goed heeft gedaan. De tijd die ik in het weekend met mijn vriend heb doorgebracht, was zalig! Maar helaas ook weer veel te kort! Ik ben het weekend dan ook makkelijk door gekomen zonder te piekeren..
Maar sinds gisteren ben ik weer aan het piekeren geslagen.. :s Het is makkelijker gezegd als gedaan, om te stoppen hiermee!
Ik heb ook goed nieuws gekregen, ik heb een afspraak voor te beginnen met therapie
Loeky,
Het is echt aangenaam om jou verhaal te lezen! En ik ben blij dat het voor jou zo goed uitgedraaid is!
Wat je schrijft over het "moeten voelen" is allemaal zoo herkenbaar. Ik denk dat ik diep vanbinnen ook wel weet dat het niet aan mijn relatie ligt, mijn piekergedrag verdwijnt ook zeer vaak als ik mijn vriend weer zie. En ik hoop dat ik met de hulp van de therapeut snel met deze kennis aan de slag kan om dit negatieve piekerpatroon te doorbreken.. Jouw verhaal heeft me alleszinds weer goede moed gegeven! Bedankt..
Ook ik heb vorige week een goed gesprek met een vriendin gehad, wat me heel erg goed heeft gedaan. De tijd die ik in het weekend met mijn vriend heb doorgebracht, was zalig! Maar helaas ook weer veel te kort! Ik ben het weekend dan ook makkelijk door gekomen zonder te piekeren..
Maar sinds gisteren ben ik weer aan het piekeren geslagen.. :s Het is makkelijker gezegd als gedaan, om te stoppen hiermee!
Ik heb ook goed nieuws gekregen, ik heb een afspraak voor te beginnen met therapie
Loeky,
Het is echt aangenaam om jou verhaal te lezen! En ik ben blij dat het voor jou zo goed uitgedraaid is!
Wat je schrijft over het "moeten voelen" is allemaal zoo herkenbaar. Ik denk dat ik diep vanbinnen ook wel weet dat het niet aan mijn relatie ligt, mijn piekergedrag verdwijnt ook zeer vaak als ik mijn vriend weer zie. En ik hoop dat ik met de hulp van de therapeut snel met deze kennis aan de slag kan om dit negatieve piekerpatroon te doorbreken.. Jouw verhaal heeft me alleszinds weer goede moed gegeven! Bedankt..
dinsdag 19 april 2011 om 14:53
Jeeeeh, ik ben echt heel blij als ik alle positieve verhalen hoor!!! Ben zo blij voor je lilly dat je een goed weekend hebt gehad. Hou daaraan vast, weet dat het niet nodig is om te piekeren en elke keer als je weer gaat piekeren, denk dan aan iets anders (luister bijvoorbeeld naar je ademhaling en ga tot 10/100 tellen). Elke keer als je dan merkt dat je weer afgeleid raakt, begin je opnieuw met tellen. Het is een oefening die in mijn boekje staat, die ik zelf nog niet heb geprobeerd. Ik weet inmiddels wel wanneer ik twijfel en ik kan dan mijn gedachten omdraaien. Dan zeg ik tegen mezelf: blijf uit die cirkel!
Morgen zie ik mijn vriend weer, daar ben ik wel een beetje zenuwachtig voor. Bang dat ik de verwachtingen te hoog leg. Vrijdag heb ik echter vrij genomen om donderdag al bij hem te kunnen slapen en heb zo ontzettend veel zin in het weekend! Heerlijk relaxen met en bij hem =D Kan nu al niet wachten!!
Morgen zie ik mijn vriend weer, daar ben ik wel een beetje zenuwachtig voor. Bang dat ik de verwachtingen te hoog leg. Vrijdag heb ik echter vrij genomen om donderdag al bij hem te kunnen slapen en heb zo ontzettend veel zin in het weekend! Heerlijk relaxen met en bij hem =D Kan nu al niet wachten!!
dinsdag 19 april 2011 om 17:44
Wat fijn om te lezen dat de positieve verhalen een steun in de rug zijn! Misschien helpt het ook om je op de momenten dat je piekert en twijfelt te realiseren dat die twijfels omtrent de relatie niet realistisch zijn. Ze komen door iets anders, maar je projecteert ze op je relatie, omdat dat hetgeen is waar je controle over hebt. Je kunt je relatie immers beëindigen, maar stel je op zo'n moment je toekomst zonder je vriend eens voor en vraag jezelf af of dat is wat je graag wilt? Het antwoord is denk ik nee, afgaande op jullie verhalen, dus koppel die twijfels los.
dinsdag 19 april 2011 om 17:47
Oh en nog een opbeurende gedachte wellicht: mijn relatie met mijn vriend heeft door deze ellende alleen maar meer diepgang gekregen, waardoor de twijfels nu volledig verdwenen zijn. Hij was (en is, want ik ben er nog niet) er voor me wanneer ik hem het hardst nodig heb. Dat te weten en daarop te kunnen vertrouwen vind ik heel belangrijk en daardoor ben ik alleen maar nog blijer met hem.
