Liefde vs. psychische problemen

Hallo allemaal,



Ik ben een aantal jaren samen met mijn vriend. Ik vind hem lief, leuk, grappig, ondernemend, knap en we hebben dezelfde humor en interesses. Wel is het zo dat ik nooit een enorm heftige verliefdheid heb gehad in deze relatie en daarom heb ik in het begin weleens momentjes van twijfel gehad, maar veel vaker was ik blij met hem. Ik kreeg (krijg?) altijd een warm gevoel van hem, we houden (nog steeds) veel van elkaar, er zijn/waren hier en daar zwijmelmomenten, wat ik dus een prima basis vond voor onze relatie. ..



Maar, vorig jaar kreeg ik psychische problemen en sindsdien is alles anders. Mijn gevoel voor mijn vriend is afgenomen en de aantrekkingskracht is een stuk minder. En ik vind nu ineens dingen een probleem die ik eerder prima kon accepteren. Die dingen worden nu heel groot in mijn gedachten en voelen bijna als dealbreakers. Bijvoorbeeld dus het ontbreken van heftige verliefdheid in het begin vind ik nu opeens moeilijk te verkroppen.



Als ik hier op het Viva forum lees over mensen die verliefd zijn op hun partner en hoe geweldig dat voelt (al jarenlang vlinders, etc.), of over mensen die zeggen dat hevige verliefdheid en woeste aantrekkingskracht absolute voorwaarden zijn voor een relatie... Dan ben ik er van overtuigd dat ik het uit moet maken, dat ik geen relatie 'mag' hebben met mijn vriend. En dan ga ik mezelf er in mijn hoofd weer van overtuigen waarom onze relatie wel goed is, waardoor ik alles dus rationaliseer en er dus helemaal geen ruimte meer overblijft voor gevoel. Gekmakend.



Ik zie de dingen niet meer in perspectief. Ik twijfel nu al maanden door mijn negatieve gedachten of ik wel genoeg van hem hou, of ik wel door moet gaan met de relatie. Vandaar deze post. Kan dit komen doordat ik geestelijk niet helemaal in orde ben? Of is mijn twijfel echt? Mijn gevoel is sowieso voor alles minder heftig, dus logisch dat het ook in mijn relatie zo is... toch? Soms hoor ik wel dat mensen die bijv. depressief zijn, bang zijn dat hun partner hen verlaat... Maar andersom, daarover kom ik niet zoveel tegen. Gebeurt het vaker dat mensen dan hun partner afstoten en kan dat goedkomen? Heeft iemand hier ervaring mee? Het knaagt zo aan me... En ik voel me schuldig omdat mijn vriend een absolute schat is die me enorm steunt



p.s. ik weet niet zeker of dit op Relaties of Psyche moet, ik zet het maar even hier...

Wow, wat veel reacties! Het spijt me (en vind het zelf jammer) dat ik zelf niet veel kan schrijven, dat komt doordat ik tijdelijk maar heel weinig toegang heb tot internet (ben abo's aan het switchen). Komt volgende week verandering in gelukkig.



@Loeky, het klinkt misschien gek maar eerlijk gezegd vind ik het erg prettig je berichten te lezen en zoveel herkenning te vinden over en weer. Ik voelde me best eenzaam soms doordat niemand begreep waar ik het zo moeilijk mee had (mijn vriend steunt me immers? en als ik hem niet meer wil maak ik het toch gewoon uit? was het maar zo simpel ). Dus wat dat betreft is het een steun dat er meer mensen zijn die hetzelfde doormaken! Dankjewel dus voor je reacties.

Inderdaad, wat je zegt over afleiding zoeken om de negatieve gedachten en gevoelens te doorbreken is een goede tip. Ik probeer dat ook weleens (lukt niet altijd), en het helpt inderdaad om in een positievere spiraal te komen, als de afleidende dingen goed gaan en voor een goed humeur zorgen .

Wat je zegt over de verliefdheid heb ik mezelf ook al vaak verteld. Vind het fijn en geruststellend om te lezen dat het ook voor anderen zo werkt. Net als jij kan ik de vragen over mijn vriend nu met 'ja' beantwoorden gelukkig. En bij mij was het zeker zo dat de heftige verliefdheid werd aangewakkerd mijn onzekerheid, veroorzaakt door de zeer koele houding van het toenmalige vriendje. Gets, wat een lamzak was het toch hahaha. Als het toen iets was geworden was het zeker nu uitgegaan, niet het tiep om steun te bieden in moeilijke periodes... Dus dat zegt ook alweer een hoop over mijn huidige relatie eigenlijk.