woensdag 20 april 2011 om 09:20
Poeh, het wordt vandaag denk ik een zware dag, helaas niet veel te doen op mijn werk en daardoor maak ik me enorm druk over vanavond. Ben zo bang dat ik me vanavond veel te druk ga maken om mijn gevoelens, dat ik er te veel op ga letten of dat ik erachter kom dat het gevoel voorbij is. Bang dat het na dat we elkaar een week niet gezien hebben, allemaal minder fijn is. Kortom, maak me veel te druk en dat wil ik helemaaaaal niet!!!!!
woensdag 20 april 2011 om 10:16
Loeky,
Wat een Supergoed voor je! Echt leuk om zo'n opbeurende verhalen te lezen!
Delmikra,
Zoals ik al eerder heb geschreven, leg ik mezelf vaak op wat ik "moet voelen" als hij er is. Wat dan ook een hele grote druk op mijn schouders legt, en angst met zich mee brengt.
Ik was na dit leuke weekend ook bang dat ik weer ging piekeren.. en dan begin ik net makkelijker te piekeren!
Ik kreeg gisterenavond een sms van mijn vriend met de woorden " ik kijk uit naar het weekend". En in eerste instantie voelde ik ook weer die angst dat ik ging zitten twijfelen. Maar nu overmorgen alweer weekend is, betrap ik mezelf er op dat ik er ook naar uit kijk om hem weer te zien!
Dus Delmikra, ik denk dat die angst om je weer slecht te gaan voelen misschien wel normaal is... Maar probeer om niet te veel aandacht te geven aan het "angst-gevoel" en denk aan de fijne momenten met hem samen. En probeer om je op te trekken aan de gedachte dat je straks weer leuk met hem samen kan zijn!
Veel succes
Wat een Supergoed voor je! Echt leuk om zo'n opbeurende verhalen te lezen!
Delmikra,
Zoals ik al eerder heb geschreven, leg ik mezelf vaak op wat ik "moet voelen" als hij er is. Wat dan ook een hele grote druk op mijn schouders legt, en angst met zich mee brengt.
Ik was na dit leuke weekend ook bang dat ik weer ging piekeren.. en dan begin ik net makkelijker te piekeren!
Ik kreeg gisterenavond een sms van mijn vriend met de woorden " ik kijk uit naar het weekend". En in eerste instantie voelde ik ook weer die angst dat ik ging zitten twijfelen. Maar nu overmorgen alweer weekend is, betrap ik mezelf er op dat ik er ook naar uit kijk om hem weer te zien!
Dus Delmikra, ik denk dat die angst om je weer slecht te gaan voelen misschien wel normaal is... Maar probeer om niet te veel aandacht te geven aan het "angst-gevoel" en denk aan de fijne momenten met hem samen. En probeer om je op te trekken aan de gedachte dat je straks weer leuk met hem samen kan zijn!
Veel succes
woensdag 20 april 2011 om 10:24
Inderdaad, heb je helemaal gelijk in =D Ik kijk ook wel uit naar vanavond, ik weet dat het toch wel fijn gaat zijn weer bij hem te zijn! Ik ben ook trots op mezelf dat ik al zo ver ben met mijn gevoelens en gedachten. Het is nu nog de laatste stap! En ik ga nu maar weer even verder met werk zoeken. Het is heel rustig, ook met aantal mensen, en ik weet zeker dat als ik meer te doen heb, het makkelijk is om niet te denken
woensdag 20 april 2011 om 18:25
Hallo Allemaal,
Ik heb met alleen maar herkenning jullie verhalen gelezen, heel bijzonder dat ik nu, na een lange tijd, toch ineens op iets stuit wat weergeeft hoe ik me eigenlijk al tijdenlang voel. Ik ben al wel langere tijd in therapie, en het gaat inmiddels al wel wat beter. Mijn voornaamste gespreksonderwerp van de therapie is ook mijn vriend en al mijn nare/negatieve gevoelens die ik (na een 3-jarige, superfijne en leuke relatie) ineens op hem projecteer. En, zoals jullie waars begrijpen en herkennen, is er met mijn vriend en onze relatie eigenlijk niets mis... Spanning en angst, als gevolg of misschien wel als begin... ik weet het soms ook niet meer. De ene keer kan ik het van me afzetten, is het minder aanwezig en soms kan het me helemaal naar en kapot maken.
X Banaantje
Ik heb met alleen maar herkenning jullie verhalen gelezen, heel bijzonder dat ik nu, na een lange tijd, toch ineens op iets stuit wat weergeeft hoe ik me eigenlijk al tijdenlang voel. Ik ben al wel langere tijd in therapie, en het gaat inmiddels al wel wat beter. Mijn voornaamste gespreksonderwerp van de therapie is ook mijn vriend en al mijn nare/negatieve gevoelens die ik (na een 3-jarige, superfijne en leuke relatie) ineens op hem projecteer. En, zoals jullie waars begrijpen en herkennen, is er met mijn vriend en onze relatie eigenlijk niets mis... Spanning en angst, als gevolg of misschien wel als begin... ik weet het soms ook niet meer. De ene keer kan ik het van me afzetten, is het minder aanwezig en soms kan het me helemaal naar en kapot maken.
X Banaantje
donderdag 21 april 2011 om 08:42
Hoi allemaal,
vandaag een heel vrolijk berichtje. Het gaat echt steeds beter. Ondanks dat ik me gisteren zo ontzettend druk maakte, heb ik een hele leuke avond gehad met mijn vriend! Zo fijn!!! Dit gevoel ga ik het hele weekend vasthouden en ik kijk er nu al naar uit hem vanavond weer te zien Krijg geen genoeg van hem
x
vandaag een heel vrolijk berichtje. Het gaat echt steeds beter. Ondanks dat ik me gisteren zo ontzettend druk maakte, heb ik een hele leuke avond gehad met mijn vriend! Zo fijn!!! Dit gevoel ga ik het hele weekend vasthouden en ik kijk er nu al naar uit hem vanavond weer te zien
Krijg geen genoeg van hem x
donderdag 21 april 2011 om 22:47
Dames! Wat fijn om zulke positieve Berichten te lezen! Bij mij nog geen plaats voor liefde, maar ga wel voor t eerst sinds tijden weer eens uit met een groepje mensen binnenkort. Naar een groot feest (koninginenacht) dus wie weet ontmoet ik nog iemand leuks ik ken slechts 1 persoon uit die groep dus wel super spannend, ik moet mezelf dwingen me erop te verheugen en de onzekerheid (vinden ze me wel leuk genoeg) uit m'n hoofd te zetten. Komt goed
vrijdag 22 april 2011 om 10:27
Hallo allemaal! Ik ben een tijdje niet geweest... ik had even afstand nodig, ook om te kijken of het lukte om meer op mijn eigen gevoel af te gaan (en niet steeds ergens anders bevestiging te zoeken). Maar ik heb wel mee/bijgelezen!
Wat goed om te zien dat jullie hebben doorgeschreven en vooral ook zo'n positieve ervaringen! En ik kan melden dat het bij mij ook beter gaat
. We hebben een paar afspraken gemaakt die ons heel erg helpen, en er is weer veel meer rust in onze relatie. Ik kan gelukkig ook weer steeds realistischer nadenken waardoor ik ook beter inzie hoe goed onze relatie eigenlijk is (en hoe lief en leuk mijn vriend). Niet dat ik nooit meer bang ben of negatieve gedachtes heb, ik ben er echt nog niet... maar er is echt veel meer rust in mn hoofd.
Loeky, wat ben ik blij voor je dat het zo goed gaat met jou en je vriend! Je bent (of jullie zijn eigenlijk) echt zo goed bezig! Ik vond deze quote wel heel treffend van jou:
Misschien helpt het ook om je op de momenten dat je piekert en twijfelt te realiseren dat die twijfels omtrent de relatie niet realistisch zijn. Ze komen door iets anders, maar je projecteert ze op je relatie, omdat dat hetgeen is waar je controle over hebt.
Wat mij betreft is dat inderdaad helemaal waar! Denk dat dat voor de meesten van ons wel geldt, als ik de verhalen zo lees.
En Lilly of Delmikra, volgens mij was het één van jullie die zei dat het misschien toch niet zo goed was om elkaar hier de put in te praten, omdat we allemaal de oplossing niet weten... Voor mij geldt dat het delen van ervaringen juist wel heeft geholpen.
Het valt me namelijk zo op dat de twijfels die we hebben allemaal heel erg overeenkomen. En dat ze ook zo vaag zijn en niet specifiek over iets slechts in onze relaties gaan, maar een soort onrust in het algemeen. Het lijkt wel of we allemaal in hetzelfde patroon zitten te denken: wat nu als er iets mis is in mijn relatie, waardoor het ooit fout gaat? ik voel me immers zo slecht nu, dat ligt vast daaraan. ik kan het maar beter nu uitmaken dan hoef ik daar niet meer over te piekeren en kan het ook niet meer misgaan. Zoiets, even heel kort door de bocht dan
Maar goed, dat besef, dat we allemaal in hetzelfde kringetje ronddraaien dat maakt het voor mij juist heel duidelijk dat de twijfels inderdaad niet echt en realistisch zijn, precies zoals Loeky al zei.