Enne... echt goed van je dat je nu zoveel inzicht aan het krijgen bent in jezelf en je gedrag. Inderdaad moeilijk om daarnaar te leren handelen, ik zit ook middenin zo'n proces. Veel succes, je bent echt heel goed bezig!



@Polly, wat jammer om te lezen dat het nog niet echt beter gaat tussen jou en je vriend. Ik ben het eens met Loeky, denk vooral ook aan jezelf en niet alleen aan hem. Anders wordt je relatie er niet gelijkwaardiger op. Eerlijk gezegd, uit wat ik van je lees krijg ik de indruk dat hij vooral erg aan jou hangt en denkt dat jij hem kan redden. Ik vind zijn gedrag nogal slachtofferig overkomen. Natuurlijk is het jammer dat jullie nu niet meer veel samen zijn, maar het is toch zonde om de hele relatie daardoor negatief te laten kleuren. Nu weet ik als geen ander dat het heel moeilijk is om dat niet te doen als je depressief bent, maar ook (misschien wel juist!) depressieve mensen moeten stoppen met zwelgen en zich opstellen als slachtoffer om succesvolle relaties te kunnen hebben. Jij kunt hem helpen uit de slachtofferrol te komen door te stoppen met hem te redden. Zeggen dat je het niet meer kan en wil doen op deze manier. En ook daadwerkelijk niet meer doen. Dan moet hij zelf in actie komen. Want wat Loeky ook zegt: jij kunt hem niet helpen/redden, hij moet het zelf doen en jij kunt hem daarbij steunen.Ik hoop niet dat het te hard klinkt wat ik schrijf maar ik bedoel het goed. En ik spreek uit ervaring . Wel goed dat hij toch naar zijn familie is gegaan overigens, hopelijk kunnen zij hem ook steun bieden. Verder - dank voor je tip over het omgaan met stress! Lijkt me een goeie om het eens samen over te hebben met mijn vriend. Succes morgen, Polly!



SexNJazz je mag echt trots op jezelf zijn. Je hebt al heel veel bereikt! Wat fijn dat het zo goed gaat met werk en studie en leuk van de ONS met je beste vriend . Keep it up!! Geniet van je vrije weekend en succes met je tentamens.



Lilly, heel herkenbaar allemaal. Ook dat je bang bent dat je ineens iets 'ontdekt' , er achter komt waardoor je nu écht twijfelt aan je relatie zodat je het moet uitmaken. En ook herkenbaar dat je bang bent dat positieve gevoelens over je relatie 'nep' zijn, dat die alleen maar af en toe je twijfel verhullen zodat je het niet uit hoeft te maken (omdat dat te eng is). Maar Lilly, ik ben er inmiddels wel achter dat als je liefde en aantrekkingskracht voor je vriend, dan is dat op dat moment ook gewoon zo en hoef je er niet van alles achter te zoeken . Wel kan het inderdaad zijn dat je je af en toe beseft wat je kwijtraakt als je het uit zou maken, en dat je dan weer extra voelt hoeveel je van je vriend houdt, zoals je psycholoog zei. Maar dat is toch alleen maar positief?

En ik denk ook dat je negatieve gevoelens/twijfel veel te serieus neemt - dat je nu twijfelt, betekent niet dat de afgelopen jaren met je vriend een leugen waren en dat je nooit gelukkig met hem bent geweest (of nog kan zijn). Gevoelens zijn ook vaak een momentopname, en worden door zoveel factoren veroorzaakt.

Ik heb op hele slechte momenten vaak de gedachte gehad: 'Ik zit alleen maar in deze relatie omdat ik niet alleen wil zijn.' Maar dat is, weet ik nu, maar een onderdeel van het 'negatieve riedeltje' dat zich steeds weer afspeelt in mijn hoofd. Veroorzaakt doordat het gewoon heel, heel moeilijk is om een relatie te hebben (en er van te genieten) als je je slecht voelt. Als ik op goeie momenten ga nadenken, weet ik dat er heel veel redenen zijn waarom ik bij mijn vriend ben. Heb je jezelf de vragen van Loeky al eens gesteld ('denk ik veel aan hem' en 'kijk ik er naar uit om hem te zien')? En wat komt daaruit?

Oh ja - superstoer dat je de stap naar de psycholoog hebt gezet. Weet je hoe lang je nog op de wachtlijst moet staan?



Tjeempie wat een lap tekst zeg. Sorry hoor, ik ging even helemaal los . Weet niet wanneer ik weer toegang heb tot een computer met internet, dus tot de volgende keer maar weer en hou vol he meiden!!