Oh en bij sommigen van ons speelt ook nog mee dat we in het verleden een heftige verliefdheid hebben meegemaakt (met zeer onbevredigend einde), zoals we die niet bij onze huidige mannen hebben gekend. Nou, dan wilde ik jullie dit stukje dat ik toevallig van de week in de krant las niet onthouden :
'Echt verliefd (ziekelijk, obsessief, voor de omgeving onuitstaanbaar verliefd, tot de wat mildere vormen) is een man gemiddeld vier keer in zijn leven, een vrouw iets minder. In de meeste gevallen is deze ziekte niet wederzijds. En aangezien het aantal vaste relaties dat men heeft alvorens 'de ware' te vinden zo rond de zeven schommelt, staat één ding vast: slechts weinigen worden smoorverliefd op wie uiteindelijk 'de ware' blijkt te zijn.'
Het is maar een onzinstukje over lentekriebels uit een gratis krantje uit de trein, maar ik werd er erg vrolijk en rustig van . Dus niet teveel ophangen aan die heftige, ziekelijke verliefdheid op een sukkel waar je niks aan had - en lekker investeren in die lieve, steunende mannen die ons maar wat graag in hun armen willen sluiten.
Banaantje en Birgit, hoe gaat het met jullie? Ben benieuwd wat jullie verhaal is. Birgit, ik geloof dat jij het vroeg - van mij mag je me ook een berichtje sturen via de site - weet niet precies hoe dat werkt maar volgens mij kan je wel privéberichtjes sturen!
Oh en SexNJazz, alvast heel veel plezier op het feest! Ik heb je natuurlijk nooit ontmoet maar uit wat je hier schrijft lijk je me een ontzettend leuke, gezellige en sociale vrouw dus komt vast helemaal goed met die groep nieuwe mensen.
Meiden, geniet van de heerlijke zon dit Paasweekend!
Liefs Dubbeltje
Wat goed om te zien dat jullie hebben doorgeschreven en vooral ook zo'n positieve ervaringen! En ik kan melden dat het bij mij ook beter gaat
. We hebben een paar afspraken gemaakt die ons heel erg helpen, en er is weer veel meer rust in onze relatie. Ik kan gelukkig ook weer steeds realistischer nadenken waardoor ik ook beter inzie hoe goed onze relatie eigenlijk is (en hoe lief en leuk mijn vriend). Niet dat ik nooit meer bang ben of negatieve gedachtes heb, ik ben er echt nog niet... maar er is echt veel meer rust in mn hoofd.Loeky, wat ben ik blij voor je dat het zo goed gaat met jou en je vriend! Je bent (of jullie zijn eigenlijk) echt zo goed bezig! Ik vond deze quote wel heel treffend van jou:
Misschien helpt het ook om je op de momenten dat je piekert en twijfelt te realiseren dat die twijfels omtrent de relatie niet realistisch zijn. Ze komen door iets anders, maar je projecteert ze op je relatie, omdat dat hetgeen is waar je controle over hebt.
Wat mij betreft is dat inderdaad helemaal waar! Denk dat dat voor de meesten van ons wel geldt, als ik de verhalen zo lees.
En Lilly of Delmikra, volgens mij was het één van jullie die zei dat het misschien toch niet zo goed was om elkaar hier de put in te praten, omdat we allemaal de oplossing niet weten... Voor mij geldt dat het delen van ervaringen juist wel heeft geholpen.
Het valt me namelijk zo op dat de twijfels die we hebben allemaal heel erg overeenkomen. En dat ze ook zo vaag zijn en niet specifiek over iets slechts in onze relaties gaan, maar een soort onrust in het algemeen. Het lijkt wel of we allemaal in hetzelfde patroon zitten te denken: wat nu als er iets mis is in mijn relatie, waardoor het ooit fout gaat? ik voel me immers zo slecht nu, dat ligt vast daaraan. ik kan het maar beter nu uitmaken dan hoef ik daar niet meer over te piekeren en kan het ook niet meer misgaan. Zoiets, even heel kort door de bocht dan
Maar goed, dat besef, dat we allemaal in hetzelfde kringetje ronddraaien dat maakt het voor mij juist heel duidelijk dat de twijfels inderdaad niet echt en realistisch zijn, precies zoals Loeky al zei.
Oh en bij sommigen van ons speelt ook nog mee dat we in het verleden een heftige verliefdheid hebben meegemaakt (met zeer onbevredigend einde), zoals we die niet bij onze huidige mannen hebben gekend. Nou, dan wilde ik jullie dit stukje dat ik toevallig van de week in de krant las niet onthouden :
'Echt verliefd (ziekelijk, obsessief, voor de omgeving onuitstaanbaar verliefd, tot de wat mildere vormen) is een man gemiddeld vier keer in zijn leven, een vrouw iets minder. In de meeste gevallen is deze ziekte niet wederzijds. En aangezien het aantal vaste relaties dat men heeft alvorens 'de ware' te vinden zo rond de zeven schommelt, staat één ding vast: slechts weinigen worden smoorverliefd op wie uiteindelijk 'de ware' blijkt te zijn.'
Het is maar een onzinstukje over lentekriebels uit een gratis krantje uit de trein, maar ik werd er erg vrolijk en rustig van . Dus niet teveel ophangen aan die heftige, ziekelijke verliefdheid op een sukkel waar je niks aan had - en lekker investeren in die lieve, steunende mannen die ons maar wat graag in hun armen willen sluiten.
Banaantje en Birgit, hoe gaat het met jullie? Ben benieuwd wat jullie verhaal is. Birgit, ik geloof dat jij het vroeg - van mij mag je me ook een berichtje sturen via de site - weet niet precies hoe dat werkt maar volgens mij kan je wel privéberichtjes sturen!
Oh en SexNJazz, alvast heel veel plezier op het feest! Ik heb je natuurlijk nooit ontmoet maar uit wat je hier schrijft lijk je me een ontzettend leuke, gezellige en sociale vrouw dus komt vast helemaal goed met die groep nieuwe mensen
. Meiden, geniet van de heerlijke zon dit Paasweekend!
Liefs Dubbeltje
vrijdag 22 april 2011 om 12:05
Hoi dubbeltje,
leuk dat je toch nog de moeite hebt genomen te reageren en ook goed te horen dat het goed gaat =D Ik herken het heel erg dat het goed gaat, maar dat ik er nog niet ben. Zo voel ik me net zo! Ik ben nog veel te veel bezig met mijn gevoelens terwijl dat helemaal niet nodig is.. Ik heb immers nooit gedacht over hoe ik me voelde als ik bij mijn vriend was, dat ik gelukkig was (en me zo voelde) was vanzelfsprekend. We moeten dit proces van goede berichten doorzetten! Hoop dat iedereen uiteindelijk haar manier vind om er mee om te gaan. Ik ga in het weekend gewoon zo veel mogelijk proberen te genieten!
x Delmikra
leuk dat je toch nog de moeite hebt genomen te reageren en ook goed te horen dat het goed gaat =D Ik herken het heel erg dat het goed gaat, maar dat ik er nog niet ben. Zo voel ik me net zo! Ik ben nog veel te veel bezig met mijn gevoelens terwijl dat helemaal niet nodig is.. Ik heb immers nooit gedacht over hoe ik me voelde als ik bij mijn vriend was, dat ik gelukkig was (en me zo voelde) was vanzelfsprekend. We moeten dit proces van goede berichten doorzetten! Hoop dat iedereen uiteindelijk haar manier vind om er mee om te gaan. Ik ga in het weekend gewoon zo veel mogelijk proberen te genieten!
x Delmikra
zondag 24 april 2011 om 14:29
Hoi,
Vandaag een wat moeilijkere dag merk ik... Ik merk dat als ik minder slaap, de twijfels terug komen. Ik vraag me dan ook echt af: wat als deze twijfels wel echt zijn. Ik vind het weekend met mijn vriend heel fijn, maar hoe weet ik dat ik nog genoeg van hem hou? Daarom ook de vraag aan jullie, hoe weten jullie dat de gevoelens niet echt weg zijn? Of hoe weten jullie dat je nog genoeg van je vriend houd? Dit zijn vragen die nu door mijn hoofd gaan en ik weet dat dit echt we te maken heeft met die cirkel, maar wil graag jullie gedachten hierover weten...
Dubbeltje, ik ben ook benieuwd naar de afspraken die je hebt gemaakt waardoor je meer rust hebt
Hoop dat jullie me even willen helpen, ben moe van dat constante sterk blijven en het vechten
ben ook zo ontzettend bang dat ik deze mooie relatie op moet geven 
en dat is wel het laatste dat ik wil!
Vandaag een wat moeilijkere dag merk ik... Ik merk dat als ik minder slaap, de twijfels terug komen. Ik vraag me dan ook echt af: wat als deze twijfels wel echt zijn. Ik vind het weekend met mijn vriend heel fijn, maar hoe weet ik dat ik nog genoeg van hem hou? Daarom ook de vraag aan jullie, hoe weten jullie dat de gevoelens niet echt weg zijn? Of hoe weten jullie dat je nog genoeg van je vriend houd? Dit zijn vragen die nu door mijn hoofd gaan en ik weet dat dit echt we te maken heeft met die cirkel, maar wil graag jullie gedachten hierover weten...
Dubbeltje, ik ben ook benieuwd naar de afspraken die je hebt gemaakt waardoor je meer rust hebt
Hoop dat jullie me even willen helpen, ben moe van dat constante sterk blijven en het vechten
ben ook zo ontzettend bang dat ik deze mooie relatie op moet geven en dat is wel het laatste dat ik wil!
zondag 24 april 2011 om 14:29
Hoi,
Vandaag een wat moeilijkere dag merk ik... Ik merk dat als ik minder slaap, de twijfels terug komen. Ik vraag me dan ook echt af: wat als deze twijfels wel echt zijn. Ik vind het weekend met mijn vriend heel fijn, maar hoe weet ik dat ik nog genoeg van hem hou? Daarom ook de vraag aan jullie, hoe weten jullie dat de gevoelens niet echt weg zijn? Of hoe weten jullie dat je nog genoeg van je vriend houd? Dit zijn vragen die nu door mijn hoofd gaan en ik weet dat dit echt we te maken heeft met die cirkel, maar wil graag jullie gedachten hierover weten...
Dubbeltje, ik ben ook benieuwd naar de afspraken die je hebt gemaakt waardoor je meer rust hebt
Hoop dat jullie me even willen helpen, ben moe van dat constante sterk blijven en het vechten ben ook zo ontzettend bang dat ik deze mooie relatie op moet geven en dat is wel het laatste dat ik wil!
Vandaag een wat moeilijkere dag merk ik... Ik merk dat als ik minder slaap, de twijfels terug komen. Ik vraag me dan ook echt af: wat als deze twijfels wel echt zijn. Ik vind het weekend met mijn vriend heel fijn, maar hoe weet ik dat ik nog genoeg van hem hou? Daarom ook de vraag aan jullie, hoe weten jullie dat de gevoelens niet echt weg zijn? Of hoe weten jullie dat je nog genoeg van je vriend houd? Dit zijn vragen die nu door mijn hoofd gaan en ik weet dat dit echt we te maken heeft met die cirkel, maar wil graag jullie gedachten hierover weten...
Dubbeltje, ik ben ook benieuwd naar de afspraken die je hebt gemaakt waardoor je meer rust hebt
Hoop dat jullie me even willen helpen, ben moe van dat constante sterk blijven en het vechten
ben ook zo ontzettend bang dat ik deze mooie relatie op moet geven en dat is wel het laatste dat ik wil!
zondag 24 april 2011 om 14:29
Hoi,
Vandaag een wat moeilijkere dag merk ik... Ik merk dat als ik minder slaap, de twijfels terug komen. Ik vraag me dan ook echt af: wat als deze twijfels wel echt zijn. Ik vind het weekend met mijn vriend heel fijn, maar hoe weet ik dat ik nog genoeg van hem hou? Daarom ook de vraag aan jullie, hoe weten jullie dat de gevoelens niet echt weg zijn? Of hoe weten jullie dat je nog genoeg van je vriend houd? Dit zijn vragen die nu door mijn hoofd gaan en ik weet dat dit echt we te maken heeft met die cirkel, maar wil graag jullie gedachten hierover weten...
Dubbeltje, ik ben ook benieuwd naar de afspraken die je hebt gemaakt waardoor je meer rust hebt
Hoop dat jullie me even willen helpen, ben moe van dat constante sterk blijven en het vechten ben ook zo ontzettend bang dat ik deze mooie relatie op moet geven en dat is wel het laatste dat ik wil!
Ow en hoe weten jullie of jullie vriend/man nog echt leuk vinden? Daar ging ik vandaag over nadenken en zoals ik me nu voel, denk ik dat ik mijn vriend echt niet meer leuk vind... Hoop dat jullie tips hebben
Vandaag een wat moeilijkere dag merk ik... Ik merk dat als ik minder slaap, de twijfels terug komen. Ik vraag me dan ook echt af: wat als deze twijfels wel echt zijn. Ik vind het weekend met mijn vriend heel fijn, maar hoe weet ik dat ik nog genoeg van hem hou? Daarom ook de vraag aan jullie, hoe weten jullie dat de gevoelens niet echt weg zijn? Of hoe weten jullie dat je nog genoeg van je vriend houd? Dit zijn vragen die nu door mijn hoofd gaan en ik weet dat dit echt we te maken heeft met die cirkel, maar wil graag jullie gedachten hierover weten...
Dubbeltje, ik ben ook benieuwd naar de afspraken die je hebt gemaakt waardoor je meer rust hebt
Hoop dat jullie me even willen helpen, ben moe van dat constante sterk blijven en het vechten
ben ook zo ontzettend bang dat ik deze mooie relatie op moet geven en dat is wel het laatste dat ik wil!Ow en hoe weten jullie of jullie vriend/man nog echt leuk vinden? Daar ging ik vandaag over nadenken en zoals ik me nu voel, denk ik dat ik mijn vriend echt niet meer leuk vind... Hoop dat jullie tips hebben
woensdag 27 april 2011 om 20:37
Hallo allemaal,
Mijn eerste berichtje was een kort berichtje nadat ik ongeveer een uur besteed had aan het lezen van het hele lijntje. Zoals ik al schreef, ik ben erg blij dat ik 'mensen' gevonden heb, die in het zelfde cirkeltje zitten (met hun hoofd dan )
Ik herken ontzettend veel en kan me eigenlijk bij alles aansluiten. Een van de laatste reacties van Delmira en Dubbeltje, komen mij ook erg bekend voor: Hoe weet ik nou of ik nog van hem hou? wat moet ik dan precies voelen? zijn die gevoelens er nog wel echt? Dat ik nu twijfel, betekent dat niet dat er iets dus echt niet goed zit? Ik voel me nu zo ellendig, dit MOET haast wel met mijn relatie te maken hebben. etc. etc. Als ik wil kan ik nog heel lang doorgaan. Soms 'maak' ik daar blijkbaar ruimte voor in mijn hoofd. En dan gaat het soms van kwaad naar erger. Soms denk ik wel eens, ik moet echt bij hem weg, ik kan niet blijven... Want wat nou als ik me echt zo slecht voel omdat het tussen ons niet echt is, en ik blijf bij hem, en we gaan alsnog uit elkaar over een paar jaar, dan hou ik iedereen, incl. mezelf voor de gek. Hoe weet ik nu zeker dat dit wel 'the one' is? Ik wil het zo graag, ik wil het ook graag voelen, ik wil het niet alleen denken, ik wil ook met mijn gevoel kunnen zeggen: Dit is hem, we gaan ervoor!
Twijfels, angst, stress, maar..., als....
Als ik toch eens in de toekomst kon kijken....
Mijn vriend steunt me enorm, hij weet ook alles, ik vertel hem alles, al mijn twijfes, negatieve gedachten en nare rampscenario's. Hij is er van overtuigd dat als ik beter in mijn vel zit, ook dit vanzelf weer een mooi plekje krijgt (onze relatie).
Het gaat momenteel al stukken beter. Therapie helpt wel, en accepteren dat er meer aan de hand is (met mij), maakt het ook makkelijker om te accepteren dat deze gedachten er zijn.
Ik heb ook geleerd om het piekeren, en mijn favo pieker onderwerp, een plekje te geven. Dat gaat eigenlijk best goed. Ik pieker momenteel weinig. Ik kan alleen wel snel uit mijn doen raken, snel vermoeid en soms ook snel 'opgefokt' (beetje raar woord... I know) over kleine dingen bijv. op werk. Ik laat het alleen niet merken, soms merk ik het ook zelf niet, dat iets me raakt en dan, na een paar dagen, knapt mijn hoofd bijna uit elkaar en MOET ik het echt vertellen/spuien/ventileren bij iemand. Ik denk, dat ik op deze manier spanning opbouw en vasthoud, dit maakt me onrustig, krijg ik een kutgevoel van... En tja... als ik niet direct weet waar het aan ligt, dan ligt het dus aan.... je raad het al.
Ik heb wel geleerd dat piekeren me niet verder helpt, en ik het gaat momenteel redelijk, maar ik weet ook dat als ik de gedachten ook maar iets ruimte geef het hele circus in mijn hoofd weer overnieuw begint.
Het nare hieraan is dat het zich, zoals bij jullie allemaal fixeert op mijn vriend, en wat ik voor hem voel, hoe ik onze relatie sta. Dat ik twijfel aan wat ik voel en zou moeten voelen. Dat ik te obsessief bezig ga met het leuk hebben en liefde voelen etc. Nou ja, een bekend verhaal voor jullie.
Dubbeltje, wat leuk dat je na zo'n tijd toch weer wat van je laat horen hier op het forum, ik heb veel aan je verhalen gehad en Delmira, zoals je toch al bij anderen ook hebt gelezen, het gaat straks ook allemaal echt nog een keer beter Al heb je daar niks aan als je je echt K*T voelt, I know... Ik ken natuurlijk nog niemand echt, dus kan nog niet echt persoonlijk reageren verder, maar iig succes en tot schrijfs!
X Banaantje
Mijn eerste berichtje was een kort berichtje nadat ik ongeveer een uur besteed had aan het lezen van het hele lijntje. Zoals ik al schreef, ik ben erg blij dat ik 'mensen' gevonden heb, die in het zelfde cirkeltje zitten (met hun hoofd dan )
Ik herken ontzettend veel en kan me eigenlijk bij alles aansluiten. Een van de laatste reacties van Delmira en Dubbeltje, komen mij ook erg bekend voor: Hoe weet ik nou of ik nog van hem hou? wat moet ik dan precies voelen? zijn die gevoelens er nog wel echt? Dat ik nu twijfel, betekent dat niet dat er iets dus echt niet goed zit? Ik voel me nu zo ellendig, dit MOET haast wel met mijn relatie te maken hebben. etc. etc. Als ik wil kan ik nog heel lang doorgaan. Soms 'maak' ik daar blijkbaar ruimte voor in mijn hoofd. En dan gaat het soms van kwaad naar erger. Soms denk ik wel eens, ik moet echt bij hem weg, ik kan niet blijven... Want wat nou als ik me echt zo slecht voel omdat het tussen ons niet echt is, en ik blijf bij hem, en we gaan alsnog uit elkaar over een paar jaar, dan hou ik iedereen, incl. mezelf voor de gek. Hoe weet ik nu zeker dat dit wel 'the one' is? Ik wil het zo graag, ik wil het ook graag voelen, ik wil het niet alleen denken, ik wil ook met mijn gevoel kunnen zeggen: Dit is hem, we gaan ervoor!
Twijfels, angst, stress, maar..., als....
Als ik toch eens in de toekomst kon kijken....
Mijn vriend steunt me enorm, hij weet ook alles, ik vertel hem alles, al mijn twijfes, negatieve gedachten en nare rampscenario's. Hij is er van overtuigd dat als ik beter in mijn vel zit, ook dit vanzelf weer een mooi plekje krijgt (onze relatie).
Het gaat momenteel al stukken beter. Therapie helpt wel, en accepteren dat er meer aan de hand is (met mij), maakt het ook makkelijker om te accepteren dat deze gedachten er zijn.
Ik heb ook geleerd om het piekeren, en mijn favo pieker onderwerp, een plekje te geven. Dat gaat eigenlijk best goed. Ik pieker momenteel weinig. Ik kan alleen wel snel uit mijn doen raken, snel vermoeid en soms ook snel 'opgefokt' (beetje raar woord... I know) over kleine dingen bijv. op werk. Ik laat het alleen niet merken, soms merk ik het ook zelf niet, dat iets me raakt en dan, na een paar dagen, knapt mijn hoofd bijna uit elkaar en MOET ik het echt vertellen/spuien/ventileren bij iemand. Ik denk, dat ik op deze manier spanning opbouw en vasthoud, dit maakt me onrustig, krijg ik een kutgevoel van... En tja... als ik niet direct weet waar het aan ligt, dan ligt het dus aan.... je raad het al.
Ik heb wel geleerd dat piekeren me niet verder helpt, en ik het gaat momenteel redelijk, maar ik weet ook dat als ik de gedachten ook maar iets ruimte geef het hele circus in mijn hoofd weer overnieuw begint.
Het nare hieraan is dat het zich, zoals bij jullie allemaal fixeert op mijn vriend, en wat ik voor hem voel, hoe ik onze relatie sta. Dat ik twijfel aan wat ik voel en zou moeten voelen. Dat ik te obsessief bezig ga met het leuk hebben en liefde voelen etc. Nou ja, een bekend verhaal voor jullie.
Dubbeltje, wat leuk dat je na zo'n tijd toch weer wat van je laat horen hier op het forum, ik heb veel aan je verhalen gehad en Delmira, zoals je toch al bij anderen ook hebt gelezen, het gaat straks ook allemaal echt nog een keer beter Al heb je daar niks aan als je je echt K*T voelt, I know... Ik ken natuurlijk nog niemand echt, dus kan nog niet echt persoonlijk reageren verder, maar iig succes en tot schrijfs!
X Banaantje
woensdag 27 april 2011 om 20:46
Hoi Banaantje,
ik vond je berichtje erg mooi en zo herkenbaar. Ik vind het knap hoe je er mee om gaat, zo ging ik er vorige week net zo mee om. Sinds twee dagen ben ik echter weer terug bij af, voor mijn gevoel zelfs nog verder in 'de put' dan eerst. Ik weet niet meer of ik mijn vriend leuk vind, ik denk zelfs van niet. Ik weet dat ik dit niet moet geloven en ik probeer me sterk staande te houden tussen al deze twijfels. De stress die het met zich meebrengt is echter zo vermoeiend. Het is nu half 9 en ik voel me alsof ik uren kan slapen! Het gaat al wel wat beter als vanmiddag, ik ben wat rustiger in mijn hoofd en merk ook dat ik niet alleen over mijn vriend onzeker ben. Ik ging vanmiddag nadenken over de aanschaf van een Nintendo Wii en kreeg een heel goed aanbod. Nu heb ik besloten die Wii over te nemen en toch ga ik weer twijfelen. Wil ik de Wii echt of koop ik hem nu zodat ik me goed voel? Kortom, door al deze gedachtes, gevoelens en twijfels, word ik steeds twijfelachtiger met alles!
x Delmikra
ik vond je berichtje erg mooi en zo herkenbaar. Ik vind het knap hoe je er mee om gaat, zo ging ik er vorige week net zo mee om. Sinds twee dagen ben ik echter weer terug bij af, voor mijn gevoel zelfs nog verder in 'de put' dan eerst. Ik weet niet meer of ik mijn vriend leuk vind, ik denk zelfs van niet. Ik weet dat ik dit niet moet geloven en ik probeer me sterk staande te houden tussen al deze twijfels. De stress die het met zich meebrengt is echter zo vermoeiend. Het is nu half 9 en ik voel me alsof ik uren kan slapen! Het gaat al wel wat beter als vanmiddag, ik ben wat rustiger in mijn hoofd en merk ook dat ik niet alleen over mijn vriend onzeker ben. Ik ging vanmiddag nadenken over de aanschaf van een Nintendo Wii en kreeg een heel goed aanbod. Nu heb ik besloten die Wii over te nemen en toch ga ik weer twijfelen. Wil ik de Wii echt of koop ik hem nu zodat ik me goed voel? Kortom, door al deze gedachtes, gevoelens en twijfels, word ik steeds twijfelachtiger met alles!
x Delmikra